[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 1 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.1 - นายเป็นใคร?


“ต้องขอประทานโทษจริงๆครับ”

“.....?”

 

เมื่อรู้สึกตัวก็เห็นเด็กหนุ่มที่ไม่รู้จักผมสีขาวอยู่ตรงหน้า

อีกยังมาหมอบกราบกับต่อหน้าต่อตาในทันที

เอ่อ.... ไม่ทราบว่าใครกันเหรอครับ

อายุก็น่าจะประมาณ 20 กว่าๆ คิดว่าคงเด็กกว่าผมแน่นอน

แล้วยังก้มหน้าหมอบอยู่ เลยยังไม่เห็นหน้าเลย

ถึงจะยังไม่เห็นก็เถอะ แต่ทำไมก็ไม่รู้ รู้สึกว่าต้องหน้าตาดีแน่ๆเลย

แล้วเหตุผลที่มาก้มกราบอยู่อีกนี่ล่ะ.. ก็ไม่รู้อีกนั่นแหละ

เพราะตัวผมนั้นพึ่งโผล่มาอยู่ตรงนี้ได้ซักครู่นี่เองเหมือนกัน

ใช่เลย อยู่ดีๆตัวผมก็มาอยู่ที่ห้องไหนก็ไม่รู้

มองไปรอบๆตัวก็มีแต่กำแพงสีขาวทุกทิศ ขนาดห้องก็น่าประมาณ 8 เสื่อ(ประมาณ 13 ตรม.)ได้

มีประตูสีขาวอยู่ 2 บาน ไม่มีหน้าต่าง มีโซฟาขนาดนั่งได้ 2คน อยู่ 2ตัว หันหน้าเข้าหากัน

มีโต๊ะสีดำอยู่ระหว่างกลางโซฟา ทั้งห้องมีอยู่แค่นั้น

อืม...... เพราะกำแพงมีสีขาวมั้ง ถึง ”ทำให้รู้สึกว่า” เป็นห้องของประธานบริษัทที่ไหนซักแห่ง

แต่ก็นะ ยังไงก็ช่างมันเถอะ มาอยู่ในที่ไม่รู้จักอย่างนี้มันเกิดอะไรขึ้น

ถูกลักพาตัวมางั้นเหรอ ถึงตอนแรกจะคิดอย่างนั้นแต่ก็ไม่ได้ถูกมัดหรือขังไว้

แถมคนที่ลักพาตัวมาก็กำลังหมอบกราบอยู่ด้วยสิ.....

ผมเลยหันกลับมามองเด็กหนุ่มที่กำลังหมอบกราบอยู่กลางห้องดู

อืม.... ยังก้มหน้าไม่ยอมลุกเลยแฮะ

เพราไอนั่นสินะ เพราะผมยังไม่พูดอะไรออกมาซักอย่างเลยไม่ยอมขยับ

ยังไงผมก็ต้องการคำอธิบายด้วยสิ ช่วยไม่ได้แฮะ ลองทักทายดูละกัน

 

“เอ่อ... ไม่ทราบว่าคุณคือใครเหรอครับ? แล้วพาผมมาที่นี่ทำไมเหรอครับ?”

 

เมื่อผมพูดจบ เด็กหนุ่มคนนั้นก็ได้เงยหน้าขึ้นมา

อ่า... ว่าแล้วเชียว เป็นเด็กหนุ่มหน้าตาดีอย่างที่คิดเลยแฮะ

ผมสีขาวมีดวงตาสีเขียวมรกต หน้าตาหล่อพอๆกับดาราฮอลลีวูดได้เลย

ชุดที่ใส่เป็นชุดธรรมดาสีขาว แต่ก็ใส่แล้วดูดี รวมๆแล้วเป็นพวกเนื้อหอมแน่นอน

แต่เห็นแล้วอารมณ์ข้ามผ่านความอิจฉาไปเป็นความนับถือซะงั้น

ขณะที่ผมกำลังคิดอยู่ เขาก็มองกลับมาหาผม แต่ก็ไม่ยอมลุกจากพื้นเลย

เพราะผมที่กำลังยืนอยู่หน้าเขาแล้วมองลงมาจากที่สูง ทำให้ดูเหมือนกับเวลาสั่งหมาให้ “หยุด” อยู่เฉยๆ

แบบนี้ก็ดูเหมือนว่าผมจะเป็นคนเลวได้เลยไม่ใช่เหรอเนี่ย? แน่นอนผมไม่ใช่คนเลวนะ

คำแรกที่พูดของเขาก็เป็นคำขอโทษ ดังนั้นผมไม่ได้ทำผิดแน่นอน

 

“ผมคายาโนะ ทาคุมิครับ ยินดีที่ได้รู้จัก.......”

 

เฮ่อ... หลักจากถอนหายใจผมเลยลองแนะนำตัวไปดู เพราะอะไรน่ะเหรอ อีกฝ่ายไม่ยอมมีการเคลื่อนไหวเลยน่ะสิ

 

“ขอบคุณในความกรุณาครับ ตัวผมชื่อซิลฟีรีล เรียกผมว่า ซิลฟ์ก็ได้ครับ” シルフィリール(シル)

“เข้าใจล่ะ”

 

ในที่สุดอีกฝ่ายก็มีการตอบรับกลับมา ถึงจะคิดว่า “เอาล่ะ ในที่สุดก็จะได้คุยซักที” ก็เถอะ......

 

“......”

“........”

 

บทสนทนาไม่เดินเลยวุ้ย

ทำไมถึงจบแค่แนะนำตัวล่ะเฟ้ย เรื่องต่อไปล่ะ? คำอธิบายพลีสสส คนที่รู้เรื่องน่ะนายไม่ใช่เรอะ

 

“...เอ่อ คุณซิลฟ์ครับ คุณคือใครเหรอครับ แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง มาเพื่ออะไร?”

“ไม่ต้องพูดสุภาพหรอกครับ ถ้าจากมุมมองของคุณทาคุมิผมก็เป็นเทพครับ ที่นี่คือหนึ่งในดินแดนเทพครับ”

“.....อ่า”

 

มีบทสนทนาที่ไม่คาดคิดออกมาซะงั้น ซิลฟ์เป็นเทพ แล้วที่นี่ก็เป็นแดนเทพ?

จะให้ตอบว่า “อ่อ งั้นเหรอครับ” ก็ไม่เชื่อหรอกเฟ้ย นี่มันไอนั่นสินะ รายการล้อกันเล่นสินะ

 

“มะ..ไม่ได้ล้อเล่นนะครับ”

“เอ๋”

 

ผมตกใจจนเบิกตากว้าง

อ่านใจได้งั้นเหรอ? ถึงจะไม่เป็นอย่างนั้นแต่เวลาตอบมันตรงกับสถานการณ์ซะเหลือเกิน

 

“อ่า ถึงจะอ่านใจได้ก็เถอะครับ แต่เมื่อซักครู่ยังไม่ได้อ่านนะครับ”

 

อ่านได้งั้นเรอะ!!

รู้สึกว่าซิลฟ์จะอ่านใจได้จริงๆแฮะ อย่างน้อยก็มีความสามารถสมเป็นเทพเหมือนกันแฮะ

 

“ถ้าเมื่อกี้ไม่ได้อ่านใจ ทำไมถึงรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ล่ะ”

“คิดว่าน่ะครับ ดูจากสีหน้าที่แสดงออกมา เลยคิดว่าน่าจะคิดอย่างนั้น”

 

ไม่ไม่ไม่ เมื่อตะกี้ยังสั่นอย่างกับลูกหมา ทำไมตอนนี้ถึงใจเย็นได้ขนาดนั้น คิดไปคิดมาก็แปลกชะมัด

ไม่สิ เข้าใจล่ะ เพราะเมื่อกี้เราพูดแบบซีเรียสสินะเลยเป็นซะอย่างนั้น

 

“...... อธิบายให้เข้าใจหน่อยได้มั้ย”

“อ่า ขอโทษด้วยครับ ผมเผลอฆ่าคุณทาคุมิไปโดยไม่ได้ตั้งใจครับ”

 

ง่ายเกินไปแล้วโว้ยยย




NEKOPOST.NET