[นิยายแปล] เกิดใหม่ทั้งทีก็อย่าเอาแต่นอนกลางวันสิ คุณแวมไพร์ ตอนที่ 9 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่ทั้งทีก็อย่าเอาแต่นอนกลางวันสิ คุณแวมไพร์

Ch.9 - สิ่งที่ต้องการ


"เข้าใจเเล้วจ้ะ"

"เอ๋?"

 

ไม่ปล่อยให้ผมตั้งตัวเลยซักนิด

คุณเฟอร์โน๊ตตอบกลับสั้นๆ ก่อนจะชักกริชออกมาจากอกเสื้อ เเล้วก็กรีดเข้าที่ข้อมือของตัวเองอย่างไม่ลังเล

เป็นการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว เเละไร้ซึ่งความลังเล เธอทำร้ายตัวเองได้หน้าตาเฉยราวกับกำลังชงชาให้เเขกก็ไม่ปาน

ก่อนที่จะปล่อยให้เลือดของตัวเอง――ไหลลงสู่ถ้วยชาที่ว่างเปล่า――ที่รองรับอยู่เบื้องล่าง ระหว่างที่ผมกำลังติดสตั้นจากภาพที่เห็นนั่น ภายในถ้วยชาที่ว่างเปล่าก็ค่อยๆถูกเติมเต็มไปด้วยเลือด――

 

"เดี๋ยวๆๆๆๆๆๆๆ ทำอะไรของคุณกันคร้าาาาา"

"เอ๋ ก็อาร์เจบอกว่าอยากจะดื่มเลือดนี่นา........"

"ถึงเค้าจะบอกว่าอยากดื่มเลือดจริงๆก็เถอะ เเต่นั่นมันก็เกินไปนะคะ"

 

ส่วนเรื่องที่ทำไมถึงพกกริชนั้น ผมไม่เเปลกใจอะไรหรอก

เหมือนกับที่เจอก่อนหน้านี้ นี่คือโลกต่างมิติที่มีโจรเดินอยู่ให้ควั่ก มีกระทั่งเวทมนต์ที่ทำให้อีกฝ่ายตาบอด เเม้เเต่ตัวผมเองก็ยังเป็นเเวมไพร์เลย กับไอ้โลกเเบบนี้ เเน่นอนอยู่เเล้วที่ทุกคนจะพกอุปกรณ์สำหรับป้องกันตัว

เเต่ก็ไม่น่าจะถึงกับอยู่ๆก็กรีดข้อมือตัวเอง โดยไม่ลังเลหรือสงสัยอะไรเลยเเบบนี้มั้ง

สำหรับสิ่งมีชีวิต เลือดถือว่าเป็นสิ่งสำคัญมาก ผู้ชายที่โตเต็มที่เเล้ว โดยปกติถ้าเสียเลือด 2 ลิตรก็จะตาย เเต่เพราะว่าเธอเป็นผู้หญิง ปริมาณที่ทำให้ถึงตายนั้นก็เลยยิ่งน้อยลงไปอีก

เเล้วก็ เลือดน่ะมันไม่ใช่ของที่มีไว้ดื่มนะ ถ้าจะฝืนเอามันออกมาละก็ เขาก็มีเเต่ใช้บริจาคกันเท่านั้นล่ะ

การเสียเลือดน่ะอันตราย เเต่พอดื่มเลือดก็โดนมองว่าเป็นคนเพี้ยนอีก ทั้งๆที่ปกติคนเราก็มีเลือดเยอะซะจนน่ารังเกียจอยู่เเล้วเเท้ๆ

 

"เอาล่ะ ช่วยยื่นมือมาทางนี้ด้วยค่ะ โถ่ ลึกขนาดนี้เชียว.....คุณเป็นผู้หญิงนะคะ กรุณาให้ความสำคัญกับตัวเองมากกว่านี้หน่อยเถอะค่ะ....ความเจ็บปวดเอ๋ยๆ จงหายไป"

 

ผมอยากให้เธอกรีดให้ตื้นกว่านี้หน่อยนะ เเค่พอให้มันซึมออกมานิดหน่อยก็พอ ทำถึงขนาดนี้ เวลาขออีกครั้งหน้าทางนี้ก็รู้สึกผิดเเย่สิครับ

ด้วยผลของเวทมนต์ฟื้นฟูแผลก็ค่อยๆปิดลงช้าๆ เพราะเลเวลของสกิลที่สูง เวทมนต์ฟื้นฟูชั้นสูงมีผลทำให้ความสามารถสร้างเม็ดเลือดของร่างกายสูงขึ้นตามไปด้วย จนในที่สุดก็ไม่เหลือรอยเเผลเลยเเม้เเต่นิดเดียว รวมถึงผลข้างเคียงจากการเสียเลือดด้วย

ไม่มีการใช้บทร่ายที่สวยหรู หรือการขานชื่อเวทมนต์ใดๆทั้งสิ้น ก็เเหมมันน่ารำคาญนี่นา

คุณเฟอร์โน๊ตจ้องมองไปที่ส่วนที่ผมเพิ่งรักษาเสร็จด้วยท่าทางเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง

 

"ยอดไปเลย......อ่ะ นี่จ้ะ เลือดของชั้น"

".....ขอบคุณค่ะ"

 

ถ้วยที่รับมามีเลือดใส่อยู่มากพอสมควรเลย อืม มองยังไงมันก็มากไปนะครับ

จริงๆเลย....ถึงเเม้ว่าการเสียเลือดเเค่ประมาณถ้วยน้ำชาถ้วยเดียวจะไม่ถึงตายก็เถอะ

เเต่ว่า.....เหลือไว้ก็น่าเสียดายเนอะ

เดิมทีก็เป็นคำขอของผมเองนี่นา ถึงปริมาณมันจะมากกว่าที่คิดไว้ก็เถอะ เเต่จะมาบ่นเอาตอนนี้ก็ใช่ที่

สิ่งเเรกที่รับรู้ได้จากถ้วยชาก็คือกลิ่นเฉพาะตัวของเลือดที่คล้ายกับกลิ่นเหล็ก เเต่กลับรู้สึกว่ามันเป็นกลิ่นที่หอมหวานเสียเหลือเกิน รู้สึกคอเเห้งเเปลกๆเเฮะ

ความกระหายเลือดที่หลอกมาจนถึงตอนนี้ เพราะเอาเเต่ปล่อยให้ร่างกายต้องรอมาตลอด อาการคอเเห้งที่ผิดปกตินี้เป็นหลักฐานอย่างดีว่า จะมัวเเต่ใช้วิธีหลอกร่างกายบรรเทาความกระหายเลือดต่อไปไม่ได้เเล้ว

 

"อึก........"

 

การดื่มเลือดของมนุษย์

ทั้งๆที่มันผิดปกติสุดๆเลยเเท้ๆ เเต่ดันเผลอทำไปตามธรรมชาติซะได้ คงเพราะเป็นธรรมดาของเเวมไพร์ละมั้ง ร่างกายของผมเลยเฝ้ารอเเต่สิ่งนี้

เลือดที่อยู่ในปากช่างหอมหวาน เมื่อดมกลิ่นดู กลิ่นหอมที่อัดเเน่นอยู่ก็วิ่งจากจมูกขึ้นสู่สมอง

อุณหภูมิร่างกาย.....ไม่สิ ของเหลวที่ยังหลงเหลือความอบอุ่นของชีวิตไหลผ่านลำคอ ลงสู่กระเพาะอาหาร ความอบอุ่นจากภายในส่วนลึกของร่างกายที่เเผ่กระจายไปทั่วร่างจนสัมผัสได้ จนทำให้ขนลุกเลย

......เเย่เเล้ว อาจจะเผลอเสพติดไปเลยก็ได้นะเนี่ย......

อร่อยสุดยอด ขนาดที่เนื้อตากเเห้งกับเนื้อปลาดิบสดๆที่กินก่อนหน้านี้เทียบไม่ได้เลย

ไม่เพียงเเต่ร่างกายเท่านั้น เเม่เเต่จิตใจก็ได้รับการเติมเต็ม เหมือนกับสมองกำลังถูกเผาไหม้ด้วยความสุขเลย ลมหายใจก็ค่อยๆร้อนขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

 

"อึก อุ....อ๋า อร๊าง......"

 

ผมดื่มหมดจนหยดสุดท้าย เเม้เเต่เลือดที่ติดริมฝีปากก็เลียออกจนหมด หวานอร่อยอย่างที่คิดเลย

อาการคอเเห้งหายไปราวกับอาการก่อนหน้านี้เป็นเรื่องโกหก จิตใจก็รู้สึกสดชื่นปลอดโปร่ง ถ้าเป็นตอนนี้ล่ะก็ คงนอนกลิ้งซัก 2-3 วันได้เเน่ เตียงก็มีเเล้ว ถ้าเป็นไปได้ก็อยากนอนมันซะเดี๋ยวนี้เลย

 

"ฟู่......"

 

พอจิตใจเริ่มสงบลง ความสามารถของบลัดรีดดิ้งก็เริ่มทำงาน ดูเหมือนเพราะดื่มเลือดเข้าไป เลยเผลออ่านข้อมูลของคุณเฟอร์โน๊ตโดยไม่ได้รับอนุญาติเข้าซะเเล้ว

สกิลบลัดรีดดิ้งในระดับสูงสุดนั้น สามารถอ่านได้เเม้กระทั่งความคิดเเละความทรงจำในอดีตของเป้าหมาย เเต่ผมคิดว่าถ้าอ่านไปถึงขนาดนั้นมันออกจะเสียมารยาทเกินไปหน่อย ก็เลยใช้จิตสำนึกออกคำสั่งให้ลบข้อมูลที่ได้มาของเธอออกไป

ถึงสกิลนี้จะทำงานโดยอัตโนมัติก็ตาม เเต่ว่าต้องขอบคุณจริงๆ ที่เรื่องจะอ่านข้อมูลของเป้าหมายมากขนาดไหนนั้น ผมสามารถควบคุมได้ตามที่ตัวเองต้องการ ไม่ละเมิดความเป็นส่วนตัวดี เเล้วผมก็ไม่สนใจเรื่องในอดีตของเป้าหมายด้วยสิ

เเต่เรื่องข้อมูลสเตตัส เพราะบังเอิญเห็นไปเเล้วมันก็ช่วยไม่ได้ เเล้วก็ สเตตัสของเธอรู้สึกว่าคงจะประมาณนี้ล่ะนะ

 

ชื่อ :เฟอร์โน๊ต ไรเรีย

เผ่า :มนุษย์

ความสามารถของร่างกาย :บาลานซ์

ทักษะที่เรียนรู้

[ฟันดาบ] เลเวล 6

[เวทย์ศักดิ์สิทธิ์] เลเวล 6

[ดาบเวทย์] เลเวล 3

[เวทย์ฟืนฟู] เลเวล 4

[วิเคราะห์ไอเทม] เลเวล 3

[ทนทานต่อธาตุมืด] เลเวล 3

[ทนทานต่อธาตุศักดิ์สิทธิ์] เลเวล 2

 

ด้านเวทย์ฟื้นฟูก็ค่อนข้างเด่นเลยด้วย คงจะเป็นนักดาบเวทย์สินะครับ....

ตัวเลขที่อยู่ข้างชื่อของสกิลก็คือ เลเวลของสกิล ระดับสูงสุดก็คือเลเวล 10 ที่ผมอัพเเต้มสกิลจนตัน ก็คือตันที่เลเวล 10 นี่ละ

ถ้าเทียบกับระดับสูงสุดคือเลเวล 10 สกิลฟันดาบเลเวล 6 อาจจะรู้สึกว่าดูครึ่งๆกลางๆก็เถอะ เเต่การใช้กริชเมื่อก่อนหน้านี้ดูจะเชี่ยวชาญเอามากๆเลย เพราะงั้นจะว่าเธอเก่งพอสมควรเลยคงได้ละมั้ง

ระหว่างที่คิดอย่างนั้น ผมก็ส่งเเก้วชาคืนให้กับเธอ

 

"ขอบคุณที่เลี้ยงค่ะ"

"ถ้างั้น จะเติมให้――"

"พอเเล้วค่ะ――เพราะงั้นช่วยเก็บกริชนั่นไปทีเถอะค่ะ!"

 

ก็บอกว่า [ขอบคุณที่เลี้ยงค่ะ] ไปเเล้วไม่ใช่รึไงครับ

ครั้งนี้ผมเอ่ยห้ามคุณเฟอร์โน๊ตที่กำลังยิ้มกว้างจนน่าขนลุกพร้อมกับเอากริชจ่อไปที่ข้อมือได้ทันก่อนที่จะสายเกินไป

ไหงทำหน้าเหมือนรู้สึกเสียดายเเบบนั้นละครับ......ตอนนี้กลายเป็นช็อคสุดๆไปเเล้ว

 

"เหรอจ๊ะ......คือว่า อาร์เจ"

"มีอะไรคะ"

"อาร์เจน่ะ เป็นใครกันเเน่จ๊ะ? ชั้นไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ใช้เวทมนต์ฟื้นฟูที่มีความสามารถขนาดนี้มาก่อนเลยนะ.....เเม้เเต่ผู้ใช้เวทมนต์อันดับหนึ่งของประเทศ ยังรักษาตาของชั้นไม่ได้เลยเเท้ๆ......"

".....เค้าก็เเค่เเวมไพร์ที่บังเอิญผ่านมาเท่านั้นละคะ"

"วะ เเวมไพร์?"

"ค่ะ เเวมไพร์ เเปลกใจเหรอคะ?"

"....เป็นเผ่าที่มีจำนวนน้อยมากจนยากจะเจอ ก็เลยเเปลกใจนิดหน่อย เเต่ว่า......คือนี่ยังเช้าอยู่เเท้ๆ ไม่เป็นไรเหรอจ๊ะ?"

"เค้าน่ะชอบอาบเเดดมากเลยละคะ เพราะว่ามีสกิล [ทนทานต่อเเสงอาทิตย์] เลเวล 10 อยู่ เเค่นี้น่ะสบายมากคะ"

"ละ เลเวล 10 !?"

 

อ่ะ ตกใจอย่างที่คิดไว้เลย

ก็เเน่ล่ะ เเม้เเต่ผู้ใช้เวทมนต์อันดับหนึ่งของประเทศยังไม่สามารถรักษาตาของคุณเฟอร์โน๊ตได้เลย ดังนั้นการที่ผมสามารถรักษาได้ก็หมายความว่า เวทมนต์ฟื้นฟูของผู้ใช้เวทมนต์อันดับหนึ่งของประเทศก็ยังไม่ถึงเลเวล 10 การมีสกิลเลเวล 10 ที่เป็นระดับสูงสุดนั้น คงเป็นเรื่องสุดยอดสุดๆเลยละมั้ง

 

"ละ เเล้วก็เเวมไพร์ที่เป็นเดย์ไลท์วอคเกอร์นี่มัน......นั่นนะ มันเป็นตัวตนที่มีอยู่เเต่ในตำนานนะ.....!?"

"อ่า......เเต่ว่า ตอนนี้ก็มีเค้าอยู่คนนึงเเล้วนี่นา เเล้วก็ถ้าไม่ใช่เเวมไพร์ล่ะก็ คงไม่ดื่มเลือดหรอกจริงไหมคะ?"

"ก็จริงอยู่ที่มีเเต่เเวมไพร์หรือปิศาจบางชนิดที่ดูดเลือด.....ระ หรือว่าเวทย์ฟื้นฟูก็ด้วย!?"

"ค่ะ นั่นก็เลเวล 10 ค่ะ"

 

คุณเฟอร์โน๊ตถึงกับอ้าปากค้าง เพราะได้เจอกับสิ่งที่ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่เบื้องหน้า

ที่จริงก็มีสกิลอีกหลายสกิลที่เลเวลสิบอยู่ละนะ เเต่ดูเหมือนอุบเงียบไว้น่าจะดีกว่า ถึงบอกไปเดี๋ยวก็วี๊ดว๊ายขึ้นมาอีก อย่าทำให้อีกฝ่ายเเตกตื่นดีกว่าเนอะ

 

"เธอ จริงๆเเล้วเป็นใครกันเเน่เนี่ย......?"

"ก็บอกว่าชื่อ อาร์เจนโต้ เเวมพีร์ ไงคะ ถ้างั้นก็ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"

"ฮะ? เอ๋? ดะ เดี๋ยวก่อนสิอาร์เจ"

 

อ๋าーผ้าปูเตียงอุ๋นอุ่น เหมือนจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่างเเฮะ เเต่วันนี้ผมเหนื่อยเเล้วอ่ะ เพราะงั้นค่อยมาต่อพรุ่งนี้เถอะนะ

ผมทำเป็นไม่สนใจคุณเฟอร์โน๊ตที่ตะโกนพูดเรื่องอะไรซักอย่างอยู่ข้างๆหู ในที่สุดผมก็ได้นอนบนเตียงนุ่มๆเป็นครั้งแรกในรอบสัปดาห์

....อืมมมม สุดยอดไปเลย♪

ได้กินปลาดิบที่อร่อยสุดๆ เเล้วก็ได้ดื่มเลือดที่อร่อยสุดยอด เเบบนี้ไม่นอนกลางวัน คงเป็นไปไม่ได้หรอกเนอะ

ในที่สุดตัวผมที่ได้ในสิ่งที่ต้องการนั้น ก็ได้เริ่มล่องลอยไปในความฝันตรงตามตัวอักษรเลยล่ะ




NEKOPOST.NET