[นิยายแปล] เกิดใหม่ทั้งทีก็อย่าเอาแต่นอนกลางวันสิ คุณแวมไพร์ ตอนที่ 7 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่ทั้งทีก็อย่าเอาแต่นอนกลางวันสิ คุณแวมไพร์

Ch.7 - กระหายเลือด


"อุ....."

 

หลังจากเเยกกับเซโนะคุงมาได้พักหนึ่ง ตอนนี้ผมกำลังนั่งคู้ตัวอยู่ในตรอกเเห่งหนึ่งซึ่งเเยกออกมาจากถนนสายหลัก

หลังจากทานอาหารเรียบร้อยเเล้ว....ปลาดิบที่ทำมาจากเนื้อปลาชื่อเซราเบียอะไรนั่น ช่างเป็นสุดยอดอาหารที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรสชาติเเละรสสัมผัสอันสุดยอดจนยากจะหาอาหารใดๆมาเทียบจริงๆ ทั้งๆที่ได้กินอาหารที่สุดยอดถึงขนาดนั้นเเท้ๆ เเต่ทว่าความหิวกลับไม่ได้ลดลงเลยเเม้เเต่น้อย

เเม้เเต่น้ำที่นำมาเสิร์ฟ ผมก็ดื่มจนหมดเเท้ๆ เเต่ตอนนี้ก็ยังกระหายน้ำเสียจนคอเเห้งผาก

หรือว่าที่ร่างกายต้องการ จะเป็นเลือดกันนะ......

สงสัยว่าการที่ผมกลับมาเกิดใหม่เป็นเเวมไพร์ได้ประมาณ 1 สัปดาห์เเล้ว เเต่ระหว่างนั้นกลับยังไม่เคยได้ดื่มเลือดของมนุษย์เลยเเม้เเต่หยดเดียว จะเป็นที่มาของความหิวโหยนี้

จุดอ่อนของเเวมไพร์อย่างน้ำเเละเเสงอาทิตย์ ยังใช้ความสามารถของสกิลในการเอาชนะได้ มีเเค่เพียงเรื่องนี้เท่านั้น ที่ดูเหมือนจะทำเเบบนั้นไม่ได้

 

"เเล้วจะให้ทำยังไงล่ะคะ......"

 

วิธีเเก้ก็ง่ายๆ เพียงเเค่ดื่มเลือดซะก็จบ

เรื่องนั้นน่ะผมรู้อยู่เเล้วละ ผมรู้อยู่เเล้ว

จะเรียกว่าโรคจิตรึเปล่านะ......

ถ้าเดินไปหาคนที่อยู่นอกตรอกนี่ เเล้วก็ขอร้องว่า "ขอโทษนะคะ เเต่ขอดูดเลือดซักหน่อยได้รึเปล่าคะ" ดูละก็....ไม่ละ นั่นน่ะมันเอาท์เห็นๆ

เจอเเบบนั้นเป็นใครก็ต้องหนีกันทั้งนั้นละ ถ้าเป็นผมละก็จะไปเเจ้งทหารที่อยู่เเถวนี้ด้วย

 

"คิดผิดรึเปล่านะ ที่เลือกเกิดเป็นเเวมไพร์......"

 

ช่วงที่เดินทางพร้อมกับเซโนะคุงเอง ก็รู้สึกสังหรณ์ใจอยู่บ้างเเท้ๆ เพราะความกระหายอยากดูดเลือด มันเเสดงออกมาให้เห็นบ่อยๆ

ในตอนนั้นยังอาศัยการดื่มน้ำไม่ก็ทานอาหารเพื่อดับความกระหายได้บ้าง เเต่ว่าในตอนนี้ ไม่มีสัญญาณบ่งบอกเลยซักนิด ว่าวิธีนั้นจะใช้ได้ผล

หรือว่าวิธีหลอกตัวเองจะใช้ไม่ได้ผลเเล้วงั้นเหรอ.......

ที่ใช้อาหารหรือน้ำดับความกระหายอยากดูดเลือดได้นั้น คงจะเเค่เป็นการใช้ความต้องการอย่างอื่นมาเบี่ยงเบนความสนใจตัวเอง ให้ไม่นึกถึงความต้องการดูดเลือดเท่านั้นเอง

เเละผลลัพท์จากการที่วิธีหลอกตัวเองเช่นนั้นไม่อาจใช้ได้อีกเเล้ว ก็คือสถานการณ์เเบบที่ผมกำลังเป็นอยู่

 

"อะ...อึก.....!"

 

ถึงจะค่อยๆวิเคราะห์อย่างใจเย็น เเต่สถานการณ์มันก็ไม่เห็นจะดีขึ้นเลยนี่นา

ไม่ใช่เเค่เพียงความหิวเท่านั้น ตอนนี้ยังรู้สึกปวดหัวไปหมด ทัศนวิสัยก็พร่าเลือนขึ้นทุกที เริ่มรู้สึกหนาวเเล้วด้วยสิ

คล้ายๆกับความรู้สึกตอนที่เป็นไข้สูงหรือตอนเป็นหวัด เเต่ตอนนี้มันมีจุดที่เเตกต่างอย่างชัดเจน อยู่จุดหนึ่ง

 

"เขี้ยวมัน......เจ็บ.....!"

 

ฟันเขี้ยวที่เเหลมคมกว่าฟันเขี้ยวปกติทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด เป็นจุดเด่นของผมที่กลับมาเกิดใหม่เป็นเเวมไพร์

ทั้งๆที่ร่างกายทุกสัดส่วนรู้สึกเย็นยะเยือก เเต่มีเเค่เพียงจุดนั้นเท่านั้นที่ร้อนราวกับกำลังถูกไฟเเผดเผา รู้สึกเเย่มาก รู้สึกเจ็บเเสบเหมือนกับเวลาเป็นเเผลถลอกเลย

ถ้าไม่เข้มเเข็งให้มากเข้าไว้ละก็.....

ที่รีบหนีเข้ามาหลบในตรอก คงต้องขอชมตัวเองซักหน่อย

ถ้าขืนอยู่ในที่ๆคนพลุกพล่าน คงไม่เเคล้วจับคนที่อยู่ใกล้ตัวมากัดฉึกเข้าให้เป็นเเน่ ถ้าขืนเป็นอย่างงั้น ความกระหายเลือดคงพรุ่งพรวดเเหงๆ 

คิดว่ายังพอจะทนได้อีกซักพัก เเต่ก็ใกล้จะถึงขีดจำกัดเเล้วละ ผมไม่อยากเป็นปิศาจกระหายเลือดที่คลั่งจนโจมตีคนอื่นไปทั่วนะ

ผมไม่ใช่พวกที่ชอบทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อน.....

จริงอยู่ที่ว่าผมเป็นพวกขี้เกียจ ที่มีความฝันอันยิ่งใหญ่ว่าอยากจะมีชีวิตที่มีใครซักคนมาคอยโอบอุ้มเลี้ยงดู เเต่เรื่องนั้นก็ต้องให้อีกฝ่ายยอมรับที่จะคอยเลี้ยงดูผมเสียก่อน

ผมน่ะไม่อยากยัดเยียดปัญหาให้กับคนที่ไม่ต้องการหรอกนะ

 

"วิธีเเก้ปัญหาอย่างการดูดเลือดตัวเองก็คงใช้ไม่ได้สินะ....."

 

ผมจำความสามารถของสกิลได้ทั้งหมดอยู่เเล้ว ดังนั้นเรื่องที่วิธีนั้นไม่ใช่วิธีเเก้ปัญหาผมรู้อยู่เเล้วละ

ไม่จำเป็นต้องถึงขั้นกัดเเล้วดูดเลือดก็ได้ ต้องขอบคุณเลเวลสกิล [ดูดเลือด] ที่ผมมี เลยไม่จำเป็นต้องดูดหรือดื่มเลือดมากมายอะไรนัก เเค่ได้รับเลือดเล็กน้อยก็พอเเล้ว เเต่ว่า ห้ามเป็นเลือดของตัวเอง

ถ้าไม่ใช่เลือดของคนอื่น จะไม่สามารถเติมเต็มความต้องการได้ นั้นละคือความกระหายที่ผมกำลังเป็นอยู่ตอนนี้

สำหรับตัวผมที่สามารถเอาชนะจุดอ่อนของเเวมไพร์อย่างน้ำเเละเเสงอาทิตย์ได้ เรื่องนี้คงจะเป็นจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวในฐานะเเวมไพร์ ที่ยังหลงเหลืออยู่

เเน่นอนว่าไม่สามารถใช้เวทย์ฟื้นฟูรักษาได้ เพราะว่านี่ไม่ใช่อาการเจ็บป่วย บาดเเผล หรือว่าคราบสกปรก สำหรับเเวมไพร์เเล้ว เรื่องนี้ก็เปรียบได้กับการหายใจ

การทำให้หยุดหายใจ ไม่เรียกว่าการฟื้นฟูหรอก

 

"มะ ไม่ไหวเเล้ว.....เริ่มรู้สึกหน้ามืดขึ้นมาเเล้วสิ......"

 

ยังโชคดีที่ความกระหายนี้ไม่ส่งผลต่อการควบคุมสติของตัวผม ผมยังคงมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนดี เพียงเเต่ตอนนี้มันกำลังค่อยๆพร่าเลือนไปเรื่อยๆเท่านั้น

ถ้าเป็นเเบบนี้ละก็ คงไม่ไปก่อปัญหาจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนหรอก ก็เเค่หมดสติไปทั้งๆอย่างงั้น โดยที่ไม่มีใครต้องเดือดร้อน

 

"อาー......ง่วงจัง......"

 

จะว่าไป ยังไม่ได้นอนกลางวันเลยนี่นา......

ถึงจะบอกว่าอยู่ในตรอก เเต่ก็ยังอยู่ติดชายทะเลอยู่ดี กลิ่นของทะเลที่ลอยมาตามลมนั้น ทำให้ที่ไหนสักเเห่งในจิตใจรู้สึกดีขึ้นมา

ผมขดตัวเเล้วเลือกที่จะนอนเพื่อที่จะหนีจากสภาพความหิวโหยที่เป็นอยู่

นอนหลับ เเล้วก็ลืมๆมันไปซะ........

การนอนถือเป็นสิ่งที่ผมภูมิใจ จะเรียกว่าเป็นความสามารถพิเศษของผมเลยก็ได้

พอนึกถึงเรื่องนอน ก็ทำให้ร่างกายรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา จะว่าไปคุณปู่โลลิก็บอกว่า ถ้าเน้นความสามารถไปที่การดูดเลือดมากเกินไปจะตายเอาได้นินะ.....

หลังจากเกิดใหม่ได้ 1 สัปดาห์ ผมก็ต้องตายซะเเล้วเหรอ ขอโทษด้วยนะคุณปู่โลลิ อุตส่าช่วยทำให้ผมได้เกิดใหม่อีกครั้งเเท้ๆ......ระหว่างที่คิดเช่นนั้น สติของผมก็เริ่มขาดหายไปอย่างช้าๆ ตอนนี้เรื่องขอโทษอะไรนั้นก็ช่างมันเถอะ




NEKOPOST.NET