[นิยายแปล] เกิดใหม่ทั้งทีก็อย่าเอาแต่นอนกลางวันสิ คุณแวมไพร์ ตอนที่ 6 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่ทั้งทีก็อย่าเอาแต่นอนกลางวันสิ คุณแวมไพร์

Ch.6 - เมืองท่าอรุชา


"ที่นี่เหรอคะ เมืองฮานาเปชา?"

"เมืองอรุชาครับ....เป็นเมืองที่น่าสนใจใช่ไหมล่ะครับ?"

"ค่อนข้างน่าสนใจทีเดียวค่ะ ถึงลมจะทำให้รู้สึกเหนียวตัวนิดหน่อย เเต่ก็เย็นสบายดีค่ะ"

 

ถึงจะอยู่ในกระโจมรถม้าเเต่ก็ยังรู้สึกได้ กลิ่นของน้ำเค็มเข้มข้น..เป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่พบได้เเถวพื้นที่ติดทะเล

พอมองออกไปนอกกระโจม ก็เห็นบ้านเรือนตั้งเรียงรายกัน สภาพราวกับอยู่ในเมืองท่าของต่างประเทศเลย วิธีการสร้างอาคารบ้านเรือนเองก็ให้ความรู้สึกเเบบสมัยก่อน เป็นบรรยากาศที่ชวนให้รู้สึกดี ในฐานะสถานที่ท่องเที่ยวเรียกได้ว่าไร้ที่ติจริงๆ

ส่วนเรื่องอาหารเอง ถ้าตอนนั้นขอคุณปู่โลลิไว้ให้พร้อมด้วยก็ดีสิ....

ถึงการได้นอนเท่าที่อยากนอน ในสถานที่เงียบสงบเเบบก่อนหน้านี้จะมีสเน่ห์ดึงดูดเเค่ไหนก็เถอะ เเต่ถ้ายังเอาเเต่นอนอยู่ที่นั่นต่อไปละก็ มีหวังอดตายกันพอดี

โชคดีที่มีคนให้โดยสารไปด้วยผ่านมาพอดี ถึงจะต้องเเยกจากบ้านเกิดก็เถอะ.....เเต่ที่นี่ก็เป็นที่ที่ดีมากเลยล่ะ อยากรีบๆไปหาที่ไหนซักเเห่งนอนกลางวันจังเลย

 

"ถ้าอย่างงั้น เค้าไปละนะ"

"อ่ะ....คะ คอยก่อนครับ คุณอาร์เจ"

 

พอตั้งท่าจะลงจากกระโจมรถม้า เซโนะคุงก็ส่งเสียงเรียกไว้ซะก่อน

ชื่อ อาร์เจ ที่เพิ่งถูกเรียกจนชิน เมื่อไม่กี่วันก่อนก็เเค่ตั้งไปงั้นๆเเหละ

ชื่อเต็มๆก็คือ อาร์เจนโต้ เเวมพีร์...อาร์เจนโต้ มาจากภาษาอิตาลีเเปลว่าสีเงิน ส่วนเเวมพีร์มาจากภาษาฝรั่งเศส มีความหมายว่า เเวมไพร์ ละ

จะใช้ชื่อของชาติก่อนก็ได้หรอก เเต่ว่าชื่อ คุอง คินจิ เนี่ย ฟังยังไงมันก็ชื่อผู้ชายเนอะ

ถึงจิตใจจะเป็นผู้ชายก็เถอะ เเต่ยังไงร่างกายก็เป็นเด็กผู้หญิง เพราะอย่างงั้นอย่าใช้ชื่อเเบบนั้นจะดีกว่า

 

"มีอะไรเหรอคะ"

"อันนี้ เเล้วก็อันนี้"

 

สิ่งที่เซโนะคุง ผู้ลงมาจากรถม้าเเล้วเข้าไปค้นหาอะไรบางอย่างในกระโจมสินค้ายื่นมาให้ก็คือ ฮู้ดสีดำเเละกระเป๋าหนังใบหนึ่ง

พอรับกระเป๋าหนังมาก็ได้ยินเสียง "กรุ๊งกริ๊ง" ดังออกมา น้ำหนักก็พอสมควรเลยด้วย หรือว่าข้างในจะใส่พวกโลหะอะไรซักอย่างไว้?

 

"ถึงจะไม่มากเท่าไหร่ เเต่ก็เอาไว้ใช้เป็นค่าเดินทางนะครับ"

"อ่ะ เงินเหรอคะ....จะดีเหรอคะ ทั้งๆที่คุณเป็นพ่อค้าเเท้ๆ"

 

เพราะไม่เคยคิดถึงสถานการณ์เเบบนี้มาก่อนเลยซักนิด ต้องขอบคุณเซโนะคุงจริงๆ....สำหรับพ่อค้าเเล้ว เงินสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใดไม่ใช่รึไงกัน เเล้วมายื่นให้กับคนที่ยังเเทบจะไม่รู้จักกันดีอย่างผมง่ายๆเเบบนี้จะดีเหรอ?

 

"เพราะว่าคุณเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตของข้าไว้ เเล้วก็ ระหว่างที่อยู่ในเมืองก็ใช้ฮู้ดนั่นด้วยนะครับ เพราะคุณอาร์เจเด่นสะดุดตาสุดๆ ถ้าทำเเบบนั้น จะได้.....ไม่ถูกจีบด้วย"

 

อ๋าー เเบบนั้นมันอาจจะยุ่งยากจริงๆนั่นล่ะ

จากมุมมองของผม รูปโฉมภายนอกของผมตอนนี้ ถ้าจะบอกว่าเป็นสาวน้อยผู้เเสนงดงามจนยากจะหาผู้ใดมาเทียบเทียม ก็ไม่ได้เป็นการกล่าวเกินจริงเเต่อย่างใด

จากปฎิกิริยาของกองโจรเทอร์เรียเเล้วก็เซโนะคุง เรื่องที่ว่าผมเป็นสาวน้อยเเสนสวยนั้น คงจะไม่ผิดเเน่ๆ

ด้วยเหตุนั้น การปิดบังหน้าของตัวเองอาจจะเป็นเรื่องจำเป็นจริงๆก็ได้ ผมไม่สนใจผู้ชายด้วยกันหรอกนะครับ เเต่ถ้ายอมเป็นป๋าเลี้ยงให้ผม นั่นก็เป็นอีกเรื่องนึง

.....เซโนะคุงเอง ก็ดูเอาการเอางานน่าดูー

ถ้าเเต่งงานกับคนเเบบนี้ละก็ งานที่ต้องช่วยทำคงจะหนักเเหงๆ

โดยเฉพาะถ้าไอ้งานที่ว่านั่น คือการเป็นพ่อค้าเร่ด้วยละก็ ตราบที่ยังไม่แก่จนต้องเกษียณตัวเอง ก็คงจะไม่ลงหลักปักฐานซักที่หรอก ผิดจากกลุ่มเป้าหมายที่จะให้ผมเกาะกินล่ะนะ น่าเสียดายจัง

เเล้วก็ เวลานอนบนกระโจมรถม้าก็หลับไม่สบายเอาซะเลย ดังนั้นขอลบเเต้ม

แต่ถึงจะตัดพวกนั้นออกไป เซโนะคุงเองก็เป็นคนดีไม่ผิดแน่ๆ ก็อุตส่าทำเพื่อผมถึงขนาดนี้เลยนะ

 

"อืーม......รู้สึกเกรงใจยังไงก็ไม่รู้ค่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังไงข้าเอง ก็ได้รับม้ามาตั้งหลายตัว"

 

ไม่ละ ม้าพวกนั้นน่ะ มันของที่พวกกองโจรเทอร์เรียทิ้งไว้เเล้วนายก็เก็บมาตะหาก

 

"เเบบนี้เค้ารับไว้ไม่ได้จริงๆค่ะ...เเต่ว่าตอนนี้เค้าก็ไม่มีของอะไรจะให้ตอบเเทนได้เลยซักชิ้น.....เอาเป็นว่า ไว้เค้าจะตอบเเทนให้ในครั้งหน้าเป็นยังไงคะ?"

"ครั้งหน้า เหรอครับ?"

"ค่ะ ถ้าได้พบกันอีกครั้ง ถึงตอนนั้นถ้าเซโนะคุงมีปัญหาอะไรล่ะก็ มาขอให้เค้าช่วยได้เลยนะ"

 

ครั้งก่อนผมยื่นเงื่อนไขไปว่า จะช่วยชีวิตเขาโดยเเลกเปลี่ยนกับให้เขาเลี้ยงอาหารตอบเเทน

ค่าตอบเเทนในตอนนั้นผมก็ได้รับมาเรียบร้อยเเล้ว เพราะฉะนั้น เรื่องที่ช่วยพามาส่งจนถึงที่นี่ เเล้วก็เรื่องที่ให้ชุดเเละเงินกับผมนั้น สำหรับผมเเล้วเรื่องนี้ถือว่าอยู่นอกเหนือสัญญาในตอนนั้น

ถึงในมุมมองของเซโนะคุง นี่จะเป็นเรื่องที่สมควรทำก็ตาม เเต่การที่ไม่สามารถทำอะไรเพื่อตอบเเทนความหวังดีของเขาได้เลยนั้น โดยส่วนตัวมันทำให้ผมรู้สึกเเย่

ถึงผมจะเป็นคนขี้เกียจก็เถอะ เเต่ก็เป็นคนประเภทที่เมื่อได้รับอะไรมาก็ต้องตอบเเทนกลับไปอย่างเท่าเทียม

จะว่าไป ในตอนนี้สภาพของผมก็เรียกได้ว่ามีเเต่ตัวเปล่าๆ ของที่มีอยู่ก็เป็นของที่ได้รับมาทั้งนั้น

ฉะนั้นสิ่งตอบเเทนในครั้งนี้ จึงไม่มีอะไรเลยนอกจากเพียงสัญญาปากเปล่า

เเต่เเน่นอนว่าถึงจะเป็นเพียงสัญญาปากเปล่า เเต่สัญญาก็คือสัญญา ซักวันหนึ่งเมื่อได้พบกันอีกครั้ง ถ้าหากผมมีสิ่งที่สามารถใช้จ่ายค่าตอบเเทนได้ละก็ ผมก็จะจ่ายให้ นี่คือคำสัญญาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกเช่นนั้น 

สัญญาไปเเบบนั้น เเล้วจู่ๆก็เเยกตัวออกไปจะเป็นอะไรรึเปล่านะ

 

"....เข้าใจเเล้วครับ ถ้าคุณต้องการอย่างนั้นล่ะก็"

"ค่ะ ถ้าอย่างงั้นก็ขอตัวนะคะ ขอบคุณมากสำหรับที่ผ่านมา เเล้วก็คราวหน้าจ้างคนคุ้มกันไว้ด้วยก็ดีนะคะ"

" เข้าใจเเล้วครับ ถ้าอย่างงั้นก็รักษาตัวด้วยนะครับ คุณอาร์เจ! "

 

พอยกฮู้ดขึ้นปิดบังใบหน้าเรียบร้อย ครั้งนี้ผมก็กระโดดลงจากกระโจมรถม้า

เเม้จะยังรู้สึกอาลัยอาวรอยู่บ้าง เเต่ก็จะไม่หันหลังกลับ ผมเดินเเฝงตัวเข้าไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว

เอาล่ะ ก่อนอื่นก็......

 

"......ไปหาข้าวเที่ยงกินก่อนละกัน"

 

ถึงจะอยากนอนกลางวันก็เถอะ เเต่ไหนๆก็ได้เงินมาเเล้ว ขอเอาไปใช้ให้เต็มที่เลยละกัน มีเงินก็ต้องใช้นิเนอะ




NEKOPOST.NET