[นิยายแปล] เกิดใหม่ทั้งทีก็อย่าเอาแต่นอนกลางวันสิ คุณแวมไพร์ ตอนที่ 5 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่ทั้งทีก็อย่าเอาแต่นอนกลางวันสิ คุณแวมไพร์

Ch.5 - ตัวนำโชคสีเงิน


"เจ้านี่อร่อยจังเลยค่ะ"

 

ผู้ที่พูดออกมาเช่นนั้น พร้อมกับยัดเนื้อตากเเห้งเข้าปากเสียจนเเก้มตุ่ยด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย ก็คือสาวน้อยผู้เเสนงดงามจนยากจะหาผู้ใดมาเทียบเทียม

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เเต่ข้าถูกเธอช่วยไว้ เเล้วตอนนี้ก็กำลังทานอาหารเที่ยงกับเด็กสาวอยู่

เด็กคนนี้ เป็นใครกันเเน่นะ......

สาเหตุที่ข้าถูกจู่โจมนั้น ก็เพราะข้าเลือกที่จะใช้ทางลัดที่รู้จักกันในหมู่พ่อค้าเร่เป็นทางผ่าน ใกล้ๆเส้นทางนั้นมีเศษซากของประเทศที่ล่มสลายอยู่ ปัจจุบันเป็นทางหลวงเก่าที่เเทบจะไม่มีคนใช้กันเเล้ว

ทางกิลล์การค้าเองก็อยากจะปรับปรุงเส้นทางนี้ เเต่ทว่านอกจากจะเป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยโจรเเละปีศาจจนไม่สมควรย่างกรายเข้ามาเเล้ว เส้นทางยังลาดชัน ความเสียหายจากการถูกโจมตีก็สูง

เพราะเป็นสินค้าเร่งด่วน ก็เลยจำเป็นต้องผ่านเส้นทางนี้อย่างเสียไม่ได้ นึกไม่ถึงว่าจะถูกลอบโจมตี ถ้าเธอไม่ผ่านมาพอดี ข้าคงต้องตายอย่างเเน่นอน

ถึงข้าจะใช้เวทมนต์ได้นิดหน่อยก็เถอะ เเต่ถึงกระนั้น เจ้าสามคนนั่นก็เป็นมืออาชีพจริงๆ ข้าได้เเต่หนีโดยไม่สามารถทำอะไรเจ้าสามคนนั่นได้เลยเเม้เเต่น้อย 

เเล้วเด็กสาวที่เอาชนะกลุ่มสามคนนั่นได้อย่างง่ายดาย ราวกับคู่ต่อสู้เป็นเด็กนั้น เป็นใครกันเเน่.......ถ้าประเมินอายุคร่าวๆจากที่เห็น ก็น่าจะอายุเพียง 13-14 ปีเองเเท้ๆ......

 

"เรื่องเสื้อก็ขอบคุณมากนะคะ "

"มะ ไม่เป็นไรครับ ดีจริงๆที่ไซส์พอดีตัว"

 

ชุดสำหรับผู้ใช้เวทมนต์หนึ่งชุดนั่น เป็นหนึ่งในสินค้าของข้าเอง พอเด็กสาวบอกว่าไม่มีชุดติดตัวมาด้วยเลย ข้าก็เลยยกมันให้กับเธอ

ในฐานะที่เธอเป็นผู้มีพระคุณ เเล้วก็ถ้าไม่ทำอย่างงั้น ข้าก็ไม่รู้ว่าจะเอาตาไปวางไว้ที่ไหนดีด้วย เพราะฉะนั้นเลยช่วยไม่ได้

ร่างกายของคุณหนูนี่ก็เเจ่มสุดๆเลยด้วยสิ......

เพราะงานของพ่อค้าเลยต้องเดินทางไปประเทศโน้นทีประเทศนี้ที ข้าก็เลยได้พบเจอสาวงามมามากมาย บางครั้งเคยเเม้กระทั่ง [ซื้อ] พวกเธอเลยด้วยซ้ำ

พวกสาวงามที่ข้าเคยเจอมาจนตอนนี้ ถ้าเทียบกับสาวน้อยที่อยู่เบื้องหน้าข้าเเล้วละก็ ถ้าให้พูดตรงๆจากความรู้สึกของข้า พวกนางงามไม่ได้เเม้เเต่เศษเสี้ยวของสาวน้อยคนนี้ด้วยซ้ำ

ในหมู่หญิงสาวที่ข้าได้เจอจนถึงตอนนี้ เธอคือเจ้าของความงามอันเป็นที่สุด ถึงข้าจะไม่ใช่โลลิค่อนก็เถอะ เเต่ถ้าเป็นตอนนี้ละก็อาจจะเผลอเเปลงร่างเป็นหมีเลยก็ได้

ระหว่างที่คิดเช่นนั้นพร้อมกับรับประทานอาหารไปด้วย ก็เห็นสาวน้อยเเลบลิ้นเลียคราบมันเเละเกลือที่ติดมืออยู่ด้วยท่าทางเเสนเย้ายวน พอเห็นเช่นนั้น จะว่ามีตรงไหนสักเเห่งที่ดูเหมือนผู้ชาย รึไม่ก็ดูไม่สมหญิง หรือจะบอกว่าไม่รู้จักป้องกันตัวดี......ตรงนั้นมันเผลอมีปฎิกิริยาอีกเเล้ว......

 

"......?มีอะไรรึเปล่าคะ?"

"ไม่ครับ ไม่มีอะไร......"

 

พอเผลอมองไปที่ดวงตาสีทับทิมนั่น ก็ราวกลับจะถูกดูดเข้าไปจนไม่สามารถกลับออกมาได้ เลยพยายามเบนสายตาออก เเต่เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท ก็ลอยมองไปที่เเถวๆหน้าผากของเด็กสาวเเทน

ถึงจะไม่ได้สบตาตรงๆ เเต่ก็นับว่าเป็น [การมองหน้าผู้พูดระหว่างสนทนา] ได้ละนะ

 

"จะว่าไป คุณกำลังจะไปที่ไหนเหรอคะ?"

"ข้ากำลังจะไปเมืองอรุชาครับ"

"ชิวะคุชา (ยู่ยี่)?"

"อรุชาครับ"

"......ที่เมืองนั้นอากาศค่อนข้างสงบ อาหารอร่อย เเล้วก็ค่อนข้างปลอดภัยด้วยรึเปล่าคะ?"

"ถ้าเทียบกับเมืองอื่นๆในประเทศนี้เเล้วละก็ ข้าคิดว่าเป็นเมืองที่ดีครับ"

 

เพราะเป็นเมืองที่หันเข้าหาทะเล ลมที่พัดเข้ามาก็เลยเป็นลมทะเลก็เถอะ เเต่ลมก็สงบตลอดทั้งปี

เเล้วก็เพราะอยู่ติดทะเลการค้าขายกับต่างประเทศก็เลยเป็นไปอย่างคึกคัก อาหารทะเลก็สดใหม่อยู่เสมอ สำหรับประเทศนี้ก็ถือว่าเป็นเมืองที่มีความสำคัญอย่างมาก การรักษาความปลอดภัยก็เลยเเน่นหนาตามไปด้วย เเต่ถ้าจะให้พูดถึงข้อเสียละก็ ก็คงมีเเต่เรื่องที่เจ้าเมืองบ้าผู้หญิงนี่ละ

พออธิบายให้ฟังตามนั้น หลังจากหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง สาวน้อยผมสีเงินผู้งดงามก็...

 

"อาหารทะเลอย่างพวกปลาดิบก็น่าอร่อยดีนะคะ.......ถ้าคุณไม่ว่าอะไรละก็ รบกวนขอโดยสารไปจนถึงเมืองนั้นจะได้รึเปล่าคะ?"

"ครับ ด้วยความยินดีเลย"

 

คำขอของผู้มีพระคุณช่วยชีวิต ข้าไม่มีทางปฎิเสธได้อยู่เเล้ว

เเล้วก็การได้เดินทางร่วมกับสาวงามเเบบนี้น่ะ เป็นทางนี้เองเสียด้วยซ้ำที่อยากจะขอร้องให้เธอร่วมทางไปด้วย

 

"จะว่าไป ข้ายังไม่รู้ชื่อของคุณหนูเลยนะครับ ข้อชื่อว่า เซโนะ....เซโนะ โคโตบุกิครับ"

"อ่าー......งั้นเหรอ ชื่อสินะ....."

"......?มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ?"

 

หรือว่าข้าเผลอถามอะไรเเปลกๆออกไปงั้นเหรอ

สาวน้อยผู้งดงามใช้นิ้วม้วนผมสีเงินเงางามของตัวเองไปพลางๆ พร้อมกับทำสีหน้าเหมือนกำลังลำบากใจ

.......หรือว่ามีเหตุผลที่ทำให้บอกชื่อไม่ได้กันนะ ?

เรื่องที่อยู่ๆก็ไปปรากฏตัวที่นั่นเอย เรื่องที่ทำไมถึงไม่ใส่เสื้อผ้าเอย คงจะพูดออกมาได้ลำบาก

เรื่องนั้นมันเป็นมายังไงข้าไม่รู้หรอกนะ เเต่คุณหนูก็คงจะมีเหตุผลอะไรซักอย่างที่ทำให้เป็นเช่นนั้นอย่างเเน่นอน

เรื่องที่ไม่สามารถบอกชื่อของตัวเองได้ทันทีนี่ก็เช่นกัน อาจจะมีเหตุผลที่ยุ่งยากบางอย่างอยู่ก็ได้

การที่ไม่รู้ข้อมูลของอีกฝ่าย หรือที่่เรียกว่าเป็นปัจจัยที่ไม่เเน่นอนนั้น สำหรับพ่อค้าเเล้ว ถือว่าเป็นเรื่องที่ค่อนข้างเสี่ยงมาก เพราะถึงภายนอกจะดูดียังไง เเต่เราไม่อาจรู้ถึงจิตใจที่อยู่ภายในได้ยังไงล่ะ

เเต่ว่า เธอคือผู้มีพระคุณ......

ถึงจะรู้สึกกังวลอยู่บ้าง เเต่ทว่าการรักษากริยามารยาททางสังคม ก็คือส่วนหนึ่งของพ่อค้า

อีกฝ่ายอุตส่าช่วยรักษาสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าทรัพย์สมบัติใดๆ อุตส่าห์ช่วยชีวิตของข้า เเล้วยังช่วยปกป้องสินค้าให้อีก

ก่อนจะไปพูดถึงเรื่องมีหรือไม่มีคุณค่าอะไรนั่น เเต่เธอก็ถือเป็นผู้มีพระคุณมากล้นสำหรับข้า ถ้าเธอเหมือนจะไม่อยากพูดถึงมันล่ะก็ ข้าก็จะไม่ถามถึงมันอีก เอาละตัดจบเเค่นี้เลยละกัน

 

"คือว่า........"

"อาร์เจนโต้ เเวมพีร์"

"เอ๋?"

"อาจจะยาวไปหน่อย เพราะฉะนั้นกรุณาเรียกว่า อาร์เจ นะคะ"

".....เข้าใจเเล้วครับ"

 

จากที่เธอเงียบมาจนถึงตอนนี้ เรื่องที่ว่าชื่อที่เธอพึ่งพูดออกมานั้นไม่ใช่ชื่อจริงของเธอนั้น ทำไมข้าจะไม่รู้ เเต่ถึงกระนั้นข้าก็ได้เเต่เงียบเเละยอมรับมันเท่านั้น 

เรื่องสำคัญที่สุดก็คือ ผู้ที่อยู่เบื้องหน้าข้าก็คือผู้มีพระคุณ.....ถึงจะพูดยากก็เถอะ เเต่นั่นก็เป็นคำตอบที่ข้าเลือก ต่อให้นั่นไม่ใช่เรื่องจริง เเต่สำหรับข้ามันก็มีคุณค่าพอที่จะเชื่อเช่นนั้น

ด้วยประการฉะนี้ ผู้มีพระคุณผู้เเสนลึกลับเเละตัวข้า ก็ได้ใช้เวลาไม่กี่วันก่อนจะถึงเมืองอรุชาร่วมกัน

เเต่เรื่องที่ว่าหลังจากนี้ ข้าจะได้เดินทางร่วมกับเธอบ่อยๆ พร้อมกับปัญหาที่ตามมาด้วยทุกครั้งที่เจอกันนั้น ตัวข้าในเวลานี้ไม่ได้รู้ถึงเรื่องนั้นเลยซักนิด




NEKOPOST.NET