[นิยายแปล] เกิดใหม่ทั้งทีก็อย่าเอาแต่นอนกลางวันสิ คุณแวมไพร์ ตอนที่ 14 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่ทั้งทีก็อย่าเอาแต่นอนกลางวันสิ คุณแวมไพร์

Ch.14 - ความคิดของพวกบ้าผู้หญิง


"หวาー........เป็นคฤหาสน์ที่สุดยอดไปเลย"

 

สถานที่ๆ ผมถูกพามาคือคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ดูหรูหราฟู่ฟ่า

ไม่ว่าจะตรงไหนก็มีพรมเเดงเเสนนุ่มนิ่มซะจนผมไม่กล้าที่จะเดินผ่านปูอยู่ทั่วคฤหาสน์ ระหว่างทางก็เต็มไปด้วยภาพจิตรกรรมไม่ก็เเจกันที่เเค่เหลือบมองก็รู้เเล้วว่าราคาเเพงมหาโหดวางประดับไปทั่ว ระหว่างที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องรับรอง ผมก็ยังเผลอมองสำรวจไปทั่วโดยไม่ได้ตั้งใจ

สมกับที่เป็นที่อยู่ของผู้ดูเเลจุดยุทธศาสตร์ทางการค้าจริงๆ กำไรที่ได้คงจะมากมายมหาศาลจริงๆสินะเนี่ย ขนาดภรรยายังมีตั้ง 36 คนเลยนิเนอะ

ก่อนอื่นก็จิบชาที่คุณเมดผมทรงทวินเทลสีชมพูรินให้ซักอึกนึงก่อนละกัน

เป็นชาฝรั่งละ เเถมยังคุณภาพดีมากเลยด้วย มีทั้งกลิ่นหอมลึกล้ำเเละรสหวานเข้มข้น เเถมยังไม่มีรสชาติเเย่ๆตกค้างอยู่ในปากหลังจากดื่มไปเเล้วด้วย

 

"ต้องขออภัยในความไม่สุภาพของกระผมด้วย อาร์เจนโต้"

"เอ๋?"

 

ตกใจหมดเลย อยู่ๆคุณซามาก้าก็ค่อยๆลุกขึ้นยืนอย่างสุภาพ ก่อนที่จะถอดหมวกเเละโค้งคำนับให้กับผม

ผิดกับเจ้าคนที่เอาเเต่เก็กหล่อ เเละทำหน้าราวกับจะบอกว่า [จงมาเป็นของกระผมซะ] เมื่อก่อนหน้านี้ลิบลับเลย ในตอนนี้กริยาที่เเสดงออกมาทั้งอ่อนน้อมเเละสมเป็นสุภาพบุรุษจริงๆ

ไม่เพียงเเค่ตัวเขาเองเท่านั้น ทั้งผู้ติดตามหญิงที่อยู่ข้างๆเเละพวกคนในชุดเกราะ ต่างก็ก้มศีรษะให้กับผมเช่นกัน

 

"ต้องขออภัยที่เสียมารยาทเมื่อก่อนหน้านี้ด้วย เเต่มันช่วยไม่ได้จริงๆ ที่กระผมทำไปก็เพื่อรับประกันความปลอดภัยของเจ้าเท่านั้นเอง อาร์เจนโต้ "

"หมายความว่ายังไงคะ?"

"เวทย์ฟื้นฟูของเจ้ามันเเข็งเเกร่งเกินไป ผู้ใช้เวทมนต์ที่มีพลังถึงขั้นนั้นน่ะไม่มีใครยอมปล่อยให้หลุดมือไปหรอกนะ ที่จริงเเล้วตัวกระผมเองเองในฐานะเจ้าเมือง ก็มีหน้าที่จะต้องรายงานเรื่องตัวตนของเจ้า...เรื่องการปรากฏตัวของผู้ใช้เวทมนต์ที่มีพลังเเกร่งกล้า ให้เเก่องค์ราชาของประเทศนี้.......ราชาไพลยาดีส ละนะ"

 

สรุปก็คือเรื่องขอแต่งงานอะไรนั่น ก็แค่ข้ออ้างในการพาผมมาที่นี่หรอกเหรอครับ?

 

"........จุดประสงค์ที่เเท้จริงที่เชิญเค้ามาที่นี่ หรือว่าเพราะทำตามบัญชาของพระราชาอย่างงั้นเหรอคะ? "

"ไม่หรอก นี่คือการติดสินใจของกระผมเองคนเดียวน่ะ ถึงตอนนี้กระผมจะไม่ได้รายงานไป เเต่ข่าวลือเรื่องของเจ้าก็เเพร่กระจายไปจนถึงต่างเมืองเเล้ว ซักวันนึงก็คงถึงพระกรรณขององค์ราชาอยู่ดีนั่นละ ก่อนหน้านั้น.....ก่อนที่องค์ราชาจะทรงทราบถึงตัวตนของเจ้า ก็เลยต้องรีบชิงตัดหน้าเชิญเจ้ามาที่นี่เสียก่อน "

 

เรื่องที่จำเป็นต้องรายงานเรื่องของผมให้เเก่พระราชาน่ะ ผมรู้อยู่เเล้วละ

นั่นก็เพราะผมมีเวทย์ฟื้นฟูกับเสริมพลังเวทย์ในระดับสูงสุดยังไงละ

อันที่จริงเเล้ว ถึงผมจะมีสกิลอื่นๆอีกหลายสกิลที่เลเวลสกิลอยู่ในระดับสูงสุดก็ตาม เเต่ที่เป็นข่าวลืออยู่ตอนนี้ก็คือเรื่องที่ว่าตัวผมนั้น [ไม่ว่าจะเป็นอาการบาดเจ็บหรือโรคร้ายเเบบไหนก็สามารถรักษาได้] ตะหากล่ะ

เวทย์ฟื้นฟูที่ไม่ว่าจะเป็นการเสียอวัยวะส่วนใดส่วนหนึ่งไปหรือการเสื่อมถอยของประสาทสัมผัสก็รักษาได้ ทำได้เเม้กระทั่งการกำจัดโรคร้ายที่ฝังรากลึกไปเเล้ว...เป็นความสามารถขนาดที่ว่า ถ้าพูดไปคงมีเเต่จะโดนคนอื่นหัวเราะใส่เท่านั้นล่ะ ยิ่งไปกว่านั้นถ้าดันใช้ความสามารถเเบบนั้นได้เรื่อยๆด้วยละก็ ไม่ต้องคิดอะไรมาก ยังรู้ได้เลยว่ามีวิธีนำไปใช้ประโยชน์ได้มากมายขนาดไหน

ตัวตนที่เป็นดั่งสมบัติล้ำค่าอย่างนั้นน่ะ ยังไงก็คงต้องรายงานให้เจ้านายทราบไว้ก่อนอยู่เเล้วละ

เเต่ทว่าคุณซามาก้ากลับไม่ยอมทำตามหน้าที่นั้น เขาไม่ยอมรายงานเรื่องของผมให้เเก่พระราชา เเถมไม่ใช่เพราะมีใครบอกให้ทำด้วย เเต่เป็นความตั้งใจของคุณซามาก้าเอง

หรือก็คือ เป็นการหักหลังพระราชา.......

 

"องค์ราชาคงจะให้ความสำคัญกับเจ้าน่าดูเลยละ คงให้เจ้าไปอยู่เเนวหน้าในการรบกับจักรวรรดิ คอยรักษาเหล่าทหารที่บาดเจ็บ......พวกทหารเหล่านั้นก็คงจะขอบคุณเจ้า เเละถ้าเพื่อปกป้องเจ้าเเล้วล่ะก็ ทหารพวกนั้นคงจะรบอย่างลืมตายได้เลย"

"......นั่นสินะคะ"

"เวลาที่เหล่าผู้มีสัมพันธ์อันดีกับองค์ราชาเจ็บป่วยเจ้าก็คงต้องไปรักษาให้ เเละเพื่อเรียกศรัทธาของประชาชน เจ้าก็คงต้องลงไปรักษาเหล่าผู้คนที่เจ็บป่วยด้วยเช่นกัน......ด้วยใบหน้าที่เเสนงดงามนั่น ประกอบกับเป็นผู้ใช้เวทมนต์ที่หาตัวจับได้ยากยิ่ง เจ้าคงจะถูกสรรเสริญให้เป็น [ผู้ส่งสารของพระเจ้า] ไม่ก็ [สตรีศักดิ์สิทธิ์] เป็นเเน่"

"อ่าー.......ค่ะ"

 

เอาไงดีเนี่ย เเค่ได้ฟังก็สัมผัสได้ถึงความยุ่งยากน่ารำคาญเลยอ่ะ

ถ้าขืนเป็นอย่างงั้นจริงๆละก็ มีหวังได้เดินทางขึ้นเหนือล่องใต้เพื่อรักษาผู้คนไปทั่ว เเล้วไม่ว่าเวลาไหนก็ต้องเเย้มยิ้มให้งดงามสมเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์เเน่นอน...จริงไหมละ?

อย่ามาล้อเล่นนะเฟ้ย ทั้งๆที่ผมอยากจะทำตัวขี้เกียจเเล้วก็นอนเล่นไปวันๆเเท้ๆ ถ้าขืนเป็นงั้นจริงๆละก็อย่าว่าเเต่นอนเลย เวลาพักก็ยังไม่มีเลยไม่ใช่รึไงกัน เเม้เเต่เวลาว่างให้ทานขนมจะมีให้รึเปล่ายังไม่รู้

มีอาหาร3มื้อเเล้วก็ขนมให้ เเละในเวลาที่ผมอยากนอนก็ต้องปล่อยให้ผมนอนเท่าที่ใจอยากได้ ถ้าทุกคนยอมรับเงื่อนไขนั้น เเล้วยอมเป็นฝ่ายมาหาผมเองก็จะยอมหยวนๆให้อยู่หรอก เเต่ถ้าเป็นเเบบที่ว่ามานั่นคงต้องขอบายละ

 

"ถ้าอย่างงั้น......ทำไมคุณซามาก้าถึงไม่รายงานเรื่องของเค้าให้พระราชาทรงทราบ เเต่เลือกที่จะเชิญเค้ามาที่คฤหาสน์เเทนละคะ? หรือคิดจะใช้เค้า เพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองบางอย่างเหรอคะ?"

 

ที่คุณซามาก้าต้องการบอกน่ะ ก็คือผู้มีอำนาจปกครองนั้นไม่จำเป็นต้องเป็นพระราชาเสมอไป

ยกตัวอย่างเช่นถ้าคุณซามาก้าทำเหมือนกับที่พูดเมื่อก่อนหน้านี้ เวลาที่ทหารของเมืองตัวเองได้รับบาดเจ็บก็ให้ผมคอยรักษา เวลาที่เหล่าชาวเมืองได้รับบาดเจ็บหรือว่าเจ็บป่วยก็ให้ไปรักษาให้ เพื่อเเลกกับเเรงสนับสนุนของชาวเมือง ถ้าเป็นอย่างงั้นละก็ คงมีโอกาสที่คุณซามาก้าจะขึ้นมาเป็นเสาหลักของประเทศนี้เเทนพระราชาได้

พลังที่ผมถือครองอยู่มันเป็นพลังเเบบนั้นละ เเค่นี้ก็เด่นสะดุดตามากจนเกินพอเเล้ว

......รู้อย่างงี้ไม่ใช้มันซะเเต่เเรกก็ดีหรอก

ที่ผมอัดสกิลพอยน์เพื่ออัพเลเวลสกิลเวทย์ฟื้นฟูจนตันนั้น เเต่เดิมก็เพื่อใช้รักษาตัวเองเท่านั้นเอง ถึงตอนนี้จะก็ใช้เพื่อหาเงินกับตอบเเทนผู้มีพระคุณบ้าง เเต่ก็เรียกได้ว่าใช้เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว...ใช้เพื่อตัวเองเท่านั้นเอง

ไม่ใช่เพื่อตะเวนไปรอบโลกและคอยรักษาอาการบาดเจ็บหรือโรคภัยให้เเก่ผู้คน.... ผมไม่ใช่พวกที่มีจิตใจดีงามคุณธรรมสูงส่งอะไรขนาดนั้น ผมก็เเค่อยากจะหาใครซักคนคอยช่วยเลี้ยงดู เเล้วใช้ชีวิตที่สามารถนอนกลางวันได้อย่างเต็มที่เท่านั้นเอง

 

"กระผมไม่ได้คิดจะทำอะไรอย่างนั้นหรอก เพราะกระผมน่ะสาบานว่าจะเคารพเเละจงรักภักดีต่อองค์ราชาไปเเล้ว......เเต่ทว่ามีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่ยอมไม่ได้ เเละเหตุการณ์ในครั้งนี้ก็เป็นเรื่องที่ยอมไม่ได้นั่นพอดี ก็เลยหาวิธีปิดบังตัวตนของเจ้า ไม่ให้องค์ราชาทรงทราบเท่านั้นเอง"

 

คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกปฎิเสธ ทั้งๆที่ผมคิดว่าต้องเป็นเพราะเรื่องนั้นเเน่นอนเเท้ๆ.....เเต่ดูเหมือนจะไม่ใช่เเฮะ เขาพอใจกับอำนาจที่มีอยู่ในตอนนี้เเล้วรึไงกันนะ......

ถ้าไม่ใช่อย่างที่ผมคิดละก็ เเล้วคุณซามาก้าคิดจะทำอะไรของเขากันเเน่ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจใหญ่เลย

ทั้งๆที่พอใจกับตำเเหน่งในตอนนี้อยู่เเล้วเเท้ๆ เเต่กลับกล้าทำเรื่องที่เป็นการกระด้างกระเดื่องต่อพระราชาซะได้ เขาคิดจะทำอะไรของเขากันเเน่นะ

 

"อืม.....เเล้วเรื่องที่ยอมไม่ได้ที่ว่านั่น คือเรื่องอะไรเหรอคะ?"

 

เมื่อเจอเรื่องที่ไม่เข้าใจก็ควรจะยอมรับเเล้วถามอีกฝ่ายเเต่โดยดีซะ หลังจากทานคุกกี้ที่มาพร้อมกับน้ำชาไปชิ้นหนึ่ง ก็เลยลองถามคุณซามาก้าออกไปตามตรงดู

คุณซามาก้าลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังรอให้ผมถามคำถามนั้นออกมาอยู่ก่อนเเล้ว ก่อนที่จะเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ฝั่งเดียวกับที่ผมนั่งอยู่ เเล้วชูมือทั้งสองข้างขึ้น....จะว่าเหมือนกำลังเล่นละคร หรือว่าเหมือนเจ้าตัวกำลังเมาดีละ

 

"เเน่นอนอยู่เเล้วสิ! การใช้สาวน้อยผู้งดงามอย่างเจ้าให้ไปทำเรื่องพรรค์นั้นน่ะ มันบ้าชัดๆ!"

".......เอ๋?"

"ต้องถูกส่งไปยังสนามรบที่เเสนอันตราย ถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมือง เเม้กระทั่งถูกสรรเสริญทั้งๆที่ไม่ต้องการ......โอ้ ช่างน่าเสียดายอะไรเช่นนี้......เป็นความสูญเสียอย่างใหญ่หลวงของโลกนี้ชัดๆ!"

"เอ๋...คือว่า คุณซามาก้าคะ หรือว่าที่ขอเค้าเเต่งงานก่อนหน้านี้.....คุณเอาจริงหรอกเหรอคะ?"

"เเน่นอนอยู่เเล้ว! จงมาเป็นภรรยาของกระผม เเล้วใช้ชีวิตในฐานะเด็กสาวธรรมดาๆซะ ถ้ารายงานไปว่า เจ้าเเค่มีเวทย์ฟื้นฟูที่ดีกว่าคนอื่นนิดๆหน่อยๆ องค์ราชาก็คงไม่สนพระทัยในตัวเจ้าเป็นเเน่ สิ่งสวยงามดั่งอัญมณีเช่นเจ้าน่ะ ไม่สมควรจะเป็นเพียงเเค่เครื่องมือทางการเมืองหรือการสงคราม....มือที่เเสนจะเรียวงามของเจ้านั้นไม่ได้มีไว้เพื่อเรื่องพรรค์นั้น.....เเต่ควรจะได้สัมผัสความสุขในฐานะผู้หญิง คือการได้รับการโอบอุ้มเลี้ยงดูด้วยความรักตะหาก! อาร์เจนโต้ เเต่งงานกับกระผมเถอะ....โยนพลังที่มากมายมหาศาลนั่นทิ้งไปเเละจงมีชีวิตอย่างมีความสุขในฐานะเด็กสาวธรรมดาๆคนนึงซะ!"

 

เอ่อーเเบบนั้นมัน.....

ดูเหมือนว่าคนๆนี้ จะเป็นพวกบ้าผู้หญิงหนักกว่าที่ผมคิดเอาไว้ซะอีก




NEKOPOST.NET