NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่ทั้งทีก็อย่าเอาแต่นอนกลางวันสิ คุณแวมไพร์

Ch.12 - เพื่อนร่วมชายคาผู้ลึกลับ


"อือ....?"

 

สิ่งที่ปลุกชั้นให้ตื่นขึ้นมา ก็คือกลิ่นของอะไรบางอย่างที่ลอยมากระตุ้นประสาทรับกลิ่น

เป็นกลิ่นที่ออกจะหวานหน่อยๆ ไม่ใช่กลิ่นหวานเข้มข้นเเบบกลิ่นของน้ำตาล เเต่เป็นกลิ่นหอมอ่อนๆของนม

พอลองลืมตาขึ้นตามคำเชื้อเชิญของกลิ่นนั้น ทัศนียภาพโดยรอบก็เริ่มเเจ่มชัดขึ้นมา

ไม่ว่าจะตื่นขึ้นมากี่ครั้ง เเต่ก็ไม่เคยรู้สึกมีความสุขเท่าช่วงเวลานี้เลย

เพราะนึกว่าตื่นขึ้นมาก็จะเจอเเต่ความมืดมิดเหมือนเเต่ก่อนสินะ.....

ในอดีต เพราะผลจากการต่อสู้ ทำให้สูญเสียความสามารถในการมองเห็นไป เเม้ตอนนี้จะกลับมามองเห็นได้อีกครั้งนึงเเล้ว เเต่ก็ยังมีจิตใจส่วนหนึ่งที่เชื่อว่านี่คงจะเป็นเเค่เพียงความฝันเท่านั้น

ถึงจะไม่ควรก็เถอะ เเต่ทุกวันก่อนจะนอนก็จะเผลอคิดไปว่า [ถ้าพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาเเล้วกลับไปมองไม่เห็นอีกครั้งละก็ จะทำยังไงดีนะ]ไปเสียทุกครั้ง

โลกที่กลับมามองเห็นได้อีกครั้งช่างเปี่ยมไปด้วยสีสัน ช่างน่ายินดีจริงๆ

เเละในตอนนี้ โลกที่เเสนสวยงามนั่นมีสีขาวละ

ของเหลวสีขาวที่ใส่อยู่ในชาม ลักษณะคล้ายๆกับซุปเเต่พอลองตักขึ้นมาดูก็พบว่ามันออกหนืดๆ

 

"นี่มัน.....?"

"อ่ะ ตื่นเเล้วเหรอคะ"

".....อาร์เจ?"

 

สาวน้อยเเสนสวยผู้มีผมสีเงิน เดินออกมาจากห้องครัว

อาร์เจนโต้ เเวมพีร์ สาวน้อยผู้อาศัยอยู่ด้วยกันมาพักนึง

ผมสีเงินเป็นประกาย นัยน์ตาสีเเดงราวกับเลือด เป็นสาวน้อยเเสนสวยที่ยากจะหาคำใดมาพรรณนา เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยนำเเสงสว่างกลับมาให้กับชั้นอีกครั้ง

เธอยิ้มกว้างเสียจนนัยตาสีเเดงนั่นโค้งสวยดั่งคันศร ก่อนที่หันมาคุยกับทางนี้

 

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณเฟอร์โน๊ต"

 

มิหนำซ้ำ เเม้เเต่เสียงก็ยังน่ารัก เเม้เเต่ผู้หญิงด้วยกันเอง เธอก็เป็นตัวตนที่เเค่มองก็ทำให้สูญเสียความมั่นใจในฐานะลูกผู้หญิงของตัวเองได้เลย

 

"จะ จ้ะ อรุณสวัสดิ์.....คือว่า อาร์เจ นี่มัน.....?"

 

[นี่มัน] ที่ชั้นพูดถึงเเน่นอนอยู่เเล้วว่าต้องหมายถึงของสีขาวที่อยู่เบื้องหน้าของชั้นในตอนนี้

จากที่มองเหมือนจะเป็นซุปข้นนะ กลิ่นก็ค่อนข้างหอมด้วย.......

 

"สตูค่ะ"

"สตู....?"

"อ่อ โลกนี้ไม่มีสินะ....คือว่า เป็นซุปที่ทำมาจากนมเเล้วก็เนยน่ะค่ะ"

".....ว่าไงดีล่ะ มันหนืดๆยังไงก็ไม่รู้สิ"

"นั่นก็เพราะมีเเป้งสาลีเเล้วก็หัวมันเป็นส่วนผสมค่ะ"

 

ปฎิกิริยาของอาร์เจไม่มีความลังเลใดๆอยู่เลย เเสดงว่านี่เป็นอาหารที่ทำเสร็จเรียบร้อยเเล้ว.......

.......เด็กคนนี้ทำเองสินะ?

บอกตรงๆนะ ชั้นรู้สึกกลัวนิดหน่อย

ตั้งเเต่วันเเรกที่พบกันจนถึงวันนี้ ไม่มีอะไรที่บ่งบอกว่าเธอทำอาหารเป็นเลยซักนิด เด็กคนนี้น่ะ คือเด็กขี้เกียจที่เอาเเต่พูดว่า [จะตามหาคนที่จะช่วยเลี้ยงดู ที่มีอาหาร 3 มื้อ เวลานอนกลางวัน เเล้วก็ขนมให้กับตน] อย่างเปิดเผยเชียวนะ

ก็คิดอยู่นะว่าอาร์เจคนนั้นจะทำอาหารเป็นหรือเปล่า... แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะทำออกมามั่วๆแบบนี้...

อาร์เจก้าวเข้ามาทางนี้ช้าๆ เข้ามาหาตัวชั้นที่กำลังกังวลไปต่างๆนาๆ พอเดินมาถึง เธอก็หยิบช้อนที่ชั้นใช้ตักสตูเมื่อกี้ขึ้นมา

 

"ฟู่ー ฟู่ー......เอ้า เชิญเลยค่ะ"

"เชิญเลยค่ะ นี่มัน....เอ่อ"

"หมายถึงให้ลองชิมดูน่ะค่ะ เเค่ลองชิมดู เดี๋ยวก็เข้าใจเองค่ะ ว่าเป็นอาหารเเบบไหน"

 

เธอส่งช้อนให้พร้อมด้วยรอยยิ้มกว้าง....ไม่มีทางเลือกเเล้ว

ถ้าท้องเสียขึ้นมา ก็ให้อาร์เจรักษาให้ละกัน

ถึงความสามารถในการทำอาหารจะยังไม่เเน่ชัด เเต่ความสามารถด้านการใช้เวทย์ฟื้นฟูเนี่ยการันตีได้เลย ถึงจะพลิกเเผ่นดินหา เเต่คนที่มีเวทย์ฟื้นฟูเลเวล 10 นั้น คงจะมีเเค่เธอคนเดียวเป็นเเน่

ชั้นเคยเเอบมองตอนเธอทำงานอยู่ครั้งนึง เธอสามารถทำให้อวัยวะที่เสียไปฟื้นกลับคืนมาได้ดังเดิม นั่นน่ะไม่ใช่เเค่การฟื้นฟูหรอก นั่นมันก้าวเข้าสู่ขอบเขตของการ [ชุบชีวิต] เเล้ว

ถ้ามีพลังถึงระดับนั้นละก็ ข่าวลือจะต้องกระพือไปไกลกว่าตอนนี้ เเละไม่ว่าประเทศไหนๆก็คงจะไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดมือไปอย่างเเน่นอน เเต่ทว่าจนถึงตอนนี้ ในข่าวลือกลับไม่มีชื่อของเธอหลุดออกไปด้วยเลยเเม้เเต่น้อย นี่มันเพราะอะไรกันเเน่นะ

พอรวมเรื่องนี้เข้าไปด้วย ตัวเธอช่างเต็มไปด้วยปริศนาจริงๆ เรื่องที่รู้ในตอนนี้ ก็มีเเค่เรื่องที่ชอบนอนกลางวัน กับไม่ชอบเรื่องยุ่งยาก เเล้วก็เป็นเเวมไพร์ที่เดินเล่นท่ามกลางเเสงอาทิตย์ได้อย่างสบายๆ เท่านั้นเอง

ถึงตอนนี้ ปริศนาข้อหนึ่งของเพื่อนร่วมชายคาผู้เเสนลึกลับเเละเต็มไปด้วยปริศนาคนนี้ จะถูกเปิดเผยเพิ่มขึ้นมาอีกข้อเเล้วก็เถอะ........

 

"อืม....."

 

พอยอมเเพ้เเก่การชักจูงของเด็กคนนี้ เเละปล่อยให้ของเหลวอุ่นๆไหลเข้าปากไป

สิ่งที่ห่อหุ้มราวกับจะเคลือบลิ้นทุกสัดส่วนไว้ก็คือซุปที่เเสนข้น ทางด้านรสชาติก็หวานละ เป็นรสหวานของนม เเละกลิ่นหอมที่กระตุ้นประสาทรับกลิ่นตอนนี้ ก็เป็นกลิ่นหอมอ่อนๆของเนย

ถึงรสชาติจะเข้มข้น เเต่ก็เหมือนกับมันสามารถเเทรกซึมเข้าสู่ร่างกายได้อย่างน่าประหลาด โดยที่ร่างกายไม่รู้สึกต่อต้านเลยเเม้เเต่น้อย รสชาติที่เหลือค้างอยู่ก็เป็นรสหวานละมุนเหมือนกับครีม ทำให้รู้สึกโล่งสบายจริงๆ

ถึงจะมีสัมผัสหยาบๆของมันฝรั่งหลงเหลืออยู่บนลิ้นก็เถอะ เเต่ก็ทำให้มีความหวานยาวนานตกค้างอยู่เเทน สัมผัสของมันฝรั่งนั่น หายลงสู่ลำคอไปพร้อมกับน้ำลายที่เอ่อล้นเพราะถูกความหวานเชื้อเชิญมา

 

".....อร่อยจัง"

 

น่าตกใจจริงๆ ถึงจะเชื่อได้ยากก็เถอะ เเต่ดูเหมือนว่าอาร์เจจะทำอาหารเป็นกับเค้าด้วย

ส่วนทางด้านอาร์เจเองก็ไม่ได้รู้เลยซักนิด ว่าชั้นระเเวงในอาหารของเธอมากเเค่ไหน เเต่กลับหัวเราะยินดีไปกับคำชมของชั้น

 

"เฮะเฮะเฮะ ดีจังเลยค่ะ"

 

.......น่ารักอ่าาา

ชั้นนี่ละก็ คิดอะไรอยู่เนี่ย...เเต่ว่า อาร์เจน่ะน่ารักจริงๆนะ

โดยเฉพาะเขี้ยวนั่น ในจังหวะที่เธอยิ้มเเล้วเขี้ยวนั่นโผล่ออกมาให้เห็นนิดหน่อย ตัวชั้นเหมือนกับจะถูกสูบวิญญาณออกไปจากร่างเลยละ ถ้าถูกเขี้ยวนั่นกัดละก็คงจะดีไม่ใช่น้อยเลย เผลอคิดอย่างนั้นไปซะได้นะตัวชั้น

เเล้วก็ ทั้งๆที่เอาเเต่ทำหน้าไร้อารมณ์เเล้วก็ดูเหมือนง่วงนอนตลอดเวลาเเท้ๆ เเต่พอยิ้มขึ้นมาละก็....จู่โจมกะทันหันเเบบนั้นมันขี้โกงนี่นา

ชั้นน่ะ....จนถึงตอนนี้เคยคิดว่าตัวเองเป็นสายนอลมอลละ......

คงเพราะว่าที่ทำงานเก่าของชั้นมีเเต่ผู้หญิง เเล้วก็มีคู่ฉิ่ง......อะไรเเนวนั้นอยู่ด้วย

เเม้เเต่ตัวชั้นเอง ก็เคยถูกเรียกไปสารภาพรักด้วยซ้ำ

ถึงตอนนั้นจะไม่ได้รู้สึกใจเต้นอะไรเลยก็เถอะ เเต่พอได้เห็นอาร์เจ ชั้นก็เข้าใจความรู้สึกของพวกเด็กๆที่มาสารภาพรักกับชั้นเลยละ ก็อาร์เจน่ะน่ารัก น่ารักเสียจนทำให้สามัญสำนึกเกี่ยวกับรสนิยมของชั้นเปลี่ยนเเปลงในระดับรากฐานเลย

 

"เจ้านี่น่ะ ถ้าได้ทานคู่กับขนมปังจะอร่อยมากเลยละค่ะ ใกล้จะอบเสร็จเเล้ว กรุณารอซักครู่นะคะ"

"นี่เธอ....อบขนมปังด้วยเหรอ?"

"ค่ะ ถึงวันนี้จะเป็นเเบบง่ายๆที่ใช้กระทะอบเอาก็เถอะ.....เเต่ก็ออกมาดีเหมือนที่เค้าเคยทำที่บ้านเกิด...อ่ะ เเล้วก็ วันนี้เค้าทำความสะอาดห้องครัวไปนิดหน่อยด้วยนะคะ"

"หา!?"

 

คราวนี้ชั้นเผลอส่งเสียงออกไปด้วยความตกใจ

เผลอลุกจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว เเล้วรีบสำรวจสภาพของห้องครัวทันที――เเล้วก็ได้เเต่ยืนตะลึง

นี่มันอะไรกัน.....สะอาดกว่าที่ชั้นทำอีกไม่ใช่รึไง !?

นี่มันไม่ใช่เเค่ระดับทำความสะอาดนิดหน่อยเเล้ว ไม่ว่าตรงไหนก็เเวววับ อย่างกับตอนที่เพิ่งซื้อบ้านหลังนี้ใหม่ๆเลย

ทั้งพื้น ทั้งผนัง เเม้เเต่เพดานก็ไม่มีรอยเปื้อนเลยเเม้เเต่จุดเดียว เเม้เเต่เครื่องครัวเเค่มองก็รู้เเล้วว่า ถูกขัดจนใหม่เอี่ยม

สะอาดเหลือเชื่อ จนชั้นเผลออ้าปากค้าง ถ้าคนอื่นได้เห็นชั้นในตอนนี้ คงต้องหาว่าชั้นทำหน้าราวกับคนบ้าเเน่ๆ

 

"นี่มัน อะไรเนี่ย......"

"ไม่ชอบเหรอคะ?คือเค้าก็พยายามจัดเครื่องครัวกับเครื่องปรุงให้อยู่ที่เดิมเเล้วนะ........ "

"ดะ เดี๋ยวก่อนนะ อาร์เจ!? นี่เธอทำงานบ้านได้ถึงขนาดนี้เชียว!?"

"เอ๋..อ่ะ...ค่ะ เเล้วมีปัญหาอะไรเหรอคะ?"

"ก็เธอน่ะเอาเเต่นอนตลอดเลยนี่นา....!"

"นั่นสินะคะ ก็เค้าน่ะเอาเเต่นอนทั้งวัน เป็นตัวไร้ค่าเหมือนรูปปั้นข้างทางที่หาประโยชน์อะไรไม่ได้เลยสินะคะ"

"ชั้นไม่ได้พูดถึงขนาดนั้นเลยนะ!?"

 

ไม่ได้การเเล้ว นิสัยเสียของเด็กคนนี้กำเริบอีกเเล้ว

จะว่าอาร์เจมีนิสัยเเปลกๆไม่เหมือนใครก็ไม่เชิง เเต่เด็กคนนี้น่ะชอบวิตกไปเอง จนบางครั้งคุยกันอยู่ดีๆก็ดันพาออกทะเลซะงั้น เเบบเมื่อตะกี้นี้เลย

ปกติชั้นก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากหรอก แต่อยากจะแก้นิสัยเสียของเด็กคนนี้ให้หาย ทั้งที่ตั้งใจจะไขปริศนาของเธอซะหน่อย แบบนี้กลับกลายเป็นยิ่งเป็นปริศนามากกว่าเดิมซะอีก

ถึงจะไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรก็เถอะ เเต่ถ้าไม่รู้ว่า ทำไมเด็กเอาเเต่ใจอย่างอาร์เจถึงสามารถทำงานบ้านได้ถึงขนาดนี้ละก็ มีหวังติดใจซะจนคืนนี้นอนไม่หลับเอาเเน่ๆ

 

"ทำไมถึงทำงานบ้านได้ถึงขนาดนี้เนี่ย.....? ไม่ใช่ว่าเธอบอกว่า อยากมีชีวิตที่มีอาหาร 3 มื้อ เวลานอนกลางวัน เเล้วก็ขนมให้ เเค่นั้นก็พอไม่ใช่เหรอ? ถ้าอย่างงั้นความสามารถในการทำงานบ้านก็ไม่เห็นจะจำเป็นเลยนี่นา"

"ไม่ใช่อย่างงั้นนะคะ?"

"เเต่ชั้นคิดเหตุผลอื่นไม่ออกเลยนะ......."

 

ก็จริงไหมละ ถ้ามีคนคอยเลี้ยงดูอยู่เเล้ว ก็ไม่เห็นต้องมีความสามารถขนาดนี้เลย

อาร์เจเปิดฝาครอบกระทะออก หลังจากเอาขนมปังที่อบไว้ใส่จานเสร็จเรียบร้อย เธอก็หันมาตอบคำถามของทางนี้

 

"เพราะว่าตอนนี้ยังหาคนที่จะช่วยเลี้ยงดูไม่เจอ เพื่อให้สามารถมีชีวิตรอดจนถึงตอนที่เจอคนๆนั้นได้ เลยคิดว่ามันจำเป็นค่ะ เเล้วก็ เเม้เเต่คนที่จะช่วยเลี้ยงดูเค้า ก็ต้องมีเวลาที่อยากพักผ่อน หรือไม่ก็ติดธุระจนไม่ว่างบ้างอยู่เเล้วจริงไหมคะ?เพราะฉะนั้นจะฝึกทำงานบ้านไว้ เผื่อจะได้ใช้ในเวลาเเบบนั้นก็ไม่เสียหายหรอกนะคะ"

 

พอได้ยินอย่างงั้น ในที่สุดชั้นก็เข้าใจความหมายที่อาร์เจพูดว่า [ไม่ใช่อย่างงั้นนะคะ] ซักที

เด็กคนนี้อยากมีชีวิตอยู่จนกว่า [คนที่จะช่วยเลี้ยงดู ที่มีอาหาร 3 มื้อ เวลานอนกลางวัน เเละขนมให้กับเธอ] จะปรากฎตัวขึ้นมา เเล้วหลังจากนั้นเพื่อที่จะอยู่ด้วยกันกับเขาคนนั้นไปตลอดชีวิต ก็เลยอยากจะตอบเเทนความเหนื่อยยากของเขาคนนั้นบ้างเป็นครั้งคราว

สรุปก็คือ [คนที่จะช่วยเลี้ยงดู] ที่อาร์เจพูดถึงนั้น ไม่ได้หมายถึงทาส เเต่คงจะหมายถึง [คนสำคัญ] สำหรับเด็กคนนี้

ถึงจะบอกว่าอยากมีชีวิตที่มีคนคอยอุ้มชูเลี้ยงดูก็จริง เเต่ในความเป็นจริงเเล้ว ทางฝั่งของอาร์เจเองก็อยากจะสนับสนุนคนๆนั้นด้วยเหมือนกัน เพื่อการนั้นก็เลยหมั่นฝึกฝนในสิ่งที่จำเป็นอย่างตั้งใจ

เเต่เหมือนกับว่า วิธีคิดของอาร์เจกับชั้นจะไม่เหมือนกัน เธอก็เลยมักใช้คำพูดทำนอง [อยากให้มีคนเลี้ยงดู] เเทน

 

"ทำไม ไม่เอาความพยายามนั่น ไปใช้เพิ่มทักษะเพื่อให้สามารถเลี้ยงดูตัวเองได้กันนะ เด็กคนนี้......."

 

ถ้าทำอย่างนั้น ต่อให้ต้องอยู่ตัวคนเดียวก็สามารถอยู่ได้เเท้ๆ.........

ถึงปริศนาจะคลี่คลายเเล้วก็เถอะ เเต่กลับไม่สามารถทำความเข้าใจมันได้เลยซักนิด ทำเอาชั้นเริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมาเเล้วสิ

อาหารในวันนั้นอร่อยมากเลยละ ถ้าจะให้พูดตรงๆก็อร่อยกว่าที่ชั้นทำเสียอีก หลังทานอาหารเสร็จ อาร์เจก็อบเเม้กระทั่งคุกกี้มาเป็นของหวานปิดท้ายด้วย ว่าไงดีละ รู้สึกรับไม่ได้ยังไงก็ไม่รู้




NEKOPOST.NET