NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่ทั้งทีก็อย่าเอาแต่นอนกลางวันสิ คุณแวมไพร์

Ch.11 - ข่าวลือนั้นแพร่กระจายไวราวกับแสง


"ความเจ็บปวดเอ๋ยๆ จงหายไปー"

 

หลังจากวันนั้นที่ผมเริ่มใช้เวทย์ฟื้นฟูรักษาผู้คนเพื่อหาเงินเลี้ยงชีพ ตอนนี้ก็ผ่านมาได้ 10 วันเเล้ว ในวันนี้ก็ยังเหมือนกับที่ผ่านมา ผมทำงานโดยอาศัยหน้าบ้านของคุณเฟอร์โน๊ตเป็นที่ทำงาน

ช่วง 3 วันเเรกค่อนข้างเงียบเหงาเลยทีเดียว เเต่ก็สนุกดีละ

รักษาคุณยายที่ปวดเอวเอย เด็กผู้ชายที่เป็นเเผลถลอกเอย เเล้วได้เงินตอบเเทนเล็กๆน้อยๆกลับมา ทั้งๆที่คิดจะรักษาให้เด็กคนนั้นฟรีๆเเท้ๆ เเต่สุดท้ายคุณพ่อคุณเเม่ของเด็กคนนั้นก็อุตส่าห์มาจ่ายเงินให้ในภายหลัง

ในวันที่ 4 จู่ๆลูกค้าก็เพิ่มจำนวนขึ้นอย่างกะทันหัน คงจะเพราะข่าวลือที่ว่า [ทำให้เเขนที่ขาดไปตอนสู้กับปิศาจเมื่อสมัยก่อนงอกกลับมาได้] บ้างละ [รักษาอาการที่หมอเเละผู้ใช้เวทมนต์ลงความเห็นว่าเกินจะเยียวยาเเล้ว เเละอยู่ได้อีกอย่างมากอีกไม่เกิน 3 เดือนจนหายขาด] บ้างละ จนมีลูกค้าอาการหนักถ่อมาให้ผมรักษาให้มากมายซะจนน่าตกใจเลย

ตอนที่เห็นครั้งเเรกก็คิดว่าเเขนที่ขาดไปมันจะงอกกลับมาได้เรอะ เเล้วก็คนป่วยที่มองดูเเล้วอาการหนักจนเเทบจะตายให้ได้ซะเดี๋ยวนั้นคงจะรักษาไม่ไหวมั้งอยู่หรอก เเต่พอลองเข้าจริงๆ เเขนดันงอกขึ้นมาซะเฉยๆ อาการป่วยก็ดันหายเป็นปลิดทิ้งเลยด้วย เวทย์ฟื้นฟูนี่มันสะดวกจริงๆเเฮะ ถึงจะใช้ชุบชีวิตคนที่ตายเเล้วไม่ได้ก็เถอะ

เพราะว่าขี้เกียจมีปัญหาเรื่องเงิน ก็เลยบอกไปว่า [เรื่องค่าตอบเเทนจะให้เท่าไหร่ก็ได้ค่ะ] ลูกค้าส่วนใหญ่ทำหน้าราวกับได้เห็นเทพเจ้าปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าของตนและวางเงินก้อนโตทิ้งเอาไว้ให้ เผลอแป๊บเดียว ผมก็กลายเป็นเศรษฐีโดยไม่ทันได้ตั้งตัวซะเเล้ว รวยขนาดที่พอเอาเรื่องเงินที่มีอยู่ไปบอกคุณเฟอร์โน๊ต เธอถึงกับพ่นชาที่กำลังดื่มอยู่เลยทีเดียว....เย็นจริงๆเเฮะ หน้าผมเนี่ย....

เเน่นอนว่าในจำนวนนั้น ก็มีพวกที่บอกว่า [ไม่ว่าเท่าไหร่ก็จะจ่ายให้] เเต่พอรักษาเสร็จก็เผ่นแนบโดยไม่ยอมจ่ายเงินอยู่ด้วย เพราะผมคิดว่ายอมใจกว้างปล่อยพวกนั้นไป ดีกว่าต้องมามีปัญหากันในภายหลัง ก็เลยไม่ใส่ใจอะไรมาก

ด้วยเหตุนี้เอง ผมก็เลยมีเงินเก็บมากมาย เเต่ทว่าเรื่องที่ว่ายังไม่มีที่ไปก็ยังเหมือนเดิมอยู่ดี เลยคิดว่าจะลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่ซะเลย

สำหรับผม ที่เมืองนี้ค่อนข้างง่ายต่อการใช้ชีวิต มีคุณเฟอร์โน๊ตคอยให้เลือดดื่ม เวลานอนกลางวันก็สบายสุดๆ เป็นที่ๆค่อนข้างเหมาะสำหรับค้นหาเป้าหมายให้เกาะกินเสียด้วย

 

"เอ้า เสร็จเรียบร้อยเเล้วค่ะ ไม่ห้ามเรื่องต่อสู้กับปิศาจหรอกนะคะ เเต่ก็ช่วยสู้ ในระดับที่ไม่เป็นอันตรายต่อชีวิตของตัวเองด้วยค่ะ"

"อ่าาา  ขอบคุณมากนะ.....สมเป็นท่านเทพธิดา!"

"ไม่ค่ะ เค้าไม่ใช่เทพธิดาซักหน่อย"

 

ตอนเเรกผมก็ใส่ฮู้ดอยู่หรอก เเต่พออากาศร้อนมากๆเข้าก็เลยถอดออก เพราะใช้เวทย์ฟื้นฟูรักษาในระยะประชิดก็เลยถูกเห็นหน้าเข้า เผลอแป๊ปเดียว จากที่เเต่เดิมลูกค้าจะเห็นเพียงเเขนของผมตอนที่ใช้เวทย์ฟื้นฟู เเต่ตอนนี้เเม้เเต่เรื่องใบหน้าของผมก็ถูกรู้กันไปทั่วเเล้ว รู้สึกเเย่จังที่ทำให้ความหวังดีของเซโนะคุงต้องสูญเปล่า

เเล้วพอข่าวลือกระจายออกไป พักนี้ก็ถูกเรียกเอาตามใจชอบว่า [เทพธิดาลมทะเล] บ้างล่ะ [นางฟ้าผมเงิน] บ้างล่ะ [สาวน้อยผู้ใช้เวทมนต์อัจฉริยะเเวมพีร์จัง] บ้างล่ะ ทั้งๆที่ผมก็บอกชื่อของตัวเองไปเเล้วเเท้ๆ

คนที่ผมกำลังรักษาอยู่ตอนนี้ก็เป็นหนึ่งในพวกที่ชอบเรียกผมตามใจชอบเช่นกัน เขาหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าตังเเละส่งให้ผม ก่อนจะพูดทิ้งท้ายว่า [เเล้วจะมาใหม่นะครับ ท่านเทพธิดา] และกลับออกไปด้วยท่าทางลิงโลดสุดๆ นั่นมันไม่ใช่เเล้วม้างงง ช่วยพยายามอย่าเจ็บตัวกลับมา จนผมต้องรักษาใหม่ทีเถอะ ได้ฟังที่ผมพูดบ้างรึเปล่าเนี่ย?

เพราะมีลูกค้าจำพวกมาเเล้วมาอีกเเบบนี้นี่เอง ทำให้ทุกๆวันคับคั่งไปด้วยลูกค้าจำนวนมากเสมอๆ ถึงเขาจะจากไปเเล้ว เเต่ก็ยังเหลือลูกค้าจำนวนมากที่เข้าเเถวรอให้ผมรักษา

เเล้วก็ เรื่องที่ว่าผมเป็นเเวมไพร์ ผมไม่ได้บอกคนอื่นๆในเมืองนี้เลย เพราะคุณเฟอร์โน๊ตบอกว่ามันสะดุดตาเกินไป เพราะงั้นเงียบเรื่องที่ตัวเองเป็นเเวมไพร์ไว้อย่าบอกคนอื่นจะดีกว่า

ถึงจะมีเขี้ยวเเหลมคมสมกับที่เป็นเเวมไพร์ เเล้วก็มีปลายหูค่อนข้างเเหลมก็เถอะ เเต่ต้องขอบคุณเรื่องที่ผมสามารถอยู่ภายใต้เเสงอาทิตย์ได้อย่างไม่เกรงกลัว ทำให้ไม่มีใครซักคนจับได้ว่าผมเป็นเเวมไพร์

 

"อืーม....วันนี้คงรักษาได้อีก 5 คนเเล้วคงต้องพักเเล้วละค่ะ เพราะฉะนั้นขอให้คนที่อาการหนักมาก่อนได้รึเปล่าคะ?"

 

ถึงจะบอกว่าต้องพักก็เถอะ เเต่ไม่ใช่เพราะพลังเวทย์หมดหรอกนะ ก็เเค่ผมอยากจะนอนกลางวันเเล้วก็เท่านั้นเอง

ถ้าให้พูดจากใจจริง ผมอยากจะพักซะเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ เเต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ผมถึงจะหาเป้าหมายให้เกาะกินจนพบ ระหว่างที่หาเงินได้ก็รีบหาตุนไว้ก่อนดีกว่า เพราะฉะนั้นก็พบกันครึ่งทาง วันนี้ก็รักษาอีก 5 คนละกัน

ในเวลาเเบบนี้ เพราะทุกคนว่านอนสอนง่ายเชื่อฟังที่ผมพูดเลยช่วยผมได้มากเลย เวลาที่อยากพักก็ได้พัก เป็นสภาพการทำงานที่ดีจริงๆ

นานๆทีก็จะมีคนบ่นออกมาอยู่บ้าง เเต่คนเหล่านั้นก็จะถูกรุมโจมตีจากคนอื่นๆที่รออยู่ทันที พลังของมวลชนเนี่ยยิ่งใหญ่ดีจัง

พอรักษา 5 คนที่เหลือเสร็จ ผมก็กลับเข้าไปในบ้านของคุณเฟอร์โน๊ต

บ้านของเธอเป็นบ้าน 2 ชั้นที่กว้างขวางทีเดียว เหมือนว่าคุณเฟอร์โน๊ตจะใช้เงินที่หามาได้เมื่อสมัยก่อนมาซื้อละ เนื่องจากเธอตาบอดจากการต่อสู้กับปิศาจ รวมถึงสกิลที่มีก็เอื้อไปทางพวกที่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้ สมัยก่อนเธอคงจะหาเลี้ยงชีพด้วยการล่าปิศาจละมั้ง

ถ้าอยากรู้จริงๆละก็ เเค่ใช้บลัดรีดดิ้ง ผมก็จะรู้เรื่องนั้นได้ทันทีก็เถอะ เเต่ผมไม่อยากทำเเบบนั้นเท่าไหร่ ก็เลยไม่ทำ

พอเดินเข้าไปในครัวที่อยู่ชั้นล่าง ก็เห็นคุณเฟอร์โน๊ตนั่งอยู่บนเก้าอี้ บนโต๊ะอาหารมีชุดน้ำชาวางไว้อยู่ด้วย คงจะเป็นเวลาน้ำชาละมั้ง?

 

"กลับมาเเล้วค่ะ คุณเฟอร์โน๊ต.......คุณเฟอร์โน๊ต?"

 

เพราะไม่มีเสียงตอบกลับมา ก็เลยรู้สึกเเปลกใจ พอมองดูดีๆเเล้ว ก็พบว่าเปลือกตาของคุณเฟอร์โน๊ตกำลังปิดสนิท

เธอสูดลมหายใจเข้าออกช้าๆอย่างสม่ำเสมอ หน้าอกขนาดใหญ่ที่ทำให้เผลอเรียกเธอว่า [นมตู้ม] ในครั้งเเรกที่เจอกัน กำลังขยับตามจังหวะการหายใจ

.....นอนกลางวันเหรอครับ

นั่งหลับบนเก้าอี้ มันค่อนข้างสบายนิเนอะ ผมเข้าใจดีครับ ผมเข้าใจดี

ให้ความรู้สึกปลอดภัยต่างกับเวลานอนบนเตียง ถ้าช่วงเวลาสั้นๆละก็นอนหลับได้สบายทีเดียวเชียวละ ถึงตอนตื่นมาจะรู้สึกเมื่อยนิดหน่อยก็เถอะ

 

".....จะปลุกก็คงไม่ดีเนอะ"

 

ดูเหมือนคุณเฟอร์โน๊ตจะค่อนข้างยุ่ง ทุกวันก็เห็นออกไปที่ไหนซักเเห่งอยู่เสมอๆ เพราะงั้นเธอคงจะเหนื่อยน่าดู

ผมไม่เคยถามว่าเธอออกไปทำอะไรหรอกนะ เเต่เธอตาบอดมาตลอดจนถึงเมื่อเร็วๆนี้ พอกลับมามองเห็นเเล้ว ก็เลยมีเรื่องที่ต้องทำรึเปล่านะ

ผมน่ะชอบการนอนกลางวันมากเลยนะ จะบอกว่าหลงรักเลยก็ยังได้

เวลาที่นอนกลางวันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขขนาดไหน ผมรู้ดีเลยละ เพราะฉะนั้นผมไม่อยากไปปล้นช่วงเวลาเเห่งความสุขเช่นนั้นของคนอื่นหรอกนะ

เเต่ว่า ได้เวลาเตรียมทำอาหารเเล้วนี่นา......

ทุกวันนี้ คุณเฟอร์โน๊ตจะเป็นคนทำอาหารให้ทาน ช่วงเวลาที่เตรียมก็มีบ้างที่ขึ้นกับอาหารที่จะทำ แต่ส่วนใหญ่ถ้าถามว่าเวลาไหนละก็ คงต้องบอกว่าอาหารจะถูกเตรียมเสร็จเรียบร้อยก่อนที่จะได้ถามซะอีก......

 

"ช่วยไม่ได้น้า....."

 

พอมองไปที่คุณเฟอร์โน๊ตที่กำลังหลับสบาย ก็ทำให้รู้สึกอย่างนั้นขึ้นมาเลยละ

ถึงเเม้ว่าผมจะจ่ายเงินให้เเล้วก็เถอะ เเต่เธออุตส่าทำอาหารอร่อยๆให้ผมทานทุกวัน เพราะงั้นวันนี้ก็ปล่อยให้เธอนอนต่อไปเถอะเนอะ




NEKOPOST.NET