[นิยายแปล] เกิดใหม่ทั้งทีก็อย่าเอาแต่นอนกลางวันสิ คุณแวมไพร์ ตอนที่ 10 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่ทั้งทีก็อย่าเอาแต่นอนกลางวันสิ คุณแวมไพร์

Ch.10 - คุณเเวมไพร์อยากเมินหน้าหนีจากความจริงที่ว่าไม่ทำงานก็ไม่มีกิน เเล้วอยากหลับไปทั้งๆอย่างนั้นซะจริงๆ


"อาร์เจ――!เธอชักจะนอนมากไปเเล้วนะ!?"

"ฟุเนี้ยวววว"

 

ทั้งๆที่กำลังมีความสุขกับการขี้เกียจไปวันๆเเท้ๆ เเต่ดันถูกบังคับให้ตื่นซะได้

สติกำลังล่องลอยเพราะความนุ่มนิ่มของเตียง เเต่พอรู้ตัวอีกทีก็โดนส่งลงมานอนกับพื้นซะเเล้ว ต้องขอบคุณที่ครั้งนี้ก็จบลงด้วยเสียงอุทานน่ารักสมหญิงอีกครั้ง

พอลืมตาขึ้นอย่างเสียไม่ได้ ก็สบตากับคุณเฟอร์โน๊ตที่กำลังหอบหายใจพร้อมกับเเบกผ้าปูที่นอนไว้บนไหล่ ขณะที่กำลังมองลงมาที่ผม

ดูเหมือนกำลังโกรธยังไงก็ไม่รู้ ผมเผลอไปทำอะไรให้รึเปล่าเนี่ย?

 

"เจ็บๆๆ......โธ่ ทำอะไรของคุณคะเนี่ย"

"ทะ เธอนี่มัน.......!"

"บู้ว ยังสว่างอยู่เลยไม่ใช่รึไงคะ......ปล่อยให้เค้านอนต่ออีกหน่อยเถอะค่ะ"

"นั่นน่ะนะ! ก็เพราะเธอนอนมาราธอนไปวันนึงเต็มๆเเล้วน่ะสิ! มันก็ต้องสว่างเเน่อยู่เเล้วล่ะ! นี่น่ะผ่านกลางคืนมารอบนึงเเล้วนะ รู้มั้ย!?"

"ก็เเค่วันเดียวเองไม่ใช่เหรอคะ?"

"อย่ามาพูดเรื่องเพี้ยนๆด้วยสีหน้าจริงจังนะ!?"

 

เอ๋ อะไรกัน นี่ผมเพี้ยนงั้นเหรอ?

ถึงจะไม่อยากก็เถอะ ในเมื่อถูกปลุกเเล้วก็ช่วยไม่ได้ เลยยอมลุกขึ้นมาเเต่โดยดี ก่อนที่จะยืดแขนยืดขาเพื่อขับไล่ความง่วง

 

"เอาเเต่นอนทั้งวัน ข้าวปลาก็ไม่กิน น้ำก็ไม่อาบ เเบบนี้มันเสียสุขภาพนะ"

"ถ้าเเค่ประมาณ 3 วันละก็ถึงไม่กินอะไรก็สบายมากคะ ส่วนเรื่องร่างกายก็........ค่ะ.....จงสะอาดขึ้นー"

 

ผมใช้เวทมนต์ฟื้นฟูสำหรับกำจัดคราบสกปรกเพื่อทำความสะอาดร่างกาย อืมーเวทย์นี่มันสะดวกอย่างที่คิดเลยเเฮะ ทำความสะอาดให้เเม้เเต่เสื้อผ้าเลยด้วย สงสัยตอนที่ทำความสะอาดร่างกาย เสื้อผ้าที่สัมผัสกับผิวก็ถูกทำความสะอาดไปด้วยละมั้ง

คุณเฟอร์โน๊ตที่เห็นผมใช้เวทย์ฟื้นฟูเพื่อทำความสะอาดร่างกาย ก็ถอนหายใจราวกับรู้สึกเอือมระอาจากก้นบึ้งของจิตใจ

 

"พึ่งจะเคยเห็น เด็กที่ทำอะไรไร้สาระเเม้เเต่กับเรื่องเล็กๆน้อยๆเเบบนี้เป็นครั้งเเรกนี่ล่ะ........."

"เอ๋?"

"เจ้าเวทมนต์ที่ใช้ทำความสะอาดร่างกายนั่นน่ะ เป็นเวทมนต์ระดับสูงมากที่เเต่เดิมเขาใช้กำจัดคราบสกปรกก่อนที่จะเข้าร่วมงานพิธีกันนะ รู้ไหม? ใช้พลังเวทย์มหาศาลไปกับไอ้เรื่องง่ายๆเเบบนั้น......สู้ไปอาบน้ำเอายังจะง่ายกว่าอีก"

"ไม่ได้ใช้มากอะไรหรอกค่ะ เพราะเค้ามีเสริมพลังเวทย์ เลเวล 10 นี่นา"

"ไร้สาระจริงๆ เด็กคนนี้........"

"ว่าเเต่ว่า มีธุระอะไรเหรอคะ?"

"ธุระเหรอ.....พอเห็นเธอหลับสบาย ก็เลยคิดว่าเรื่องอาหารจะเอายังไงดี เเต่จะมาปลุกก็คงไม่ดี เเต่พอเห็นเธอนอนนานผิดปกติ มันทำให้ชั้นกังวลมากเลยนะ"

 

ดูเธอจะเป็นห่วงผมมากเลยเเฮะ เผลอทำเรื่องไม่ดีไปซะเเล้ว

 

"ถ้าบอกล่วงหน้าว่า ช่วยปล่อยให้เค้านอนซัก 3 วันเถอะค่ะ ก็ไม่มีปัญหาสินะคะ"

"ชั้นคงจะเบรกเธอตั้งเเต่ตอนนั้นเลยล่ะ !?"

 

ถึงจะเห็นเหมือนจู่ๆก็กลายเป็นตัวละครสายตบมุขไปก็เถอะ เเต่นี่อาจจะเป็นนิสัยดั้งเดิมของคุณเฟอร์โน๊ตก็ได้ละมั้ง เป็นคนจริงจังน่าดู

เเล้วก็เพราะว่าเธอเป็นคนจริงจังนี่ละ พอได้ยินคำขอประหลาดๆอย่าง [อยากขอดื่มเลือดหน่อย] ก็เลยทำตามคำขออย่างจริงจังซะขนาดนั้น

ถึงตอนเเรกที่เห็นเธอกรีดข้อมือตัวเองจะเล่นเอาติดสตั้นเลยก็เถอะ เเต่ถ้าให้พูดในมุมมองของผมตอนนี้ นั่นมันก็ไม่ได้เป็นเรื่องเเปลกประหลาดอะไรนักหรอก

อย่างน้อยจากมุมมองของเธอ ก็เเค่ทำตามคำขอร้องของผู้มีพระคุณเท่านั้น ไม่ได้มีเบื้องหน้าเบื้องหลัง หรือเหตุผลอะไรทั้งนั้น คิดว่าเธอก็เเค่ตอบสนองต่อคำขอร้องที่ได้รับก็เท่านั้นเอง

.....คนๆนี้ เป็นคนดีสุดๆจริงๆ

 

เป็นคนที่เวลาแกล้ง......หมายถึง เป็นคนที่คุยด้วยเเล้วรู้สึกสนุกดี ถ้าได้คนเเบบนี้คอยเลี้ยงดูละก็ คงจะสนุกไม่รู้เบื่อเลยเเท้ๆ

 

"อ่ะ....จริงด้วย ต้องจ่ายค่าห้องด้วยสินะคะ"

"ไม่เป็นไรจ้ะ เรื่องนั้นไม่ต้องก็ได้......เเต่จะว่าไป ตะกี้เอาเงินออกมาจากไหนละเนี่ย? "

"จากความสามารถเฉพาะตัวของเเวมไพร์ค่ะ"

 

เงินที่ได้มาจากเซโนะคุง ผมเก็บรวมกันไว้ในกระเป๋าก่อนจะเอาไปเก็บไว้ในบลัดบ๊อกอีกทีนึง

กล่องที่สร้างจากเลือดหรือที่เรียกว่าบลัดบ๊อกนั้น ถึงเเม้ฟังเเล้วรู้สึกว่าเป็นของที่ดูอันตราย เเต่จริงๆเเล้วเป็นเเค่สกิลที่ใช้เก็บของเท่านั้นเอง ก็เเค่ใช้เลือดของตัวเองดูดกลืนสิ่งของเข้าไป เเล้วเวลาที่ต้องการก็ค่อยดึงออกมาใช้ในภายหลัง

ถึงปริมาณที่จุได้จะมีจำกัดก็เถอะ เเต่ถ้าเลเวลของสกิลเป็นระดับสูงสุดเเล้วละก็จะกลายเป็นจุได้ไม่จำกัดเเทน ซึ่งสกิลนี้ผมก็ใช้เเต้มอัพจนตันล่ะ

ไม่จำเป็นต้องถือเเล้วก็ไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำหนักของสิ่งของด้วย สกิลนี้ก็เป็นสกิลที่สะดวกสุดๆไปเลยล่ะ เเต่ดูเหมือนว่าจากมุมมองของคนอื่น คงจะรู้สึกตกใจที่จู่ๆก็เห็นสิ่งของปรากฏขึ้นในมือของผมอย่างกระทันหัน เหมือนคุณเฟอร์โน๊ตในตอนนี้ก็เถอะ

 

"เเต่ว่า ต้องลำบากให้คุณเตรียมให้เเม้กระทั่งอาหารด้วยสิ......ไม่รู้ว่าเค้าจะถังเเตกเมื่อไหร่ ระหว่างที่มีเงินอยู่ก็รีบๆจ่ายไว้ดีกว่าค่ะ"

"....หมายความว่ายังไงละนั่น?"

"ถึงจะน่าอายไปหน่อย เเต่จริงๆเเล้วเค้าเป็นพวกว่างงานคะ"

 

ถึงพูดอย่างเต็มปากว่า [จะจ่ายให้ค่ะ] ก็เถอะ  เเต่เงินที่มีอยู่ตอนนี้ก็ไม่ใช่เงินที่หามาด้วยตัวเอง เเต่เป็นเงินที่เซโนะคุงใช้น้ำพักน้ำเเรงหามาตะหาก

เงินเป็นสิ่งจำเป็นสินะ........

ถึงเป้าหมายในชีวิตของผมจะเป็น [หาเกาะใครซักคน ที่มีข้าว 3 มื้อ เวลานอนกลางวันเเละขนมให้ โดยที่ผมไม่ต้องทำงาน เเล้วใช้ชีวิตตามใจฉัน] ก็เถอะ เเต่ ณ ปัจจุบัน ผมก็ยังหาคนที่จะยอมรับผมไปเลี้ยงดูไม่ได้เลย

จนกว่าจะเจอเป้าหมายที่จะให้ผมเกาะกิน ก็ยังต้องจัดเตรียมอาหารเเล้วก็ที่นอนด้วยตัวเอง เพื่อการนั้นเเล้วจำเป็นจะต้องใช้เงิน

ถึงเเม้จะได้มาเกิดใหม่ที่โลกต่างมิติเหมือนตอนนี้ เเต่ว่าเรื่องคุณค่าของเงินก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจากโลกเดิมเลย ถ้าจะหาข้าวกินละก็ ต้องใช้เงิน

เเต่ถ้าให้พูดถึงสิ่งที่ต่างจากโลกเดิมที่ผมเคยอยู่ละก็ ก็คงเป็นเรื่องที่หน่วยเงินไม่ใช่ [เยน] เเต่เป็น [ซีริล] เเทน เเล้วก็เรื่องที่โลกนี้มีเเต่เงินเหรียญละมั้ง

 

"ถ้ามีความสามารถเเบบเธอล่ะก็ เเค่รับจ้างใช้เวทย์ฟื้นฟูก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินเเล้วละ"

"อ่าー.....เหมือนคุณหมอน่ะเหรอคะ?"

"จ้ะ ลองหารับจ้างที่เมืองนี้ซักพักดูดีไหม จากที่เห็นคงยังไม่มีที่ไปไม่ใช่เหรอ?"

"เเทนที่จะบอกว่าไม่มีที่ไป เรียกว่ายังไม่ได้คิดเลยซักนิดจะดีกว่าค่ะ ที่เลือกมาที่เมืองนี้ ก็เเค่เพราะว่าอาหารอร่อย เเล้วก็เป็นสถานที่ที่เหมาะจะใช้นอนกลางวันเท่านั้นเองค่ะ"

"เธอเนี่ย อิสระสูงจริงๆนะ....."

"เฮะ เฮะ เฮะ"

"ไม่ได้พูดเพราะชมซักหน่อย ไม่ต้องมาเฮะๆๆเลยนะ ว่าเเต่ทำไมถึงหัวเราะเหมือนกำลังอาย ทั้งๆที่หน้าตายอยู่ได้เนี่ย...... "

"นี่ก็เป็นความสามารถเฉพาะตัวของเเวมไพร์ค่ะ"

"ไม่ว่าจะฟังยังไง นั่นก็โกหกชัดๆ"

 

ผลสุดท้าย วันนี้ผมก็ยังไม่ได้ให้เงินค่ากินอยู่เเก่คุณเฟอร์โน๊ตเลยเเม้เเต่ซีริลเดียว เเต่เริ่มจากพรุ่งนี้เป็นต้นไปผมจะจ่ายให้เเน่ๆ

ด้วยเหตุนี้เอง ระหว่างที่อาศัยอยู่ในเมืองอรุชาเเห่งนี้ ตัวผมก็ได้ทำงานเพื่อหาเงินเลี้ยงชีพตัวเอง ในฐานะของ [ปรมาจารย์เวทมนต์ฟื้นฟูแห่งยุค]

อ่า...อยากใช้ชีวิตเเบบที่มีใครก็ได้ให้เกาะกินเร็วๆจัง




NEKOPOST.NET