[นิยายแปล] เกิดใหม่ทั้งทีก็อย่าเอาแต่นอนกลางวันสิ คุณแวมไพร์ ตอนที่ 1 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่ทั้งทีก็อย่าเอาแต่นอนกลางวันสิ คุณแวมไพร์

Ch.1 - ผมตายขณะนอนหลับ


"ห้องสีขาว....."

 

พอตื่นขึ้นมา ก็มาโผล่ที่ห้องสีขาวเสียเเล้ว

ไม่สิ ที่นี่มันขาวไปหมดจนไม่รู้ว่าผนังหรือเพดานอยู่ตรงไหนด้วยซ้ำ

เป็นห้องเเปลก ๆ ที่ไม่รู้กระทั่งว่าเเคบหรือกว้างเเค่ไหนกันเเน่ เพียงเเค่มองก็ทำให้รู้สึกไม่ค่อยสบายใจขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ

 

"ในที่สุดก็ตื่นเสียทีนะ ผู้จะไปเกิดใหม่เอ๋ย"

"อ่า.....อรุณสวัสดิ์ครับ"

"....เจ้าเนี่ย สุภาพจังเน้อ"

 

ไม่ใช่หรอกครับ ก็เเค่ยังตื่นไม่ค่อยเต็มตาเท่าไหร่ หัวมันก็เลยตื้อ ๆ อยู่เท่านั้นเอง

เเต่ก่อนอื่นก็ลองถามข้อมูลจากใครก็ไม่รู้ที่โผล่มาเเต่เสียงนี่ ดูก่อนก็เเล้วกัน

 

"ที่นี่คือที่ไหนเหรอครับ?"

"ที่นี่คือห้องเเห่งการเกิดใหม่ยังไงล่ะ ก่อนจะไปเกิดใหม่เจ้าจะต้องเลือกว่าจะไปเกิดใหม่เป็นอะไรที่นี่เสียก่อน "

 

คน ๆ นี้ ทั้งที่เสียงเป็นเสียงของผู้หญิงเเท้ ๆ  เเต่วิธีพูดดันเหมือนตาลุงเลยอ่ะ

 

".....นี่ผม ตายเเล้วงั้นเหรอครับ? คุณปู่โลลิ "

"โอ้ เสียใจด้วย....เดี๋ยว ปู่โลลิเรอะ!?"

"ครับ คุณปู่โลลิ"

"นี่เจ้า.....ช่างหยาบคายเสียจริงนะ"

"ขอโทษครับ หรือให้เรียกว่าคุณปู่ล่อหมีจะดีกว่าเหรอครับ?"

"ปัญหามันอยู่ตรงนั้นที่ไหนเล่า! ที่ว่าน่ะหมายถึงอีกเรื่องตะหาก ไม่ใช่เรื่องวิธีใช้คำ!"

 

เป็นคนที่หนวกหูสุด ๆ เลยอ่ะ เเล้วก็อย่ามาวี้ดว้ายใส่คนที่พึ่งตื่นสิครับ

ระหว่างที่ลุกขึ้นยืนเพื่อยืดตัวขับไล่ความง่วง ผมก็ลองถามคุณปู่โลลิดู

 

"อึ อืออ....เเล้วทำไมผมถึงตายได้ล่ะครับ?"

"เจ้าเนี่ยปรับตัวได้ไวดีเน้อ.....เเต่เอาเถอะ สาเหตุการตายของเจ้ามาจากภาวะหยุดหายใจขณะหลับน่ะ"

 

ภาวะหยุดหายใจขณะหลับ

ไอ้ที่นอนอยู่ดี ๆ ก็หยุดหายใจไปซะดื้อ ๆ นั่นสินะ.....

 

"ภาวะหยุดหายใจขณะหลับนี่มัน ฟังดูไม่น่าใช่สาเหตุการตายเลยนะครับ อย่างมากมันก็เเค่เพิ่มโอกาสเป็นโรคหลอดเลือดสมองไม่ก็โรคหัวใจเท่านั้นเอง"

"หืม เเต่เราได้ยินมาอย่างนั้นนี่นา? เอาเถอะ ยังไงซะสาเหตุทางอ้อมมันก็มาจากภาวะหยุดหายใจขณะหลับอยู่ดีนั่นล่ะ จริง ๆ เล้ย เบื้องบนนี่ก็ทำงานสะเพร่าอยู่เรื่อย....เอาเป็นว่า เจ้าน่ะตายไปเเล้ว เข้าใจนะ?"

"อ่า เข้าใจเเล้วครับ"

 

ถึงจะไม่รู้ว่าเบื้องบนที่พูดนั่นหมายถึงอะไรก็เถอะ เเต่ในเมื่อตายไปเเล้วมันก็ช่วยไม่ได้ อย่างน้อยก็ตายเเบบไม่เจ็บปวด ยังดีกว่าต้องตายเเบบเจ็บปวดทรมานล่ะนะ

สำหรับผม ถ้าต้องอยู่ไปนาน ๆ อย่างไร้ค่าเเล้วตายอย่างทรมาน สู้ตายสบาย ๆ ตั้งเเต่ยังหนุ่ม ๆ อยู่ดีกว่า

 

"เเล้ว....เกิดใหม่สินะครับ? ทำไมผมถึงได้ไปเกิดใหม่ล่ะครับ? หรือมีกฎว่าทุกคนที่ตายจากภาวะหยุดหายใจขณะหลับจะได้ไปเกิดใหม่งั้นเหรอครับ?"

"เปล่า เป็นเพราะวิญญาณของเจ้า.....เอ่อ ว่าไงดีล่ะ....มันไร้เเรงจูงใจน่ะสิ"

"ไร้เเรงจูงใจ.....งั้นเหรอครับ?"

 

ก็จริงล่ะนะ จนถึงตอนนี้ผมมักจะถูกบอกบ่อย ๆ ว่าเป็นพวกไร้เเรงจูงใจ เป็นพวกไร้เศษเสี้ยวของความพยายาม

เป็นตัวตนไร้ค่าสุด ๆ  ที่ทำได้แค่เกาะพ่อเเม่กินไปวัน ๆ

 

"ก็จริงนะครับ ผมมันก็เเค่ฝุ่นผงไม่ก็ตัวถ่วงความเจริญของโลก เป็นตัวไร้ค่าที่หาประโยชน์อะไรไม่ได้เหมือนกับลิ้นไก่ไม่ก็ไส้ติ่งเลยสินะครับ"

"ประเมินตัวเองโหดไปรึเปล่านั่น!?"

"ก็มันจริงนิครับ เเล้วก็ เอาตัวผมที่ไร้เเรงจูงใจสิ้นดีไปเกิดใหม่มันจะได้อะไรงั้นเหรอครับ? ไปให้สิทธิ์พวกที่มีความพยายามมากกว่าผมเถอะครับ เอาเป็นพวกที่ประมาณ......「ไม่น๊าาาาา ผมยังตายไม่ด้ายยยยยย!」 เเบบนั้นก็ดีครับ ก็ตามนั้นล่ะ เพราะงั้นราตรีสวัสดิ์ครับ"

"เดี๋ยวก่อน อย่าพูดเรื่องเครียดเเล้วหนีไปนอนหน้าตาเฉยเเบบนั้นซี่ ว่าเเต่บรรยากาศเหมือนละครดราม่าสุด ๆ นี่มันอะไรกันเนี่ย!?"

 

จู่ ๆ ฟูกนอนที่อยู่เบื้องหน้าหายสาบสูญไปซะเฉย ๆ  เพราะว่าจู่ ๆ ก็หายไปทั้งที่ผมไม่ได้กระพริบตาด้วยซ้ำ เรียกได้ว่าจู่ ๆ ฟูกนอนก็หายสาบสูญไปของเเท้เลยล่ะ

นี่มัน ไม่ใช่ความฝันสินะ......

 

อ่าー น่ารำคาญจริ๊งー ผมเริ่มคิดถึงฟูกนอนของผมขึ้นมาเเล้วอ่ะー

 

 

――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――

 

 

TL : ในที่สุดก็เอาสล็อตมาปล่อยที่น้องแมวจนได้ หลังขี้เกียจมานานเพราะต้องแปลตอน 1กับ 2 ใหม่ หลังแปลตอน 2 เสร็จจะทยอยเอาของเก่ามาเกลา แล้วลงทีละนิดครับ

ป.ล. ขอความกรุณางดสปอยให้เห็นโต้ง ๆ เพราะผมเองก็อ่านไปแปลไปเหมือนกัน ถ้าจะสปอยก็ปิดหน่อยละกันครับ

 




NEKOPOST.NET