[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 99 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.99 - ตอนที่ 99 การตัดสินใจ


            “งั้น เอ่อ.......”


ผมกำลังสนทนาอยู่กับพระแม่ธรณีแมนเทิลบนต้นไม้ใหญ่


            “เทพองค์อื่นพูดอะไรกับสิ่งที่เธอทำบ้างรึเปล่า? อย่างเจ้าโนวาหรือคอร์เซอเวทน่ะ.......” (ไฮเนะ)

            “ก็มีพูดอยู่นะคะ อย่าง ‘วิธีสกปรก’ บ้างล่ะ หรือ ‘เธอไม่มีความภาคภูมิใจของเทพเลยรึไง?’ บ้างล่ะ ถูกตอกแบบนั้นมันเจ็บสุดๆ จนฉันร้องไห้ออกมาเลยล่ะค่ะ แต่ฉันก็ไม่นึกว่า นอกจากพูดแล้วพวกเขาก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น และพวกเขาก็ไม่ใช้กำลังเหมือนกันค่ะ.......” (แมนเทิล)


ในหมู่มหาเทพทั้งห้าแห่งการสร้างโลก ผู้ที่คัดค้านแผนการที่เกี่ยวข้องกับสัตว์ประหลาดไม่ได้มีแค่แมนเทิลเท่านั้น เทพธิดาแห่งแสงอินเฟลชั่นก็ปฏิเสธที่จะสร้างสัตว์ประหลาดเหมือนกัน

ถ้าไปวิพากษ์วิจารณ์แมนเทิลอย่างรุนแรง มันก็เหมือนกับมุ่งเป้าไปโจมตีอินเฟลชั่นโดยธรรมชาติ ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็ พวกนั้นเอาไม่อยู่แน่

ในหมู่มหาเทพทั้งห้า เทพธิดาแห่งแสงเป็นเพียงผู้เดียวที่ไม่ได้เข้าร่วมกับธาตุทั้งสี่ เดิมที พลังของสองขั้วก็เป็นระดับที่แตกต่างกับธาตุทั้งสี่อย่างเห็นได้ชัด เพื่อที่จะเอาชนะอินเฟลชั่น ธาตุทั้งสี่จึงต้องรวมตัวให้ครบทุกตนกันเพื่อรุมเธอ ไม่มีวิธีอื่นอีกแล้ว

หากมีเหตุที่จะตั้งตนเป็นศัตรูกับอินเฟลชั่น ในเวลาเดียวกับที่เป็นศัตรูกับแมนเทิลล่ะก็ ความหวังที่ฝั่งศัตรูจะเอาชนะได้น่ะ แม้แต่หนึ่งในหมื่นก็ยังไม่มี


ถ้าคำนวณไว้ถึงขนาดนั้น แล้วแสดงเจตนาที่จะต่อต้านเป็นครั้งแรกล่ะก็ แมนเทิลเอง ก็ผิดกับรูปลักษณ์ภายนอก เป็นจอมวางแผน แต่ว่า.......


            “เหห......?”


เธอไม่คิดถึงขั้นนั้นหรอก ไม่มีทาง


            “.................”


ผมคิดเล็กน้อย แล้วพูดออกไป


            “นี่ แมนเทิล” (ไฮเนะ)

            “เห?” (แมนเทิล)

            “จุดประสงค์ที่ผมมาที่นี่ในคราวนี้ ก็เพื่อทำลายแกรนด์มาวูด” (ไฮเนะ)

            “เหหหหหหหหห——————!?” (แมนเทิล)


อย่างที่คิดไว้เลย แมนเทิลตอบผมด้วยการกรีดร้อง


            “โลกใบนี้ ไม่เหลืออิทธิพลของเทพอีกต่อไปแล้ว ดังนั้น ผมจึงตัดสินใจทำลายสัตว์ประหลาดซึ่งเป็นสิ่งที่มีอิทธิพลของเทพ เพื่อที่จะทำแบบนั้น ผมต้องกำจัดมารดาสัตว์ประหลาดทั้งหมดที่เป็นรากฐาน” (ไฮเนะ)

            “เหห.......” (แมนเทิล)


แมนเทิลเอาแต่พูดว่า ‘เห’ มาตั้งแต่เมื่อครู่


            “และที่ตั้งปัจจุบันที่มารดาสัตว์ประหลาดแห่งดินอยู่ก็ชัดเจน ผมจึงตั้งใจว่าจะจัดการแกรนด์มาวูดก่อน จากเรื่องราวที่ว่ามา ตอนนี้ผมก็เลยมาอยู่ที่นี่” (ไฮเนะ)

            “ถะ-ถ้าอย่างนั้น.......?” (แมนเทิล)


ผมจะเอาสสารมืดโจมตีแกรนด์มาวูด

จริง ๆ แล้ว ถ้าเป็นต้นไม้ยักษ์ที่มีขนาดมหึมาแบบนี้ล่ะก็ คงไม่ได้รับผลกระทบจากการโจมตีทั่วไป แต่ถ้าเป็นสสารมืดของผมก็คงพอจะทำอะไรได้บ้าง


            “เอ่อ....... เมตตา? ไม่มีความเมตตากันหน่อยเหรอคะ?” (แมนเทิล)


เทพมาร้องขอความเมตตากับเทพเนี่ยนะ


            “อะ.......” (ไฮเนะ)


แล้วผมก็สับสนเล็กน้อย

รู้อยู่แล้ว

ผมตัดสินใจกำจัดมารดาสัตว์ประหลาดเพราะตั้งใจขจัดเภทภัยของมนุษย์ แต่พอมาถึงสถานที่จริง และได้เห็นของมารดาสัตว์ประหลาดตัวจริงแล้ว มันก็อดคิดไม่ได้ว่า ‘ถ้าเอาเจ้านี้ออกไปมันคงไม่เป็นผลดีกับมนุษย์’

ผมไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับสามตัวที่เหลือหรอก แต่อย่างน้อย ๆ ผมก็รู้เรื่องที่เกี่ยวข้องกับเจ้าแกรนด์มาวูดนี้

ต้นไม้ยักษ์ที่นำมาซึ่งการอยู่ร่วมกันของคนกับสัตว์ประหลาด และสนิทสนมคุ้นเคยกับผู้คนที่เรียกว่า ‘ท่านเสาหลัก’

ขืนเจ้านี่หายไปล่ะก็ ความเสียหายต่อผู้คนของอิชตาร์เบลซมันจะมากแค่ไหนกัน? ความเสียหายทั้งร่างกายและจิตใจ

สิ่งที่ผมกำลังจะทำน่ะ มันถูกต้องจริง ๆ เหรอ?


            “....................................................................ไม่เอาละ!” (ไฮเนะ)


หลังจากที่ลังเลอยู่นาน ผมก็ประกาศออกไป


            “เอะ-เอ๋!?” (แมนเทิล)

            “พักไว้ก่อน! ผมจะพักมันไว้ก่อน! สิ่งที่เกี่ยวข้องกับแกรนด์มาวูดผมจะเลื่อนไว้ทีหลัง แล้วไปให้ความสำคัญกับการจัดการมารดาสัตว์ประหลาดตัวอื่นก่อน!” (ไฮเนะ)


ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดแบบนั้น

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำลงไปก็เพื่อมนุษย์ หากมันไม่เป็นไปตามที่คิดแล้วเกิดความเสียหายต่อมนุษย์ มันก็ไร้ความหมายไม่ใช่เหรอ?


            “เอ๋? จริงง่ะ? เอ๋ จริงเหรอ?” (แมนเทิล)


ดูเหมือนแมนเทิลจะยังสงสัยกับการตัดสินใจของผม


            “จริงสิ คุโรมิยะ ไฮเนะไม่คืนคำหรอก” (ไฮเนะ)

            “จริงเหรอ? จริงเหรอ? จริงนะ ......... ไชโย!! ดีใจจังเลย!! ขอบคุณนะคะคุณเอ็นโทรปี ฉันชอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ! อยากขยำหน้าอกเหรอคะ? อยากขยำสินะ!?  ถือเป็นการแสดงความขอบคุณเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉัน! ขยำได้เลยค่ะ!” (แมนเทิล)

            “ก็บอกแล้วไงว่าไม่ขยำ! ทำไมเธอถึงได้ยัดเยียดเรื่องนี้มาตั้งแต่เมื่อกี้ล่ะเนี่ย!?” (ไฮเนะ)


ท่าทางดีอกดีใจของแมนเทิลมันมากขึ้น เธอคงจะมีความสุขเอามาก ๆ สินะ


            “ไม่สิ แต่ว่านะ แมนเทิล ผมจะพิจารณาเรื่องของเธออีกครั้ง” (ไฮเนะ)

            “เอ๋?” (แมนเทิล)

            “ผมน่ะนะ คิดว่าเธอเป็นเพียงเทพธิดาที่ไม่แสดงความเห็นของตัวเอง และไหลไปตามบรรยากาศของสถานการณ์นั้น ๆ แต่อิชตาร์เบลซที่เธอสร้างขึ้นมานี้ เป็นโลกในอุดมคติที่ไม่มีข้อบกพร่องและยังเรียกได้ว่าเป็นการอยู่ร่วมกันของเทพกับมนุษย์” (ไฮเนะ)


ผม มองลงไปข้างล่างจากกิ่งของแกรนด์มาวูดที่ตัวเองกำลังยืนอยู่ในตอนนี้

ถึงจะถูกกิ่งก้านขัดขวางการมองจนบอกได้ไม่ละเอียด แต่ผมก็ยังเห็นฟาร์มและเมืองอันใหญ่โตได้


            “เดิมทีมนุษย์กับเทพ ก็ควรจะดำเนินชีวิตแบบนี้ เทพช่วยเหลือมนุษย์ มนุษย์ขอบคุณเทพ ต่างฝ่ายต่างยอมรับซึ่งกันและกัน นี่คงจะเป็นโลกที่ผมอยากจะสร้างขึ้นมาในยุคสมัยแห่งการสร้างโลก” (ไฮเนะ)

            “เอ๋? ไม่นะ นั่นน่ะ.......!?” (แมนเทิล)


สีม่วงอ่อนหรือสีชมพูซีดที่ย้อมทั่วทั้งร่างกายของแมนเทิลซึ่งเรียกว่า ‘แฟรี่’ เจิดจ้า

แล้วจู่ ๆ สีที่เจิดจ้าก็เปลี่ยนเป็นสีเข้ม ราวกับสีของดอกไม้ที่บานในประเทศทางใต้


            “อะไรน่ะ!? จู่ ๆ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?” (ไฮเนะ)

            “ไม่นะ...... ไม่หรอกค่ะ อย่างฉัน อย่างฉันน่ะ.......!” (แมนเทิล)


ถึงปากจะพูดปฏิเสธ แต่รอยยิ้มที่ไม่อาจควบคุมได้ก็ผุดออกมาจากสีหน้าของแมนเทิล บางทีเธอคงจะมีความสุขสุดๆ

เพราะถูกชมสินะ


            “คนอย่างฉัน...... ถูกทุก ๆ คนเรียกว่าโง่เง่าและพึ่งพาไม่ได้ในหมู่มหาเทพทั้งห้าแท้ ๆ ....... อย่าอวยฉันเลยค่ะคุณเอ็นโทรปี ฉัน มันโง่ ฉันยอมรับเรื่องนั้นจริง ๆ ค่ะ.......! ขยำหน้าอกไหมคะ?” (แมนเทิล)

            “ผมพูดเรื่องจริงนะ เธอเป็นเทพที่ซื่อสัตย์และเอาจริงเอาจังกับเรื่องที่ทำ ถ้าเป็นเทพเจ้าเล่ห์อย่างคอร์เซอเวท ก็อาจจะมองว่าโง่เขลาอยู่ แต่ที่มองแบบนั้นก็เพราะว่ามันเป็นข้อบกพร่องของเทพชั้นต่ำ อย่าไปใส่ใจคำพูดของเจ้านั่นเลยนะ” (ไฮเนะ)

            “.......! คุณคอร์เซอเวท......” (แมนเทิล)


พอได้ยินชื่อนั้น สีหน้าของแมนเทิลที่กำลังมัวเมากับความสุขก็มืดมนทันที


            “อื๋อ? มีอะไรเหรอ?” (ไฮเนะ)

            “เปล่าค่ะ! ไม่มีอะไรค่ะ! .......แต่พูดตามตรงนะคะ จริงๆ แล้ว ฉันพึ่งถูกบอกแบบนั้นเป็นครั้งแรกนี่ล่ะค่ะ ฟุฟุฟุ......!” (แมนเทิล)


แต่จู่ ๆ สภาพของเธอก็กลับไปเป็นมีความสุขอีกครั้ง

การที่เธอมีความสุขถึงขนาดนี้ก็หมายความว่า เธอไม่ได้ถูกชาวบ้านชมสักเท่าไหร่สินะ


            “มีความมั่นใจหน่อย เธอคือมารดาของสรรพสิ่งที่อยู่เหนือผืนแผ่นดิน พระแม่ธรณีนะ เมืองแห่งนี้ที่เธอสร้างขึ้นมาคือผลงานอันยิ่งใหญ่ เทพแห่งความมืดเอ็นโทรปีผู้นี้ยอมรับ จากนี้ไป ช่วยเติมความรักและความเมตตาของเทพในผืนดินแห่งนี้โดยไม่แปรเปลี่ยนเถอะ” (ไฮเนะ)

            “ค่ะ! ฉันชอบคุณเอ็นโทรปีมาก ๆ เลย การที่ผู้อื่นยอมรับตัวเองถึงขนาดนี้น่ะ เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ยุคสมัยแห่งการสร้างโลกเลยนะคะ! เหมือนกับว่าฉันทำเรื่องที่สุดยอดเลยล่ะค่ะ!!” (แมนเทิล)


แรงกระตุ้นของแมนเทิล มันเพิ่มขึ้นจนไม่อาจเพิ่มขึ้นได้มากกว่านี้อีกแล้ว

ตรงกันข้าม ทางนี้ที่ตั้งใจว่าจะ ‘กำจัดมารดาสัตว์ประหลาด’ นั้น กลับเจออุปสรรคขัดขวางจนต้องถูกถอดถอนออกจากการต่อสู้ตั้งแต่แรกเริ่ม

แล้วผมควรจะทำยังไงดีล่ะ......?

ตอนนี้กลับไปที่เมืองอโพรอน แล้วคิดอ่านแผนการอีกครั้ง?

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET