[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 93 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.93 - ตอนที่ 93 โกเลม


            “อันตราย!!” (ไฮเนะ)


ผมวิ่งออกไป

หาหญิงชราที่กำลังจะถูกตุ๊กตาดินยักษ์ที่ยกเท้าขึ้นมาเหยียบในไม่ช้า

รายละเอียดยังไม่ชัดเจน แต่นั่นคือสัตว์ประหลาดแน่นอน

ผมเข้าไปแยกตุ๊กตาดินยักษ์กับคุณยายได้ทันเวลาพอดี


            “โอ๊ะ.......”


เสียงของคุณยายทางด้านหลัง

ไม่มีเวลามาลังเลแล้ว ถ้ามัวแต่ชักช้า คุณยายและบริเวณรอบๆ ก็จะเสียหายไปด้วย ผมจะปลดปล่อยสสารมืดปริมาณสูงสุดออกมารวดเดียว และลบตุ๊กตาดินไม่ให้เหลือแม้แต่ซาก.......!

ตอนที่คิดแบบนั้น *ผัวะ* มีบางอย่างมากระแทกที่หลังผม


            “โอ๊ย!?” (ไฮเนะ)


ผมถูกใครบางคนฟาดจากด้านหลัง ซ้ำยังเล็งที่กระดูกสันหลังได้อย่างแม่นยำ ผมที่รู้สึกถึงการกระแทกอย่างแรงจึงล้มลง


            “ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเธอเป็นใคร แต่จู่ๆ ก็พรวดเข้ามาน่ะ มันอันตรายนะ”


คนที่ตีผมก็คือคุณยาย

จะบอกว่าเธอตีผมด้วยไม้เท้าที่ถืออยู่งั้นเหรอ? มิหนำซ้ำไม้เท้านั่นก็ดูเหมือนจะแข็งกว่าที่ผมคิดไว้ ความเจ็บปวดที่แล่นผ่านทำให้ร่างกายของผมเคลื่อนไหวไม่ได้

ระหว่างที่กำลังทำแบบนั้นอยู่ ตุ๊กตาดินยักษ์ก็กำลังเข้ามาทางนี้

*ตึง* เท้าที่เหยียบลงมา มันจมลงไปในดินที่อยู่ใกล้ๆ ครึ่งหนึ่ง

แย่แล้ว ขืนเป็นแบบนี้ล่ะก็ ผมกับคุณยายได้ติดอยู่ที่ฝ่าเท้าของมันแน่.......!?

ตอนที่คิดแบบนั้น

ตุ๊กตาดินก็ผ่านผมกับคุณยายไป ราวกับจะบอกว่ามันไปผิดทาง


            “.......เอ๋? อ้าว?” (ไฮเนะ)


ตุ๊กตาดินไปข้างหน้าได้เล็กน้อยก็ถอยหลัง แล้ววกกลับมาทางนี้


            “เฮ้ย!?” (ไฮเนะ)


ผมคิดว่าคราวนี้คงถูกเหยียบแน่ๆ แล้ว แต่ตุ๊กตาดินก็ผ่านพวกผมไป มันเดินไปแล้วก็เดินกลับมาที่เดิมครู่หนึ่ง...... ซ้ำไปซ้ำมา


            “พื้นที่การเกษตรนี้น่ะ ฉันให้มันพักมาจนถึงเมื่อปีที่แล้ว ดังนั้นการจะเพาะปลูกอะไรบางอย่างในปีนี้ มันก็ต้องผสมดินก่อน”


คุณยายพูดโดยมีน้ำเสียงเหน่อๆ ปนอยู่


            “การพึ่งพาเด็กคนนั้น มันสะดวกจริงๆ ฝ่าเท้ามันขรุขระ แค่มันเดินไปรอบๆ บนดินด้วยเท้านั่นก็เป็นการไถนาแล้ว ถึงอย่างนั้นก็เถอะ การที่จู่ๆ เธอก็โผล่มาข้างหน้าน่ะ มันเกะกะขวางทางนะ”


อ้าว? ไหงมันกลายเป็นว่าผมถูกต่อว่าล่ะ?


            “ตะ-แต่เจ้านั่น สัตว์ประหลาด........?” (ไฮเนะ)


เนื่องจากความเจ็บปวดที่หลังยังไม่หายไป น้ำเสียงของผมก็เลยไม่ค่อยชัดเจนนัก

เธอดูเหมือนอย่างนั้น แต่แรงเยอะน่าดู นี่คือพลังที่ซ่อนเร้นของผู้หญิงที่ทำอาชีพเกษตรกรรมงั้นเหรอ......?


            “.......? หรือว่าเธอจะเป็นแขก?”

            “แขก?” (ไฮเนะ)

            “ก็คนที่มาจากข้างนอกไงล่ะ เพราะว่าเธอเป็นคนที่ไม่รู้จักเจ้านี่ และตกใจตอนที่เห็นมันครั้งแรก เด็กคนนั้น คือโกเลม พรของท่านพระแม่ธรณี”


คุณยายพูดแบบนั้น แล้วชี้ไปทางตุ๊กตาดินยักษ์ที่ยังไถดินอยู่


            “.......โกเลม?” (ไฮเนะ)

            “ใช่แล้ว นั่นไง มีอยู่ทางนั้นแล้วก็ทางนี้ด้วยนะ?”


คุณยายชี้นิ้วไปทางนั้นทางนี้ เห็นได้ชัดว่ามีตุ๊กตายักษ์อยู่ที่นั่น พวกมันทำงานอยู่ในพื้นที่การเกษตร ทั้งไถดิน, ขุดคูน้ำ และช่วยเก็บเกี่ยวโดยไม่หยุดพัก

พวกโกเลมไม่ได้แตกต่างจากมนุษย์ ยกเว้นเรื่องขนาด ดังนั้นในพื้นที่การเกษตรอันราบเรียบจึงทำให้ประสาทรับรู้เรื่องสัดส่วนผิดเพี้ยนไป ผมก็เลยไม่ได้สังเกตุเห็นพวกมัน


แต่....... เอ๋? โกเลม? แต่มันเป็นสัตว์ประหลาดนะ?

สัตว์ประหลาด มาช่วยทำฟาร์ม?


* * * * *


            “โอ้ว ช่างเป็นคนหนุ่มที่กล้าหาญจังนะ”


เมื่อเวลาผ่านไปเล็กน้อย สุดท้ายความเจ็บปวดที่หลังก็หายไป แล้วคุณยายก็มาเลี้ยงชาผม

พลางจ้องมองการไถดินของโกเลมจากด้านข้าง


            “เธอเข้าใจผิดว่าฉันถูกโกเลมโจมตีก็เลยมาเข้ามาช่วยสินะ? ฉันทำเรื่องไม่ดีลงไปซะแล้วสิ ขอบใจนะจ้ะ”

            “ไม่เป็นไรครับ....... ยังไงมันก็เป็นเพราะความเข้าใจผิดของผม ทางนี้ทำเรื่องวุ่นวาย แล้วยังเกือบจะขวางการทำงานอีก.......” (ไฮเนะ)

            “ไม่เป็นไรหรอกๆ คนแก่อย่างฉัน รู้สึกมีความสุขที่ชายหนุ่มให้ความสำคัญนะ เอ้า กินผักดองนี่ด้วยสิ”

            “ทะ-ทานล่ะนะคร้าบ” (ไฮเนะ)


ผมกินและดื่มสิ่งที่คุณยายเสนอมา

ท้องฟ้าและที่ราบสีเขียวแผ่ขยายออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา เสียงที่เข้ามาในหู มีเพียงเสียงกระแทกเท้าของโกเลมที่ก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ตัวเดียว

ช่างเป็นที่ๆ สงบจัง

ผมรู้สึกถึงสายตาจึงมองขึ้นไปข้างบน บนท้องฟ้า มีเงาของนกล่าเหยื่ออย่างเหยี่ยวและนกอินทรีอยู่ พวกมันคงจะเล็งหนูที่วิ่งไปวิ่งมาในพื้นที่เกษตร


            “แต่ก็นะ คนที่มาจากข้างนอกส่วนใหญ่จะตกใจ มนุษย์และสัตว์ประหลาดเป็นเพื่อนกัน”

            “มันไม่โจมตีมนุษย์จริงๆ เหรอครับ? เอ่อ....... โกเลมน่ะ?” (ไฮเนะ)

            “อา เด็กคนนั้นก็เหมือนกับเธอแหละ เป็นเด็กดีเหมือนกัน”


มันคงจะไถดินเสร็จแล้ว

โกเลมที่ถูกกำหนดแค่ให้เดินไปข้างหน้าและข้างหลังจนถึงตอนนี้ ข้ามเส้นที่มีในตอนแรก แล้วมุ่งหน้ามาทางนี้


            “จ้า ขอบคุณที่เหนื่อยยากนะ”


พอมาอยู่ตรงหน้าพวกผม โกเลมก็หยุดโดยอัตโนมัติ แล้วคุณยายก็แตะร่างกายของโกเลมจนเกิดเสียงแคร่กขึ้น

จากนั้น.......


            “เหวอ!?”


จู่ๆ รอยแตกก็วิ่งไปบนพื้นผิวของโกเลม มิหนำซ้ำมันยังปกคลุมทั่วทั้งร่างกาย แล้วแตกสลายกลายเป็นดินชิ้นเล็กชิ้นน้อย


            “อะไรกัน!? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?” (ไฮเนะ)

            “ใจเย็นๆ ก่อนพ่อหนุ่ม งานเสร็จแล้ว ฉันก็แค่ให้มันพักผ่อนเท่านั้น”


ที่มือของคุณยาย มีอิฐก้อนหนึ่งวางอยู่

เมื่อกี้นี้ยังไม่มีของแบบนั้นอยู่เลยนี่.......?


            “นี่คือตัวตนที่แท้จริงของโกเลมน่ะ”


เอ๋? อิฐเนี่ยนะ?


ผมมาได้ยินเอาทีหลังว่าอิฐนั่นคือไลฟ์บล็อก หรือที่เรียกกันว่าโกเลมคอร์

ดูเหมือนมันจะเป็นสัตว์ประหลาดธาตุดินประเภทหนึ่งในโลกใบนี้

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET