[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 76 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.76 - ตอนที่ 76 ประเทศแห่งส่วนลึกของโลก


แล้วฉัน—— โครีน คาเรนก็แยกกับคุณไฮเนะ

ตอนที่พื้นพังทลาย สิ่งที่ฉันเห็นในช่วงที่พวกเรากำลังตกลงไปด้วยกันในซากปรักหักพังนั่นก็คือ ภาพของเงาที่เรียกตัวเองว่าท่านเทพแห่งความมืดนั่นกับคุณไฮเนะกำลังต่อสู้กันอยู่ แล้วพวกเขาก็แยกออกไปห่างๆ

คนๆ นั้น ทำเรื่องบ้าบิ่นเพื่อช่วยเหลือพวกฉัน

พอคิดแบบนั้น ฉันก็รู้สึกเสียใจที่ตัวเองไร้พลัง และรู้สึกมีความสุขที่คนที่ชอบต่อสู้เพื่อตัวเอง ความรู้สึกมันผสมกันมั่วไปหมดจนกลายเป็นความรู้สึกที่ฉันไม่รู้จัก


ตัวฉันเมื่อก่อนน่ะ ไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกที่ตัวเองไม่รู้จักนี้หรอก และฉันก็ได้แต่สับสนจนตกลงสู่วงจรอุบาทว์ที่ไม่รู้จักยิ่งขึ้นเท่านั้น แต่ตอนนี้มันแตกต่างกัน


ฉันเรียกความรู้สึกที่ไม่รู้จักนี้ว่า ‘ความรัก’


คำนิยามนั้น ได้นำพาความสงบกลับคืนสู่หัวใจของฉัน

ฉันชอบคุณไฮเนะ และรู้สึกมีความสุขที่ถูกคุณไฮเนะปกป้อง เพราะว่าฉันรักคุณไฮเนะ ฉันถึงได้เป็นห่วงคุณไฮเนะมากยิ่งกว่าใครหน้าไหน

ฉันน่ะ ยอมรับว่ามีส่วนที่เป็นเด็กสาวอยู่ในตัว ฉันก็เลยแก้ตัวได้ว่าจิตใจของตัวเองมันไม่เหมือนกับฮีโร่


* * * * *


            “.......ไม่เป็นไรนะคะ คุณคาเรน?” (โยริชิโระ)


ท่านโยริชิโระลุกขึ้นมาก่อน และเธอก็ยื่นมือมา


            “อ๊ะ? ค่ะ.......!” (คาเรน)


ฉันรีบรับมือนั้น

แต่มันน่าอายจัง ถ้าเอาตามความเป็นจริงล่ะก็ ฝ่ายฮีโร่ควรจะปกป้องท่านผู้ก่อตั้งสิ


            “พวกเราตกลงมาลึกมากๆ เลยนะคะ ดูเหมือนวัตถุมันแตกง่ายกว่าที่ดิฉันคิดไว้อีกค่ะ” (โยริชิโระ)

            “ค่ะ ฉันรู้สึกว่าพวกเราตกลงมาลึกมากๆ แต่ถึงจะตกลงมาจากความสูงขนาดนั้นพวกเราก็ยังปลอดภัยดี....... อ๊ะ” (คาเรน)


ฉันเข้าใจเหตุผลนั้นทันที

ก้นของฉันจมลงไปในทรายครึ่งหนึ่ง ทราย บางทีทรายจากข้างบนคงจะร่วงลงมา ทรายที่ทับถมกันนั้น ได้กลายเป็นหมอนที่ทำให้แรงกระแทกจากการตกลงมาของพวกฉันลดลง


            “............ที่นี่ คือใต้ดิน ใช่ไหมคะ?” (คาเรน)

            “ค่ะ และพวกเราก็มาถึง สถานที่ที่พวกเราเดินทางมาค้นหา เมืองหลวงแห่งความมืดอบิสค่ะ” (โยริชิโระ)

            “เอ๋!?” (คาเรน)


ฉันดึงก้นออกจากทราย จากนั้นก็วิ่งเข้าไปใกล้ๆ ท่านโยริชิโระที่ยืนอยู่ แล้วมองตามสายตาของเธอไปด้านหน้า

และสิ่งที่กระโดดเข้ามาในสายตาของฉันก็คือ ซากของเมืองที่แผ่ขยายออกไปอย่างมโหฬาร ตึกที่สร้างขึ้นมาจากหินนับไม่ถ้วนตั้งเรียงรายอยู่ในห้องที่อยู่ใต้ส่วนลึกของโลก ส่วนใหญ่พังทลายไปบางส่วน หรือถูกฝังลงไปในทราย ไม่รู้สึกถึงร่องรอยของชีวิตเลย

ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังรู้สึกว่า ในอดีตอันยาวนานนั้น ที่แห่งนี้มีร่องรอยการใช้ชีวิตอย่างชัดเจน ร่องรอยของชีวิตมนุษย์

เรียกว่าซากปรักหักพังคงจะถูกกว่า ซากปรักหักพังของเมืองใต้ดินอันกว้างใหญ่

ที่นี่คือที่ๆ พวกฉันกำลังค้นหาอยู่ เมืองหลวงแห่งความมืดอบิสงั้นเหรอ?


            “สุดยอด.......! ทั้งๆ ที่อยู่ในความมืดมิดที่ใต้ดิน ฉันก็ยังมองเห็นเค้าโครงของมันได้ลางๆ เลยค่ะ?” (คาเรน)

            “ดูเหมือนมอสจะขึ้นบนพื้นผิวของตึกนะคะ น่าจะเป็นประเภทที่ปลดปล่อยแสงสว่างได้เล็กน้อยค่ะ ......คุณคาเรน ลองตั้งใจฟังดูสิคะ” (โยริชิโระ)


พอท่านโยริชิโระบอก ฉันก็โฟกัสสัมผัสไปที่หู และได้ยินเสียงอันชุ่มชื่นที่เรียกว่าเสียงน้ำไหล

หรือว่านี่คือ เสียงน้ำ?


            “น้ำใต้ดินค่ะ ถึงจะเป็นทะเลทราย แต่ถ้ามีฝนตกลงมาเล็กน้อย มันก็จะซึมลงไปในทราย แล้วทำให้เกิดกระแสน้ำค่ะ ชีวิตกำเนิดขึ้นมา ณ ที่ๆ มีน้ำอยู่ แต่ดูท่าทางส่วนใหญ่จะเป็นพืชยุคแรกๆ ที่เรียกว่าต้นเฟิร์นกับมอสนะคะ” (โยริชิโระ)


ท่านโยริชิโระพูดแบบนั้น แล้วเดินไปรอบๆ สถานที่แห่งนี้เพื่อตรวจสอบสภาพของบริเวณรอบๆ


            “เพราะว่าพวกพืชชำระล้างอากาศ พวกเราก็เลยหายใจในใต้ดินแบบนี้ได้ ถึงเมืองจะตายไปแล้ว ชีวิตก็ยังต้องอยู่ต่อไปค่ะ ในรูปแบบที่ต่างกัน” (โยริชิโระ)

            “แต่ว่า...... ยังไงก็ตาม แค่แสงสว่างของมอสมันมองเห็นได้ไม่ดีนักค่ะ พวกเราไม่มั่นใจกับบริเวณใต้เท้าเช่นกัน รอสักครู่นะคะ ฉันจะสร้างแสงสว่าง.......” (คาเรน)


พอพูดแบบนั้นฉันก็บรรจุพลังศักดิ์สิทธิ์ลงในดาบศักดิ์สิทธิ์นักบุญจอร์จอีกครั้ง เพื่อสร้างแสงสว่างขึ้นมา.......


            “!? อย่านะคะ!!” (โยริชิโระ)


จู่ๆ ท่านโยริชิโระก็ตะโกน ฉันก็เลยสะดุ้ง


            “ลืมปัญหาเมื่อครู่ไปแล้วเหรอคะ? เงาดำตนนั้นน่ะ จู่โจมตีพวกเราเพราะต้องการแสงสว่างนะคะ ถ้าคุณให้ดาบส่องแสงที่นี่ล่ะก็ มันจะกลายเป็นสัญลักษณ์ แล้วเด็กคนนั้นก็จะตามมาที่นี่อีกครั้งค่ะ” (โยริชิโระ)

            “ขะ-ขอโทษค่ะ......!” (คาเรน)


มันเป็นไปตามคำพูดของท่านโยริชิโระจริงๆ

พอพื้นพังทลาย ฉันก็เห็นคุณเงานั่นกำลังต่อสู้กับคุณไฮเนะในช่วงที่พวกเรากำลังตกลงมา

เนื่องจากพวกฉันไม่ได้รับบาดเจ็บเลยสักแห่ง คุณเงาดำนั่นก็คงไม่เป็นอะไรเหมือนกัน มีความเป็นไปได้สูงว่าตอนนี้เขากำลังเดินเตร็ดเตร่อยู่ในเมืองที่อยู่ ณ ส่วนลึกของโลกนี้

ทั้งๆ ที่มันพึ่งเกิดขึ้นอยู่หยกๆ ฉันก็ยังไม่ทันระวัง ฉัน......


            “แต่พวกเราจะทำยังไงกันต่อล่ะค่ะ ท่านโยริชิโระ? มาถึงอบิสมันก็ดีอยู่หรอกค่ะ แต่ทางที่จะเดินไปทางเข้ามันพังซะแล้ว และมันก็เป็นไปไม่ได้ที่พวกเราจะกลับไปด้วยค่ะ แถมสัตว์ประหลาดที่ไม่รู้จักอย่างนั้นก็กำลังเดินเตร็ดเตร่อยู่ สิ่งสำคัญที่พวกเราต้องทำก็คือการคุ้มครองความปลอดภัยของตัวเองนะคะ?” (คาเรน)

            “ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงค่ะ พวกเรามีคุณไฮเนะอยู่นะคะ” (โยริชิโระ)


เอ๋?


            “พวกเราแยกกับเขา แต่ตอนนี้มันคงเป็นแผนการที่ดีค่ะ คนๆ นั้นมีแสงของพลังงานขับเคลื่อนอีเธอเรียลอยู่ หากเขาพึ่งพามันล่ะก็ เงาดำก็จะถูกล่อลวงด้วยแสงนั่นแล้วพุ่งเป้าไปที่คุณไฮเนะค่ะ ถ้าเป็นตัวต่อตัวล่ะก็ คนๆ นั้นจะปลดปล่อยความสามารถได้อย่างอิสระค่ะ” (โยริชิโระ)


งั้นเหรอ......

การต่อกรกับเงาดำที่ดูดกลืนแสงสว่างน่ะ ฉันเป็นได้แค่ภาระเท่านั้น


            “พวกเราแอบอยู่ที่นี่จนกว่าจะถึงตอนนั้นน่าจะดีกว่านะคะ ส่วนเรื่องการหลบหนีก็คงไม่ต้องเป็นห่วงเช่นกัน คุณไฮเนะคงจะทำอะไรสักอย่างค่ะ” (โยริชิโระ)

            “โยนทุกสิ่งทุกอย่างไปให้คุณไฮเนะสินะคะ.......?” (คาเรน)


พอฉันพูดในสิ่งที่คิดออกมา ท่านโยริชิโระก็ยิ้มราวกับหยอกล้อ


            “ก็เพราะว่า ความจริงมันเป็นแบบนั้นใช่ไหมล่ะคะ? คนๆ นั้นคลี่คลายทุกสิ่งทุกอย่าง ตั้งแต่อันตรายของโลกไปจนถึงปัญหาของเด็กสาวเลยล่ะค่ะ” (โยริชิโระ)


เรื่องนั้นมันก็จริง

ตั้งแต่ตอนที่ฉันได้พบกับคุณไฮเนะ เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ที่เวลาได้ล่วงเลยไป ฉันก็ให้คนๆ นั้นช่วยเหลือตั้งหลายครั้ง

คนๆ นั้น ดูเหมือนฮีโร่ตัวจริงมากกว่าฉันซะอีก


            “คนๆ นั้น ดูเหมือนเทพตัวจริงมากๆ เลยค่ะ” (โยริชิโระ)


เอ๋?

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET