[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 73 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.73 - ตอนที่ 73 ลงสู่ใต้พิภพ


และแล้วก็ถึงยามค่ำคืน


            “เอาล่ะ รีบๆ ไปตอนที่มันลงมือได้ง่ายๆ กันเถอะค่ะ!” (คาเรน)


คุณคาเรนเต็มไปด้วยความมั่นใจและคึกคัก

เธอมีพลังเต็มเปี่ยมเพราะได้นอนไปงีบหนึ่ง

ตรงกันข้ามกับผมและโยริชิโระที่ดูน่าสงสัยเอามากๆ


            “? เป็นอะไรไปเหรอคะ ทั้งสองคน?” (คาเรน)

            “เปล่าค่ะ” (โยริชิโระ)

            “ไม่มีอะไร.......” (ไฮเนะ)


มันเป็นเพราะโยริชิโระพูดเรื่องที่แฝงความหมายลึกซึ้งไว้


‘ถ้าคุณได้รู้ความชั่วช้าที่ดิฉันก่อไว้ ในอดีตที่คุณไม่อยู่ล่ะก็ คุณจะต้องเกลียดดิฉันแน่นอนค่ะ’


ตั้งแต่ตอนนั้น บรรยากาศที่ไหลเวียนอยู่ระหว่างผมกับโยริชิโระก็ซับซ้อนโดยสิ้นเชิง

แน่นอนว่าผม ไม่รู้เรื่องช่วงที่ตัวเองถูกปิดผนึกไว้ 1,600 ปีเลย มันเป็นเวลาที่นานมากๆ จนเรียกได้ว่ามันว่างเปล่า

มนุษย์นับหมื่นนับร้อยล้านคงจะเกิดและตายซ้ำไปซ้ำมา

ในตอนที่ผมอับจนหนทางอยู่นั้น เธอก็ลงมือด้วยตัวคนเดียว ในฐานะเทพผู้อยู่เหนือมนุษย์


            “......ที่นี่ค่ะ” (โยริชิโระ)


ถึงจะอยู่ในบรรยากาศอันซับซ้อน โยริชิโระก็จัดการได้อย่างยอดเยี่ยม

จุดที่เข็มแห่งแสงชี้ไปก็คือบริเวณเท้าของพวกผมในตอนนี้


            “แต่ว่า.......” (ไฮเนะ)

            “ไม่มีอะไรเลยนี่คะ?” (คาเรน)


ผมกับคุณคาเรนกวาดสายตาไปรอบๆ แต่มันก็มีแค่ทรายเท่านั้น

อย่าว่าแต่เมืองเลย กระทั่งเศษเสี้ยวของร่องรอยก็ยังไม่พบ


            “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ......คุณไฮเนะ” (โยริชิโระ)

            “อื๋อ?” (ไฮเนะ)

            “ขอความกรุณาด้วยค่ะ” (โยริชิโระ)


ช่างน่าเศร้าที่ผมรู้ว่าตัวเองควรจะทำอะไร


            “Dark Matter Set” (ไฮเนะ)


สสารมืดออกมาจากมือของผมแล้วหมุนวนพร้อมกับเสียงตะโกน

มันหันเหทิศทางของแรงดึงดูดที่สร้างขึ้นมาเป็นตรงกันข้าม จากนั้นก็สร้างแรงต้านขึ้นมาแล้วปลดปล่อยลงบนพื้น

ด้วยแรงต้านวัตถุ ทรายอ่อนจึงถูกเป่ากระเด็นจนกระจัดกระจายไป

และสิ่งที่ปรากฏออกมาจากข้างล่างนั่นก็คือ..............


            “โอ้ว.......!?”


ไม่ว่าจะดูยังไงผมก็คิดได้แค่ว่ามันเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นเท่านั้น


            “สุดยอด! นี่มันอะไรกันคะเนี่ย?” (คาเรน)

            “หิน....... แผ่นหิน? ประตู? ฝาปิดเหรอ?” (ไฮเนะ)


ยังไงก็ตามมันใหญ่แล้วก็ราบเรียบ ตัววัตถุคงจะเป็นหินอย่างแน่นอน แต่ผมพูดได้เลยว่า การแกะสลักอันละเอียดที่ถูกแกะไว้บนพื้นผิวนี้ เป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาโดยมนุษย์


            “ของแบบนี้ถูกฝังอยู่ในทรายเนี่ยนะ......!?” (คาเรน)


แต่พวกผมก็ยังไม่รู้เลยว่าเจ้านี่มันคืออะไร

แผ่นหินแกะสลักอันงดงามนี้ คือพื้นที่ขนาดใหญ่ถึงขนาดที่พวกผมสามคนในตอนนี้เอนตัวลงไปทุกคนก็ยังมีที่ว่างเหลืออยู่ แถมสิ่งที่ติดใจผมที่สุดก็คือ ช่องว่างตรงยาว ณ ใจกลางที่ลาดไปข้างหน้านั่น

อันดับแรกคือการเปิดประตูบานคู่จากตรงนี้แน่นอน

ยังไงๆ เจ้านี่ก็คือประตู

ประตูที่แบ่งแยกบางสิ่งบางอย่างระหว่างบนพื้นกับใต้ดินมาต่อเนื่อง

คำถามก็คือพวกผมจะเปิดเจ้านี่ได้ยังไง...... คือสิ่งที่ผมกำลังคิดอยู่ ทันใดนั้นโยริชิโระก็ยื่นมือไปทางประตูที่ถูกปิดอยู่ แล้วบรรจุพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงลงไป

พลังศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงวิ่งไปมารอบๆ อย่างอิสระ พร้อมกับรอยแกะสลักที่ถูกสลักไว้บนพื้นผิว

จากนั้น

คึ่กคึ่กคึ่กคึ่กคึ่กคึ่กคึ่กคึ่กคึ่ก.......! ประตูหินเปิดออกอัตโนมัติ


            “!?” (ไฮเนะ)

            “นี่มัน........!?” (คาเรน)


ผมกับคุณคาเรนงุนงงจนพูดอะไรไม่ออก

สิ่งที่อยู่หลังประตูหินที่ถูกเปิดออกก็คือ บันได นั่นคือบันไดที่นำไปยังใต้ดิน


            “เอาล่ะ พวกเราไปกันเถอะค่ะ” (โยริชิโระ)


โยริชิโระเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

พวกผมจึงรีบเดินตามหลังเธอไป

บันไดนี้ มันจะพาพวกผมลงไปถึงไหนกันนะ?

ข้างในนี้คือใต้ดินแล้ว และตอนกลางคืนก็สนับสนุน มันก็เลยมืดจนมองไม่เห็นมือของตัวเอง


            “คุณคาเรนคะ แสงสว่างค่ะ” (โยริชิโระ)

            “ค-ค่ะ” (คาเรน)


คุณคาเรนสะดุ้ง แล้วเสียงชิ้งก็ออกมาจากเอว เธอดึงดาบศักดิ์สิทธิ์นักบุญจอร์จงั้นเหรอ?


            “พลังศักดิ์สิทธิ์แห่งแสง เล็กน้อย.......” (คาเรน)


จากนั้นคมดาบศักดิ์สิทธิ์นักบุญจอร์จก็ส่องประกายแสงเจิดจ้า มันส่องประกายที่ทางเดินของบันไดอย่างชัดเจนราวกับเป็นตอนกลางวัน

พลังศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงนี่มีประโยชน์จังนะ


            “นี่......! นี่ โยริชิโระ!” (ไฮเนะ)


ผมเองก็มีแสงของพลังขับเคลื่อนอีเธอเรียลเหมือนกัน จากนั้นผมก็ไล่ตามโยริชิโระที่เดินลงไปอย่างรวดเร็ว


            “เธอน่ะ ดูแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วไม่ใช่เหรอ?” (ไฮเนะ)

            “อะไรเหรอคะ?” (โยริชิโระ)

            “อะไร ก็เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องจนถึงตอนนี้ มันราบรื่นมากๆ เลยใช่ไหมล่ะ......!?” (ไฮเนะ)


ปัดกวาดทราย, เจอประตู, เปิดประตูนั่น, เดินไปข้างหน้า

คนที่จัดการเรื่องพวกนั้นทีละอย่างๆ ก็คือโยริชิโระ แต่ด้วยเหตุนั้น เธอกลับไม่มีความลังเลเลยแม้แต่ครั้งเดียว

นั่นเหมือนกับว่า......


            “เหมือนเธอจะรู้เรื่องทุกอย่างมาตั้งแต่แรกแล้ว?” (โยริชิโระ)

            “บอกแล้วไงว่าอย่ามาอ่านใจผม” (ไฮเนะ)

            “มันอาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ถ้าดิฉันรู้มาก่อนว่า สถานที่ตั้งของอบิส, เข้าจากตรงไหน, เปิดประตูยังไง มันก็เป็นเรื่องปกติที่ดิฉันจะรู้เรื่องพวกนั้นสินะคะ .......แล้วหลังจากนั้น ดิฉันก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นด้วยค่ะ” (โยริชิโระ)

            “!?”


เผลอแป๊บเดียวพวกผมก็มาสุดบันไดแล้ว

และที่ๆ พวกผมมาถึง ก็เป็นพื้นที่เปิดอันใหญ่โตราวกับห้องโถง

มิหนำซ้ำที่นั่นก็.......


            “มีใครอยู่น่ะ?” (ไฮเนะ)


เงาดำ ยืนอยู่กลางห้องโถง

ไม่ใช่การอุปมาหรอก มันเป็นเงาดำจริงๆ และเค้าโครงมันก็เบลอๆ จนผมพูดได้แค่เงาเท่านั้น มันแทบจะรักษารูปร่างเงาของคนเอาไว้ไม่ได้เลยล่ะ

แต่นั่นไม่ใช่มนุษย์แน่นอน


            “สัตว์ประหลาด!?” (คาเรน)


คุณคาเรนรู้สึกถึงความผิดปกติจึงตั้งท่าสู้

แต่มันแตกต่างกัน นั่นไม่ใช่สัตว์ประหลาดหรอก

สัตว์ประหลาดน่ะ เป็นสิ่งมีชีวิตเทียมที่สร้างขึ้นโดยทำให้พลังศักดิ์สิทธิ์จับเป็นกลุ่มก้อน ไม่อาจสัมผัสถึงการสั่นสะเทือนของดวงวิญญาณได้จากตัวตนที่เป็นความว่างเปล่านั่น

แต่จากเงานั่นน่ะ ผมสัมผัสได้จริงๆ

การสั่นสะเทือนของดวงวิญญาณที่แพร่กระจายในอากาศมันมาถึงผม


            “ระ-เราคือ......”


เงาพูด

ถึงจะเพียงแค่นั้นมันก็ยังแตกต่างจากสัตว์ประหลาด แต่สิ่งที่มันพูดออกมาต่อจากนั้น มันช่างน่าตกใจจริงๆ


            “เราคือเทพแห่งความมืด เอ็นโทรปี......”

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET