[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 61 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.61 - ตอนที่ 61 ฮีโร่ผู้กลายเป็นรางวัล


          “คุณคาเรนนน เรียกผมเหรอคร้าบ?” (ไฮเนะ)


ที่ๆ ผมมาเยือนคือห้องรับรองแขกในกองบัญชาการของศาสนจักรแห่งน้ำ

มันเป็นห้องที่เตรียมไว้ให้กับฮีโร่แห่งแสงคาเรน คุณคาเรนอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว เพราะงั้นถ้าเธอจะอยู่ มันก็คงจะเป็นที่นี่ ผมก็เลยมาหา แต่ว่า.......

แปลกจัง ผมไม่เห็นตัวเธอเลย

แต่ผมจับสัมผัสของคนได้


          “คุณไฮเนะ! มาแล้วเหรอคะ.......!?” (คาเรน)


กะแล้วเชียวว่าคุณคาเรนอยู่

แต่เธออยู่ที่ไหนกันล่ะ? ผมไม่เห็นตัวเธอเลย?


          “พวกมิรัคบอกให้ผมมาน่ะครับแต่ว่า คุณกำลังยุ่งอยู่รึเปล่าครับ? ถ้าอย่างงั้นเอาไว้ผมมาใหม่ละกันนะ.......” (ไฮเนะ)


ผมเดาว่านั่นคือเหตุผลที่ผมไม่เห็นตัวเธอ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่อย่างนั้น


          “เปล่าค่ะ รอสักครู่นะคะคุณไฮเนะ รบกวนคุณนั่งที่ไหนก็ได้ตามสบายเลยค่ะ” (คาเรน)

          “หา? อืม.......” (ไฮเนะ)

          “ถ้าเป็นไปได้ล่ะก็ ที่หน้าตู้.......” (คาเรน)


ตู้?


          “กะ-ก่อนอื่น คุณไฮเนะคะ คราวนี้ก็ขอบคุณนะคะ คุณช่วยได้เยอะอีกแล้วค่ะ........” (คาเรน)

          “ผมไม่ได้เข้าร่วมในครั้งนี้ครับ เมื่อกี้นี้ ผมพึ่งโดนมิรัคบีบโทษฐานที่โดดร่มอยู่เลยครับ......” (ไฮเนะ)

          “ไม่หรอกค่ะ มิรัคจังเองก็เข้าใจเหมือนกัน นั่นเป็นการแก้เขินแน่นอนค่ะ” (คาเรน)


แก้เขินด้วยการทำลายกระดูกสันหลังเนี่ยนะ?

การสนทนาหยุดไปครู่หนึ่งก็เลยมีช่วงที่เงียบอยู่เล็กน้อย และหลังจากนั้นผู้ที่เริ่มการสนทนาอีกครั้งก็คือ คุณคาเรน


          “.......................................................คุณไฮเนะใช่ไหมคะ?” (คาเรน)

          “เอ๋? อะไรเหรอครับ?” (ไฮเนะ)

          “ก็ เจ้ายักษ์ดำตัวนั้นไงคะ” (คาเรน)


อา

เรื่องของสัตว์ประหลาดธาตุความมืดที่ผมสร้างขึ้นมา เพื่อช่วยเหลือพวกคุณคาเรนที่ต่อสู้กับมังกรทะเลยักษ์ไฮดร้าเซอเพนท์

เพราะผมต้องขัดขวางคอร์เซอเวท มันเป็นวิธีการสิ้นหวังที่ต้องยอมทุกข์ทรมาน

คุณคาเรนรู้ว่าผมเป็นผู้ใช้ความสามารถธาตุความมืด และผู้ที่สร้างสัตว์ประหลาดขึ้นมาก็มีแต่เทพเท่านั้น

ผมจึงไม่สามารถตอบเธอว่าใช่ได้ง่ายๆ


สุดท้ายแล้วยักษ์ดำนั่นก็ไม่ได้ถูกเห็นแค่พวกคุณคาเรนที่เป็นฮีโร่เท่านั้น ผู้คนมากมายก็เห็นมันเช่นกัน แต่มันก็เป็นได้แค่เมล็ดพันธุ์แห่งความสับสนอลหม่านขนาดใหญ่เท่านั้น พอเทียบกับความพยายามอย่างเต็มที่ของพวกฮีโร่แล้ว มันก็เลยไม่ได้ขึ้นมาเป็นหัวข้อให้ผู้คนพูดถึง

เรื่องนั้นก็ใช่เหมือนกัน ‘สัตว์ประหลาดเป็นสิ่งที่โจมตีมนุษย์’ นั่นเป็นค่านิยมที่เหนือกว่า ‘ฮีโร่คือผู้ปกป้องผู้คน’ จริงๆ

การที่สัตว์ประหลาดที่ปกป้องมนุษย์จะล้มล้างความเชื่อเดิมๆ น่ะ ไม่ใช่เรื่องที่จู่ๆ ก็จะเชื่อถือได้โดยการเห็นด้วยตานี้


เพราะแบบนั้นสื่อมวลชนจึงไม่มีวิธีจัดการกับเรื่องนั้นก็เลยต้องปล่อยมันผ่านไป และก็เอามาทำเป็นหัวข้อข่าวไม่ได้เช่นกัน


          “ไม่เป็นไรค่ะ คุณไม่ต้องตอบก็ได้ แต่ตอนที่พวกฉันต่อสู้กับมังกรทะเลยักษ์ร่วมกับคุณยักษ์ดำน่ะ ความรู้สึกมันเหมือนกับตอนที่ฉันต่อสู้ด้วยกันกับคุณไฮเนะเลยล่ะค่ะ ทั้งๆ ที่มันเป็นสถานการณ์ที่อันตรายถึงขนาดนั้น แต่ฉันกลับวางใจเป็นอย่างมากเลยล่ะค่ะ” (คาเรน)

          “คุณคาเรน.......” (ไฮเนะ)

          “ฉันคิดว่ามิรัคจังเองก็เหมือนกันค่ะ เพราะงั้นฉันก็เลยอยากจะพูดขอบคุณคุณน่ะค่ะ ขอบคุณนะคะ” (คาเรน)


คุณคาเรนยังคงไม่เผยตัวเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกของเธอก็ส่งมาหาผมได้อย่างเต็มที่

ขอบคุณ, ความรัก, ความหวังดี ความรู้สึกแบบนั้น


          “ละ-แล้วก็.......!” (คาเรน)

          “อื๋อ?” (ไฮเนะ)


ไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆ น้ำเสียงของคุณคาเรนก็กระวนกระวายขึ้นมา


          “ฉันไม่ได้แค่จะขอบคุณเหมือนเคยนะคะ คราวนี้ฉันจะขอบคุณคุณให้เป็นรูปธรรมยิ่งกว่าเดิมค่ะ.......!” (คาเรน)

          “รูปธรรม?” (ไฮเนะ)


ไม่สิ คุณไม่ต้องไปใส่ใจถึงขนาดนั้นก็ได้ครับ.......?


          “......คุณไฮเนะ คุณอยู่ข้างหน้าตู้แล้วใช่ไหมคะ?” (คาเรน)

          “ค-ครับ......!?” (ไฮเนะ)


ผมรู้สึกคาใจมาตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว ว่าน้ำเสียงของคุณคาเรนน่ะ ได้ยินจากข้างในตู้ใบนี้?

ตู้ หรือก็คือที่ๆ เอาไว้ใส่เสื้อผ้า ถึงจะบอกว่าเป็นห้องรับรองแขก ในห้องที่เตรียมไว้ให้แขกผู้ทรงเกียรติของศาสนจักรพักผ่อนนี้ก็มีตู้เสื้อผ้าที่ค่อนข้างหรูหราอยู่ และขนาดของมันก็เพียงพอที่จะให้มนุษย์คนหนึ่งเข้าไปข้างในได้สบายๆ

งั้นข้างในนี้ก็ ว่าแล้ว......?


          “คุณไฮเนะคะ ช่วยดูให้ชัดๆ นะคะ? สาม..., สอง..., หนึ่ง....!” (คาเรน)


ทำไมถึงนับถอยหลังล่ะ!?


ตอนที่นับถึงศูนย์ตาของผมก็ถูกตรึงไว้ที่ตู้เสื้อผ้า ผมเข้าใจเหตุการณ์นี้ได้ถึงจะไม่อยากก็ตาม จากนั้นประตูของตู้ที่ถูกเปิดจากข้างในก็ส่งเสียงดังบัง


          “คุณไฮเนะ!!” (คาเรน)

          “คุณคาเรนนนนน!?” (ไฮเนะ)


คุณคาเรนโป๊

ไม่สิ เธอสวมชุดชั้นในอยู่ ถ้าพูดให้ชัดๆ ก็คือเธอไม่ได้โป๊ ถึงอย่างนั้นผิวหนังส่วนใหญ่ก็เปิดเผยส่วนที่เปลือยเปล่านับไม่ถ้วน

ปกติแล้วเธอสวมชุดเกราะที่ปกป้องทั่วทั้งร่างกายได้อย่างสมบูรณ์ ดังนั้นรูปร่างของเสื้อผ้าบางๆ นั่นก็เลยสว่างจ้าเอามากๆ ยังไงก็ตาม ผิวของเธอขาว ผมจึงเชื่อเรื่องที่ ‘เมื่อก่อนเธอเป็นคนอ่อนแอ’ ซึ่งผมได้ยินมาก่อนหน้านั้น

สีของชุดชั้นในเองก็ขาว สีขาวบริสุทธิ์คือสีที่เป็นสัญลักษณ์ของเทพธิดาแห่งแสงอินเฟลชั่น

          “ค่าจบแล้วค่ะ!!” (คาเรน)

          “เอ๋!?” (ไฮเนะ)


จู่ๆ คุณคาเรนก็ปิดประตูตู้อีกครั้ง แล้วขังตัวเองไว้

ท้ายที่สุด ชุดชั้นในสีขาวบริสุทธิ์อันเจิดจ้าของคุณคาเรนก็อยู่ในสายตาของผมเพียงชั่วพริบตาเท่านั้น


          “เป็นยังไงบ้างคะคุณไฮเนะ! มีความสุขรึเปล่าคะ!?” (คาเรน)


คุณคาเรนถามผมข้ามบานประตูของตู้

อะไรนะ?


          “ไม่ล่ะครับ ความสุขน่ะเอาไว้ก่อน.......! นี่คือการขอบคุณที่ว่าเหรอครับ!? จะดีเหรอครับ!? มันจะเป็นปัญหากับคุณในฐานะฮีโร่เป็นอย่างมากนะ.......!?” (ไฮเนะ)

          “ดีสิคะ! เพราะว่าคุณไฮเนะน่ะ....... เห็นชุดชั้นในของคุณซิลติสไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ!!?” (คาเรน)


..............อา

งานแสดงสดในวันแรก ก่อนหน้าที่ไฮดร้าเซอเพนท์จะโจมตีน่ะ ดูเหมือนจะมีเหตุบังเอิญแบบนั้นเกิดขึ้นระหว่างที่ซิลติสกำลังเปลี่ยนชุดจริงๆ......?


          “ที่พูดมานั่น หรือว่า....... คุณตั้งใจจะแข่งกับซิลติสเต็มที่เหรอครับ?” (ไฮเนะ)


แต่เพราะความขี้อายเธอก็เลยเปิดให้ผมดูเพียงแค่ชั่วพริบตางั้นเหรอ?

ไม่เข้าใจเลย ผมไม่เข้าใจคุณคาเรนเลย


          “......งั้น จริงๆ แล้วมันเป็นยังไงบ้างคะ? ฝั่งฉันชนะไหมคะ?” (คาเรน)

          “คุณคาเรนนี่ยึดติดกับชัยชนะและความพ่ายแพ้เกินคาดเลยนะครับ.......” (ไฮเนะ)


ด้วยเหตุนี้ ผมจึงแอบดูส่วนที่ยากจะเข้าใจของคุณคาเรนอีกครั้ง

ค่ำคืนสุดท้ายในไฮดร้าวิลเลจจึงผ่านพ้นไปด้วยเหตุนี้ แต่ยังไงๆ ผมก็ต้องพูดออกไปก่อนที่มันจะจบลง


‘ผมมีความสุขครับ’ ผมพูดอย่างนั้น


◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆
จบบทที่ 2 การแก้ไขฮีโร่แห่งน้ำ
◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET