[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 59 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.59 - ตอนที่ 59 หมดสภาพ


          “ความพ่ายแพ้เป็นของนายคอร์เซอเวท และมันก็เป็นชัยชนะของพวกเธอ” (ไฮเนะ)


ผมพูดซ้ำอีกครั้ง

เพื่อจารึกมันไว้ที่ก้นบึ้งของหัวใจเขาอย่างเต็มที่


          “นายน่ะ เตรียมสัตว์ประหลาดและให้มันทำการล้มมวยเพื่อเพิ่มชื่อเสียงให้กับฮีโร่ของตนเอง แต่การตั้งเป้าหมายว่าจะสังหารฮีโร่คนอื่นในระหว่างชุลมุน เพื่อจะได้รับชื่อเสียงมากขึ้นที่ดูเกี่ยวเนื่องกันก็ดันคลาดเคลื่อน พวกเธอก็เลยรอดชีวิตกันหมด” (ไฮเนะ)


คุณคาเรน, มิรัค, ซิลติส

ทั้งสาม มันเป็นชัยชนะของทุกคน

พวกเธอรอดพ้นจากเงื้อมมือของเขา


          “ฮุฮุฮุฮุ.......” (คอร์เซอเวท)

          “?” (ไฮเนะ)

          “ฮุฮุฮุฮุฮุฮุฮุฮุ......!” (คอร์เซอเวท)


จู่ๆ คอร์เซอเวทก็หัวเราะออกมา

เขาสั่นไหล่, ทำเสียงสั่น แล้วปล่อยเสียงหัวเราะออกมาทั่วทั้งร่างกาย


          “ความพ่ายแพ้ของผมเหรอครับ? พูดอะไรน่ะ? ทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นไปตามความคิดของผมต่างหากล่ะครับ?” (คอร์เซอเวท)

          “อะไรนะ?” (ไฮเนะ)

          “ผมก็พูดไว้ตั้งแต่ตอนแรกแล้วนี่ครับ? ว่าเป้าหมายของผม คือให้สัตว์ประหลาดจู่โจมสถานที่จัดงานแสดงสดและจัดการกับฮีโร่ นั่นก็ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างงดงามแล้วไม่ใช่เหรอครับ?” (คอร์เซอเวท)


คอร์เซอเวทพูดออกมาซะดัง

ราวกับฉลองชัยชนะ


          “แน่นอน มันมีฉากที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย? แต่สุดท้ายทุกสิ่งทุกอย่างก็ลงเอยด้วยดีครับ ดีไม่ดีคุณไฮเนะน่ะ การแทรกแซงของคุณทำให้การต่อสู้ตื่นเต้นยิ่งขึ้น และยังทำให้ชัยชนะดูน่าประทับใจด้วยซ้ำ ด้วยความรู้สึกอันน่าดึงดูดนี้ ศาสนจักรแห่งน้ำก็จะได้รับผู้ศรัทธามากขึ้นใช่ไหมล่ะครับ? ขอบคุณจริงๆ ครับ!” (คอร์เซอเวท)

          “................”

          “เข้าใจไหมครับเนี่ย? คุณคงจะพยายามเปรียบเทียบสติปัญญากับผมเต็มที่ ถึงอย่างนั้นผมก็มีแต่ได้กับได้ครับ พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ คุณเองก็อยู่ในเงื้อมมือของผมใช่ไหมล่ะครับ? ไม่ใช่แค่มนุษย์ แม้แต่เทพก็ไม่ต่างอะไรไปจากตัวหมากบนเกมกระดานของผม!” (คอร์เซอเวท)

          “.....................”

          “ก็นะ ที่ความสำเร็จถูกแบ่งออกเป็นแสงสว่าง, ไฟ, น้ำสามส่วนเป็นเรื่องจริงครับ ถึงอย่างนั้นกำไรขาดทุนมันก็เจ๊ากันใช่ไหมครับ? คุณไฮเนะ คุณเป็นคนทำให้มันคึกคักขึ้นมาครับ! ผมขอขอบคุณอีกครั้งครับ! คุณอาจจะเป็นอัจฉริยะในธุรกิจการแสดงก็ได้นะครับ!?” (คอร์เซอเวท)

          “..............................”

          “จากนี้ไปก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ? ในฐานะที่เราเป็นเทพเหมือนกัน เนอะ?” (คอร์เซอเวท)


ผมไม่ได้คัดค้านความเห็นของคอร์เซอเวท

เพราะผมคิดว่ามันเป็นไปตามที่เขาพูดเกือบหมด สุดท้ายแล้ว บทสรุปนี้ก็มีแต่รายละเอียดที่ถูกแก้ไข แต่สิ่งที่คอร์เซอเวทเล็งไว้ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก

ถ้าพูดถึงความเสียหายที่หมอนั่นได้รับล่ะก็ หมอนั่นแค่สูญเสียไฮดร้าเซอเพนท์ที่ตัวเองสร้างขึ้นมาเท่านั้น แต่ที่เขาตั้งใจให้ซิลติสจัดการมันด้วยการล้มมวยในตอนแรกนั้น ถ้าจะให้พูดมันก็เป็นไปตามแผน

คอร์เซอเวทไม่ได้รับความเสียหายอะไร

ในด้านกายภาพมันเป็นไปตามความคิดของเทพที่น่าขยะแขยง ทุกสิ่งทุกอย่าง

อาจจะดูเหมือนอย่างนั้น แต่ว่า......


          “ถึงอย่างนั้นก็เถอะ คอร์เซอเวท ความพ่ายแพ้ก็เป็นของนาย?” (ไฮเนะ)

          “หา? ไม่ใช่แล้วครับคุณไฮเนะ? การไม่ยอมรับความจริงมันดูน่าเกลียดนะครับ? ก๊ากฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” (คอร์เซอเวท)

          “มันก็จริงอยู่ที่ความวุ่นวายในครั้งนี้ นายไม่ได้เสียหายจริงๆ และอาจจะได้กำไรด้วย แต่นายก็แพ้” (ไฮเนะ)


เพราะว่า


          “นายน่ะ ยอมรับความพ่ายแพ้ในด้านความรู้สึกใช่ไหมล่ะ?” (ไฮเนะ)

          “หา?” (คอร์เซอเวท)


เสียงหัวเราะงี่เง่าของคอร์เซอเวทหยุดลงทันที


          “นายกำลังยอมรับมันอยู่ในใจ ความพ่ายแพ้น่ะ มันไม่เป็นไปตามที่ตัวนายคิดเลยสักอย่าง ทั้งๆ ที่หัวใจมันตระหนักถึงเรื่องนั้นได้ดีที่สุด แต่ดูเหมือนสมองมันจะไม่ยอมรับ นายก็เลยเอาแต่พร่ำบอกตัวเองเกี่ยวกับข้อแก้ตัวน้ำขุ่นๆ นี่ ที่นายกำลังพูดอยู่คือข้อแก้ตัวทั้งหมด เป็นแค่คำโกหกที่เอาไว้หลอกตัวเองเท่านั้น” (ไฮเนะ)

          “ความรู้สึก! ความรู้สึกเหรอครับ!? ไร้สาระ! คนที่ถูกต้อนจนมุมมันก็มักจะพูดถึงเรื่องแนวคิดด้วยกันทั้งนั้น! ที่ผมต้องการให้เอาออกมาก็คือหลักฐานที่เป็นวัตถุมากกว่าครับ! หลักฐานที่เห็นได้ด้วยตาน่ะ.......!?” (คอร์เซอเวท)

          “หลักฐานงั้นเหรอ......?” (ไฮเนะ)


งั้นผมก็จะบอก


          “นายน่ะ...... หน้าแดงก่ำเลยนะ?“ (ไฮเนะ)

          “เห๊ะ?” (คอร์เซอเวท)


ใช่ ใบหน้าของคอร์เซอเวทที่เปลี่ยนเป็นมนุษย์ตั้งแต่เมื่อครู่ แดงก่ำราวกับมะเขือเทศสุก

ความรู้สึกมันพุ่งสูงขึ้นจนทำให้เลือดไหลขึ้นมาที่ศรีษะ และสีสันของความปั่นป่วนก็เผยให้เห็น

ไม่ใช่แค่นั้น


          “รอบๆ เปลือกตาของนายมันกระตุกมาตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว, เส้นเลือดดำก็ผุดขึ้นมาที่หน้าผาก เหงื่อไหลออกมาเพียบ กระทั่งน้ำมูกก็ไหลออกมา แล้วก็ น้ำลายมันกระเด็นออกมาทุกครั้งที่นายพูดตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้วด้วย สกปรกชะมัด” (ไฮเนะ)

          “ง-ง่ะ.......” (คอร์เซอเวท)


ร่างกายของหมอนี่ในตอนนี้ คือสัตว์ประหลาดที่เลียนแบบมนุษย์?

ถึงอย่างนั้น มันก็ยังแสดงความรู้สึกออกมาทางสีหน้าได้เป็นอย่างดี ผมเข้าใจว่ามันถูกสร้างขึ้นมาอย่างละเอียด ถึงขนาดที่ความภาคภูมิใจถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ได้เลย


          “ท่านเทพผู้ยิ่งใหญ่อย่างนาย ถูกทำลายฉากที่ตัวเองวางเอาไว้โดยสมบูรณ์และความภาคภูมิใจก็ถูกย่ำยี ในใจของนายก็เลยเดือดพล่าน ในด้านความรู้สึกน่ะนายพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์แบบเลยล่ะ ที่รู้เรื่องนั้นดีที่สุด ก็คือหัวใจของนายเอง” (ไฮเนะ)

          “หุบปากไปซะไอ้เด็กเปรตตตตตตตตตต——————————————ตต!!” (คอร์เซอเวท)


คอร์เซอเวทน็อตหลุด

หมอนั่นเลิกเลียนแบบมนุษย์แล้วเผยตัวตนที่แท้จริงของสัตว์ประหลาด มนุษย์เงือกเหม็นคาวที่มีแขนขายืดยาวปรากฏตัวต่อหน้าผม


          “พอฉันใจดีเข้าหน่อย แกก็ได้ใจเลยนะ! ไอ้เทพบ้านนอกที่นอนหลับเหมือนหมามา 1,600 ปี! แกแพ้แล้ว! เมื่อ 1,600 ปีก่อนแกก็พ่ายแพ้! อย่างแกน่ะไม่มีสิทธิ์มาพูดจาดูถูกผู้ชนะอย่างฉันหรอกก——————————ก!!” (คอร์เซอเวท)

          “เรื่องนั้นมันก็จริงอยู่ เมื่อ 1,600 ปีก่อนน่ะนะ และวันนี้ก็คือความพ่ายแพ้ของนาย” (ไฮเนะ)

          “หนวกหูโว้ยไอ้สวะ!! .......................................เข้าใจล่ะ เข้าใจแล้วล่ะครับ พวกเรามายอมรับความพ่ายแพ้กันเถอะครับ เทพเป็นตัวตนที่มีชีวิตนิรันดร์ มะ-ไม่จำเป็นต้องโกรธอะไรกับอีแค่ความพ่ายแพ้เพียงครั้งเดียว......! แต่ว่า อย่างน้อยๆ ผมก็มีเรื่องที่จะต้องสะสางอยู่ครับ คุณไฮเนะ” (คอร์เซอเวท)


*ชวิ้ง* เสียงจากแขนทั้งสองข้างของคอร์เซอเวทที่กลายร่างเป็นปีศาจ ได้เปลี่ยนเป็นกรรไกรของสัตว์จำพวกกุ้งกั้งปู


          “อย่างน้อยๆ ก็ให้ผมรู้สึกโล่งใจด้วยการฆ่าคุณเถอะครับ! เพราะดูท่าทางคุณจะชื่นชอบร่างกายของมนุษย์นั่นมากๆ! ผมจะทำลายมันทิ้งซะ คุณจะได้ลิ้มรสชาติความไม่พอใจของผมอย่างน้อยๆ ก็ส่วนหนึ่งล่ะครับ!” (คอร์เซอเวท)

          “นายโง่รึเปล่าเนี่ย?” (ไฮเนะ)


มันสายไปแล้วที่นายจะยอมรับความพ่ายแพ้

อย่างน้อยที่สุด ตอนที่พวกคุณคาเรนเริ่มได้เปรียบในการต่อสู้ด้วยการรวมธาตุกันน่ะ นายควรจะให้ไฮดร้าเซอเพนท์ที่ยอมรับความพ่ายแพ้ระเบิดพลีชีพหรือไม่ก็ให้มันหนีไปซะ

แต่นายกลับดิ้นรนโดยเปล่าประโยชน์ด้วยการสั่งให้มังกรทะเลยักษ์สร้างคลื่นยักษ์สึนามิ ผลก็คือ ผู้คนต่างอกสั่นขวัญหายก็เลยหลบหนีไปจากท้องทะเล ที่นี่ก็เลยเหลือเพียงผมกับหมอนี่สองคนเท่านั้น


          “พวกเราต่างคุมเชิงกันและกันอยู่ นายน่ะ อยู่เพื่อไม่ให้ผมไปช่วยพวกคุณคาเรน ส่วนผม ก็อยู่เพื่อไม่ให้นายฆ่าผู้คนไม่เลือกหน้า” (ไฮเนะ)


ผู้คนนั่นไม่ได้อยู่รอบๆ พวกผมในตอนนี้

มังกรทะเลยักษ์ไฮดร้าเซอเพนท์เองก็ไม่อยู่เช่นกัน สรุปแล้วนั่นหมายความว่า?

ไม่มีปัจจัยที่จะทำให้ผมลังเลในการเชือดไอ้เวรนี่เลยแม้แต่อย่างเดียว


          “โกะเกะระบะเกะโอะเกะ!?” 「TL: ไม่รู้เหมือนกันว่ามันพูดว่าอะไร “ごげらばげおげッ!?”」


มือของผมที่มีสสารมืดห่อหุ้มอยู่ ได้ตัดศรีษะปีศาจน้ำเมฟิสโตเฟเลส สัตว์ประหลาดธาตุน้ำที่ดวงวิญญาณของคอร์เซอเวทสถิตย์อยู่ออกเป็นสองเสี่ยง

อนุภาคของสสารมืดจากพื้นที่หน้าตัดซึมเข้าไป และทำลายพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งน้ำที่เป็นองค์ประกอบของมันทั้งหมด

          “กระจอก กระจอกเหลือเกิน” (ไฮเนะ)


ถ้าผมรู้ว่าหมอนี่กระจอกขนาดนั้นล่ะก็ ผมคงฆ่าหมอนี่ทิ้งทันทีตั้งแต่ตอนแรกแล้ว

ผมคงไม่เปิดโอกาสให้หมอนั่นมาทำร้ายทุกๆ คน และอาจจะกำจัดมังกรทะเลยักษ์ไปพร้อมๆ กันได้ด้วย ผมระวังตัวเกินไป?


          “เมื่อกี้นี้นายก็พูดไว้นี่ ว่าในมหาเทพทั้งหกแห่งการสร้างโลก มีสองขั้วที่ยืนอยู่เหนือธาตุทั้งสี่ มันก็จริงอยู่ที่ผมถูกปิดผนึกมา 1,600 ปี และดูเหมือนว่าอาการสะลึมสะลือจะยังไม่หายไป ผมก็เลยลืมไปว่าตัวตนอย่างพวกนายมันไม่มีค่าอะไรสำหรับผม” (ไฮเนะ)


ด้วยเหตุนี้ ร่างกายของปีศาจน้ำเมฟิสโตเฟเลซ—— ร่องรอยหรือหลักฐานที่เรียกว่าการเคลื่อนไหวอย่างลับๆ บนผืนพิภพของเทพวารีคอร์เซอเวท จึงถูกสสารมืดกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่ฝุ่น

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET