[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 58 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.58 - ตอนที่ 58 มหากาฬ


มังกรทะเลยักษ์ไฮดร้าเซอเพนท์ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสว่างวาบแล้วหายวับไป

ผมไม่รู้รายละเอียดว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่สิ่งที่ยืนยันได้โดยการมองจากระยะไกลผ่านสัมผัสในการมองเห็นของยักษ์ดำก็คือ รูปร่างของคุณคาเรนที่แทงใส่แกนกลางของมังกรทะเลยักษ์ด้วยดาบศักดิ์สิทธิ์นักบุญจอร์จ ซึ่งรวมเข้ากับพลังศักดิ์สิทธิ์ของคนอื่นอีกสองคน


และหลังจากนั้น แสงสว่างวาบก็ห่อหุ้มทุกสิ่งทุกอย่างทันที

แสงสว่างวาบที่แพร่กระจายออกมาราวกับระเบิดได้กลืนกินร่างยักษ์ของมังกรทะเลยักษ์ และพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งน้ำที่เป็นองค์ประกอบของร่างนั้นก็เลือนหายไปโดยไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยว


นั่นคือพลังศักดิ์สิทธิ์ในการรวมธาตุแสง, ไฟ และน้ำทั้งสามชนิดงั้นเหรอ?

คำถามเกิดขึ้นไม่รู้จบ แต่มันก็ไม่ให้เวลาผมคิด เพราะต่อมาภัยพิบัติก็คลี่คลายแล้ว

สิ่งที่เหลือไว้ให้ดูต่างหน้าของไฮดร้าเซอเพนท์ คือน้ำทะเลที่เจ้านั่นลากเข้ามาและรวบรวมไว้แทบจะเข้าใกล้จุดวิกฤตแล้ว และถ้าพูดว่ามันถูกหยุดระหว่างนั้น มันก็จะเทียบได้กับคลื่นยักษ์สึนามิแน่นอน

หากมันมาถึงพื้นดินล่ะก็ ครึ่งหนึ่งของไฮดร้าวิลเลจคงถูกกลืนกินไปแน่

ดังนั้น นับจากนี้ไปคือหน้าที่ของผม ผมกับเจ้านั่น

ใช่ไหมล่ะ? ลูกของเรา ยักษ์แห่งความมืดเอ๋ย

เขื่อนสสารมืดถูกสร้างขึ้นมาในขนาดใหญ่ทั้งทางซ้ายและทางขวา เดิมทีสสารมืดไม่ใช่สิ่งที่เอาไว้ใช้ทำแบบนั้น แต่มันช่วยไม่ได้เพราะไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

เชื่อมั่นในพลังแห่งความมืด!


ความมืดและน้ำปะทะกัน

แรงดันที่ไม่ธรรมดาของปริมาณน้ำอันน่าสะพรึงกลัวที่พุ่งเข้ามาได้ส่งมาถึงผมผ่านร่างของยักษ์

แต่ผมไม่ยอมแพ้หรอก!

ไม่ใช่แค่เมืองไฮดร้าวิลเลจเท่านั้น แม้แต่เวทีแสดงสดผมก็ไม่ให้มันกลืนกินเหมือนกัน เพราะว่าที่นี่เป็นที่ๆ ทุกคนจะทำการแสดงสดในวันพรุ่งนี้

ยักษ์ดำเอ๋ย จงเอาทุกสิ่งทุกอย่างของเจ้าออกมาใช้ซะ!

เจ้าจะเป็นสัตว์ประหลาดหรืออะไรก็ตาม ตอนนี้ เจ้าคือผู้พิทักษ์ของทุกๆ คนในเมืองนี้!

* * * * *

คลื่นสงบลงแล้ว

เมื่อทะเลปลดปล่อยความรุนแรงทั้งหมดที่เก็บสะสมไว้ออกมา มันก็กลับมาสงบ และผิวน้ำก็กลายเป็นระลอกคลื่นอันเงียบสงบ


          “.......ฮ้า!” (คาเรน)

          “นึกว่าจะตายไปซะแล้ว......!” (มิรัค)

          “เฮ้ยย ยังมีชีวิตอยู่เหรอเนี่ย?” (ซิลติส)


เมื่อระดับน้ำทะเลสงบลง คุณคาเรน, มิรัค และซิลติส ทั้งสามคนก็โผล่หน้าขึ้นมา 

ค่อยยังชั่ว พวกเธอปลอดภัย

ผมยืนยันสภาพของพวกเธอผ่านสายตาของยักษ์ดำ


          “ตอนที่ถูกคลื่นกลืนไปชั้นคิดว่าตัวเองจะตายไปจริงๆ ซะแล้ว......” (มิรัค)

          “ดีนะที่ [Embrace of Water] มันทันเวลา มันเป็นทักษะที่ทำให้พวกเราหายใจใต้น้ำได้ด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งน้ำ แล้วมันก็ปกป้องพวกเราจากแรงดันน้ำในระดับนั้นได้ด้วย” (ซิลติส)

          “ยังไงก็ตาม พวกเราเอาชนะมันได้ .......เมืองล่ะ!?” (มิรัค)


พวกเธอที่อยู่ในสภาพยับเยินเพราะถูกกระแสน้ำเชี่ยวกราดน่ะ ไม่มีทางที่จะตรวจสอบความปลอดภัยของเมืองได้หรอก

ทว่า


          “ถ้าเมืองล่ะก็ปลอดภัยค่ะ” (คาเรน)


สายตาของคุณคาเรนหันมาทางนี้

พูดให้ชัดๆ ก็คือ เธอมองมาทางยักษ์ดำที่ตอนนี้ผมยืมประสาทสัมผัสในการมองเห็น

ความจริงแล้ว มันใช้พลังไปจนหมดเกลี้ยง และกำลังจะหายไป

เดิมทีมันเป็นสัตว์ประหลาดที่ผมสร้างขึ้นมาอย่างเร่งรีบเมื่อคืนนี้ ถึงอย่างนั้นมันก็ทำหน้าที่ได้อย่างเหนือความคาดหมาย

มันใช้พลังแห่งความมืดเพื่อป้องกันคลื่นยักษ์สึนามิมากเกินไป ถึงขนาดที่ใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นองค์ประกอบของร่างกายจนหมดเกลี้ยง มันจึงไม่สามารถคงสภาพร่างกายไว้ได้อีก

ส่วนต่างๆ ของร่างกายเปลี่ยนเป็นความเจือจางเพราะถูกกัดกิน หลังจากนี้ก็ได้แต่รอให้มันหายไปเท่านั้น

คุณคาเรนมองไปที่ร่างกายอันน่าเวทนานั่น


          “เธอปกป้องพวกเราจนถึงขั้นที่ร่างกายยับเยินขนาดนี้ เมืองปลอดภัยแล้วค่ะ .......เธออุตส่าห์พยายามเต็มที่ถึงขนาดนี้ ไม่มีทางที่มันจะไร้ประโยชน์แน่นอน” (คาเรน)


แล้วขีดจำกัดก็มาถึง

ยักษ์แห่งความมืดผู้ยิ่งใหญ่ ได้เสร็จสิ้นหน้าที่นั้นและกลับคืนสู่ความว่างเปล่า ดวงตานั้น ได้หันมาทางการต่อสู้ของเหล่าวีรสตรีจวบจนวาระสุดท้าย


          “......ขอบคุณนะ” (คาเรน)


ในสัมผัสอันเลือนลางนั้น ผมได้ยินเสียงของคุณคาเรนอย่างชัดเจน


* * * * *

          “............”


เมื่อยักษ์ดำหายไป ประสาทสัมผัสที่แชร์กับมันก็หายไปด้วย ผมจึงตั้งสมาธิกับร่างกายของตัวเอง

ผมไม่มีวิธีที่จะทราบรายละเอียดเกี่ยวกับสถานการณ์ของทางนั้น แต่พวกเธอคงจะไม่เป็นอะไร

ภัยคุกคามได้หายไปแล้ว หลังจากนี้ผมก็แค่รอให้พวกเธอว่ายน้ำกลับมา

และผม ก็เหลือเรื่องสุดท้ายที่จะต้องสะสาง


          “......ชนะ” (ไฮเนะ)


ผม บอกชายที่ยืนแน่นิ่งอยู่ข้างๆ

นอกจากผมกับหมอนี่แล้ว ทุกๆ คนต่างหนีคลื่นยักษ์สึนามิกันหมด ไม่มีใครเหลืออยู่เลย

แต่ถ้าพวกนั้นรู้ว่าเหล่าฮีโร่ชนะ และวิกฤติการณ์ถูกปัดเป่าไปแล้วล่ะก็ ทุกๆ คนคงจะดีใจสุดๆ และกลับมาแน่

ดังนั้นผมต้องสะสางมันก่อนที่พวกนั้นจะกลับมา


          “พวกเธอชนะ และความพ่ายแพ้ก็เป็นของนาย” (ไฮเนะ)


เทพวารีคอร์เซอเวท

ได้เวลาคิดบัญชีกันแล้ว

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET