NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.53 - ตอนที่ 53 ผู้พิทักษ์นิลกาฬ


             “อะอะ-ไอ้นั่นมันอะไรกัน......!?”


ผู้ที่ช็อกกับเหตุการณ์ที่สัตว์ประหลาดอีกตัวหนึ่งบุกเข้ามากะทันหันมากที่สุดก็คือ คอร์เซอเวท

มันก็คงจะเป็นอย่างงั้น ในขณะที่ทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินการไปตามแผนของเจ้านั่นอย่างสมบูรณ์แบบมาจนถึงตอนนี้ จู่ๆ ก็เกิดอุบัติเหตุเข้า ซ้ำยังอยู่ในระดับที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างได้อีก


            “คุณไฮเนะ! ฝีมือคุณเหรอครับ!?” (คอร์เซอเวท)

            “ผมไม่ได้ขยับตัวน้าาา ไม่ได้ไปร่วมต่อสู้เลยด้วยย” (ไฮเนะ)

            “เถียงข้างๆ คูๆ! ถ้าสัมผัสด้วยส่วนที่เป็นเทพของตัวเองผมก็รู้แล้วล่ะครับ ว่ายักษ์ดำตัวนั้นคือกลุ่มก้อนของพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืด พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือสัตว์ประหลาดธาตุความมืด ผู้ที่สร้างมันขึ้นมาก็คือเทพแห่งความมืด มีแต่คุณเท่านั้นไม่ใช่เหรอครับ!?” (คอร์เซอเวท)

            “เสียงดังไปแล้ว เดี๋ยวคนรอบข้างก็ได้ยินเอาหรอก” (ไฮเนะ)


แต่พวกคนที่อยู่รอบๆ มัวแต่เฝ้าระวังมังกรทะเลยักษ์กับพวกฮีโร่ที่อยู่บนทะเลและยักษ์ดำปริศนา พวกเขาก็เลยดูเหมือนจะไม่ได้ฟังเรื่องของคนอื่นเลย

ใช่ หลังจากที่การสนทนากันอย่างลับๆ กับคอร์เซอเวทเมื่อคืนจบลง ผมก็เริ่มลงมือทันที โดยจิ๊กเครื่องจักรที่บินไปในท้องฟ้าคันจิ๋วของคุณคาเรนแล้วกลับไปที่เมืองหลวงแห่งแสงอพอลโล่ จากนั้นก็ถามโยริชิโระที่นอนหลับปุ๋ยในกลางดึกว่า


‘จะสร้างสัตว์ประหลาดขึ้นมาได้ยังไง?’


โยริชิโระคือเทพธิดาแห่งแสงอินเฟลชั่นที่มาจุติ

ผมไม่รู้วิธีสร้างสัตว์ประหลาดเพราะถูกปิดผนึกมา 1,600 ปี และเพื่อนที่ผมจะถามได้ก็มีแต่เธอเท่านั้น

ส่วนวัวเพลิงฟาลาริสถูกควบคุมตัวอยู่ที่มุสเปลไฮม์—— เทพอัคคีโนวาเองก็อยู่เหมือนกัน แต่การซักถามจากเจ้านั่นมันดูยุ่งยากเอามากๆ

ผมก็เลยขอร้องโยริชิโระ

คงเพราะเหตุผลส่วนตัว เธอก็เลยเป็นผู้เดียวในมหาเทพทั้งห้าที่ไม่ได้สร้างสัตว์ประหลาดขึ้นมา ถึงจะมีความกังวลอยู่บ้าง แต่ผมก็พอจัดการได้

จากนั้น เมื่อผมได้ยินวิธีสร้าง สิ่งที่ทำขึ้นมาด้วยความเร่งรีบก็คือเจ้ายักษ์ตัวนั้น

สำหรับครั้งแรกผมถือว่ามันไปได้สวย


            “เป็นไปไม่ได้ คุณขัดขวางฉากของผมด้วยวิธีแบบนี้เนี่ยนะ.......!?” (คอร์เซอเวท)

            “ถ้าผมซ้อนแผนของเทพเจ้าเล่ห์ล่ะก็ มันจะพลิกล็อครึเปล่าน้า?” (ไฮเนะ)


สัตว์ประหลาดน่ะ แค่แกล้งโจมตีมนุษย์แต่ไม่ได้เอาชีวิต

มันขึ้นอยู่กับคำสั่งของเทพที่เป็นผู้สร้าง ว่าจะให้พวกมันเคลื่อนไหวยังไง

ผมสั่งเจ้ายักษ์ดำนั่นว่า ‘โจมตีไฮดร้าเซอเพนท์ อย่าโจมตีมนุษย์’ เจ้านั่นเชื่อฟังคำสั่ง ตอนนี้มันก็เลยโจมตีมังกรทะเลยักษ์


สัตว์ประหลาดยักษ์ ปะทะ สัตว์ประหลาดยักษ์

ถึงผมจะดูอยู่ห่างๆ แต่การต่อสู้นั้นก็น่าประทับใจ

ยักษ์ดำ ใช้ร่างยักษ์นั่นให้เป็นประโยชน์ จับหัวสองในแปดของมังกรทะเลยักษ์ไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วพยายามฉีกมันทิ้งด้วยพลังทั้งหมด

การโจมตีนั้นคงจะได้ผล มังกรทะเลยักษ์ที่ดูเหมือนจะดิ้นไปมาด้วยความเจ็บปวด ได้ใช้หัวทั้งหกที่เหลืออยู่รัดร่างของยักษ์ดำเอาไว้ แล้วแทงคมเขี้ยวใส่มัน

แทนที่เลือดจะออกมาจากปากแผลนั่น พลังศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืดสีดำสนิทกลับพวยพุ่งออกมาแทน


            “......ดูเหมือนว่า พลังในฐานะสัตว์ประหลาดน่ะ ไฮดร้าเซอเพนท์ของผมจะเหนือกว่านะครับ?” (คอร์เซอเวท)


คอร์เซอเวทพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ


            “มันแน่อยู่แล้วล่ะครับ การสร้างสัตว์ประหลาดจำเป็นต้องใช้เวลาและความพยายามประมาณหนึ่ง คุณโนวาเซลล์เดียวนั่น ใช้เวลาสร้างวัวเพลิงฟาลาริสสิบปีเพื่อที่จะให้มันมาเป็นภาชนะของตัวเอง และใช้เวลารอหนึ่งปีเพื่อให้มันสมบูรณ์แบบ ส่วนไฮดร้าเซอเพนท์ของผมน่ะ ใช้เวลาสร้างนานกว่านั้นอีกนะครับ?” (คอร์เซอเวท)


ผมเข้าใจเรื่องที่เจ้านั่นพูด

ยักษ์ดำที่ผมสร้างขึ้นมาเป็นงานเร่งรีบที่ทำขึ้นมาตอนคืนสุดท้าย


            “ถึงอย่างนั้น คุณก็ยังสร้างมันขึ้นมาได้ในเวลาสั้นๆ สมกับเป็นหนึ่งในสองขั้วที่ยืนอยู่เหนือธาตุทั้งสี่ในหมู่มหาเทพทั้งหก แต่คุณรีบร้อนไปหน่อยรึเปล่าครับ? ดูเหมือนผลงานเร่งรีบของคุณจะเอาชนะผลงานชิ้นโบว์แดงของผมไม่ได้นะครับ” (คอร์เซอเวท)


อย่างที่คอร์เซอเวทพูด คมเขี้ยวของมังกรทะเลมันกัดลงไปลึกยิ่งขึ้น และพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืดของยักษ์ดำก็พวยพุ่งออกมา

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปมันได้ถูกพลังนั่นกัดขาดแน่


            “ขอบคุณสำหรับการดิ้นรนอันเปล่าประโยชน์และน่าขันนะครับคุณไฮเนะ ดูไม่ได้เลยครับ ถ้าผลงานเร่งรีบนั่นล้มลงล่ะก็ ในไม่ช้าสาวน้อยพวกนั้น......?” (คอร์เซอเวท)

            “หน้าที่ของเจ้านั่น ไม่ใช่การจัดการมังกรทะเลยักษ์” (ไฮเนะ)


คอร์เซอเวทสงสัยคำพูดของผม จึงหยุดการพูดอันภาคภูมิใจ

ผมรู้อยู่แล้วว่าสัตว์ประหลาดแบบเร่งรีบจัดการมังกรทะเลยักษ์ตัวนั้นไม่ได้

แต่แบบนั้นก็ดี เจ้านั่นจะไม่จัดการมังกรทะเลยักษ์ ห้ามมันจัดการ

ทำไมถึงเป็นแบบนั้นน่ะเหรอ? ก็เพราะว่ามันถูกกำหนดให้เป็นหน้าที่ของใครบางคนไว้ตั้งแต่แรกแล้วไงล่ะ


* * * * * 


ผมได้ยินการสนทนาในสนามรบที่อยู่ห่างออกไป ผ่านอวัยวะในการสัมผัสของยักษ์ดำ


            “นี่ จะเอายังไงกับเจ้านี่ดีล่ะ......!?” (มิรัค)

            “สัตว์ประหลาดสู้กับสัตว์ประหลาด? แตกคอกันเองเหรอ?” (ซิลติส)


คุณคาเรน, มิรัค และซิลติสทั้งสามคนที่เตรียมตัวสะกัดกั้นสัตว์ประหลาดนั้น ล่าสุด ดูเหมือนพวกเธอจะงุนงงกับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด


            “ชั้นไม่รู้ว่าจะทำยังไงจริงๆ!? ไม่เคยเห็นไม่เคยได้ยินการต่อสู้ของสัตว์ประหลาดแบบเดียวกันเลย!? จะจัดการยังไงกันดีล่ะ!?” (มิรัค)

            “โจมตีพร้อมกันทั้งสองฝ่าย......? ไม่สิ ถึงจะตัวใดตัวหนึ่ง แต่พวกเราจะรู้ได้ยังไงล่ะว่าสัตว์ประหลาดน่าสงสัยตัวไหนที่พวกเราจะชนะ ถ้าจัดการไม่ดีก็จะกลายเป็นการกระตุ้นให้ทั้งสองฝ่ายหันมาเล่นงานทางนี้อีก ตอนนี้พวกเราจับตาดูแล้วรอให้พวกมันทั้งสองตัวเหนื่อยละกัน......” (ซิลติส)


ทุกคนสับสน และอยู่ในระหว่างตัดสินการกระทำครั้งต่อไป


            “[Holy Light Slash]!!” (คาเรน)


คมดาบแห่งแสงที่ถูกปลดปล่อย โดนหัวข้างหนึ่งของมังกรทะเลยักษ์เข้าอย่างจัง มันก็ไม่ถึงกับตัดขาดทันที แต่พลังศักดิ์สิทธิ์แห่งน้ำก็พุ่งขึ้นมาจากส่วนที่ถูกตัด


            “ได้โปรดโจมตีฝั่งมังกรทะเลเถอะค่ะ!!” (คาเรน)


คุณคาเรนที่ถือดาบศักดิ์สิทธิ์นักบุญจอร์จประกาศออกมา


            “คาเรนจัง!?” (ซิลติส)

            “โจมตีมังกรทะเลยักษ์!? แล้วเจ้ายักษ์ดำนั่นจะเอายังไงล่ะ!? เก็บมันไว้ก่อนเหรอ!?” (มิรัค)

            “ฝั่งดำเป็นมิตรค่ะ!” (คาเรน)

            ““หาา!?””


คุณคาเรนแสดงความคิดเห็นให้กับคนอื่นอีกสองคน


            “พูดอะไรของเธอน่ะคาเรน!? สัตว์ประหลาดเป็นมิตรเนี่ยนะ!? นี่เธอรับการโจมตีจนเพี้ยนไปแล้วเหรอ!?” (มิรัค)

            “สัตว์ประหลาดที่โจมตีพวกเดียวกันเองเป็นสิ่งที่ตัวฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่สัตว์ประหลาดที่เป็นมิตรกับมนุษย์มันเป็นอะไรที่หนักยิ่งกว่านั้นอีกนะ!! ตั้งสติหน่อยสิฮีโร่แห่งแสง! กะแล้วเชียวตอนนี้พวกเราต้องถอย......!” (ซิลติส)

            “ไม่ค่ะ!!” (คาเรน)


คุณคาเรนตวาด


            “ฉันเข้าใจค่ะ ยักษ์ดำตัวนั้น อาจจะเป็นสิ่งที่ไม่ตรงกับสามัญสำนึกที่พวกเรารู้ เด็กคนนั้นน่ะ......เป็นสัตว์ประหลาดธาตุความมืดแน่นอนค่ะ!!” (คาเรน)

            “ธาตุความมืด!?” (มิรัค)

            “หาา มันคืออะไรอะ!?” (ซิลติส)


คุณคาเรนเดาความจริงได้ถูกต้อง ปฏิกิริยาของเธอจึงแตกต่างกับทุกคน

มิรัครู้จักชื่อของเทพแห่งความมืดเอ็นโทรปีซึ่งเป็นเทพแห่งการสร้างโลกที่ถูกปกปิดไว้แล้ว ส่วนซิลติสยังไม่รู้เรื่องนั้น


            “.......งั้นเหรอ นั่นมันน่าสนใจมากๆ เลยนะ เห็นทีพวกเราคงต้องจัดการปลาไหลที่เลื้อยไปเลื้อยมานั่นเพื่อตรวจสอบรายละเอียดซะแล้ว” (มิรัค)

            “มิรัคก็ด้วยเหรอ!? รู้สึกว่าพวกเธอจะสื่อสารอะไรบางอย่างกันทางใจนะ! แต่ดูท่าทางเรื่องนั้นจะได้เสียงตอบรับจากผู้ชมเป็นอย่างดี เพราะงั้นฉันจะเอาด้วย!” (ซิลติส)


ใช่แล้ว การจัดการสัตว์ประหลาดไม่ใช่หน้าที่ของสัตว์ประหลาด

การจัดการสัตว์ประหลาดน่ะ คือหน้าที่ของฮีโร่

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET