[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 51 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.51 - ตอนที่ 51 น้ำโคลน


          “ทุกโคนน ขอโทษที่ทำให้รอน้าา!! ต่อไปคือเพลงนี้ ‘สายน้ำบนก้อนหินที่ลุกไหม้)’!!” (ซิลติส)


สมกับเป็นไอดอล หลังจากที่ถูกแอบมองตอนเปลี่ยนชุด เธอก็เก็บซ่อนความหวั่นไหวด้วยจิตใจที่เข้มแข็งประดุจเหล็กไหลได้ทันที

ด้วยเหตุนี้ ถึงแม้ว่างานแสดงสดจะมีอุบัติเหตุเล็กน้อยที่หลังเวที มันก็ดำเนินการต่อไปได้ตามปกติ และพวกผู้ชมก็พอใจเอามากๆ

คุณคาเรนกับมิรัคเองก็ออกมาช่วงที่พักร้องเพลง และทำการพูดคุยในฐานะแขกได้อย่างราบรื่นเช่นกัน


และเพราะเธอเป็นไอดอลที่ไม่คาดฝัน ผมที่ทำให้ฮีโร่แห่งน้ำซิลติสอับอายด้วยสายตาจึงถูกมิรัคลงโทษด้วยท่างูเห่าบิดตัว (cobra twist) ที่หลังเวที

ท่างูเห่าบิดตัวน่ะ ดูเหมือนจะเป็นท่าล็อกที่ถ่ายทอดให้กับกองกำลังนักสู้เพลิงกรรม ผมคิดว่าพวกเขาเป็นกลุ่มที่มีเป้าหมายในการต่อสู้กับสัตว์ประหลาด แต่ทำไมพวกเขาถึงเรียนเทคนิคต่อสู้กับมนุษย์ล่ะ? ยังไงก็เถอะ ผมรู้สึกปวดหลังกับสีข้างแปล๊บๆ แล้วหน้าอกเธอก็มาชนผมอีก

ผมถูกปล่อยแค่ตอนที่มิรัคขึ้นไปพูดบนเวทีเท่านั้น

งานแสดงสดมาถึงช่วงสุดท้าย คุณคาเรนกับมิรัคถูกเรียกตัวออกมาทักทายตอนปิดงาน ส่วนผมก็ถูกปล่อยตัวระยะหนึ่ง

ผมจึงคอยมองการทอล์กโชว์ของทั้งสามคนจากขอบเวที พลางรักษาร่างกายที่ปวดแปล๊บๆ


          “เอาล่ะ! แขกของพวกเรา คุณคาเรนกับคุณมิรัค! ช่วยบอกความรู้สึกในวันนี้หน่อยได้ไหมคะ!” (ซิลติส)

          “เอ๊ะ! คะ-คือว่า วิเศษไปเลยค่ะ! ไว้เชิญฉันมาอีกนะคะ!” (คาเรน)

          “ขอบคุณค่ะ! งั้นการแสดงครั้งต่อไปทั้งสองคนก็ลองร้องและเต้นด้วยนะคะ!!” (ซิลติส)

          “ใครมันจะไปทำกันเล่า!!” (มิรัค)


ผู้ชมที่นั่งอยู่รู้สึกตื่นเต้นทันที

คงพูดได้ว่างานแสดงสดส่วนใหญ่ประสบความสำเร็จแล้ว อย่างน้อยก็ประสบความสำเร็จมาจนถึงตอนนี้


          “สิ่งที่เหลือหลังจากนี้ก็แค่ขั้นตอนปิดงานในช่วงสุดท้ายสินะครับ?”


เผลอแป๊บเดียว เงาคนก็มาอยู่ที่ด้านหลังของผม

ผู้ชายที่ดูบอบบางและน่าสงสัยแต่กลับมีมนุษย์สัมพันธ์ดี เทพวารีคอร์เซอเวทในรูปร่างมนุษย์


          “กลับมาแล้วเหรอ?” (ไฮเนะ)

          “ครับ ผมคิดว่ามันได้เวลาแล้ว เจ้านั่นก็มาอยู่ใกล้ๆ เวทีแล้วด้วยครับ?” (คอร์เซอเวท)


มังกรทะเลยักษ์ ไฮดร้า เซอเพนท์


          “ไหนๆ ก็มาจนถึงป่านนี้แล้ว ผมคิดว่าการอยู่กับคุณหลังจากนี้เป็นแผนการที่ดีครับ คำขอร้องของผม คุณจำได้ใช่ไหมครับ?” (คอร์เซอเวท)

          “รู้แล้วน่า ผมจะไม่เข้าไปยุ่ง” (ไฮเนะ)


หมอนี่ใช้ชีวิตมากมายเป็นโล่กำบัง ผมจึงต้องเชื่อฟังเขา


          “......ถามอะไรอย่างได้ไหม?” (ไฮเนะ)

          “โอ๊ยหยา เป็นเรื่องที่ผมตอบได้รึเปล่าน้า?” (คอร์เซอเวท)

          “เมื่อกี้นี้ ผมคุยกับฮีโร่แห่งน้ำซิลติส เกี่ยวกับสิ่งที่เธอทำแล้ว ผมคิดว่าเธอเป็นเด็กที่ดีและมีเหตุผลนะ เธอทำหน้าที่ที่เรียกว่าฮีโร่อย่างสุดความสามารถ ซ้ำยังเพลิดเพลินและพยายามทำหน้าที่จนลุล่วงอีก” (ไฮเนะ)

          “โอ๊ยหยาๆ คุณเองก็กลายเป็นแฟนคลับซิลตันด้วยเหรอครับ?” (คอร์เซอเวท)

          “ไม่ใช่แค่ซิลติส คุณคาเรนกับมิรัคเองก็มีภาพของฮีโร่ที่แต่ละคนวาดไว้ในใจเหมือนกัน และพวกเธอก็วิ่งไปที่นั่นเต็มสปีด ......สมญานามที่เรียกว่าฮีโร่ที่ทำให้พวกเธอพยายามเต็มที่น่ะ อาจจะเป็นสิ่งที่วิเศษและมีความหมายก็ได้นะ” (ไฮเนะ)


พูดตามตรงนะ มีช่วงหนึ่งที่ผมคิดว่า ฮีโร่อะไรนั่นเป็นสิ่งที่ไร้ค่าไม่ใช่เหรอ?

มันคือตอนที่ผมได้ยินความจริงของโลกใบนี้จากเทพอัคคีโนวา

เพื่อเอาความศรัทธาที่เจือจางกลับคืนมา พวกเขาจึงสร้างสัตว์ประหลาดด้วยตนเองแล้วให้พวกมันโจมตีมนุษย์ จากนั้นก็ให้ฮีโร่เข้าช่วยเหลือ

การทำแบบนั้น ผู้คนก็จะเคารพฮีโร่—— ฮีโร่ที่ศาสนจักรครอบครอง—— ก็จะเอาความเคารพยำเกรงเทพที่ศาสนจักรบูชากลับคืนมา

พวกที่ถูกจับให้เต้นแร้งเต้นกาอยู่ในฉากๆ หนึ่งซึ่งถูกจัดขึ้นมาด้วยเหตุผลแบบนั้น นั่นก็คือฮีโร่ไม่ใช่เหรอ?

ฮีโร่อะไรนั่นน่ะ เป็นแค่มนุษย์น่าสมเพชคนหนึ่งที่เต้นแร้งเต้นกาอยู่บนมือของเทพไม่ใช่เหรอ? ผมได้แต่คิดอย่างนั้น


แต่ว่า ท่าทางเอาจริงเอาจังของพวกเธอได้เปลี่ยนแปลงความคิดของผม


          “มันไม่ได้เกี่ยวหรอกว่าพวกเธอจะอยู่บนมือของเทพหรืออะไรบางอย่าง เด็กสาวพวกนั้นน่ะ กำลังใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ตัวเองได้รับอย่างสุดความสามารถ ผมคิดว่ารูปร่างนั้นดูงดงามนะ” (ไฮเนะ)


ผมพูดออกไปถึงขนาดนั้น

พอผมพูดจบ ก็มีเสียงหัวเยาะฮุฮุฮุฮุตอบกลับมาจากด้านข้าง


          “ฮุฮุฮุฮุ...... จริงๆ เลยน้าคุณเนี่ย ยกย่องมนุษย์มากเลยนะครับ ก็นะ ผมเองก็ชอบมนุษย์มากๆ เหมือนกันนะครับ? เพราะว่าพวกเขาน่าสนใจไงครับ” (คอร์เซอเวท)

          “น่าสนใจ?” (ไฮเนะ)

          “ครับ ใช่แล้วล่ะครับ มันก็จริงอย่างที่คุณพูด มนุษย์มีความมุมานะ? ความสุข? ความพึงพอใจ? รูปร่างของมนุษย์ที่ดิ้นรนอย่างเต็มที่เพราะต้องการของแบบนั้นน่ะ จริงๆ...... จะพูดว่าอะไรดีน้า? น่าสนุก? น่าสนใจ? น่าหัวร่อ? น่าสมเพช? น่ารังเกียจ?” (คอร์เซอเวท)

          “แก......” (ไฮเนะ)

          “นั่นน่ะ เดิมทีมันเป็นตัวกระตุ้นเพื่อรวบรวมพลังงานในการสวดภาวนาจากมนุษย์ แต่มันก็ผสมความบันเทิงของผมเข้าไปพอสมควรครับ? ไม่ใช่แค่ซิลติสเท่านั้น มีผู้ดำรงตำแหน่งฮีโร่แห่งน้ำก่อนหน้าเธอมากมาย แต่พวกนั้นก็ต่อสู้อย่างเต็มที่และเอาจริงเอาจริงจนชนะ โดยไม่รู้เลยว่าผมชักใยอยู่เบื้องหลัง” (คอร์เซอเวท)


ช่วงเวลานั้น คงจะมีการแข่งล้มมวยอย่างสมบูรณ์แบบที่หมอนี่วางแผนไว้เหมือนกับตอนนี้

ชัยชนะที่ถูกวางแผนไว้ตั้งแต่แรก ซึ่งพวกนั้นคว้ามาโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว


          “ใบหน้ายิ้มแย้มนั่นมันน่าหัวเราะชะมัด! ทั้งๆ ที่ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นแผนการที่ผมวางไว้! ทั้งๆ ที่ผมทำให้พวกนั้นชนะ! รูปร่างของพวกเขาและพวกเธอที่ประสบชัยชนะ โดยสำคัญตัวผิดคิดว่าคว้าชัยชนะมาได้ด้วยพลังของตัวเองโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวน่ะ มันทำให้ผมถึงกับหัวเราะออกมาเองเลยล่ะครับ! ไม่ว่าจะทำอีกสักกี่ครั้งผมก็ไม่รู้สึกเบื่อ สนุกที่สุดเลยล่ะครับ!!” (คอร์เซอเวท)


นั่นคือเป้าหมายที่หมอนี่อยู่บนโลกต่อไป

สำหรับหมอนี่แล้ว มนุษย์ไม่ใช่ทาส มันต่ำต้อยยิ่งกว่านั้น เป็นแค่ของเล่น

เขาไม่ได้ทำให้มนุษย์ทุกข์ทรมานเพียงอย่างเดียว แต่ยังทำให้ความสุขของพวกเขาแปดเปื้อน และสกปรกตามใจชอบ  

เขาดึงให้เทพองค์อื่นๆ เข้าร่วมโดยใช้ประโยชน์จากการพัฒนาอารยธรรมอีเธอเรียล แล้วสร้างภัยพิบัติที่ไม่เคยมีมาก่อนซึ่งเรียกว่าสัตว์ประหลาด จากนั้นก็สนุกสนานกับการแกล้งให้มนุษย์ต่อสู้กับพวกมัน


นั่นคือสิ่งที่ผมได้ยินมาจนถึงตอนนี้

ผมจึงยืนยันอีกครั้งว่า หมอนี่คือไอ้สารเลวที่เล่นตลกกับมนุษย์


          “......เอาล่ะ งั้นพวกเราก็มาเริ่มความบันเทิงในวันนี้กันเถอะครับ” (คอร์เซอเวท)


*จ้อกแจ้กจอแจ* สถานที่จัดงานเริ่มวุ่นวาย

มีคนบางคนสังเกตุเห็นอะไรบางอย่างพุ่งขึ้นมาบนท้องทะเลที่อยู่ห่างไกล ความวิตกกังวลจึงแพร่กระจายไปยังที่นั่งผู้ชมทั้งหมดในพริบตา


          “เหตุการณ์วันนี้มันวิเศษมากกว่าปกติครับ เพราะการสังเวยสหายทั้งสองคืออาหารจานหลักยังไงล่ะ ซิลติสจะร้องไห้เสียใจไหมนะ? หรือจะยอมลิ้มรสชาติของเหล้าแห่งชัยชนะอันเลิศรสแต่โดยดี? แบบนั้นมันดูตลกกว่านะครับ” (คอร์เซอเวท)


ความวิตกกังวลในสถานที่จัดงาน ได้แปรเปลี่ยนเป็นความสับสนอลหม่าน

แล้วตัวตนที่แท้จริงของสิ่งที่โผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำก็เป็นที่ประจักษ์


คุณคาเรน, มิรัค, ซิลติสที่อยู่บนเวทีสังเกตุเห็นความผิดปกติ—— ไม่ใช่แค่นั้น พวกเธอยังสังเกตุเห็นตัวตนที่แท้จริงของสิ่งผิดปกติอีกด้วย


          “ทุกคนคะ! ใจเย็นๆ ก่อนทุกคน! อย่าพึ่งลุกออกจากที่นั่ง........!!” (ซิลติส)

          “มิรัคจัง นั่นมัน.......!?” (คาเรน)

          “อา ไม่อยากเชื่อเลยว่ามันจะมาในเวลาแบบนี้ สัตว์ประหลาด!” (มิรัค)


สัตว์ประหลาดโจมตี

เมื่อความจริงถูกยืนยันสถานที่จัดงานก็ตกอยู่ในความวุ่นวาย แต่นั่นเป็นเพียงชั่วครู่เท่านั้น


          “ทุกคน จะเอนคอร์แล้วนะ!!” (ซิลติส) 「TL: ดูเหมือนมันจะเป็นชื่อเพลงผมเลยไม่รู้ว่าจะเอนคอร์ หรืออังกอร์ดี アンコール」


เสียงของซิลติสดังไปทั่วทั้งสถานที่จัดงาน เธอสยบความสับสนและความหวาดกลัวของผู้คนด้วยคำพูดเดียว


          “เพลงเอนคอร์ที่ไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อน ในโชว์จัดการสัตว์ประหลาดแบบสดๆ ของฮีโร่แห่งน้ำซิลตัน! ทุกคน คอยดูจากที่นั่งพิเศษให้ดีๆ ล่ะ!” (ซิลติส)


คำพูดแบบสบายๆ ของซิลติสทรงพลังยิ่งขึ้น สถานที่จัดงานอันน่ากลัวกลับถูกห่อหุ้มด้วยความคลั่งไคล้

เพราะทุกคนเข้าใจ กะแล้วว่าซิลติสก็คือฮีโร่

ไม่ว่ามันจะอันตรายแค่ไหนก็ตาม แต่ถ้าเธอยังอยู่ พวกเขาก็จะไม่หวั่นไหว เพราะที่นี่คือเมืองที่ฮีโร่แห่งน้ำปกป้อง ไฮดร้าวิลเลจ

แถมคราวนี้ ยังมีนักรบที่มีภารกิจเหมือนกันอยู่ถึงสองคน


          “คุณซิลติสคะ! พวกฉันก็เอาด้วยค่ะ!” (คาเรน)

          “ถึงจะพูดว่ามันอยู่นอกเขตรับผิดชอบก็เถอะ การปล่อยให้สัตว์ประหลาดอยู่ตรงหน้าเฉยๆ โดยไม่ทำอะไรเลยมันทำให้ชื่อเสียงของฮีโร่เสื่อมเสีย! ชั้นขอมีเอี่ยวด้วยคนก็แล้วกัน!” (มิรัค)

          “ก็ได้ แต่ที่นี่คือถิ่นของฉัน ฉันเป็นผู้นำ ส่วนพวกเธอเป็นผู้ตาม เข้าใจนะ!” (ซิลติส)

          “ตราบใดที่ผู้นำไม่ทำให้ผิดหวังน่ะนะ แต่เธอที่ยึดติดกับการร้องและการเต้นน่ะ ความสามารถไม่ได้ทื่อลงไปหรอกเหรอ? ขอชมด้วยตาคู่นี้หน่อยซิ!” (มิรัค)


ท้ายที่สุด มังกรทะเลยักษ์ก็ปรากฏตัวออกมาจากในทะเลที่เป็นเกลียวคลื่น

ด้วยร่างยักษ์ที่มีหัวทั้งแปดอันน่าตกตะลึงนั่น


          “อุ๊ยโหยว เพียบเลย......!?” (มิรัค)

          “ไม่ใช่ ผิดแล้ว มองดูดีๆ สิ! พวกมังกรทะเลนั่นน่ะ ส่วนหางมันเชื่อมต่อกันอยู่ที่เดียว ทั้งหมดนั่นคือตัวเดียว มันเป็นสัตว์ประหลาดประเภทที่มีหัวมากมายค่ะ!” (คาเรน)


แสง, ไฟ, น้ำ ฮีโร่ทั้งสามกระโดดจากเวที แล้วมุ่งไปหาศัตรู

พอมาถึงตรงนี้มันก็เป็นไปตามฉากของคอร์เซอเวทโดยสมบูรณ์


          “งั้นคุณไฮเนะครับ? คุณช่วยดูอยู่ที่นี่ได้ไหมครับ? ตามที่สัญญากันไว้.......!” (คอร์เซอเวท)

          “อา ไม่เคลื่อนไหว ผมน่ะนะ” (ไฮเนะ)


ตอนนั้นเอง

บนทะเล ก็มีเงาดำยักษ์อีกเงาหนึ่งลอยขึ้นมา

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET