[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 44 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.44 - ตอนที่ 44 ห้องสวีท (Suite Room)


ด้วยเหตุนี้ พวกผมจึงอยู่ที่เมืองหลวงน้ำไฮดร้าวิลเลจคืนหนึ่ง

ในฐานะที่เป็นแขกพิเศษชั่วคราวของงานแสดงสดวันพรุ่งนี้ พวกเขาจึงพาพวกผมไปยังห้องรับรองแขกของกองบัญชาการศาสนจักรแห่งน้ำ

มันเป็นตึกที่สร้างขึ้นมาในใจกลางเมืองที่มีชื่อเสียงในฐานะเมืองท่าเรือและสถานที่ท่องเที่ยว ห้องรับรองแขกเองก็ถูกสร้างขึ้นมาอย่างใหญ่โตเช่นกัน เนื่องจากโครงสร้างเปิดให้ลมทะเลผ่านเข้ามาได้ง่าย พวกผมจึงสามารถชมวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองได้


          “เฮอะ วางท่า”


มิรัคบ่นพึมพำพลางเอาก้นจมลงไปบนเตียงนุ่มๆ หลายครั้ง

หลังจากนี้เธอตั้งใจจะทำตัวแบบนั้นงั้นเหรอ?


          “อันดับแรกเธอบอกผมไว้ว่า พวกเราสามารถใช้เวลาได้ตามใจชอบจนกว่างานแสดงสดวันพรุ่งนี้จะเริ่ม ถ้าจัดสรรเวลาให้ดีๆ ล่ะก็ ดูเหมือนพวกเราจะออกไปเที่ยวชมข้างนอกได้นะครับ” (ไฮเนะ)

          “มันเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมเลยล่ะค่ะ ถึงจะเป็นการทำเพื่อให้คุณซิลติสยอมฟังคำขอของพวกเราก็เถอะ ตอนแรกฉันคิดว่าพวกเราจะต้องร้องเพลงซะแล้ว เล่นเอาฉันประหม่าไปเลยล่ะค่ะ” (คาเรน)


แต่ก็อย่างที่คาดไว้ว่ามันต้องไม่ใช่อย่างนั้น

ในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการแสดงนั้น ทั้งสองคนเป็นมือสมัครเล่นอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีทางที่มืออาชีพอย่างซิลติสจะให้พวกเธอจำเนื้อเพลงกับท่าเต้นในทันที แล้วปล่อยให้พวกเธอขึ้นไปยืนบนเวทีแน่ ดูเหมือนการหลีกเลี่ยงโดยการทอล์คโชว์จะปลอดภัยกว่า

ถึงอย่างนั้นซิลติสก็พูดไว้ว่า เธอจะคิดแผนการที่ดีที่สุดที่จะทำให้ฮีโร่ทั้งสามซึ่งมารวมตัวกันดูโดดเด่น เพื่อสร้างความสนุกสนานให้กับผู้ชมจนถึงขีดสุด จากนั้นเธอก็ไปประชุม

เธอเอาใจใส่ในหน้าที่การงานจริงๆ


          “เป็นคนที่กระตือรือร้นจริงๆ นะคะ คุณซิลติสเนี่ย ไม่ใช่แค่ฮีโร่เท่านั้น แต่เธอยังมีความภาคภูมิใจในการเป็นไอดอลด้วย” (คาเรน)

          “ถ้าจะให้ชั้นพูดล่ะก็ ยัยนั่นไม่ได้คิดจริงจังสักอย่าง ......ก็อยากจะพูดอย่างนั้นอยู่หรอกนะ แต่ในความเป็นจริง ดูเหมือนเธอจะทำหน้าที่ในฐานะฮีโร่ได้เป็นอย่างดีเหมือนกัน” (มิรัค)


เอ๋? อย่างงั้นหรอกเหรอ?


          “เนื่องจากเธอคือฮีโร่อย่างเป็นทางการ สัตว์ประหลาดที่เธอปราบจึงไม่ได้แตกต่างจากชั้นและคาเรน เธอทุ่มเทให้กับอาชีพเสริมถึงขนาดนั้นจนชั้นนึกสงสัยว่า เธอออกไปจัดการพวกมันตอนไหนนะ?” (มิรัค)

          “งั้นเหรอคะ คุณซิลติสสุดยอดจริงๆ เลยค่ะ เธอบริหารจัดการงานของไอดอลและฮีโร่ได้เป็นอย่างดี...... คุณไฮเนะ” (คาเรน)


คุณคาเรนทำน้ำเสียงให้จริงจังยิ่งกว่าเดิม


          “ที่คุณซิลติสพูดไว้ คุณจำได้รึเปล่าคะ?” (คาเรน)


ฮีโร่เป็นหน้าเป็นตาของศาสนจักร เพราะว่าพวกเราเป็นฮีโร่ พวกเราจึงต้องทำหน้าที่นั้นให้ลุล่วง เธอพูดไว้อย่างนั้น


          “ฉันน่ะ คิดว่าฮีโร่แค่จัดการสัตว์ประหลาด และปกป้องชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนก็พอแล้ว แต่ตำแหน่งฮีโร่ของฉัน และพลังในฐานะฮีโร่เป็นสิ่งที่ได้มาจากศาสนจักร เพราะงั้น ฉันก็เลยคิดว่าตัวเองต้องแสดงความรับผิดชอบต่อศาสนจักร” (คาเรน)


คุณคาเรนพูดด้วยสีหน้าที่ดูจริงจังเอามากๆ ราวกับมันรบกวนจิตใจของเธอ


          “ฉันคิดว่าความรับผิดชอบนั้น สามารถทำให้สำเร็จได้โดยจัดการกับสัตว์ประหลาดเท่านั้น แต่แค่นั้นมันยังไม่เพียงพอ มันมีสิ่งอื่นที่สำคัญกว่าที่จะต้องทำ พอเห็นคุณซิลติสวันนี้แล้ว ฉันก็เลยคิดว่า......” (คาเรน)

          “คุณคาเรนไม่ผิดหรอกครับ” (ไฮเนะ)


ผมพูดไปแค่นั้นก่อน


          “ที่ซิลติสพูดมามันไม่ผิดหรอกครับ แต่คุณคาเรนเองก็ไม่ผิดเหมือนกัน หน้าที่ที่สำคัญที่สุดของฮีโร่ก็คือปกป้องผู้คนครับ คุณคาเรนที่เอาแต่คิดเกี่ยวกับเรื่องนั้นเป็นอันดับแรกอยู่ตลอดน่ะ คือฮีโร่ที่ยอดเยี่ยมครับ” (ไฮเนะ)

          “ใช่แล้วล่ะคาเรน มันช่วยไม่ได้ที่ความโดดเด่นของซิลติสจะทำให้เธอตกตะลึง แต่เธอไม่ควรสับสนนะ แล้วก็จำไว้ด้วยว่าเธอมาที่นี่เพื่ออะไร เธออุตส่าห์ดั้นด้นมาคัดค้านถึงเมืองอื่นเพื่อคลี่คลายความบาดหมางของศาสนจักรทั้งห้าไม่ใช่เหรอ? นั่นก็ถือว่าเธอทำหน้าที่ให้กับศาสนจักรได้เพียงพอแล้วล่ะ” (มิรัค)


มิรัคก็ให้กำลังใจคุณคาเรนเหมือนกัน


          “งั้นเหรอ...... นั่นสินะคะ” (คาเรน)


ดูเหมือนผลลัพธ์นั้นจะทำให้คุณคาเรนกลับมาร่าเริง

พวกผมจึงชนหมัดกันอย่างเงียบๆ


          “งั้น พวกเราก็รีบๆ เข้านอนกันเถอะครับ ผมกลับไปนอนที่ห้องของตัวเองก่อนนะครับ” (ไฮเนะ)

          “เอ๋? คุณไฮเนะไม่นอนที่นี่เหรอคะ?” (คาเรน)


จะบ้าเหรอ

ต่อให้เป็นชายหญิงที่อายุไล่เลี่ยกันก็เถอะ แต่ถ้าให้มาอยู่ห้องเดียวกันทั้งคืนล่ะก็ มันต้องมีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นแน่นอน

ถึงจะบอกว่าผมเป็นเทพแห่งความมืดมาจุติ แต่ตราบใดที่ยังมีร่างกายอยู่ ก็ใช่ว่าความปรารถนาทางร่างกายและสัญชาตญาณที่อยู่ในนั้นมันจะไม่เกี่ยวข้องกัน

ดังนั้น ผมจึงเคารพเหตุผล

 

        “งะ-งั้นเหรอ...... ถ้างั้นคืนนี้ชั้นก็อยู่กับคาเรนสองต่อสองน่ะสิ......!” (มิรัค)

        “ไม่หรอก มิรัคจังมีห้องนอนที่เตรียมไว้ให้มิรัคจังแล้วนี่ เธอไปนอนที่นั่นละกันนะ” (คาเรน)

        “อะไรน้าาาาาา!?” (มิรัค)

        “พวกเราถูกปฏิบัติเหมือนกับแขกผู้ทรงเกียรติเลยเนอะ ก็พวกเขาเล่นเอาห้องส่วนตัวให้แต่ละคนเลยนี่นา” (คาเรน)

        “หนอยยยยยย......! นี่เป็นความหวังดีที่ชั้นไม่ต้องการเลยจริงๆ!” (มิรัค)


หลังจากนี้ไป ถ้าหากมีโอกาสไปค้างคืนข้างนอกด้วยกันล่ะก็ ผมขอสาบานว่า จะขัดขวางการเข้านอนกันแค่สองคนของคุณคาเรนกับมิรัคอย่างแน่นอน

◆◆◆◆◆

จากนั้น ผมก็กลับไปยังห้องที่เตรียมไว้ และว่าจะเข้านอน ตอนนั้นเอง

*ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตู

ใครกันนะ? ผมคิดแบบนั้นพลางเปิดประตู และคนที่อยู่ที่นั่นก็คือผู้ชายที่ดูบอบบาง


        “เอ๊ะ? คุณคือ......?” (ไฮเนะ)


ผมจำได้ว่าเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อน

......ใช่แล้ว เขาคือคนที่ซิลติสเรียกว่าผานจัดกู้ บางทีเขาคงจะเป็นผู้ติดตามและผู้ช่วยของฮีโร่เหมือนกับผม ผมคิดว่าเขามีตำแหน่งนั้น

แต่ทำไมคนๆ นั้นถึงได้......? ขณะที่ผมไม่เข้าใจสถานการณ์ ผู้ชายที่ดูบอบบางก็พูดตัดบท


        “ขอโทษที่มารบกวนคุณตอนดึกนะครับ พอดีผมมีเรื่องที่อยากจะพูดกับคุณน่ะครับ”

        “......เรื่องที่อยากจะพูดเหรอครับ? นั่นน่ะ เกี่ยวกับงานแสดงสดวันพรุ่งนี้รึเปล่าครับ?” (ไฮเนะ)


ผมคาดเดาได้แต่เรื่องนี้

ถ้าจะคุยกับคนที่พึ่งจะเจอกันวันนี้เป็นครั้งแรก มันก็มีแค่เรื่องงานเท่านั้น


        “มันก็มีเรื่องนั้นอยู่เหมือนกันครับ แต่มันก็มีอีกเรื่องหนึ่งอยู่ด้วย”

        “เอ๋?” (ไฮเนะ)

        “ก่อนหน้านั้น อันดับแรกผมขอแนะนำตัวเองก่อนแล้วกันครับ ผม คือผู้จัดการที่ดูแลการทำหน้าที่ไอดอลของท่านเร ซิลติสครับ แต่ว่า......”


ผู้จัดการ? ไม่ใช่ผานจัดกู้หรอกเหรอ?


        “......นั่นเป็นเพียงรูปร่างชั่วคราว ความจริงแล้วผมก็คือเทพวารีคอร์เซอเวทที่มาจุติครับ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ เทพแห่งความมืดเอ็นโทรปี” (คอร์เซอเวท)

◆◆◆◆◆
TL: คอร์เซอเวทใช้คำว่า ฉัน (私) แต่เขาพูดสุภาพ ก็เลยใช้เป็น ผม แทนครับ




NEKOPOST.NET