[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 209 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.209 - ตอนที่ 209 หยั่งเชิง


            “แล้ว พวกเราจะกำจัดก้อนมหึมานั่นยังไงล่ะ? ก็รู้อยู่หรอกนะ แต่พวกเราคงเอามันเทลงในชาแล้วดื่มไม่ได้หรอก!” (มิรัค)

            “เจ้านั่นตัวเบ้อเริ่มเทิ่มเลย ถึงจะลองยิงทดสอบดูเมื่อกี้ ผลลัพธ์มันก็แตกต่างกัน และสุดท้ายรูทั้งหมดก็ปิดลงทันที........” (ซิลติส)


ร่างกายที่เหมือนกับร่างกึ่งของเหลวนั่น

ถึงแม้ว่ามันจะได้รับบาดเจ็บ โครงสร้างร่างกายบริเวณรอบ ๆ ก็ไหลมารวมกันและทำการโฮโมจิไนซ์สู่สภาพเดิมทันที

ถึงอย่างนั้น หากเป็นการโจมตีขนาดใหญ่ที่ทำให้ร่างกายส่วนมากกระจัดกระจายก็คงจะมอบความเสียหายรุนแรงให้กับมันได้ แต่ในแต่ละครั้งพวกเราต้องต่อสู้กับขนาดนั่น ถ้าเปรียบเทียบเรื่องพลังอย่างเดียวพวกเราไม่มีทางชนะเลย

ถึงจะเป็นธาตุลมที่เข้ากันได้ดีก็ตาม


            “แต่ไอ้เจ้านั่น ถึงมันจะเหมือนก้อนน้ำแต่มันก็เป็นธาตุดินนะ เหนือความคาดหมายเลย.......” (ซิลติส)

            “นี่ไม่ใช่เวลามาสังเกตุการณ์อย่างรอบคอบนะ เจ้าก้อนน้ำนั่นมันค่อย ๆ เข้ามาใกล้ ๆ รูดร้าสเตททีละนิด ก่อนที่มันจะมาถึง พวกเราต้องทำอะไรสักอย่างแล้วกำจัดมันซะ.......!” (มิรัค)


อย่างที่มิรัคจังพูด

และพวกเราก็ใช้แค่พลังจัดการสไลม์อย่างเดียวไม่ได้ พวกเราต้องใช้สมองด้วย

จะทำยังไงดี.......

.......อ๊ะ


            “นี่ ทุกคน สไลม์นั่นน่ะ ดูคล้ายกับโกเลมนะ?” (คาเรน)

            “หา?” “เห?” “อื๋อ?” “ห้ะ?”


ความเร็วในการเคลื่อนที่ของสไลม์มันช้า

พวกเรายังมีเวลาวางแผนการ


            “พูดอะไรน่ะคาเรนจิ? ไอ้เจ้าโกเลมนั่นกับเจ้าก้อนน้ำทรงกลมไม่ได้มีจุดที่เหมือนกันเลยนะ” (ซิลติส)

            “ใช่แล้วพี่คาเรน! เพราะว่ามันเป็นธาตุดินเหมือนกันก็เลยด่วนสรุปเกินไปน่ะสิ!” (ซาซาเอะ)


พายุแห่งการตำหนิติเตียนจากทุกคน แต่ว่า......


            “อืม ยังไงมันก็คล้าย ถึงร่างกายจะถูกทำลาย มันก็ฟื้นตัวทันที!” (คาเรน)


สไลม์ที่กำลังต่อสู้ตอนนี้ เติมร่างกายกึ่งของเหลวลงในส่วนที่ขาด แล้วทำการโฮโมจีไนซ์ทันที

โกเลมน่ะ จะเอาดินและหินที่อยู่รอบ ๆ มาใส่ในส่วนที่ถูกทำลาย แล้วสร้างร่างกายขึ้นมาใหม่


            “ทั้งสองสามารถแทนที่ร่างกายด้วยสิ่งอื่นได้อย่างง่ายดาย เพราะว่าโครงสร้างการฟื้นฟูของพวกมันเป็นธาตุดินเหมือนกัน หรือไม่ก็ระบบนั่นมันคล้ายกันมาก ๆ .......!” (คาเรน)

            “มันก็อาจจะเป็นอย่างนั้น งั้นท่านจะทำอะไรล่ะ?” (ฮิวเอะ)


ฉันตอบคำถามที่สมเหตุสมผลของฮิวเอะจัง


            “ถ้าเป็นอย่างนั้นละก็ พวกเธอไม่คิดว่ามันมีสิ่งอื่นที่คล้ายกันอยู่หรอกเหรอ? โกเลมน่ะ ตราบใดที่ไลฟ์บล็อกซึ่งเป็นแกนกลางปลอดภัยมันก็สามารถฟื้นฟูได้หลายครั้ง บางที สไลม์นั่นก็......” (คาเรน)

            ““““อ๊ะ””””


ทุกคน ดูเหมือนจะเข้าใจ


            “หมายความว่าเจ้าก้อนน้ำนั่นอาจจะมีแกนกลางเหมือนกันงั้นเหรอ!? อย่างงี้นี่เอง ถ้าทำลายแกนกลางนั่นซะ มันก็จะมีประสิทธิภาพที่ดีกว่าการลบเศษซากที่เหลืออยู่จนหมดสินะ!” (มิรัค)

            “แต่ว่า พวกเราจะหาแกนกลางจากข้างในร่างมหึมานั่นได้ยังไงกันล่ะ? จะกระโดดเข้าไปข้างในแล้วว่ายน้ำหาเอาเหรอ? พวกเราคงจะถูกหลอมละลายจนเป็นกระดูกก่อนที่จะเจอน่ะสิ” (ซิลติส)


ที่ซิลติสจังพูดก็มีเหตุผลเหมือนกัน

แต่ฉันน่ะ มีความคิดที่เกี่ยวกับเรื่องนั้นและดีกว่าอยู่


            “ทุกคนฟังนะ......” (คาเรน)


* * * * *


การหารือแผนการสิ้นสุดลง

หลังจากนั้นพวกฉันก็ลงมือเคลื่อนไหว


            “ไปกันเถอะพวกเธอ!” (มิรัค)

            “โอ้!” (ซาซาเอะ)

            “ทีมตัวถ่วงเคลื่อนพล!” (ซิลติส)


พวกฉันแบ่งเป็นสองทีม ทีมแรกคือมิรัคจัง, ซาซาเอะจัง และซิลติสจังสามคนมุ่งหน้าไปหาสไลม์

พวกเธอระมัดระวังตัวอย่างเต็มที่พลางเข้าประชิด และหยุดลงในระยะปลอดภัยได้อย่างฉิวเฉียด


            “รอบ ๆ นี้น่าจะดี เอาเลยซาซาเอะ!” (มิรัค)

            “โอเค! [Magma Ocean]!” (ซาซาเอะ)


มิรัคจังแห่งไฟและซาซาเอะจังแห่งดินร่วมมือกันแล้วสร้างการรวมธาตุ [แม็กม่า] ขึ้นมา

พื้นดินที่อยู่ตรงหน้าทั้งสองคนลุกไหม้เป็นสีแดงทันที และเปลี่ยนเป็นลาวาที่ทับถมกัน


            “คลองแม็กม่า! มันร้อนแทบตายเลยละ ถ้าข้ามมาได้ก็เอาเลย!” (มิรัค)

            “เจ้านี่จะหยุดขาของมันไว้! ก้อนน้ำนั่นไม่มีขาแต่มันเป็นการแสดงออกในเชิงอุปมาอุปมัยละนะ!” (ซาซาเอะ)


สิ่งที่ฉันขอพวกมิรัคจังก็คือการหยุดสไลม์

ในขณะที่การเคลื่อนไหวหยุดนิ่งเพราะถูกคลองลาวาสะกัดกั้น พวกฉันก็ดำเนินแผนการปลิดชีพ


            “ไชโย! มันราบรื่น! ทุกคนพยายามเข้าน้า!!” (ซิลติส)


จากนั้นซิลติสจังก็ส่งเสียงเชียร์ที่ด้านหลังของมิรัคจังและซาซาเอะจัง


            “พี่ซิลติสนี่น่ารำคาญชะมัด......! พูดให้ชัด ๆ ก็คือ มีพี่อยู่ก็ไม่มีประโยชน์........!” (ซาซาเอะ)

            “ศัตรูที่มีธาตุแพ้ทางปรากฏตัวนี่มันน่าเจ็บใจจริง ๆ โชคดีจริง ๆ ที่ชั้นไม่ใช่ธาตุน้ำที่ได้แต่มองดูสไลม์.......!” (มิรัค)


พอฝากฝังทั้งสองคนให้คอยคุ้มกัน ฉันกับฮิวเอะจังก็เล็งการโจมตีที่จะปิดฉากในทีเดียว


            “ฮิวเอะจัง ฝากด้วยนะ” (คาเรน)

            “เข้าใจแล้ว ทักษะปืนยาววายุ [Echo]!” (ฮิวเอะ)


ฮิวเอะจังซุ่มยิงสไลม์จากระยะที่ห่างออกไปเล็กน้อย

แต่สิ่งที่ถูกปลดปล่อยออกมาไม่ใช่กระสุนอากาศแบบทุกที


            “ตอนนี้ สิ่งที่ปืนยาววายุเอ็นโนะโอซุโนะยิงออกไปก็คือ กระสุนคลื่นเสียงความถี่สูงที่เหนือกว่าขอบเขตการได้ยินของมนุษย์ มันจะซึมเข้าไปข้างในสไลม์ และหูของข้าน้อยก็จะตรวจจับเสียงที่สะท้อนกลับมา” (ฮิวเอะ)


ตอนที่ฉันบาดเจ็บในการต่อสู้ของฮีโร่หน้าเก่าและหน้าใหม่ ฮีโร่แห่งลมก่อนหน้ารุ่นก่อนคุณจูโอได้เตรียมอุปกรณ์ตรวจอุลตร้าซาวน์ไว้

มันเป็นเครื่องจักรประหลาดที่สามารถสำรวจสภาพภายในร่างกายได้โดยไม่ต้องผ่าเข้าไปข้างใน ด้วยการนำเสียงชนิดพิเศษเข้าไปในร่างกายของมนุษย์ และฟังเสียงที่สะท้อนกลับมา

ด้วยหลักการเดียวกันนั้น ฉันคิดว่าพวกเราสามารถค้นหาแกนกลางที่คาดว่าจะอยู่ข้างในตัวสไลม์ได้


            “แต่ท่านคาเรนนี่น่าตกใจจังนะ สามารถรับเอาเหตุการณ์ที่พึ่งจะพบเจอในวันนี้มาวางแผนการได้ทันที.......” (ฮิวเอะ)

            “ฉันเองก็ไม่ได้คิดว่าจะเตรียมมันไว้เหมือนกัน” (คาเรน)


มนุษย์ทุกคนอาศัยประสบการณ์


            “เพียงแต่ มันมีปัญหา” (ฮิวเอะ)

            “อะไรเหรอ?” (คาเรน)

            “โครงสร้างของสไลม์น่ะ มันไม่ได้ดูซับซ้อนไปกว่ามนุษย์ เพราะงั้นถึงจะไม่มีเครื่องจักรช่วยเหลือก็สามารถระบุตำแหน่งของแกนกลางได้อย่างง่ายดาย แต่โชคร้ายเพราะขนาดนั่น พลังศักดิ์สิทธิ์ของข้าน้อย ไม่สามารถปลดปล่อยคลื่นเสียงความถี่สูงที่จะปกคลุมทั่วทั้งร่างกายของมันได้ในนัดเดียว” (ฮิวเอะ)

            “งั้น จะทำยังไงดีล่ะ?” (คาเรน)

            “มีแต่ต้องยิงดูหลาย ๆ มุม ให้มันครอบคลุมทั่วทั้งร่างกายแล้วสำรวจ ใช้เวลาพอสมควร......!” (ฮิวเอะ)


ไม่เป็นไรหรอก

เพื่อการนั้นฉันก็เลยขับเครื่องจักรที่บินไปในท้องฟ้าคันจิ๋วที่คุ้นหน้าคุ้นตา แล้วเอาฮิวเอะจังซ้อนท้าย

ระหว่างที่พวกมิรัคจังหยุดมัน ฉันก็จะบินไปรอบ ๆ สไลม์

แต่พอคิดแบบนั้นปุ๊บ......


            “คาเรน! คาเรนแย่แล้ว!” (มิรัค)


เสียงของมิรัคจังก็เรียกฉันทันที


            “เจ้าก้อนน้ำนั่น! มันไม่ได้เลี้ยวหลบลาวา! มันข้ามมาเฉยเลย!” (ซาซาเอะ)


โกหกน่า!?

สไลม์กำลังเดินอยู่ในคลองแม็กม่าที่มิรัคจังและซาซาเอะจังสร้าง ราวกับเคลื่อนที่ไปในทุ่งหญ้ารกร้างที่ไม่มีผู้คน

ไม่ใช่ว่ามันไม่ได้ผล โครงสร้างกึ่งของเหลวที่สัมผัสลาวาส่งเสียงซู่ซู่พลางเดือดพล่าน แต่สไลม์ก็ไม่ได้แสดงท่าทีทุกข์ทรมานเลย

มันฝืนบุกเข้ามา ความเร็วในการเคลื่อนที่ไม่ได้ลดลงเลย!


            “ปัดโธ่ มัวทำอะไรกันอยู่เนี่ยยัยพวกไร้ประโยชน์” (ซิลติส)

            ““ชั้น/ฉันไม่อยากโดนเธอพูดแบบนั้นหรอก!!””


มันไม่ใช่เวลาที่จะทำให้จิตใจสงบด้วยการเล่นตลกของซิลติสจังนะ!

พวกเราจะระบุแกนกลางได้ก่อนที่สไลม์จะมาถึงรูดร้าสเตทรึเปล่านะ!?

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET