[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 204 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.204 - ตอนที่ 204 เด็กสาวผู้กลายเป็นมารดา


ในสนามแข่งขัน โกเลมของคุณโยเนโกะยังเหลืออยู่ตัวหนึ่ง

การโจมตีของโกเลมเทพธิดาที่มีคุณภาพของซาซาเอะจังทำลายมันได้อย่างง่ายดาย

หลังจากตรวจสอบความปลอดภัยของไลฟ์บล็อกที่เหลือ ซาซาเอะจังก็เก็บมันเข้าที่เป็นอย่างดี


            “เอาละพี่โยเนโกะ! มาประลองกันอีกครั้งเถอะ! ฉันจะไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียวอีกแล้ว!” (ซาซาเอะ)


ที่ด้านหลังโกเลมเทพธิดานั้น ซาซาเอะจังที่มีความมั่นใจเต็มเปี่ยมท้าทายคุณโยเนโกะ

เธอไม่ได้แอบอยู่ในเงาและให้โกเลมต่อสู้ เธอตั้งใจว่าตัวเองจะยืนอยู่ในแถวหน้าแล้วบุกทะลวงเข้าไปจนถึงที่สุด

เพราะแบบนั้นเธอจึงเข้าเป็นลูกศิษย์ของคุณยาย และเรียนรู้วิธีใช้เคียวขนาดใหญ่

เธอพยายามสร้างสไตล์อันเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่เหมือนใครขึ้นมา


            “พี่โยเนโกะ! มาเริ่มปาร์ตี้ที่แสนวิเศษกันเถอะ! .......พี่โยเนโกะ?” (ซาซาเอะ)


ทว่า คุณโยเนโกะตัวดี กลับเงยหน้าขึ้นไปด้วยความรู้สึกที่เหมือนกับจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

เธอกำลังแหงนหน้ามองโกเลมเทพธิดาที่ซาซาเอะจังสร้างขึ้นมา


            “ซาซาเอะจัง รูปร่างนี้...... เธอไปรู้มาจากที่ไหนเหรอ?” (โยเนโกะ)

            “เอ๋? หมายถึงรูปลักษณ์ของโกเลมตัวนี้น่ะเหรอ? ไม่รู้สิ พอจัดองค์ประกอบมันก็กลายเป็นแบบนี้ แรงบันดาลใจน่ะ” (ซาซาเอะ)


บอกได้เลยว่า รูปลักษณ์ภายนอกของโกเลมเทพธิดาที่ซาซาเอะจังสร้างขึ้นมามันงดงาม

ความประณีตของมันแตกต่างจากโกเลมที่ถูกสร้างขึ้นมาจากไลฟ์บล็อก รูปร่างของมันเป็นมนุษย์

จะบอกว่าศิลปินที่มีชื่อเสียงสร้างและแกะสลักโดยให้มันมีชีวิต....... หรือบรรทัดฐานที่รับรองคือสตรีที่งดงามและมีหน่มน้มบิ๊กเบิ้มก็ได้

ทำไมซาซาเอะจังถึงได้เลือกรูปลักษณ์ภายนอกแบบนี้โดยไม่รู้ตัวกันนะ?


            “เอาเถอะ ตอนนี้เรื่องแบบนั้นมันจะเป็นยังไงก็ช่าง! จากนี้ไปพวกเราจะเอาชีวิตของแต่ละฝ่าย! คุณค่าที่แท้จริงของฮีโร่ซาซาเอะจะถูกถามถึงที่นี่!” (ซาซาเอะ)


ซาซาเอะจังฮึกเหิม แต่ยังไง ๆ คุณโยเนโกะก็จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

จากนั้น......


            “ยอมแพ้” (โยเนโกะ)


เธอก็พูดขึ้นมาทันที


            “การแข่งนี้ ฉันยอมแพ้ก็ได้ ฉันไม่สามารถต่อสู้มากไปกว่านี้ได้อีกแล้ว” (โยเนโกะ)

            “เอ๋~~~~~!?” (ซาซาเอะ)


คนที่ตกใจกับการประกาศนั้นยิ่งกว่าใครก็คือซาซาเอะจังที่เป็นคู่ต่อสู้


            “หมายความว่าไงเนี่ย!! พี่โยเนโกะไม่ได้เป็นคนแบบนั้นสักหน่อย! คนที่จะกัดหลอดลมของศัตรูให้ฉีกขาดถึงแม้ว่าตัวเองจะมีแค่หัวก็คือพี่โยเนโกะไม่ใช่เหรอ!?” (ซาซาเอะ)

            “พูดซะน่ากลัวเลยนะ แต่ก็อย่างที่คิดไว้ ถ้าถูกแสดงรูปร่างนี้ให้เห็นละก็ ความร้ายกาจและความคลุ้มคลั่งของฉันก็ถูกดึงออกมาจนหมด” (โยเนโกะ)


คุณโยเนโกะพูดแบบนั้นแล้วแหงนหน้ามองโกเลมเทพธิดาอีกครั้ง


            “มันเกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย? ฉันสร้างอะไรขึ้นมาเหรอ?” (ซาซาเอะ)

            “พอเห็นมันแล้วเธอไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ กะแล้วเชียวว่าเธอต้องไม่รู้ตัว ........ลองดูให้ดี ๆ สิซาซาเอะจัง” (โยเนโกะ)


พอพูดแบบนั้น คุณโยเนโกะก็กอดซาซาเอะจัง แล้วหันหน้าของเธอไปหาโกเลมเทพธิดา


            “คุณแม่ของเธอไง” (โยเนโกะ)

            “แม่!? แม่ของฉันเป็นยักษ์หินหรอกเหรอ!?” (ซาซาเอะ)

            “เปล่า ๆ ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันจะบอกว่าโกเลมตัวนี้มันเหมือนแม่ของเธอเป๊ะเลย” (โยเนโกะ)


เอ๋?


            “แม่? แม่ตายไปตอนที่ฉันยังเป็นเด็กทารกนี่!?” (ซาซาเอะ)

            “ท่าทางแบบนั้น กะแล้วเชียวว่าเธอไม่รู้เรื่อง พี่ฟุรุเอะน่ะ ถ้าดูจากมุมมองของซาซาเอะจังละก็ เธอไม่ได้เป็นแค่แม่เท่านั้น แต่เธอยังเป็นฮีโร่ในสมัยก่อนอีกด้วย เธอลาออกจากการเป็นฮีโร่และให้กำเนิดซาซาเอะจัง จากนั้นอุบัติเหตุนั่นก็เกิดขึ้น” (โยเนโกะ)


แผ่นดินไหวในเขตที่เกิดขึ้นโดยรากของแกรนด์มาวูด เพราะเหตุนั้นบ้านเรือนจึงพังทลาย และครอบครัวของซาซาเอะจังกับคุณโยเนโกะก็ถูกฝังอยู่ภายใต้ซากปรักหักพัง


            “ฉันน่ะนะ ถึงจะเป็นตอนนี้ก็ยังคิดเรื่องนั้นอยู่ ทำไมตอนนั้น โกเลมที่กลายเป็นบ้านถึงได้ปกป้องซาซาเอะจังกันนะ? พี่ฟุรุเอะน่ะ ตอนที่ทำหน้าที่เธอได้ชื่อว่าผู้ใช้โกเลม ก่อนหน้าที่ตัวเองจะถูกซากปรักหักพังบดขยี้ เธอก็น่าจะส่งพลังศักดิ์สิทธิ์และสั่งโกเลมได้ไม่ใช่เหรอ?” (โยเนโกะ)


‘ปกป้องลูกสาว’

ความรักของแม่ที่พยายามปกป้องลูกสาวก่อนที่ตัวเองจะตาย ได้ทำให้โกเลมที่ไม่มีชีวิตเคลื่อนไหว?


            “พูดตรง ๆ นะ ฉันเองก็ไม่รู้หรอก ถึงแม้ว่าผู้ใช้โกเลมจะเชี่ยวชาญแค่ไหน การส่งคำสั่งไปที่ไลฟ์บล็อกที่อยู่ห่างออกไปโดยไม่มีอุปกรณ์ศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นงานที่ยากมาก บางทีซาซาเอะจังที่มีพรสวรรค์ตั้งแต่แรก คงจะสั่งให้มันปกป้องตัวเองโดยไม่รู้ตัวในขณะที่เป็นเด็กทารกก็ได้ แต่ว่า.......” (โยเนโกะ)


คุณโยเนโกะเดินไปทางอื่น เธอเอาลูกของตัวเองที่ฝากคุณยายผู้ก่อตั้งแห่งดินมาอุ้ม


            “ฉันในตอนนี้ก็เป็นแม่คนเหมือนกัน เพราะแบบนั้น ฉันจึงคิดถึงครอบครัวของตัวเองและครอบครัวของซาซาเอะจังในตอนนั้นว่ารู้สึกยังไงก่อนที่ตนเองจะตายอยู่บ่อยครั้ง ในอดีต ฉันเกลียด ‘ท่านเสาหลัก’ ที่ช่วงชิงสิ่งที่สำคัญมากไปจากฉัน และฉันก็เกลียดโกเลมที่เป็นพวกเดียวกันด้วย ฉันคิดอยู่เพียงแค่นั้น” (โยเนโกะ)


คุณโยเนโกะกอดลูกที่ให้กำเนิดด้วยตัวเอง


            “ความเกลียดชังนี้ไม่ได้หายไป เพราะคนของอิชตาร์เบลซเป็นพวกหัวรั้นทุกคน แต่ว่านะ พอได้เห็นพี่ฟุรุเอะปรากฏตัว และพยายามปกป้องลูกของตัวเองแม้แต่ตอนที่กลายเป็นรูปปั้นหินในวันนี้และเวลานี้แล้ว ฉันก็รู้สึกเหมือนกับตัวเองโดนดุเลย” (โยเนโกะ)


……


            “‘เธอน่ะ กลายเป็นแม่คนแล้วนะ ยังจะยึดติดอยู่กับเรื่องของตัวเองอย่างเดียวอีกเหรอ?’ ถึงแม้ว่าฉันจะเกลียดโกเลมไปชั่วชีวิต ฉันก็ไม่สามารถแสดงท่าทางแบบนี้ให้กับพวกลูก ๆ เห็นได้ เพราะถ้าฉันถูกพวกลูก ๆ คิดว่า ‘แม่ที่น่าทุเรศ’ ละก็ ฉันคงจะเศร้าใจน่าดู” (โยเนโกะ)

            “พี่โยเนโกะ.......” (ซาซาเอะ)

            “ซาซาเอะจัง การที่เธออยู่ในสถานการณ์เดียวกับฉันแต่ไม่ได้เกลียดชังโกเลมเลยน่ะ คงเป็นเพราะว่าเธอยังเด็กอยู่ก็เลยจำอะไรไม่ได้ แต่มันอาจจะแตกต่างกันนิดหน่อย เธอถูกโกเลมรัก นั่น คือจิตวิญญาณของพี่ฟุรุเอะที่สถิตอยู่ในตัวโกเลม” (โยเนโกะ)


โกเลมเทพธิดาที่ถูกเล่นแร่แปรธาตุกำลังจะจบบทบาทของตัวเองโดยไม่ได้ต่อสู้

ซาซาเอะจังแหงนหน้าขึ้นไปมองรูปร่างนั้นอีกครั้ง


            “นี่คือแม่ของฉันเหรอ.......?” (ซาซาเอะ)


ต้องขอบคุณโกเลม ในอิชตาร์เบลซที่อารยธรรมอีเธอเรียลล้าหลัง ไม่สามารถพัฒนาวัตถุที่เป็นการบันทึกอย่างภาพถ่ายได้

นี่อาจจะเป็นเรื่องราวที่ซาซาเอะจังได้เห็นแม่ของตัวเองเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่ที่เธอจำความได้

ระหว่างนั้น คุณโยเนโกะก็พูดกับผู้ก่อตั้งแห่งดินที่เป็นย่าของตัวเอง


            “โอ๊ย ย่าเองก็เลิกร้องไห้แล้วดูให้ชัด ๆ เถอะ รูปร่างของลูกสาวที่ไม่ได้พบกันมานานน่ะ” (โยเนโกะ)

            “หนวกหู! ฉันไม่ได้ร้องไห้!” (ชาคารุมะ)


อ๋า มิน่าเธอถึงได้เงียบทันที.......


            “แต่ย่าเองก็เป็นคนเลวเหมือนกัน คนที่ย่าพยายามทำให้พัฒนาขึ้นไปอีกขั้นในการต่อสู้นี้ ไม่ได้มีแค่ซาซาเอะจัง ฉันเองก็เหมือนกันสินะ ต้องขอบคุณเรื่องนั้น ฉันอาจจะกลายเป็นแม่ที่ดีขึ้นได้อีกเล็กน้อยก็ได้” (โยเนโกะ)


คุณโยเนโกะสังเกตุเห็นว่าเธอควรจะสอนลูก ๆ ที่ตัวเองรัก แทนที่จะไปยึดติดกับความเกลียดชัง

ซาซาเอะจังสร้างแม่ที่ไม่เคยพบเคยเห็นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ในขณะที่เธอทำให้ศิลปะที่เหนือความคาดหมายล่องลอยไป การต่อสู้ของฮีโร่แห่งดินก็สิ้นสุดลง


            “เอาละ พี่ผู้ตัดสิน ช่วยปิดให้ทีสิ” (โยเนโกะ)

            “เอ๋?” (ไฮเนะ)

            “ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเมื่อกี้หรอกเหรอ? ฉันยอมแพ้ เพราะงั้นสิ่งที่พี่ชายควรทำมีแค่อย่างเดียว” (โยเนโกะ)


นั่นสินะ ผมในตอนนี้คือผู้ตัดสิน เพราะงั้นผมจึงมีสิ่งที่ตัวเองควรทำ

สรุปแล้ว มันคือการทำให้การแข่งขันเริ่มต้นและสิ้นสุด


            “การแข่งขันรอบที่สาม เนื่องจากฝ่ายฮีโร่รุ่นก่อนประกาศยอมแพ้ ทีมฮีโร่ที่ทำหน้าที่ในปัจจุบัน กอนเบ ซาซาเอะ ชน...............!” (ไฮเนะ)

            『ช้าก่อน!』


จู่ ๆ เสียงที่ถ่ายทอดก็ดังกึกก้องพร้อมกับเสียงคำรามว่าคีนนนน [TL: น่าจะตัวนี้ 禁 (คิน) = ห้าม แบบลากเสียงยาว]

เสียงนี้มัน.......!


            『ไม่อนุญาตให้ยอมแพ้ ฉันขอสั่งให้ดำเนินการแข่งขันต่อไป!』

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET