[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 202 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.202 - ตอนที่ 202 ฉันเกลียดโกเลม


ไลฟ์บล็อกประมาณสิบกว่าก้อนที่คุณโยเนโกะโปรยกลายร่างเป็นโกเลมทั้งหมด

แต่คุณโยเนโกะก็ค่อย ๆ ตัดพวกมันและทำให้พวกมันหายไปจนหมด

บางครั้งเธอก็พยายามฟันซาซาเอะจังที่ถูกโกเลมกักขัง แต่บางครั้งเธอก็ตัดพวกมันเป็นสองท่อนอย่างไร้เยื่อใย

เธอให้ความสำคัญกับการทำให้โกเลมพังทลายอย่างชัดเจน


            “หยุดนะพี่โยเนโกะ! โกเลมในตอนนี้เป็นสิ่งสำคัญนะ!” (ซาซาเอะ)

            “ทางนี้ไม่เห็นรู้เรื่องแบบนั้นเลย!” (โยเนโกะ)


เหมือนเดิม ซาซาเอะจังก็คัดค้านเต็มที่ พลางโจมตีเพื่อป้องกันตัว


            “ไม่เข้าใจเลย! ถ้าเป็นพี่โยเนโกะละก็ ถึงจะไม่ใช้วิธีแบบนี้ก็เอาชนะฉันได้สบายไม่ใช่เหรอ!? มันไม่มีสิ่งที่กำกวมเท่ากับเล่ห์เพทุบายของคนที่แข็งแกร่งหรอก!!” (ซาซาเอะ)

            “ซาซาเอะจัง....... ฉันรู้สึกเสียใจนะ ฉันไม่น่าลาออกจากการเป็นฮีโร่เลย” (โยเนโกะ)

            “เอ๋?” (ซาซาเอะ)

            “ฉันลาออกจากการเป็นฮีโร่เร็วไปปีนึง ถ้าฉันรออีกสักหนึ่งปีละก็ ฉันคงมีโอกาสที่จะทำให้ ‘ท่านเสาหลัก’ ได้ลิ้มรสชาติวิชาเคียวด้วยมือนี้ น่าเสียดายจริง ๆ เพราะงั้นฉันก็เลยไม่มีทางเลือก ฉันจะสับโกเลมที่เหลืออยู่เพื่อคลายเครียดแล้วกัน!!” (โยเนโกะ)


คมเคียวที่บ้าคลั่งของเธอตัดโกเลมออกเป็นสองท่อนอีกครั้ง

นี่กลายเป็นการกลั่นแกล้งโกเลมโดยใช้การแข่งขันเป็นข้ออ้างอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ผมรู้สึกถึงความเกลียดชังที่มีต่อโกเลมจากคุณโยเนโกะ

ทำไมเธอถึงได้เกลียดชังโกเลมขนาดนั้น.......


            “.......โยเนโกะน่ะ เป็นลูกของลูกชายคนที่ห้าของฉัน ส่วนซาซาเอะเป็นลูกของลูกสาวคนที่แปดของฉัน” (ชาคารุมะ) 「TL: คุณยายลูกดกจัง」

            “เอ๋?” (ไฮเนะ)


คุณยายผู้ก่อตั้งแห่งดินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ผมพูด

เธอเป็นคุณยายและคุณย่าของทั้งสองคนที่กำลังต่อสู้ในตอนนี้ 「TL: ตรงนี้ผู้แต่งใช้แค่คำว่า 祖母 (ยาย, ย่า) ผมก็เลยแยกออกมาเพราะปกติลูกของลูกชายเราเรียกว่าย่า」


            “ทั้งสองคนตายไปแล้ว” (ชาคารุมะ)

            “เอ๋!?” (ไฮเนะ)


แล้วเธอก็พูดเรื่องที่น่าตกใจออกมา

ที่ว่าตายไปแล้ว พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือพ่อแม่ของซาซาเอะจังกับคุณโยเนโกะ?


            “อุบัติเหตุแบบเดียวกันน่ะ วันนั้นเป็นวันเกิดครบหนึ่งขวบของซาซาเอะ พ่อแม่ของโยเนโกะก็เลยมาเยี่ยมเพื่อฉลอง แน่นอนว่าโยเนโกะก็อยู่ด้วย ตอนนั้นเธออายุสิบขวบมั้ง ฉันและพี่น้องคนอื่นวางแผนว่าจะไปเยี่ยมเธอหลังจากนั้น แต่อุบัติเหตุก็เกิดขึ้นเสียก่อน” (ชาคารุมะ)


วันนั้นแผ่นดินไหวครั้งใหญ่จู่โจมเขตหนึ่งของอิชตาร์เบลซ และทำลายตึกรามบ้านช่องไปมากมาย

บ้านของซาซาเอะจังก็เป็นหนึ่งในนั้น ครอบครัวซาซาเอะจัง และครอบครัวของคุณโยเนโกะที่บังเอิญไปเยี่ยมเธอในวันนั้นก็ถูกทำลายในบ้านที่ถล่มเช่นกัน


            “คนที่รอดชีวิต มีแค่ซาซาเอะที่ยังเด็กและโยเนโกะสองคนเท่านั้น หลังจากนั้นพวกฉันก็รู้ว่า แผ่นดินไหวนั่นเกิดขึ้นเพราะ ‘ท่านเสาหลัก’ เหยียดรากไปใต้พื้นดินเพื่อรับเอาสารอาหารให้มากขึ้น” (ชาคารุมะ)

            “เอ๋.......?” (ไฮเนะ)

            “เพราะว่าพื้นที่ที่สั่นไหวมันถูกจำกัดพอสมควรน่ะ นับแต่นั้นมา โยเนโกะก็เหมือนจะเกลียด ‘ท่านเสาหลัก’ และโกเลมที่มีส่วนเกี่ยวข้อง เพราะอุบัติเหตุเกิดขึ้น ทั้งสองคนจึงถูกลูกคนอื่น ๆ ของฉันรับไปชุบเลี้ยง แต่โยเนโกะเกลียดชังโกเลม ดังนั้นการคบค้าสมาคมจึงไม่ค่อยดีนัก” (ชาคารุมะ)


คุณโยเนโกะที่ยิ้มอย่างมีความสุขมีอดีตแบบนั้น


            “โยเนโกะก็เลยผูกพันกับคนแก่อย่างฉัน จากนั้นเธอก็จดจำวิชาของฉันโดยอัตโนมัติ และกลายเป็นผู้ใช้เคียวที่ผู้คนในอิชตาร์เบลซเทียบไม่ได้ คนที่เสนอให้เด็กคนนั้นเป็นฮีโร่เพราะความสามารถนั้นก็คือฉัน ฉันคิดว่า ถ้าเธอกลายเป็นฮีโร่และได้เห็นว่าโกเลมช่วยเหลือผู้คนตรง ๆ ละก็ มันน่าจะเยียวยาท่าทีแข็งกร้าวนั่นได้เล็กน้อย” (ชาคารุมะ)

            “แต่ว่า...... เท่าที่เห็นท่าทางนั่น.......” (ไฮเนะ)

            “อา แม้จะทำหน้าที่ในฐานะฮีโร่มาหลายปี มันก็ไม่ได้ชำระล้างความเกลียดชังที่ทำรังอยู่ในรากเง้าของเธอเลย สุดท้าย แก่นแท้ของมนุษย์อาจจะไม่เปลี่ยนแปลงไปจนตายเลยก็ได้” (ชาคารุมะ)


ในระหว่างที่พวกผมกำลังทำแบบนี้อยู่ การต่อสู้ก็มาถึงจุดที่เข้มข้น

โกเลมเหลืออยู่ตัวสุดท้าย นอกนั้นถูกตัดไลฟ์บล็อกเป็นสองท่อนแล้วหายไปทั้งหมด

ในขณะที่คุณโยเนโกะกำลังจะจัดการโกเลมตัวสุดท้ายนั่น ซาซาเอะจังก็มายืนขวางราวกับปกป้องมัน


            “พี่โยเนโกะ! พอได้แล้ว! เลิกทำอะไรแปลก ๆ แล้วมาสู้กับฉันจริง ๆ สักทีเหอะ!” (ซาซาเอะ)

            “คุยโวโอ้อวดโดยที่ไม่มีความสามารถที่จะทำให้ฉันเอาจริง แต่ฮีโร่คนอื่นนอกจากฉันกับย่าก็เหมือนกันหมด เอาแต่พึ่งพาโกเลม หลงลืมการฝึกฝนตัวเอง” (โยเนโกะ)


เคียวของคุณโยเนโกะพุ่งเข้าไปแทงซาซาเอะจัง


            “ที่ย่าเรียกฉันมาวันนี้ก็เพื่อสอนเธอเรื่องนั้น ซาซาเอะจังก็รู้นี่ โกเลมไม่เกิดอีกแล้ว วิธีต่อสู้ที่พึ่งพาโกเลมอะไรนั่นมันไม่มีความหมาย เธอควรตัดโกเลมไปจากก้นบึ้งของหัวใจตั้งแต่วันนี้ และเกิดใหม่เป็นฮีโร่ที่แท้จริงเหมือนกับฉันและย่านะ” (โยเนโกะ)

            “เรื่องแบบนั้นฉันรู้น่า.......!!” (ซาซาเอะ)


ซาซาเอะจังทำให้ทั่วทั้งร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง


            “แต่สิ่งที่พี่โยเนโกะพูดมันผิด!! ผู้คนของอิชตาร์เบลซอยู่กับโกเลมมาจนถึงตอนนี้ การลืมและตัดโกเลมออกไปจากหัวใจ เป็นแค่การไม่รู้บุญคุณเท่านั้น!!” (ซาซาเอะ)


ท่าทางของซาซาเอะจังไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย

ไม่ว่าจะเวลาไหนเธอก็เชื่อใจโกเลม และเดินไปพร้อมกับมัน แม้ว่าจะถูกผู้อื่นหักหลังหรือพูดจาให้ร้ายก็ตาม

บางครั้งผมก็ถูกความดันทุรังนั่นเอาชนะเหมือนกัน


            “ช่างน่าประหลาด ซาซาเอะและโยเนโกะน่ะ ในขณะที่พวกเธอมีประสบการณ์ในอุบัติเหตุแบบเดียวกัน คนหนึ่งเกลียดชังโกเลม อีกคนหนึ่งรักโกเลม พวกเธอไปในทิศทางที่ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง” (ชาคารุมะ)


คุณยายผู้ก่อตั้งแห่งดินที่อยู่ข้าง ๆ ผมพูดขึ้นมาอีกครั้ง


            “พี่ชาย ไม่สิ เธอคงจะรู้แล้วสินะ ว่าบ้านที่ตั้งอยู่ในอิชตาร์เบลซส่วนใหญ่ เป็นโกเลมที่เปลี่ยนรูปร่าง บ้านของครอบครัวซาซาเอะที่ถูกทำลายในวันนั้นก็เหมือนกัน” (ชาคารุมะ)

            “คุณจะพูดเรื่องอะไรเหรอครับ?” (ไฮเนะ)

            “ภายใต้บ้านที่พังทลาย มีเพียงโยเนโกะและซาซาเอะสองคนที่ถูกช่วยเหลือ ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น? เพราะว่าโกเลมปกป้องทั้งสองคนไว้น่ะสิ” (ชาคารุมะ)


เอ๋?

โกเลมปกป้องทั้งสองคน? หมายความว่าไง?


            “วันนั้น คอร์ของโกเลมที่ทำเป็นบ้านของซาซาเอะ ไม่สามารถรับมือกับการพังทลายกะทันหันได้ แต่ถึงจะช้าไปมันก็เอาวัสดุก่อสร้างที่พังทลายมาเป็นของตัวเอง แล้วเปลี่ยนรูปร่างเพื่อปกป้องคนที่อยู่ข้างในบ้าน ดังนั้นมันจึงช่วยเหลือสองคนนั้นไว้ได้” (ชาคารุมะ)


ตอนนั้น คุณโยเนโกะที่อายุสิบขวบถูกครอบครัวบอกให้คอยดูซาซาเอะจังที่พึ่งจะขวบหนึ่ง

พ่อแม่ของเธอไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารค่ำ นั่นคือการแบ่งแยกความเป็นความตาย

ตอนที่บ้านพังทลาย ดูเหมือนคุณโยเนโกะจะพยายามปกป้องซาซาเอะจังที่ยังจำความไม่ได้โดยเอาตัวเองเป็นโล่ห์

แต่ซากปรักหักพังก็ไม่ได้จู่โจมทั้งสองคน ก่อนหน้านั้น ไลฟ์บล็อกได้นำเอาซากปรักหักพังมาก่อตัวขึ้นอีกครั้ง และปกคลุมด้านบนของทั้งสองคนในฐานะสถานที่หลบภัย

เพราะแบบนั้นในแผ่นดินไหวที่ปรากฏคนตายมากมาย ทั้งสองคนจึงไม่ได้รับบาดเจ็บเลยสักแห่ง

ที่น่าแปลกก็คือ ทำไมโกเลมที่ไม่สามารถกระทำการนอกเหนือจากคำสั่งซึ่งถูกเขียนไว้ในไลฟ์บล็อกไว้ล่วงหน้าได้ ถึงเคลื่อนไหวเพื่อปกป้องทั้งสองคน?


            “แม้จะเป็นตอนนี้เหตุผลนั้นก็ยังไม่ชัดเจน แต่ว่านะ มันมีวิธีบอกคำสั่งโกเลมนอกจากการเขียนไว้ในไลฟ์บล็อกอยู่ นั่นคือการบรรจุคำสั่งในตัวโกเลมด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ของฮีโร่ งั้นใครเป็นคนสั่งโกเลมด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ล่ะ? เรื่องนั้นฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน......” (ชาคารุมะ)


ถึงอย่างนั้นฉันก็พูดได้แค่อย่างเดียวว่า......


            “ซาซาเอะที่ถูกโกเลมช่วยชีวิตในตอนเด็ก เป็นเด็กที่ถูกโกเลมรักอย่างแน่นอน ความสามารถนั่น, พรสวรรค์นั่น ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร เพราะแบบนั้นเด็กคนนั้นจึงกลายเป็นฮีโร่วัยเยาว์ที่มีอายุสิบสามปี ไม่ใช่ว่าเธอถูกเลือกตั้งแต่ตอนเด็กเพื่อเอาไว้โชว์หรอกนะ.......!” (ชาคารุมะ)


ถึงแม้ว่าร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผล ซาซาเอะจังก็ยืนตัวตรงอย่างองอาจ


            “ท่านโยริชิโระ!” (ซาซาเอะ)


และไม่รู้ว่าทำไม จู่ ๆ เธอถึงได้เรียกชื่อของผู้ก่อตั้งแห่งแสง


            “ขอโทษนะคะ แต่ฉันจะเอาวิชาใหม่ที่เรียนรู้จากท่านโยริชิโระ มาแสดงที่นี่! สำหรับฉัน การต่อสู้นี้เป็นการต่อสู้ที่ฉันแพ้ไม่ได้เป็นอันขาด! คราวนี้ฉันจะทุ่มพลังทั้งหมดจริง ๆ!” (ซาซาเอะ)

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET