[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 201 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.201 - ตอนที่ 201 ฉันรักโกเลม


ซาซาเอะจังเสียเปรียบ

ฉัน—— โครีน คาเรนกำลังเฝ้ามองสถานการณ์นั้นอย่างกระวนกระวายพร้อมกับพวกเพื่อน ๆ


            “ปัดโธ่! มัวทำอะไรอยู่เนี่ยซาซาเอะจิ!? ฉันไม่ได้ร้องขอการต่อสู้ที่ทำให้จิตใจกระวนกระวายแบบนี้นะ!!” (ซิลติส)

            “ถ้าโดนการฟันที่ถูกใช้งานติดต่อกันหลาย ๆ ครั้งโดยไม่หายใจทีเดียวก็จบเห่ ถึงตอนนี้จะหลบมันทั้งหมดได้ แต่พูดตรง ๆ นะ ถ้ามันจะจบลงในไม่ช้าชั้นก็ไม่แปลกใจเลย” (มิรัค)


มิรัคจังกับซิลติสจังที่ต่อสู้และชนะแล้ว กำลังหลั่งเหงื่อออกมาในสภาพที่ย่ำแย่ที่สุด

ราวกับตัวเองกำลังถูกต้อนเข้าสู่สถานการณ์วิกฤต


            “รูปแบบการต่อสู้ทางกายภาพและรูปแบบโกเลม....... ข้าน้อยรู้มาว่าฮีโร่แห่งดินรุ่นก่อน ๆ ถูกแบ่งออกเป็นสองประเภท แต่ทำไมท่านซาซาเอะถึงไม่ใช้โกเลมล่ะ? คู่ต่อสู้มีความสามารถสูงกว่า ถ้าท้าทายด้วยขอบเขตที่ตนเองชำนาญ โอกาสชนะก็น่าจะเพิ่มขึ้นไม่ใช่เหรอ.......!?” (ฮิวเอะ)


คนอื่น ๆ ก็เห็นด้วยกับคำถามที่ดูน่าสงสัยที่สุดของฮิวเอะเหมือนกัน


            “นั่นสิ! ซาซาเอะจิใช้โกเลมแล้วลากเข้ามาในอาณาเขตของตัวเองก็ได้นี่!” (ซิลติส)

            “ซาซาเอะถูกมองว่าอ่อนแอที่สุดในหมู่พวกเราเพราะเรื่องอายุ แต่ถ้าเอาตัวตนของโกเลมเข้ามาพิจารณาละก็ ความเข้าใจนั้นถือว่าผิดพลาดทั้งหมด ตอนที่เธอใช้โกเลมในเมืองอโพรอน เธอสามารถต่อสู้กับชั้น, คาเรน และซิลติสสามคนได้อย่างพอฟัดพอเหวี่ยงเลย” (มิรัค)


ถ้าใช้โกเลมละก็ คุณโยเนโกะไม่ใช่คู่ต่อสู้และไม่มีมีทางชนะเลย

แต่ว่า......


            “ซาซาเอะจังจะไม่ใช้โกเลม ไม่ใช้แน่นอน” (คาเรน)


อีกสามคนหันมาสนใจคำพูดของฉัน


            “เอ๋? ทำไมล่ะ?” (ซิลติส)

            “จะว่าไป การต่อสู้ในรูดร้าสเตทเมื่อครั้งก่อน ซาซาเอะก็ไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะใช้โกเลมเหมือนกัน” (มิรัค)


มันเป็นเรื่องที่ฉันได้ยินก่อนหน้านี้ จากปากของซาซาเอะจังเอง


            “โกเลมน่ะ แกรนด์มาวูดที่เป็นมารดาสัตว์ประหลาดแห่งดินสร้างมันขึ้นมาใช่ไหมล่ะ? แต่แกรนด์มาวูดนั่นถูกคุณไฮเนะทำให้หายไปแล้ว โกเลมจึงไม่สามารถเกิดใหม่ได้อีก ที่มีอยู่ตอนนี้คือทั้งหมด จากนี้ไปพวกมันจะไม่เพิ่มขึ้น, พวกมันจะลดจำนวนลงทีละนิด และพวกมันก็คงจะหายไปหลังจากนี้ในอีกไม่กี่สิบปี” (คาเรน)

            “อืม ก็นะ........” (ซิลติส)

            “เรื่องมันเป็นแบบนั้นเองเหรอ......” (มิรัค)


เพราะงั้นซาซาเอะจังจึงตัดสินใจว่า

เธอจะไม่ใช่โกเลมต่อสู้อีกแล้ว

โกเลมมีจำนวนจำกัด และมีแต่จะลดจำนวนลงเท่านั้น การผลักดันมันเข้าสู่แนวหน้าของการต่อสู้ มีแต่จะเร่งให้โกเลมลดลงเท่านั้น

เพราะว่าการต่อสู้ จะทำให้มันซึ่งยืนอยู่ในจุดที่เป็นเป้าโจมตีบาดเจ็บและเสียหาย


            “.......ซาซาเอะจังบอกว่า โกเลมมีหน้าที่อย่างอื่นที่สำคัญกว่า” (คาเรน)


            『พวกโกเลม มีความจำเป็นในการฟื้นฟูอิชตาร์เบลซที่พังทลายไปเพราะ 'ท่านเสาหลัก' อาละวาด! พวกมันทำให้พื้นดินที่ไม่ราบเรียบกลายเป็นระนาบเดียวกัน และสร้างบ้านขึ้นมาใหม่ได้!』

            『ถึงอย่างนั้นพวกเราก็ให้โกเลมออกไปต่อสู้ไม่ได้! โกเลมจะไม่เกิดใหม่แล้ว เพราะงั้นจำนวนของมันจึงมีอยู่จำกัด!』

            『แน่นอนว่าถ้าสัตว์ประหลาดโจมตี เราก็ต้องให้มันปกป้องผู้คน ถึงอย่างนั้นก็มีแค่ฉันเท่านั้นที่จะไม่ให้โกเลมปกป้อง เพราะว่าฉันคือฮีโร่!』

            『ฮีโร่น่ะ มีอยู่เพื่อปกป้องผู้คน! ถ้าฉันถูกโกเลมปกป้องมันคงไม่ดีแน่! หากเป็นในยุคที่โกเลมเกิดขึ้นมาทีละตัวมันก็อาจจะโอเค แต่ตอนนี้มันแตกต่างจากในอดีตแล้ว!』

            『ฮีโร่ที่มีพลังปกป้องตัวเอง ควรจะทำอะไรบางอย่างด้วยพลังของตัวเอง! และฉันก็จะให้โกเลมช่วยเหลือผู้คนของอิชตาร์เบลซในส่วนนั้น! ส่วนฉันจะปกป้องโกเลมที่ปกป้องผู้คน นั่นคือหน้าที่ฮีโร่ของฉัน!』


ดังนั้นซาซาเอะจัง จึงไม่ได้ใช้โกเลมในการต่อสู้

และเธอก็เรียนรู้วิธีต่อสู้โดยใช้เคียวปฐพีสีดา, เรียนรู้จากคุณยายผู้ก่อตั้งแห่งดิน, เรียนรู้จากโยริชิโระเช่นกัน จากนั้นเธอก็เริ่มสร้างสไตล์ใหม่ของตัวเองขึ้นมา


            “ซาซาเอะจิ...... ดูเหมือนคนโง่ ไม่นึกเลยว่าเธอจะคิดอย่างละเอียดถึงขนาดนั้น.......” (ซิลติส)

            “ถ้ากลับมาละก็จะกอดให้แน่น ๆ เลย.......!” (มิรัค)

            “ข้าน้อยคิดว่าเธอเป็นแค่เด็กธรรมดาแท้ ๆ แต่เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมมากเลยไม่ใช่เหรอ........!?” (ฮิวเอะ)


ทุกคนหลั่งน้ำตาแห่งความตื้นตันออกมาทั้งหมด

ซาซาเอะจัง.......

สำหรับเธอที่ตั้งเป้าว่าจะเป็นฮีโร่ผู้ปกป้องโกเลมจากเดิมที่เป็นฮีโร่ซึ่งถูกโกเลมปกป้องนั้น การต่อสู้กับคุณโยเนโกะในวันนี้น่าจะเป็นบททดสอบที่สำคัญเป็นพิเศษ

ฮีโร่แห่งดินในรูปแบบการต่อสู้ทางกายภาพขั้นสูงที่ไม่ได้พึ่งพาโกเลม

ไม่ว่าจะแพ้หรือว่าชนะ ประสบการณ์นั้นจะกลายเป็นสิ่งที่มีความหมายสำหรับซาซาเอะจัง

แต่เพื่อการนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดเป็นอันดับแรกก็คือเธอต้องต่อสู้ด้วยพลังทั้งหมด


* * * * *


จากนั้นก็ตัดมายังสถานที่ปัจจุบันของคุโรมิยะ ไฮเนะครับ

ดูเหมือนแพ้ชนะจะตัดสินแล้ว

ถึงแม้ว่าซาซาเอะจังจะหลบการฟันซ้ำ ๆ ได้อย่างเฉียดฉิว แต่เพื่อแลกเปลี่ยนกับเรื่องนั้นเธอจึงถูกฟันในระดับที่เป็นรอยบาง ๆ ตรงผิวหนัง และแผลถูกบาดก็ทับถมกัน ตอนนี้มันเป็นบาดแผลราวกับต้นไม้ที่ถูกครูดจนมีน้ำยางไหลออกมา

เลือดไหลออกมา และการเสียเลือดก็ช่วงชิงเรี่ยวแรงไปจากเธอ


            “ตามความเร็วไม่ทันแล้วน้า รู้ไหมว่าทำไม?” (โยเนโกะ)


ตรงกันข้าม คุณโยเนโกะที่ยังไม่มีบาดแผลเลยสักแห่งพูดขึ้นมา


            “เคียวปฐพีสีดาของเธอ มันใหญ่เกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะควบคุมได้ เดิมทีมันถูกสร้างขึ้นมาโดยสมมติให้โกเลมเหวี่ยงมัน ในด้านผลกระทบของตัวบุคคล มันมีความแตกต่างจากเคียวของฉันที่สั่งทำขึ้นเพื่อให้มนุษย์ใช้งานได้อย่างเต็มที่มากเลยละ” (โยเนโกะ)


มันก็จริง เคียวขนาดใหญ่ของซาซาเอะจังมีขนาดเกินตัว ดังนั้นการเคลื่อนไหวจึงกลายเป็นการเหวี่ยงในวงกว้าง และไม่สามารถก้าวข้ามเคียวของคุณโยเนโกะที่เคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงสุดในระยะประชิดซึ่งมีขนาดพอเหมาะได้

ขณะที่ซาซาเอะจังโจมตี คุณโยเนโกะก็เสร็จสิ้นการโจมตีของตัวเอง และสามารถหลบออกไปจนถึงระยะปลอดภัยได้


            “จะไม่ใช้โกเลมเหรอ ซาซาเอะจัง? ทั้งที่วันนี้ฉันว่าจะมาสนุก ก็เลยฝากให้สามีดูแลพวกลูกคนโต ส่วนย่าก็ดูแลลูกคนเล็กแท้ ๆ .......” (โยเนโกะ)

            “ฉันน่ะ จะไม่ใช้โกเลมอีกแล้ว!” (ซาซาเอะ)


ซาซาเอะจังประกาศเพื่อกลับมาต่อสู้


            “โกเลม ถูกใช้เพื่อผู้คนของอิชตาร์เบลซ! ฮีโร่ขัดขวางเรื่องนั้นไม่ได้หรอก!” (ซาซาเอะ)

            “......งั้นเหรอ” (โยเนโกะ)


โกะสึ, โกะสึ เสียงอะไรบางอย่างร่วงลงมาบนพื้น

อะไรบางอย่างหลุดออกมาจากข้างในเสื้อผ้าของคุณโยเนโกะ นั่นเป็นลูกบาศก์ที่แข็งเหมือนกับอิฐ


            “นั่นมัน!?” (ซาซาเอะ)


พอเห็นลูกบาศก์มากมาย ซาซาเอะจังก็ตกใจ


            “ไลฟ์บล็อก! แกนกลางของโกเลมไม่ใช่เหรอ!? ทำไม!?” (ซาซาเอะ)

            “มันเป็นเงื่อนไขที่ฉันออกมาต่อสู้ในวันนี้ ฉันได้มาจากย่าน่ะ ซาซาเอะจัง ถ้าเธอไม่ใช้ ก็เอามาให้ฉันใช้แล้วกันนะ” (โยเนโกะ)


ไลฟ์บล็อก ดูดก้อนหินบนพื้นแล้วก่อตัวเป็นร่างมนุษย์ขนาดยักษ์ มันเป็นฉากสร้างโกเลมที่พวกผมเคยเห็นแล้ว


            “เหลือเชื่อ! สมัยที่พี่โยเนโกะทำหน้าที่อยู่ ไม่เคยใช้โกเลมในการต่อสู้เลยไม่ใช่เหรอ!?” (ซาซาเอะ)

            “ฉันอยากจะลองดูสักครั้งน่ะ วิธีการต่อสู้แบบนี้” (โยเนโกะ)


คุณโยเนโกะ กระโจนเข้าใส่ซาซาเอะจังด้วยการเคลื่อนไหวที่เหมือนกับสัตว์ป่าวงศ์เสือและวงศ์แมวอีกครั้ง

ทว่า ในแนวกระโดดนั้นมีโกเลมที่ก่อตัวเสร็จตั้งอยู่

ซาซาเอะจัง, โกเลม และคุณโยเนโกะยืนเรียงกันในแนวเส้นตรง

เพราะเกี่ยวข้องกับตำแหน่งนั้น โกเลมจึงกลายเป็นอุปสรรค คุณโยเนโกะน่าจะโจมตีซาซาเอะจังไม่ได้.......!

ผมคิดแบบนั้น แต่ว่า.......!

*ฉับ* เคียวของคุณโยเนโกะเหวี่ยงลงมาแล้วตัดโกเลมออกเป็นสองท่อน


            “น่ะ!?” (ไฮเนะ)

            “อะไรกัน!?” (ซาซาเอะ)


ในขณะที่รอยตัดแผ่ออกไป คุณโยเนโกะก็เข้าใกล้ซาซาเอะจัง เพราะว่าทัศนวิสัยถูกบดบังด้วยโกเลม การตอบสนองจึงช้า ถึงแม้ว่าซาซาเอะจังจะถอยหลังไปทันที เธอก็รับการฟันที่ค่อนข้างลึกพอดู


            “กรี๊ดดด!?” (ซาซาเอะ)


และโกเลมที่ถูกตัดออกเป็นสองท่อน ก็ถูกตัดไปจนถึงไลฟ์บล็อกที่เป็นแกนกลางเช่นกัน มันจึงพังทลายแล้วกลายเป็นดินอย่างช้า ๆ


            “พี่โยเนโกะ! ทำอะไรลงไปเนี่ย!” (ซาซาเอะ)


ซาซาเอะจังโกรธเรื่องที่เธอทำลายโกเลมเหมือนหมากที่ใช้แล้วทิ้งยิ่งกว่าบาดแผลของตัวเองเสียอีก


            “‘ท่านเสาหลัก' ไม่อยู่ โกเลมเกิดใหม่ไม่ได้แล้ว! มันสำคัญมากเลยนะ!? ทำเหมือนกับมันไม่มีตัวตนแบบนี้ ถึงจะเป็นพี่โยเนโกะฉันก็ไม่ยกโทษให้หรอกนะ!!” (ซาซาเอะ)


ไม่เคยเห็นซาซาเอะจังโกรธขนาดนี้เลย แต่คุณโยเนโกะก็รับความโกรธนั้นไว้และดูสบาย ๆ

เผลอ ๆ จะรู้สึกน่าขนลุกด้วยซ้ำ


            “สำหรับฉันมันเป็นเรื่องปกติ ถ้ามันสำคัญละก็ ฉันจะทำลายมันให้มากกว่านี้อีก” (โยเนโกะ)

            “น่ะ!?” (ซาซาเอะ)

            “เธอคิดว่าทำไมฉันถึงเป็นฮีโร่ที่ใช้เคียวล่ะ? ในยุคสมัยที่โกเลมรุ่งเรือง ทำไมฉันถึงไม่ใช้โกเลม? คำตอบ มันก็ง่าย ๆ .......!” (โยเนโกะ)


คุณโยเนโกะ ยิ้มอย่างน่าขนลุกถึงขนาดที่ผมไม่รู้สึกขนลุกขนพองมากไปกว่านี้อีกแล้ว


            “ฉันเกลียดโกเลมมากไงละ เพราะงั้น ฉันจะทำให้โกเลมหายไปจากโลกโดยเร็ว......!” (โยเนโกะ)

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET