[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 167 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.167 - ตอนที่ 167 - ตอนที่ 168


ตอนที่ 167 ความดื้อรั้น

 

คุณไฮเนะบินไป

ฉันเข้าใจ

ฉัน—— โครีน คาเรนเข้าใจ

ที่คุณไฮเนะแยกตัวออกไปจากที่นี่ ก็เพื่อปกป้องเมืองจากพายุหมุนขนาดยักษ์

เท่าที่ฉันรู้ คนที่จะทำอะไรสักอย่างกับการโจมตีด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ระดับภัยพิบัติแบบนั้นได้มีแค่คุณไฮเนะเท่านั้น

แต่พอคุณไฮเนะแยกตัวออกไปจากที่นี่....... สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือ.......


            “พวกเจ้าไม่หนีไปหรือ มนุษย์?” (ราฟาเอล)


เด็กที่สวมปีกผีเสื้อและกำลังลอยอยู่ในอากาศ—— ราชาปีศาจราฟาเอลพูด

คำพูดแต่ละคำที่ดูนิ่งเฉย มีความน่าเกรงขามที่เหมือนจะทำให้ผู้ฟังร้องไห้อยู่


            “ไม่ว่าจะทำอะไร มันก็เปล่าประโยชน์ สุดท้ายมนุษย์ทั้งหมดที่อยู่ในเมืองนี้ ก็จะถูกทำลายโดยราชาปีศาจวายุราฟาเอลในวันนี้ วาระสุดท้ายของพวกเจ้า คือเสียงร้องของเด็กทารกแห่งการกำเนิดของยุคใหม่” (ราฟาเอล)

            “อย่าอวดดีให้มันมากนัก”


ฮีโร่ที่เผชิญหน้ากับราชาปีศาจนั้นตรง ๆ

ฮีโร่แห่งลม


            “ไอ้เด็กเปรตที่อายุไม่ถึงวันเข้าใจอะไรผิดตั้งแต่เกิดเลยนะ ที่ไอ้ไฮเนะมันแยกออกไปจากที่นี่ เป็นแค่การแบ่งหน้าที่กันเท่านั้น มันจะปกป้องเมืองนี้ ส่วนชั้นจะโค่นแก นั่นคือความรับผิดชอบของพวกเรา” (ชีวา)

            “เจ้าเข้าใจผิดไปไกลเลยนะ” (ราฟาเอล)


รอยยิ้มดูถูกเหยียดหยามที่ไม่มีความน่าประทับใจของเด็กน้อย ได้ผุดขึ้นมาบนใบหน้าเด็กของราฟาเอล


            “มนุษย์จะโค่นฉัน? จะอวดดีก็ให้มันพอประมาณหน่อย ราชาปีศาจราฟาเอลผู้นี้ คือสัตว์ประหลาดสูงสุดที่กำเนิดขึ้นมาโดยแลกเปลี่ยนกับชีวิตของตัวตนผู้เป็นมารดา เพื่อนำทางสัตว์ประหลาดทั้งปวง มนุษย์จะมาเผชิญหน้ากับฉันได้หรือ?” (ราฟาเอล)


ใช่แล้ว

ฉันที่ต่อสู้กับสัตว์ประหลาดมากมายในฐานะฮีโร่แห่งแสงเข้าใจ

ว่าความสามารถของเด็กตัวเล็ก ๆ ในฐานะสัตว์ประหลาดมันอยู่เหนือมาตรฐาน มันแข็งแกร่งที่สุด ยิ่งกว่าสัตว์ประหลาดตัวไหน ๆ ที่ฉันได้ต่อสู้มาจนกระทั่งตอนนี้

ยิ่งกว่าวัวเพลิงฟาลาริส, มังกรทะเลยักษ์ไฮดร้า เซอเพนท์ และ ‘ท่านเสาหลัก’ แกรนด์มาวูด

พายุหมุนขนาดใหญ่ทั้งสี่ลูกที่ราฟาเอลปลดปล่อยออกมาแบบสบาย ๆ ราวกับพลิกมือเมื่อครู่

แค่ลูกเดียวก็มีพลังเหนือกว่า Gigantic Heat Flash (ลำแสงความร้อนมหากาฬ) ของวัวเพลิง และสึนามิของมังกรทะเลยักษ์แล้ว

ที่สำคัญที่สุดก็คือ แม้จะลอยอยู่ในอากาศเฉย ๆ ความรู้สึกคุกคามที่ถูกส่งออกมาจากร่างกายเล็ก ๆ นั่นก็รุนแรงเหลือเกิน

เพราะแบบนั้น ฉันจึงขยับตัวและยืนไม่ได้

คุณฮิวเอะเองก็เป็นเหมือนกัน ที่พวกฉันไม่ได้พูดอะไรสักคำตั้งแต่ที่ราฟาเอลปรากฏตัว ไม่ใช่ว่าพวกฉันไม่มีอะไรจะพูดแต่เพราะพวกฉันพูดไม่ได้

แม้แต่ฉันที่เป็นฮีโร่ก็กลายเป็นกบที่ถูกอสรพิษจ้อง


            “ฮีโร่แห่งแสง...... บอกว่าชื่อคาเรนสินะ” (ชีวา)


คุณชีวาที่เป็นผู้ก่อตั้งแห่งลมและเป็นฮีโร่เหมือนกับฉันพูด


            “ท่าทางแบบนั้นคงจะขยับไม่ได้สินะ ใช้เวลาหน่อยก็ได้ แล้วค่อยเอาพลังไว้ที่ขา ตอนที่จะหนีก็ช่วยพาฮิวเอะไปด้วยกันทีนะ” (ชีวา)

            “...............!!”


ทั้ง ๆ ที่เป็นฮีโร่เหมือนกัน เขาก็คิดหาหนทางหนีราวกับเป็นเรื่องปกติ

คุณไฮเนะเองก็เป็นเหมือนกับเขา แต่ทำไมคน ๆ นี้ถึงได้เคลื่อนไหวในความรู้สึกคุกคามแบบนั้นได้ตามปกติล่ะ?


            “ท่านพี่.......! ท่านพี่.......!!” (ฮิวเอะ)

            “อย่าเอ่ยเสียงอันน่าเวทนาเลยฮิวเอะ ชั้นคนนี้ จะปกป้องแก และมนุษย์ทั้งหมดของรูดร้า สเตทเอง” (ชีวา)


ในเวลาเดียวกันนั้น ปืนคู่วายุก็ถูกชักออกมา


            “ปืนคู่วายุ รูปแบบมากมาย [ทลาย]!” (ชีวา)


นั่นคือการโจมตีของพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งลม ที่ทำลายพื้นที่บริเวณรอบ ๆ ทางด้านหน้า ด้วยระยะห่างของช่วงเวลาเป็นศูนย์ที่แสดงให้เห็นในการต่อสู้กับคุณไฮเนะ

ระยะเวลาที่นับตั้งแต่ตอนที่ปลดปล่อยทักษะจนกระทั่งไปถึงศัตรูคือศูนย์ ในทางทฤษฎีแล้วมันเป็นทักษะที่ไม่สามารถรับมือได้

แต่ว่า......


            “อ้ากกก!?”


ฝ่ายที่ถูกเป่ากระเด็นก็คือคุณชีวา!?


            “การท้าทายฉันที่เป็นราชาปีศาจวายุด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งลม มันช่างโง่เขลาเหลือเกิน” (ราฟาเอล)


ราชาปีศาจราฟาเอลจัดการคุณชีวาโดยไม่ได้กระดิกนิ้วเลย


            “ตั้งแต่ตอนที่ฉันปรากฏตัวในที่แห่งนี้ อากาศที่อยู่บริเวณรอบ ๆ ก็อยู่ภายใต้การควบคุมของฉันแล้ว การโจมตีฉันด้วยอากาศนั้นมันช่างโง่เขลาเหลือเกิน จะบอกอะไรให้นะ ที่พวกเจ้ายังหายใจอยู่ได้ก็เพราะว่าฉันอนุญาตด้วยซ้ำ” (ราฟาเอล)


ทันใดนั้น

......ทรมาน

ทั้ง ๆ ที่พยายามอ้าปากและสูดอากาศเข้ามา แต่อากาศมันก็ไม่เข้ามาข้างในปาก


            “งะ-คึ่ก.......!?”

            “อึก......!?”


คุณชีวาและคุณฮิวเอะก็เป็นเหมือนกัน

เป็นไปไม่ได้ เขาควบคุมอากาศ และปิดกั้นการหายใจของพวกฉันจริง ๆ เหรอ!?


            “บอบบาง อ่อนแอ สิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอเช่นนี้เป็นผู้ปกครองและทำตามอำเภอใจมาหลายร้อยปีเลยงั้นหรือ? แต่ยุคสมัยมันเปลี่ยนแปลงไปแล้ว จากนี้ไปพวกเราสัตว์ประหลาดจะเป็นผู้นำพาโลกเอง” (ราฟาเอล)

            “อย่ามาล้อเล่นนะ!!” (ชีวา)


คุณชีวาตะโกน

ทั้ง ๆ ที่เขาไม่สามารถหายใจได้และห่อตัวอยู่แท้ ๆ ถึงอย่างนั้น เปลวไฟในดวงตาของเขาก็ยังไม่หายไป


            “แกแนะนำตัวว่าเป็นผู้นำของโลกด้วยเวลาแค่ไม่กี่ร้อยปีเนี่ยนะ น่าขำว่ะ! มนุษย์มันใช้เวลาศึกษาค้นคว้ามากกว่านั้นถึงสิบเท่า! อย่าคิดนะว่าแกจะชนะง่าย ๆ!!” (ชีวา)


สายลมเกิดขึ้นมาจากบริเวณรอบ ๆ ตัวคุณชีวา!?


            “อ๊ะ.......!?” (ฮิวเอะ)

            “หายใจ...... ได้.......!?” (คาเรน)


คุณชีวาปลดปล่อยพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งลม และช่วงชิงการควบคุมอากาศไปจากราฟาเอล


            “เจ้าจะทำให้ฉันสนุกเล็กน้อยสินะ ถ้าเช่นนั้น.......” (ราฟาเอล)


ราฟาเอลขยับร่างกายเพื่อโจมตีพวกฉันเป็นครั้งแรก

ถึงอย่างนั้น แค่เขายื่นมือไปหาคุณชีวา เพียงแค่นั้น......!


            “อ้าก!?”


คุณชีวาก็ถูกอากาศบดขยี้!?


            “ระดับนี้...... ชั้นจะมาแพ้งั้นเหรอออออ————!!” (ชีวา)


คุณชีวาต่อสู้กับอากาศที่บีบอัด

เขาถือปืนคู่วายุฟูมะโคทาโร่ และผลักดันพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งลมใส่ราชาปีศาจ พลางปลดปล่อยกระสุนอากาศโดยไม่หายใจ

แต่พวกมันทั้งหมด ก็หายไปเป็นอากาศธาตุก่อนที่จะถึงร่างของราฟาเอล


            “ช่างโง่เขลานัก เจ้ามนุษย์ อยู่ในสภาพยับเยินอย่างนั้นแท้ ๆ ทำไมเจ้าถึงมาท้าทายฉันทั้ง ๆ ที่รู้ว่าไม่มีทางชนะ? ยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดีเถิด ถึงมันจะต้องตายเหมือนกันแต่ความเจ็บปวดมันก็เพียงเล็กน้อย” (ราฟาเอล)

            “โชคร้ายหน่อยนะ ชั้นคุ้นเคยกับการท้าสู้ทั้งที่ไม่ชนะว่ะ” (ชีวา)


ปัง, ปัง, ปัง, ปัง, ปัง, ปัง, ปัง, ปัง.......!

กระสุนอากาศถูกปลดปล่อยออกมาจากปากกระบอกปืนคู่วายุฟูมะ โคทาโร่หลายสิบนัด

ถึงจะบอกว่ากระสุนคืออากาศ แต่การยิงนับไม่ถ้วนและใช้อย่างต่อเนื่องขนาดนั้น ลำกล้องปืนย่อมรับไม่ไหว

ปัง, ปัง, ปัง, ปัง, ปัง, ปัง, ปัง, ปัง.......!

ลำกล้องปืนมีรอยแตกเกิดขึ้น


            “......มนุษย์น่ะ เป็นสิ่งมีชีวิตที่ดูไม่ได้ เห็นแก่ตัว, ใจแข็ง, ดื้อรั้น...... ไม่ฟังคำพูดของคนอื่น แล้วก็ทำให้มนุษย์มากมายเดือดร้อน......!” (ชีวา)


คุณ-ชีวาคะ......!


            “เพราะแบบนั้น ถึงจะมาว่านอนสอนง่ายเอาตอนสุดท้าย มันก็ไม่น่าดูหรอก ราชาของสัตว์ประหลาดเอ๋ย ชั้นจะบอกอะไรให้นะ อย่ามาดูถูกมนุษย์นะโว้ยยยยยยย——————————————!!” (ชีวา)

            “น่ะ!? นี่มัน!?” (ราฟาเอล)


พลังศักดิ์สิทธิ์แห่งลมที่ไม่อาจเปรียบได้เอ่อล้นออกมาจากตัวคุณชีวา

มันมากกว่าตอนที่สู้กับคุณไฮเนะหลายสิบเท่า? ทำไมเขาถึงได้มีพลังศักดิ์สิทธิ์ขนาดนี้กันนะ

แต่ถ้าปลดปล่อยพลังศักดิ์ปริมาณขนาดนี้ออกมาในครั้งเดียวละก็ ผลกระทบ.....!?


            “บ้าน่า......! มนุษย์มีพลังศักดิ์สิทธิ์ขนาดนี้......!?” (ราฟาเอล)

            “ก็บอกแล้วไงว่าอย่าดูถูกมนุษย์.......! แม้จะถูกต้อนจนมุมจนไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี ถึงอย่างนั้นมนุษย์ก็ไม่เลือกวิธีที่ฉลาดหรอก มันคือความดื้อรั้นของมนุษย์ไงละ!!” (ชีวา)


ไม่ได้นะ ถ้าปลดปล่อยมันออกมาต่อเนื่องแบบนั้นละก็ ร่างกายของคุณชีวาคงรับไม่ไหว

ปืนคู่วายุฟูมะ โคทาโร่แตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้ว ร่างกายของคุณชีวาก็คงจะเป็นเหมือนกัน......

ทั้ง ๆ ที่เป็นอย่างนั้น สิ่งที่เลวร้ายที่สุดก็คือ คุณชีวาจู่โจมโดยไม่สนใจร่างกายของตัวเอง แต่สุดท้ายเขาก็ทำได้แค่ทัดเทียมกับราฟาเอลเท่านั้น

ราฟาเอลยังมีกำลังเหลืออยู่ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป มันคงจะปิดฉากลงในรูปแบบที่เรียกว่าการทำลายตัวเองของคุณชีวาในไม่ช้า

คุณชีวาไม่อาจเอาชนะราชาปีศาจตนนั้นด้วยตัวคนเดียว

แค่คนเดียวทำไม่ได้หรอก......!

◆◆◆◆◆

 

ตอนที่ 168 สายลมที่เปล่งประกาย

 

ขามัน ขยับไม่ได้

ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้บาดเจ็บเลยแท้ ๆ ฉันเข้าใจ ที่ขาของฉันมันขยับไม่ได้เป็นเพราะความกลัว


            “แข็งใจหน่อยสิ.......! เป็นถึงฮีโร่นะ.......!! ฉันน่ะ!!” (คาเรน)


เหงื่อไหลออกมาจากรูขุมขนทั้งหมดทั่วทั้งร่างกาย สุดท้ายฉันก็ลุกขึ้นยืนได้

ที่ ๆ ฉันมุ่งไปมีที่เดียว


            “คุณฮิวเอะ.......! คุณฮิวเอะ! ไม่เป็นไรนะคะ!?” (คาเรน)


คุณทอร์โดเรด ฮิวเอะ

เธอคือน้องสาวของผู้ก่อตั้งแห่งลมคุณชีวา และตัวเธอเองก็เป็นผู้ใช้พลังศักดิ์สิทธิ์แห่งลมที่ยอดเยี่ยมเช่นกัน


ที่คุณชีวาเปิดใจในตอนสุดท้าย ก็เพราะว่าเธอมาด้วยกันกับฉัน

เธอในตอนนี้ก็ถูกความรู้สึกคุกคามของราชาปีศาจราฟาเอล และขยับร่างกายไม่ได้ดั่งใจเหมือนกัน


            “………………!”


ฉันเหลือบมองเธอแว่บหนึ่ง

จะเรียกว่าโชคดีหรือเปล่านะ? เพราะความระแวดระวังของราชาปีศาจราฟาเอลมุ่งตรงไปทางคุณชีวาที่พยายามเต็มที่ และหันเหความสนใจไปจากพวกฉันโดยสมบูรณ์

พูดได้ว่าเดิมทีพวกฉันก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาอยู่แล้ว

ยังไงก็ตาม ฉันต้องใช้สถานการณ์นี้ให้มีประสิทธิภาพ......!


            “ขอโทษนะคะคุณฮิวเอะ ขยับตัวได้ไหมคะ? ยืนไหวรึเปล่า?” (คาเรน)

            “มะ-ไม่ได้......! มันเหมือนกับร่างกายของข้าน้อย ไม่ใช่ของตัวข้าน้อย......! แบบนี้คงหนีไม่ได้แน่.....!!” (ฮิวเอะ)


อย่างที่คาดไว้เลย จิตใจของคุณฮิวเอะถูกทำลายโดยสิ้นเชิง

ท่าไม่ดีแล้วสิ


            “คุณฮิวเอะ ฟังให้ดีนะคะ พวกเราจะไม่หนี ตรงกันข้าม พวกเราจะสู้ค่ะ” (คาเรน)

            “เอ๋?” (ฮิวเอะ)

            “พวกเราจะจัดการเด็กผีเสื้อนั่น แต่ฉันคนเดียวไม่มีทางทำเรื่องนั้นได้ เพราะงั้นฉันเลยอยากยืมพลังของคุณค่ะ คุณฮิวเอะ” (คาเรน)


พริบตาที่ถูกบอกแบบนั้น สีหน้าของคุณฮิวเอะก็ขาวยิ่งกว่ากระดาษ

ความรู้สึกของเธอมันไม่มีทางเข้าใจได้ นอกจากจะเป็นคนที่ถูกความรู้สึกคุกคามของราชาปีศาจในตอนนี้

ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังฝืนพูด


            “ได้โปรดเถอะค่ะคุณฮิวเอะ ให้ฉันยืมพลังด้วยเถอะ มาโค่นราฟาเอลด้วยกันกับฉันนะคะ” (คาเรน)

            “จะบ้าเหรอ! เรื่องนั้นไม่มีทางทำได้หรอก!! พวกเราไม่มีทางโค่นสัตว์ประหลาดในหมู่สัตว์ประหลาดได้!!” (ฮิวเอะ)


คุณฮิวเอะพูดเหมือนกับจะร้องไห้ออกมาดัง ๆ

ความจริงแล้วฉันเองก็อยากจะเห็นด้วยกับความคิดนั้นสุด ๆ


            “ขนาดท่านพี่ยังทำอะไรไม่ได้เลย......! แล้วข้าน้อยที่ไม่ใช่ฮีโร่จะทำอะไรได้!? ข้าน้อยไม่แข็งแกร่ง......! แน่นอนว่าท่านพี่ ย่อมเหนือกว่าท่าน.......!” (ฮิวเอะ)

            “ฉันเองก็ไม่แข็งแกร่งเหมือนกันค่ะ...... คนที่แข็งแกร่งกว่าฉันมีอยู่มากมาย” (คาเรน)


คุณไฮเนะ ท่านโยริชิโระ คุณโดโรฮะ

ถึงจะแค่คิดเล็กน้อยชื่อนั้นก็ผุดขึ้นมาแล้ว ในฐานะฮีโร่แห่งแสงฉันได้แต่รู้สึกอับอายเท่านั้น แต่คนพวกนั้นทั้งหมด ก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ในตอนนี้


            “คนที่อยู่ที่นี่ตอนนี้ก็คือคุณฮิวเอะ มีแค่คุณกับฉันเท่านั้น เพราะแบบนั้นพวกเราต้องทำอะไรสักอย่างค่ะ” (คาเรน)

            “แต่-แต่ว่า......!” (ฮิวเอะ)

            “ฉันเข้าใจที่คุณกลัวนะคะ แต่ว่า ถ้าพวกเราไม่ทำอะไรเลยละก็ ความพยายามของพี่ชายคุณจะสูญเปล่าค่ะ!!” (คาเรน)


ฉันรู้สึกว่าคำพูดนั้น ได้ทำให้ดวงตาของคุณฮิวเอะที่ถูกย้อมด้วยความกลัว แสดงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างออกมาเล็กน้อย


            “คุณชีวา......! พี่ชายของคุณ ตอนนี้กำลังต่อสู้กับราฟาเอลด้วยพละกำลังที่แลกด้วยชีวิตของตัวเอง แต่นั่นคงจะเป็นสิ่งที่คน ๆ นั้นพอทำได้ คุณชีวาน่ะ อีกไม่นานคงจะล้มลง เพราะร่างกายไม่สามารถทนพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ตัวเองปลดปล่อยออกมาได้!!” (คาเรน)


หรือตัวคุณชีวาเอง อาจจะคิดว่าถึงมันจะเป็นแบบนั้นก็ไม่เป็นไร

สิ่งที่คน ๆ นั้นเล็งไว้ก็คือการถ่วงเวลา

ถ้าการต่อสู้ดำเนินต่อไปในสภาพนี้ละก็ สุดท้ายคุณไฮเนะที่ลบพายุหมุนทั้งสี่ก็จะกลับมา และคุณไฮเนะก็จะจัดการราฟาเอล

แต่ว่าตอนนั้น คุณชีวาคงจะถูกทำลายอย่างแน่นอน

คน ๆ นั้นพยายามแลกชีวิตของตัวเองกับเวลาอยู่


            “เพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องนั้น ตอนนี้! พวกเราต้องเคลื่อนไหวค่ะ!!” (คาเรน)

            “…………!!”


ความรู้สึกอย่างอื่นจากดวงตาของคุณฮิวเอะปรากฏ และขจัดสีสันแห่งความกลัวออกไป


            “จะทำยังไงดีล่ะ?” (ฮิวเอะ)

            “……!!”

            “ถึงจะพูดแบบนั้น ข้าน้อยก็มองไม่เห็นวิธีที่จะหยุดสัตว์ประหลาดด้วยพลังของข้าน้อยกับท่านเลยนะ แล้วพวกเราจะช่วยท่านพี่ได้ยังไงกันล่ะ?” (ฮิวเอะ) 


พูดให้ถูก ๆ ก็คือไม่ใช่แค่พลังของฉันกับคุณฮิวเอะเท่านั้น ความจริงแล้ว ตอนนี้คนที่ทำให้ราฟาเอลขยับไปไหนไม่ได้ก็คือคุณชีวา

พวกเราต้องจัดการราฟาเอล โดยใช้สถานการณ์นี้ให้เป็นประโยชน์สูงสุด

แต่จะทำยังไงล่ะ?

ในขณะที่ราฟาเอลอาบกระสุนอากาศมากมายที่ยิงออกมาจากปืนคู่วายุฟูมะ โคทาโร่ของคุณชีวา เขาก็ทำให้มันไร้ผลและไม่ได้รับบาดเจ็บเลยสักแห่ง

กำแพงป้องกันสายลมที่อยู่รอบ ๆ ตัวเด็กคนนั้นกางออก และป้องกันโดยอัตโนมัติ

ถึงจะใช้ปืนลำกล้องยาวของคุณฮิวเอะ มันก็คงจะเป็นแบบนั้นเหมือนกัน ฉันคิดว่า ถึงจะเป็น [Holy Light Slash], [Holy Light Pierce] ของฉัน มันก็ยากที่จะปลดชีพเขาในครั้งเดียว

และถ้าพวกเราไม่สามารถจัดการเขาด้วยการโจมตีครั้งเดียวได้ละก็ ฉันคิดว่ามันคงจะแย่แน่

ราฟาเอลนั่น คงจะกำจัดพวกฉันในช่วงที่ว่างจากการดวลพลังกับคุณชีวาได้แน่นอน


            “ดังนั้น....... คุณทำแบบนี้ได้ไหมคะ?” (คาเรน)


มันคือการรวมพลังของฉันกับคุณฮิวเอะ

ฉันจะบีบอัดพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงให้ถึงขีดสุด ฉันจะสร้างพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงที่บีบอัดเต็มที่และแข็งแกร่งยิ่งกว่า [Holy Light Pierce] ที่ถูกใช้ด้วยวัตถุประสงค์นั้น


            “จะให้ข้าน้อยใช้กระสุนนั้น ยิงออกไปงั้นเหรอ!?” (ฮิวเอะ)

            “ทำได้ไหมคะ?” (คาเรน)

            “ทำได้....... คิดว่างั้นนะ ปืนยาววายุเอ็นโนะโอซุโนะเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ประจำตัวข้าน้อย มันเป็นปืนที่ยิงพลังศักดิ์สิทธิ์ไร้รูปร่าง ถ้าสับเปลี่ยนพลังศักดิ์สิทธิแห่งลมกับพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงละก็ มันน่าจะไม่มีปัญหา” (ฮิวเอะ)


ดีละ

ฉันพึ่งต่อสู้กับคุณฮิวเอะเมื่อไม่นานมานี้ การยิงที่แม่นยำและยอดเยี่ยมซึ่งเธอแสดงให้เห็นในตอนนั้น ยังทำให้ฉันรู้สึกเสียวสันหลังอยู่เลย

พลังศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงมีความได้เปรียบธาตุทั้งหมดอยู่เล็กน้อย

ถ้าเป็นกระสุนที่บีบอัดเต็มที่ละก็ ต้องทะลวงกำแพงสายลมที่ปกป้องราฟาอัตโนมัติได้แน่ และการเล็งอันแม่นยำของคุณฮิวเอะก็จะยิงศีรษะของราฟาเอล

ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันก็มองเห็นความหวังที่จะจัดการเขาในทีเดียว


            “แต่ว่า...... ถ้าพลาดล่ะ.......?” (ฮิวเอะ)

            “พูดอะไรกันคะ? ตอนที่คุณฮิวเอะสู้กับพวกฉัน คุณแทบจะไม่พลาดเลยนะ” (คาเรน)


พูดตามตรงนะ ถ้าไม่มีมิรัคจังปกป้องพวกฉันด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งไฟที่มีความได้เปรียบในเรื่องความสัมพันธ์ของธาตุละก็ พวกฉันต้องแพ้อย่างแน่นอน


            “ฉันน่ะ เชื่อความสามารถในการยิงปืนของคุณฮิวเอะค่ะ โดนแน่นอน ถ้าไม่เชื่อมั่นก็ไม่ได้เริ่มสักที และการลังเลที่จะเชื่อมั่นมันก็ไม่มีประโยชน์เหมือนกัน” (คาเรน)


มันอาจจะดูแปลก ที่ให้ความเชื่อมั่นกับคนที่พึ่งพบกันวันนี้ถึงขนาดนั้น

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ฉันก็เชื่อในลางสังหรณ์ของตัวเองที่ผ่านสนามรบมานักต่อนัก

มันบอกว่าคน ๆ นี้เชื่อถือได้


            “.......เมื่อละทิ้งความรู้สึกที่พยายามทำให้เชื่อมั่นไป ความรู้สึกเชื่อมั่นจากใจจริงก็จะเกิดขึ้น เป็นแบบนั้นสินะคะ ท่านพี่” (ฮิวเอะ)

            “เอ๋?” (คาเรน)

            “ขอยืมไหล่หน่อยสิ” (ฮิวเอะ)

            “เอ๋? แบบนี้เหรอ?” (คาเรน)


คุณฮิวเอะวางปืนยาววายุไว้ที่ไหล่ของฉัน แล้วตรึงให้อยู่กับที่

มันคงเป็นเทคนิคหลีกเลี่ยงการเล็งที่คลาดเคลื่อน และอาการปืนสั่นตอนที่ยิง


            “......การยิงก็เหมือนกัน ถ้าไม่ละทิ้งความหวังที่จะยิง ก็ไม่สามารถทะลวงใจกลางของเป้าหมายได้ ดึงพลังจากทั่วทั้งร่างกาย ลบความรู้สึก และฝากทุกสิ่งทุกอย่างไว้กับร่างกาย ทำตามที่ฝึกฝนอยู่เสมอ สภาพที่แท้จริงกับความว่างเปล่า หยุดหายใจพลางหายใจ ......ราวกับลงไปในน้ำแข็ง แล้วเหนี่ยวไก” (ฮิวเอะ)


ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจเลย

คงเพราะว่ามันผ่านไปอย่างเป็นธรรมชาติมาก? ทั้ง ๆ ที่มันควรจะเป็นเรื่องที่สุดยอด แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็รู้สึกว่าความเป็นจริงมันเป็นเหตุการณ์ปกติมาก ราวกับสายลมที่ตกลงมา


ตอนที่รู้สึกตัว


ศีรษะของราชาปีศาจราฟาเอลก็ถูกทำลายเป็นชิ้น ๆ

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET