[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 137 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.137 - ตอนที่ 137 นัดพบ


นับจากนั้นเวลาก็ผ่านไปประมาณหนึ่งเดือน......

เวลาที่จะพิสูจน์ว่าคำพูดของโยริชิโระมันถูกต้องหรือเปล่าได้มาถึงแล้ว


            “แต่...... ทำไมพวกผมถึงมาอยู่ที่นี่ละ?” (ไฮเนะ)


ที่ ๆ พวกผมกำลังยืนอยู่ในตอนนี้ ไม่ใช่เมืองอโพรอนที่คุ้นเคยตามปกติ พวกผมออกมาข้างนอก มันเป็นทุ่งหญ้าอันว่างเปล่าที่อยู่ห่างไกล

จากขนาดทั้งหมด ผมพอจะบอกได้ว่ามันอยู่ตรงจุดกึ่งกลางระหว่างเมืองอโพรอนและอิชตาร์เบลซ

เดิมทีอิชตาร์เบลซเป็นเมืองที่อยู่ไกลที่สุดเมื่อมองจากเมืองอโพรอน ดังนั้นตรงจุดกึ่งกลางจึงมีระยะทางที่ค่อนข้างไกลพอสมควร


ยิ่งไปกว่านั้นมันก็ไม่มีอะไรอยู่ที่นั่นเลย ถึงแม้ว่าผมที่มาถึงจุดหมายปลายทางจริง ๆ กวาดตามองไปรอบ ๆ มันก็มีแค่หญ้าเตียน ๆ อยู่เท่านั้น

เพราะว่ามันเป็นพื้นที่แห้งแล้งที่ไม่มีต้นไม้ใหญ่เติบโตอยู่รึเปล่านะ ภูมิประเทศเลยแสดงให้เห็นพื้นที่แนวนอนอย่างสมบูรณ์แบบ


ตอนนี้ผม, คุณคาเรน และโยริชิโระอยู่ที่นั่น หากนับรวมโดโรฮะที่โยริชิโระพามาด้วยก็เป็นสี่คน

ในที่ ๆ ห่างออกไปเล็กน้อย มีกองอัศวินแห่งแสงออโรร่ารวมตัวกันประมาณหนึ่งร้อยคน จะเรียกพวกเขาว่าผู้ติดตามของผู้ก่อตั้ง หรือคนคุ้มกันก็ได้


            “นี่โยริชิโระ เธอจะบอกพวกเราได้รึยัง?” (ไฮเนะ)


ทูตของศาสนจักรแห่งลมจะมารออยู่ในที่แบบนี้จริง ๆ เหรอ?

ผมถามอย่างนั้นต่อไป.......


            “แหม ดิฉันไม่ได้พูดแบบนั้นเลยสักคำนะคะ” (โยริชิโระ)

            “เอ๋~?” (ไฮเนะ)


งั้นเธอจะพาพวกผมถ่อมาถึงที่นี่ทำไมล่ะ?


            “ขอประทานโทษค่ะ ท่านไฮเนะ” (โดโรฮะ)


โดโรฮะพูดแบบนั้นแล้วคุกเข่าลงทันที


            “เพราะฉันได้รับคำสั่งอย่างเคร่งครัดจากท่านโยริชิโระ ไม่ให้เปิดเผยกำหนดการในวันนี้ให้ท่านไฮเนะทราบได้ทั้งหมดค่ะ” (โดโรฮะ)

            “เอ๋? ทำไมล่ะ!?” (ไฮเนะ)

            “เธอบอกว่าจะเซอร์ไพรส์คุณน่ะค่ะ” (โดโรฮะ)


เฮ้ย ผู้ก่อตั้งคนนี้

ผมมองด้วยสายตาที่เหมือนจะทิ่มแทง แต่โยริชิโระกลับทำสีหน้าสบาย ๆ


            “.......คุณคาเรนล่ะ?” (ไฮเนะ)

            “ขอโทษนะคะ...... ฉันได้ยินว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้แล้วค่ะ” (คาเรน)


งั้นก็มีแต่ผมที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยน่ะสิ!


            “เพราะว่าตอนนี้ ฉันต้องเกี่ยวข้องในเรื่องการทูตกับศาสนจักรอื่นในฐานะฮีโร่น่ะค่ะ แล้วก็...... เนอะ ท่านโยริชิโระ?” (คาเรน)

            “ใช่แล้วค่ะ คุณคาเรน” (โยริชิโระ)

            ““เพราะว่าพวกเราอยากเตรียมเซอร์ไพรส์ให้กับคนที่ชอบน่ะค่ะ!””


อย่าประสานเสียงกันสิ ผมไม่มีทางคิดว่ามันน่ารักหรอก!

พอสองคนนี้เข้าอกเข้าใจกัน พวกเธอก็ปั่นหัวผมยิ่งกว่าเดิม

ตอนที่มีบุคคลที่สามอยู่พวกเธอจะควบคุมตัวเอง แต่พอเป็นตอนที่มีแค่พวกผมสามคนพวกเธอจะกลายเป็นคนบ้าคลั่งที่ไม่มีทางหยุดได้

ผมจะถูกบดขยี้แบบนั้นอีกสักกี่ครั้งกันนะ?


......เอ๋? แต่ถ้าจะพูดให้ถูก ๆ ตอนนี้ไม่ได้มีแค่สามคนนี่ ยังมีอยู่อีกคนหนึ่ง

ความสนใจของผมอยู่ที่คนที่สี่ ผมหันไปทางเด็กผู้หญิงผิวดำ

ฮีโร่แห่งเงาที่กลับมาจากเมืองหลวงแห่งความมืดอบิสเมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งพันปี โดโรฮะ ถึงเธอจะความจำเสื่อม เธอก็ใสซื่อเหมือนกับเด็กสาว ทั้ง ๆ ที่เธอได้ชื่อว่าเป็นฮีโร่ที่อาวุโสที่สุด แต่ว่า.......


            “ต้องขอประทานโทษด้วยนะคะท่านไฮเนะ อย่างที่ฉันได้เรียนท่านไปเมื่อครู่ ฉันถูกห้ามไม่ให้บอกน่ะค่ะ” (โดโรฮะ)

            “อา ไม่ต้องไปใส่ใจหรอก ยังไงผมก็ต้องรู้ในอีกไม่กี่ชั่วโมงใช่ไหมล่ะ?” (ไฮเนะ)


แต่ทำไมเธอถึงทำท่าทีนอบน้อมกับผมถึงขนาดนั้นล่ะ?

เธอเป็นเด็กที่สุภาพจนผมไม่คิดว่าเธอความจำเสื่อมตั้งแต่แรก ——ผมอยากให้เหล่าฮีโร่ในตอนนี้เอาเธอเป็นตัวอย่าง ——เธอสุภาพมากเกินไปแม้แต่กับผมที่เป็นเพียงผู้ช่วยฮีโร่แต่ในนาม?


            “ให้คุณได้รับการเคารพนับถือสักครั้งมันก็โอเคใช่ไหมล่ะคะ?” (โยริชิโระ)


โยริชิโระกระซิบจากด้านหลังด้วยเสียงที่แผ่วเบา

หรือว่ายัยนี่ เอาคำสอนประหลาด ๆ ให้กับโดโรฮะที่ความจำเสื่อมงั้นเหรอ?


            “เอ่อ ท่านไฮเนะคะ!” (โดโรฮะ)


โดโรฮะเริ่มพูดอะไรบางอย่าง


            “ถ้าท่านไม่พอใจล่ะก็ มาขยำหน้าอกของฉันเพื่อทำให้จิตใจสงบก็ได้นะคะ!” (โดโรฮะ)

            “เฮ้ยยัยคนสอนนนนนนนนนน!!” (ไฮเนะ)


ผมรู้สึกกังวลที่จะฝากโดโรฮะไว้กับโยริชิโระในชั่วอึดใจ!

เพราะอยู่ต่อหน้าสายตาของผู้ติดตามและฮีโร่ ผมจึงไม่สามารถคว้าคอเสื้อของผู้ก่อตั้งได้


            “เธอยัดอะไรใส่เด็กคนนี้เนี่ย!? เธอกำลังทำให้หัวใจที่บริสุทธิ์ของเด็กคนนี้แปดเปื้อนนะ!?” (ไฮเนะ)

            “อุฟุฟุ ? ก็เพราะว่าโดโรฮะถามดิฉันว่า อะไรที่จะทำให้คุณมีความสุขน่ะสิคะ......” (โยริชิโระ)

            “ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ยิ่งไม่ควรสอนเรื่องหลอกลวงให้กับเธอเข้าไปใหญ่!!” (ไฮเนะ)


ไม่สิ มันไม่ใช่เรื่องที่ผมจะมีความสุขเพราะได้จับหน้าอกสักหน่อย

เรื่องที่ต้องจัดการ? มีหลายอย่างเลยสินะ?


            “ท่านไฮเนะ, ท่านโยริชิโระ” (โดโรฮะ)


ระหว่างที่พวกผมกำลังมีลับลมคมในกันอยู่ โดโรฮะที่ใจเย็นอยู่คนเดียวก็แจ้งพวกผม


            “มาแล้วค่ะ” (โดโรฮะ)


เอ๋? อะไร? อะไรมาล่ะ?

หรือว่า ทูตของศาสนจักรแห่งลม


            “ทูตไม่มาหรอกค่ะ ศาสนจักรแห่งลมไม่มีทางส่งคนมาอยู่ภายใต้พวกเราหรอกค่ะ” (โยริชิโระ)


ทิศทางที่โดโรฮะชี้และโยริชิโระมอง

มีฝุ่นขนาดใหญ่ก่อตัวอยู่ที่นั่น


.........ไม่สิ ผิดแล้ว ผมคิดว่ามันเป็นฝุ่นอยู่ชั่วขณะ แต่มันไม่ใช่

มันคือเมฆ

เมฆสีดำที่กำลังก่อตัวเป็นกลุ่มก้อนราวกับเมฆที่ทำให้เกิดฟ้าร้อง ได้แผ่ขยายในตำแหน่งที่ต่ำจนแทบจะสัมผัสพื้นดิน มิหนำซ้ำมันก็กำลังพัดลมพายุ และเปลี่ยนรูปร่างพลางเคลื่อนที่อยู่ตลอด

ปรากฏการณ์ธรรมชาติแบบนั้น ผมไม่เคยเห็นไม่เคยได้ยินเลย


            “นั่นคือ...... ‘เขตแดนวายุ’ เหรอคะท่านโยริชิโระ?” (คาเรน)


คุณคาเรนถามโยริชิโระโดยมีความกังวลผสมอยู่

‘เขตแดนวายุ’?


            “ใช่ค่ะ เพื่อซ่อนกองบัญชาการ ศาสนจักรแห่งลมจึงกางกำแพงที่มีพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งลม ไม่เพียงแต่บดบังการมองเห็นเท่านั้น มันยังปิดกั้นผู้บุกรุกทางกายภาพอีกด้วย มันเป็นเทคนิคที่เหมือนกับสัญลักษณ์ในเชิงตัดขาดของพวกเขาค่ะ” (โยริชิโระ)

            “เอ๋? เดี๋ยวก่อนนะ งั้นที่ของแบบนั้นกำลังแผ่ขยายอยู่ตรงหน้าพวกเราก็เพราะ......” (ไฮเนะ)

            “ศาสนจักรแห่งลมจะไม่ส่งทูตมาค่ะ พวกเขาไม่ส่งใครมาเลย .............เมืองก็เลยมาด้วยตัวเองค่ะ” (โยริชิโระ)


แล้วเมฆสีดำนั่นก็ค่อย ๆ เข้ามาใกล้พวกผม

เมฆสีดำที่เหมือนกับกำแพงเข้ามาใกล้ ๆ จนอยู่ต่อหน้าพวกผม และตอนที่ทัศนวิสัยกลายเป็นรอยด่างดำของสีเทาและสีดำนั้น

มันก็หยุดเข้าใกล้ทันที


และพริบตานั้น

‘เขตแดนวายุ’ ก็ถูกขจัดออกไป

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET