[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 131 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.131 - ตอนที่ 131 รู้สำนึก


ตอนที่พวกคุณไฮเนะน่าจะไปถึงที่หมายนั้น

ผู้มาเยือนของดิฉัน—— ผู้มาเยือนของโยริชิโระก็ปรากฏตัว


            “โดโรฮะ” (โยริชิโระ)

            “ค่ะ ท่านโยริชิโระ” (โดโรฮะ)


ดิฉันเรียกโดโรฮะที่หมู่นี้อยู่เคียงข้างดิฉันเสมอมา

ต้องขอบคุณที่มีเธออยู่ด้วย มันจึงทำให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวในช่วงนี้ของดิฉันหายไป

รู้สึกเหมือนดิฉันได้กลับมาเกิดใหม่ กลับไปในช่วงที่ดิฉันเป็นอิซานามิ แต่ถ้าตอนนี้เด็กคนนี้อยู่ด้วยมันจะเป็นปัญหาค่ะ


            “ขอดิฉันอยู่คนเดียวสักครู่นะคะ อย่าให้ใครเข้ามาในห้องจนกว่าดิฉันจะบอกว่าโอเคนะคะ” (โยริชิโระ)

            “ทราบแล้วค่ะ” (โดโรฮะ)


โดโรฮะที่ว่านอนสอนง่ายออกไปจากห้องส่วนตัวของดิฉันทันที เมื่อเสียงประตูห้องครั้งสุดท้ายปิดลง บริเวณรอบ ๆ ของดิฉันก็ถูกห่อหุ้มด้วยความเงียบ


            “.......ตั้งใจจะแอบไปถึงเมื่อไหร่เหรอคะ? ที่ลอบเข้ามาจนถึงที่นี่ก็เพราะว่ามีธุระใช่ไหมล่ะคะ?” (โยริชิโระ)


ดิฉันประกาศ แล้วดิฉันก็พบสิ่งเล็ก ๆ บางอย่างกำลังคลานแหมะ ๆ อยู่ที่กำแพงห้อง

ด้วยขาทั้งสี่และหางยาว ๆ  ตัวนิวต์ หรือว่าจิ้งจก ดิฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตแบบนั้น

แต่ว่า ถ้าเปรียบเทียบกับสิ่งมีชีวิตประเภทที่ว่ามาล่ะก็ มันดูใกล้เคียงกับตัวนิวต์มากกว่า

ผิวหนังมันลื่น และดูเหมือนมันจะมีความชื่นอยู่เต็มไปหมด

พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ มันเป็นสัตว์ประหลาดธาตุน้ำตัวจิ๋วที่คล้ายคลึงกับตัวนิวต์มาก ๆ


            “เทพวารีคอร์เซอเวท” (โยริชิโระ)


เพียงเหลือบมองดิฉันก็ทราบแล้ว

หนึ่งในธาตุทั้งสี่ ผู้ที่ประกาศว่าตนเองเป็นผู้ที่มีสติปัญญามากที่สุดในหมู่พวกนั้น เทพเจ้าเล่ห์จอมหลอกลวง

เพราะว่าดิฉันเป็นเทพเหมือนกัน ดิฉันจึงสัมผัสได้ว่าดวงวิญญาณของเทพสถิตย์อยู่ในนิวต์ตัวจิ๋วนั่น


            “คราวนี้ปรากฏตัวด้วยรูปร่างที่เล็กจริง ๆ นะคะ เพราะร่างเดิมถูกคุณไฮเนะทำลาย คุณก็เลยสร้างร่างใหม่ไม่ทันสินะคะ” (โยริชิโระ)

            『ท่านเทพธิดาแห่งแสงอินเฟลชั่น ไม่ได้พบกันเป็นเวลานานตั้งหลายร้อยปีเลยนะครับ』


ตัวนิวต์—— พูดให้ถูก ๆ ก็คือเทพวารีคอร์เซอเวทที่มาจุติในสัตว์ประหลาดตัวจิ๋วอย่างตัวนิวต์ พูดกับดิฉันด้วยท่าทีน่ารังเกียจ


            『ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณจะมาจุติในตัวมนุษย์อีกครั้ง ซ้ำยังเป็นผู้ก่อตั้งของศาสนจักรแห่งแสงสว่างที่ศรัทธาตัวคุณอีกต่างหาก ถ้าคุณบอกผมมาคำเดียวล่ะก็ ผมจะสั่งให้ศาสนจักรแห่งน้ำที่เป็นสัตว์เลี้ยงของผม จัดเตรียมสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายให้กับคุณ.......』

            “คุณปรากฏตัวต่อหน้าดิฉันเพื่อพูดเรื่องนั้นเหรอคะ? ถึงขั้นกลายเป็นรูปร่างของจิ้งจกอัปลักษณ์อย่างนั้น” (โยริชิโระ)

            『โหดร้าย......! ถ้างั้นผมจะรีบเข้าเรื่องเลยนะครับ』


ตัวนิวต์เปลี่ยนน้ำเสียง


            『พระแม่ธรณีแมนเทิลหายไปแล้วครับ』


ไม่ใช่เสียงดัง แต่เป็นเสียงที่หนักแน่น มันคือน้ำเสียงที่บอกเป็นนัย ๆ ว่านี่เป็นเรื่องใหญ่


            “......คงยังงั้นล่ะค่ะ คลื่นแรงดึงดูดของไมโครแบล็คโฮลที่คุณไฮเนะปลดปล่อยมันมาจนถึงที่นี่ หากเขาใช้มันแล้วเทพไม่หายไปเลยสักองค์มันคงจะแปลกน่าดู” (โยริชิโระ)

            『นี่ไม่ใช่เวลาที่เราจะมาพูดอย่างใจเย็นนะครับ! เทพ! เทพหายไปนะครับ! เทพทั้งห้าในยุคสมัยแห่งการสร้างโลกที่ควรจะเป็นอมตะชั่วนิรันดร์หายไปนะครับ!!』


นิวต์ตัวเล็กพูดด้วยการเคลื่อนไหวของคลื่นทางจิตใจซึ่งมีแต่เทพเท่านั้นที่ได้ยิน

เสียงของเทพองค์นี้ ไม่ว่าจะผ่านทางอากาศหรือว่าผ่านทางจิตใจ มันก็รำคาญหูมาก ๆ เลยล่ะค่ะ


            『เทพแห่งความมืดเอ็นโทรปี ทำเรื่องที่รุนแรงถึงขนาดนี้! กะแล้วเชียวว่าเทพองค์นั้น อยู่นอกเหนือความเข้าใจของพวกเราครับ! สิ่งที่เขาทำ......!』

            “มันทำลายสมดุลของโลก และสุดท้ายก็อาจจะทำให้มันพังทลาย เขาเป็นเทพที่อันตรายและไม่สามารถควบคุมได้ .......คุณอยากจะพูดแบบนั้นใช่ไหมคะ?” (โยริชิโระ)

            『ค-!? ครับ......!?』

            “ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกเราต้องรวบรวมพลังของเทพทั้งห้าที่ยังเหลืออยู่โดยเร็ว เพื่อต่อสู้ร่วมกันแบบเดียวกับยุคสมัยแห่งการสร้างโลก, จัดการเอ็นโทรปี แล้วปิดผนึกเขาอีกครั้ง คุณมาเพื่อพูดแบบนั้นสินะคะ เทพวารีคอร์เซอเวท” (โยริชิโระ)

            『ครับ ครับ! เป็นอย่างนั้นเป๊ะ ๆ เลยครับ! สมกับเป็นเทพธิดาแห่งแสงสว่าง! คุณเองก็มีความกังวลแบบเดียวกับผม.......!』


            “แล้วมันยังไงเหรอคะ?” (โยริชิโระ)


คำพูดที่เด็ดขาดของดิฉันได้ทำให้คอร์เซอเวทหยุดหายใจครู่หนึ่ง

แล้วท่าทีระแวดระวังก็ลอยออกมา


            “มันก็จริงอยู่ที่เอ็นโทรปี—— ที่ตอนนี้เป็นมนุษย์ คุณคุโรมิยะ ไฮเนะทำให้พระแม่ธรณีแมนเทิลที่เป็นมุมหนึ่งในมหาเทพทั้งห้าหายไป ......แล้วมันยังไงเหรอคะ?” (โยริชิโระ)

            『เอิ่ม......! คือ......!?』

“คุณคงกำลังได้ใจอยู่สินะคะ คุณคอร์เซอเซอเวท เพราะเอ็นโทรปีที่เกะกะลูกหูลูกตาฟื้นคืนชีพ คุณก็เลยอยากจะกำจัดเขาให้ได้ แต่ลำพังคุณคนเดียวมันทำไม่ได้ หากเทพธิดาแห่งแสงผู้มีความได้เปรียบอย่างเหนือชั้นต่อพลังแห่งความมืดไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกัน คุณก็ทำอะไรไม่ได้” (โยริชิโระ)


แต่ทวยเทพแห่งธาตุทั้งสี่กับดิฉันน่ะ ปัจจุบันได้ตัดความสัมพันธ์กันไปเกือบหมด ตั้งแต่เหตุการณ์เมืองหลวงแห่งความมืดอบิสเมื่อหลายร้อยปีก่อนแล้ว

ความสัมพันธ์ของพวกเรามันหายไปตั้งแต่ตอนที่เขาพูดว่าขอความช่วยเหลือแบบมักง่ายแล้ว

ถึงอย่างนั้น การทำให้แมนเทิลหายไปก็เป็นเรื่องใหญ่ที่สั่นคลอนทวยเทพทั้งหมด เขาคงจะคิดว่า ดิฉันที่เป็นเทพธิดาแห่งแสงมองว่ามันเป็นเหตุการณ์สำคัญ ย่อมลืมความไม่พอใจเดิม แล้วมารวมกลุ่มกันจัดการกับเอ็นโทรปีอีกครั้ง

สำหรับเขาแล้ว การหายไปของแมนเทิล คือโอกาสดีที่จะเปลี่ยนกระแสของสถานการณ์


            “ถ้าเช่นนั้น ดิฉันจะพูดอีกครั้งนะคะ เทพหายไป แล้วมันยังไงเหรอคะ?” (โยริชิโระ)

            『โกะ......!?』


เนื่องจากคอร์เซอเวทยังอยู่ในสภาพพูดไม่ออก ฝั่งดิฉันจึงพูดต่อไป


            “โลกใบนี้ไม่ต้องการเทพอีกแล้ว ดังนั้นไม่ว่าเทพจะอยู่หรือตาย มันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญค่ะ .......ไม่สิ ถ้าเทพมีอยู่แล้วเป็นภัยต่อมนุษย์และโลกล่ะก็  เผลอ ๆ การทำลายพวกมันคงจะเป็นเรื่องดีด้วยซ้ำ เอ็นโทรปีน่ะ......” (โยริชิโระ)


คุณไฮเนะน่ะ......


            “ทำสิ่งที่ถูกต้องค่ะ” (โยริชิโระ)

            『บ้าน่า! ไม่เป็นแบบนั้นหรอก! สังหารเทพนะ! มันมีเรื่องที่ชั่วช้ายิ่งกว่านั้นในโลกอีกเหรอ!?』

            “ช่างโง่เขลาจังนะ คอร์เซอเวท ที่เรียกตัวเองว่าจอมวางแผน คงตั้งใจจะสื่อว่าตัวเองล่วงรู้ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกสินะคะ แต่คุณกลับไม่รู้สิ่งสำคัญอย่างหนึ่ง” (โยริชิโระ)

            『น่ะ!? นั่นคือ......!?』

            “เทพแห่งความมืดเอ็นโทรปี คือผู้ที่ยืนอยู่ในจุดสูงสุดของเทพทั้งหกค่ะ ดิน, น้ำ, ไฟ, ลม และดิฉันที่เป็นแสงเกิดขึ้นมาจากก้นบึ้งของความมืด เพราะแบบนั้น เขาจึงมีสิทธิ์ที่จะลบสิ่งที่ตัวเองสร้างขึ้นมาหากตัวเขาไม่พอใจค่ะ การแสดงสิทธิ์อันชอบธรรมนั้นก็คือแบล็คโฮลค่ะ” (โยริชิโระ)


หลุมแห่งความมืดที่ลบทุกสิ่งทุกอย่าง

พูดตามตรงนะคะ แม้แต่พลังศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงที่พูดได้ว่าเหนือกว่าธาตุความมืดอย่างท่วมท้นก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของแบล็คโฮล

ก่อนที่พลังแห่งแสงจะไปถึงสสารมืดที่ถูกบีบอัดสุด ๆ ซึ่งเป็นแกนกลางของหลุมดำ แรงดึงดูดที่เกิดขึ้นมาจากมันจะจับแสงเอาไว้ และกักขังมันไว้ในรัศมีของแบล็คโฮลชั่วนิรันดร์

เอ็นโทรปีที่อยากทำลายโลกจริง ๆ น่ะ ไม่มีใครหยุดได้หรอกค่ะ


            “แต่เขาเป็นคนใจดีค่ะ ไม่ใช่เทพใจคอคับแคบที่จะลบสิ่งที่ไม่ตรงกับความรู้สึกของตัวเองทิ้งทันทีค่ะ ......คอร์เซอเวท คุณมันโง่ คุณก็เลยเข้าใจความใจดีของเอ็นโทรปีผิดไปเพราะความโง่เขลานั่น” (โยริชิโระ)


อาละวาดตามใจชอบต่อหน้าเขาที่ใจดี, เหยียบย่ำเกียรติของมนุษย์ที่เขาให้ความสำคัญที่สุด

แล้วหัวเราะเยาะเขา, ดูถูกเหยียดหยามเขา สุดท้ายก็ได้รู้ว่าเขาทำให้เทพหายไปได้

จนป่านนี้แล้ว

ดิฉันก็ยังอดหัวเราะเยาะระดับความโง่ของคุณไม่ได้


            “คอร์เซอเวท คุณคงกำลังหวาดกลัวไปพร้อม ๆ กับได้ใจอยู่สินะคะ คุณอาละวาดใส่เอ็นโทรปีอย่างรุนแรงโดยไม่รู้ว่าเขาทำให้คุณหายไปได้ ต่อมความอดทนของเขา ตอนนี้อาจจะถูกทำลายไปแล้วก็ได้.......” (โยริชิโระ)


เพราะแบบนั้นตอนนี้ น้ำเสียงที่ผสมกับคำถามจากคอร์เซอเวทที่ทำให้คนฟังรำคาญก็เลยหายไป

เขาไม่อาจสงบจิตสงบใจได้


            “แม้แต่แมนเทิลที่ควรจะได้รับการยกโทษมาก ๆ มากเสียยิ่งกว่าคุณ เขาก็ยังไม่ยกโทษให้เลยค่ะ” (โยริชิโระ)

            『อินเฟลชั่น......! ท่านเทพธิดาแห่งแสงอินเฟลชั่น...... !!』

            “คอร์เซอเวทผู้เรียกตัวเองว่าจอมวางแผน, ปั่นหัวมนุษย์ แล้วให้พวกเขาฆ่าฟันอย่างไร้ประโยชน์ การที่คุณถอนตัวจากการเล่นตลกกับมนุษย์ในยุคนี้ที่พลังงานแห่งการสวดภาวนาเหือดแห้งก็เพราะว่า คุณตั้งใจจะสร้างระบบที่ช่วงชิงพลังวิญญาณแกมบังคับจากมนุษย์ในยามคับขัน เหมือนกับแมนเทิลใช่ไหมคะ?” (โยริชิโระ)


ถ้าพลังงานแห่งการสวดภาวนาไม่เพียงพอ ก็ไปรีดไถการสวดภาวนาจากมนุษย์ด้วยระบบนั้นเอาก็ได้ คงจะคิดแบบนั้นอยู่สินะ

การหวังผลประโยชน์จากศาสนจักรและสัตว์ประหลาด คงจะเป็นการเล่นสนุกของตนเองในระหว่างที่เตรียมการเรื่องนั้น

เทพวารีคอร์เซอเวท


            “......แต่ว่า แมนเทิลที่เปลี่ยนมาใช้ระบบนั้น ถูกเอ็นโทรปีทำให้หายไปแล้ว คอร์เซอเวท ถ้าคุณอยากจะเจริญรอยตามเธอล่ะก็ คุณก็ทำแบบเดียวกับเธอแล้วกันนะคะ” (โยริชิโระ)


การสวดภาวนาไม่เพียงพอ และเหือดแห้ง

วิธีสุดท้ายที่เทพวารีกำลังจัดเตรียมเพื่อแก้ปัญหาเรื่องนั้น ย่อมสัมผัสกับความโกรธเกรี้ยวของเทพแห่งความมืดอย่างแน่นอน

พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ โชคชะตาที่รอเทพวารีอยู่ก็คือ ลืมเรื่องมนุษย์ไปซะแล้วหายตัวไปเงียบ ๆ หรือถูกบดขยี้ด้วยความโกรธเกรี้ยวของเทพแห่งความมืดและหายไป ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง


            『เทพธิดาแห่งแสง! ท่านอินเฟลชั่น! ขอร้องล่ะครับ......!!』


เสียงร้องน่าสังเวชถูกส่งมาจากนิวต์ตัวจิ๋ว


            『ได้โปรดช่วยผมด้วยเถอะครับ! ผมทำให้เอ็นโทรปีโกรธตั้งหลายครั้ง! เพราะงั้นหมอนั่นไม่มีทางยกโทษให้ผมแน่! ......แต่ผมไม่อยากหายไป ไม่อยากหายไปเลยครับ!! ได้โปรดเถิดเทพธิดาแห่งแสง ตัวตนผู้เป็นมารดาของเทพทั้งปวง!! ได้โปรดช่วยผมคนนี้ด้วยเถอะครับ! ได้โปรดปกป้องผมจากเทพแห่งความมืดผู้ป่าเถื่อนด้วยเถอะครับ!!』

            “เทพ ภาวนากับเทพเหรอคะ?” (โยริชิโระ)


ทั้ง ๆ ที่คุณเล่นตลกกับมนุษย์ ที่ทุ่มเทสวดภาวนาให้กับคุณมาจนถึงตอนนี้อย่างรุนแรง


            “หน้าด้าน คือคำพูดที่อธิบายตัวคุณค่ะ เทพวารีคอร์เซอเวท ไม่มีสิ่งไหนที่จะจัดการได้ลำบากเท่ากับการที่คนโง่เขลาเข้าใจผิดว่าตัวเองฉลาดแล้วล่ะค่ะ คนโง่เขลาอย่างคุณคงไม่ได้สังเกตุเห็นสินะคะ คุณคิดว่าฝ่ายตรงข้ามที่โกรธเพราะความโง่ของคุณน่ะ จะมีแค่เอ็นโทรปี——คนเดียวเหรอคะ!?” (โยริชิโระ)

            『ได้โปรดช่วยผมด้วยเถอะนะอินเฟลชั่น! ได้โปรดช่วยผมด้วย......!!』

            “ไสหัวไปซะ แค่ได้ยินเสียงของคุณ ดิฉันก็รู้สึกสะอิดสะเอียนแล้วค่ะ สุดท้ายนี้ดิฉันจะให้คำแนะนำอย่างหนึ่ง ถ้าคุณไม่อยากหายไปขนาดนั้นล่ะก็ ไปซ่อนอยู่ที่ก้นบึ้งของมหาสมุทรนะคะ แล้วทิ้งความภาคภูมิใจของเทพไปซะ ถ้าคุณประทังชีวิตด้วยพลังงานแห่งการสวดภาวนาอันน้อยนิดที่พวกมนุษย์เติมให้ล่ะก็ คุณน่าจะมีชีวิตอยู่ในฐานะภูตผีที่ตกต่ำได้นะคะ” (โยริชิโระ)

            『ท่านอินเฟลชั่น! มารดาของพวกเรา......า』


ชิ้ง! พลังศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงไหลทะลักออกมา และทำให้สัตว์ประหลาดตัวจิ๋วกระจัดกระจายไป

เสียงที่น่ารำคาญหายไป แล้วความสงบก็กลับมาสู่ห้อง


คอร์เซอเวทคงทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว

ไม่ว่าเขาจะวางแผนชั่วแบบไหน ความกล้าในการเอาชนะความกลัวที่ว่าตัวเองจะถูกเทพแห่งความมืดเอ็นโทรปี—— คุณไฮเนะทำให้หายไป ก็ไม่ได้อยู่ในตัวเจ้าโง่นั่นหรอกค่ะ

ดิฉันรู้สึกเหมือนกับภาระที่แบกอยู่ลดลงไปอย่างหนึ่ง


หลังจากนั้น ดิฉันก็เรียกโดโรฮะที่รออยู่นอกห้องกลับมา แล้วใช้เวลากอดเธออยู่พักหนึ่ง

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET