NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.128 - ตอนที่ 128 จุดจบสีดำ


พระแม่ธรณีแมนเทิล

ตัวจุดชนวนที่ทำให้ภัยพิบัตินี้เกิดขึ้น ตอนนี้เธอได้ปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง

ผมเองก็เข้าใจเหตุผลนั้นเหมือนกัน

เธอรู้ว่าตัวเองโดนรุกฆาต

ผมเอาเครื่องสื่อสารไร้สายที่ติดอยู่ที่หูออกมา แล้วโยนมันทิ้งไป


            “แมนเทิล ออกไปจากตรงนั้นซะ” (ไฮเนะ)


ถึงแม้ว่าผมจะอยู่ห่างไกล แต่ถ้าเอาความยาวของคลื่นที่เป็นเทพเหมือนกันมาซ้อนทับกัน พวกเราก็สามารถสื่อสารได้สบาย ๆ


            “ถ้าเธอคิดว่า ถึงผมจะบดขยี้รูปร่างชั่วคราวที่เรียกว่า ‘แฟรี่’ ไปก็ไม่มีปัญหาล่ะก็ เธอผิดพลาดอย่างมหันต์เลยล่ะ” (ไฮเนะ)

            “ทำไมล่ะคะคุณเอ็นโทรปี!? คุณชมฉันไม่ใช่เหรอคะ! คุณยอมรับว่าเรื่องที่ฉันทำมันวิเศษไม่ใช่เหรอคะ! แต่ตอนนี้คุณกลับมาปฏิเสธทุกสิ่งทุกอย่างเหรอคะ!?” (แมนเทิล)


การพร่ำบ่นของแมนเทิลมันน่าเศร้า


            “ทุก ๆ คนจะมีความสุขนะคะ! พวกมนุษย์ไม่ต้องต่อสู้และไม่ต้องทำงาน เรื่องยุ่งยากน่ารำคาญจะถูกขจัดออกไป และพวกเขาก็จะมีชีวิตอยู่ชั่วนิรันดร์! ฉันที่เป็นเทพ จะดูดกลืนพลังวิญญาณที่คล้ายกับการสวดภาวนาเอามาก ๆ มาเป็นการตอบแทน ทุก ๆ คนจะได้กำไร ไม่มีใครทุกข์ทรมานค่ะ! แล้วทำไม คุณถึงต้องมาขัดขวางความสุขสูงสุดนี้ด้วยล่ะคะ!?” (แมนเทิล)

            “แมนเทิล......” (ไฮเนะ)


ใช่ ผมไม่ได้นึกถึงความกลัวของเธอ

ผมไม่ได้ตระหนักถึงความบิดเบี้ยวที่เก็บซ่อนอยู่ในเบื้องลึกของความใจเสาะของเธอ และชื่นชมเธอแบบมักง่าย ผลลัพธ์ก็คือผมไปสนับสนุนความบ้าคลั่งของเธอ

อินเฟลชั่นย่อมสังเกตุเห็นความบ้าคลั่งที่อยู่ข้างในตัวเธออย่างแน่นอน เพื่อไม่ให้มันออกมาข้างนอก เธอคงจะคอยจัดการและเฝ้าดูมันอย่างระมัดระวังอยู่เสมอ

บางทีผลลัพธ์นั่นก็คือเธอที่ใจเสาะอยู่เป็นประจำ


            “ขอโทษนะ ผมไม่เข้าเธอจริง ๆ ผมไม่เข้าใจทุกอย่าง และยังมองเธอแค่มุมเดียว ผมได้แต่ทำเป็นเข้าใจเธอเพื่อความสะดวกเท่านั้น ขอโทษนะ ขอโทษจริง ๆ ......!” (ไฮเนะ)

            “คุณเอ็นโทรปี คุณกำลังพูดอะไรอยู่เหรอคะ?” (แมนเทิล)

            “แต่ว่านะ แมนเทิล สิ่งที่เรียกว่าความสุขน่ะ บางทีมันก็ไม่ได้ง่ายอย่างนั้นหรอก ความสุขคืออะไร? คำตอบนั้นไม่ได้ออกมาง่าย ๆ ทุกคนพยายามดิ้นรนกับคำถามนั้น และแต่ละคนก็ได้คำตอบที่แตกต่างกัน ดังนั้นคำตอบที่ถูกต้องจริง ๆ ไม่มีทางออกมาหรอก” (ไฮเนะ)


ทำให้ทุกคนมีความสุข

นั่นอาจจะเป็นการจุ้นจ้าน แต่ถ้าเป็นในเรื่องของความปรารถนาล่ะก็ ไม่ว่ายังไงผมก็คิดว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง

แต่การเมินความตั้งใจของอีกฝ่าย แล้วยัดเยียดคำตอบของตัวเองให้กับผู้อื่นน่ะ ไม่ว่ายังไงผมก็คิดว่ามันคือบาป

การคิดว่าอะไรคือความสุข คือสิ่งที่สำคัญสำหรับชีวิตของมนุษย์ สำคัญยิ่งกว่าการได้ความสุขมาเสียอีก


            “ดังนั้นแมนเทิล ผมไม่สามารถยกโทษให้กับการกระทำของเธอที่ช่วงชิงความคิดไปจากมนุษย์ได้ ผมจะทำให้พวกเธอที่ทำแบบนั้นหายไปซะ เหมือนกับมนุษย์ที่จะต้องตายอย่างแน่นอน ประดุจช่วงบั้นปลายชีวิตที่จะมาถึงในอีกกี่หมื่นกี่ร้อยล้านปีหลังจากนี้ ตอนนี้ผม.......” (ไฮเนะ)


จะมอบเครือญาติ......ให้กับเธอ


            “ลดขนาดมหาศาล [Black Hole Cannon]” (ไฮเนะ)


จุดที่เล็กยิ่งกว่าเม็ดของผงแป้งถูกปลดปล่อยออกมาจากมือของผม

ตอนนี้มันลอยไปเป็นเส้นตรงอย่างว่านอนสอนง่าย และพริบตาที่มันไปถึงลำต้นของต้นไม้ยักษ์ มันก็ทำตามที่ผมตั้งค่าไว้ก่อนหน้า........

กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง


            “คิย้าาาาาาา!? อะไรกันเนี่ยยยยยยยยยยยย!?” (แมนเทิล)


สสารมืดที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุดเพิ่มแรงดึงดูดตามกลุ่มก้อนนั้น และเมื่อมันไปถึงจุดสำคัญ มันก็กลายเป็นแบล็คโฮลที่สร้างแรงดึงดูดไร้ขีดจำกัด

เมื่อมันเป็นแบบนั้นก็ไม่มีสิ่งใดหนีรอดไปได้ ไม่ว่าจะมีปริมาณมากหรือไม่ก็ตาม ทั้งหมดถูกกักขังอยู่ในแรงดึงดูดแล้วตกลงสู่ความมืดอันไม่มีที่สิ้นสุด


กระทั่งมารดาสัตว์ประหลาดแห่งดินที่มีปริมาณมากที่สุดในโลก ร่างไม้นั่นก็ส่งเสียงแคร่ก ๆ อย่างรวดเร็ว และเสียงแคร่ก ๆ นั่นก็ถูกดูดเข้าไปในอากาศ, ถูกบดขยี้ แล้วหายไปในความมืดทั้ง ๆ ที่มันกำลังแตกสลาย


และ ผู้ที่อยู่ข้างนอกก็เช่นกัน


            “ไม่น้าาา———า!? ทำไมกานนนน————น!? ร่างเทพของฉันก็ด้วย! แม้แต่ร่างเทพของฉันก็ถูกดูดเข้าไปในแรงดึงดูดดดดด————ด!?” (แมนเทิล)


แมนเทิลตะโกนเต็มที่

เพราะงั้นผมถึงได้เตือนไงว่า ‘ออกไปจากตรงนั้นซะ’

วิธีสุดท้ายของเทพแห่งความมืดเอ็นโทรปีผู้นี้ ไม่ใช่ของกระจอก ๆ ที่จะไม่มีผลเพราะอีกฝ่ายบอกว่าไม่มีร่างเนื้อ

มันสามารถกลืนกินร่างเทพ—— ดวงวิญญาณของเทพที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับปริมาณได้


ตอนที่สนทนากับเทพอัคคีโนวา ผมบอกไปว่าตัวเอง ‘ไม่สามารถปิดผนึกเทพได้’

ผมไม่สามารถปิดผนึกได้ แต่ผมสามารถลบให้หายไปได้

ยังฟากโน้นในความมืดของหลุมดำ

ทั้ง ๆ ที่ผมไม่ได้ใช้พลังนี้กับโนวาและคอร์เซอเวทแท้ ๆ แต่ผมกลับต้องมาใช้กับเธอ


            “......ผมเสียใจสุด ๆ เลยนะ พระแม่ธรณีแมนเทิล” (ไฮเนะ)


ถ้าผมเลือกคำพูดอย่างระมัดระวังล่ะก็ เธออาจจะเข้าใจก็ได้


            “คิย้าาาา——————าา!! ไม่น้าาาาา——————า!!” (แมนเทิล)


เมื่อกลืนกินวาระสุดท้ายของพระแม่ธรณีแล้ว หลุมดำขนาดเล็กสุด ๆ ก็กลืนกินตัวมันเอง แล้วหายไปโดยไม่เหลือซาก

เป็นไปตามที่ผมกำหนดไว้

หลังจากนี้อย่าเหลืออะไรไว้

ต้นไม้ยักษ์ถูกกลืนกินไปเกือบหมด ยกเว้นส่วนล่างที่มีรูปร่างราวกับตอไม้ที่ถูกคว้าน กระทั่งใบไม้ก็ไม่เหลือเลยสักใบ

ถ้ากำหนดขอบเขตที่มีผลล่ะก็ ข้างนอกจะไม่มีแผลเลยสักแห่ง แต่ข้างในไม่เหลือแม้แต่ซาก

มันคือการทำลายล้างสูงสุดของผม ดังนั้นถ้ายังไม่ถึงที่สุดล่ะก็ ผมจะไม่ใช้มัน

แต่เป็นเพราะมัน คราวนี้พวกผมถึงเอาชนะได้

ไม่สิ ไม่ใช่แค่พลังของหลุมดำ

เหล่าฮีโร่ทั้งสี่คนที่มาถึงในเวลาที่เหมาะสมที่สุด และสนับสนุนผมอย่างดีเยี่ยม ชัยชนะเป็นของพวกเธอ


* * * * *


ด้วยเหตุนี้ การต่อสู้ในอิชตาร์เบลซจึงปิดฉากลง

ผู้คนที่ถูกรากของแกรนด์มาวูดจับตัวไปถูกแยกออกมาทีละคน และพวกผมก็สามารถช่วยเหลือพวกเขาได้โดยไม่มีใครเสียสละเลยแม้แต่คนเดียว

ในเวลาเดียวกับที่พวกเขาแยกออกมาจากเปลือกไม้ สติสัมปชัญญะที่ถูกผนึกก็ฟื้นคืนมา และการกระทำของพวกเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากก่อนหน้านี้ที่พวกเขาถูกจับตัวไปเลย

ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์ ไม่มีชีวิตที่สูญเสียไปในความวุ่นวายครั้งนี้ จะบอกว่านั่นคือโชคดีก็ได้

แต่เพื่อแลกเปลี่ยนกับเรื่องนั้น ความเสียหายที่เมืองได้รับก็มากมายเอาเรื่อง

เพราะรากของแกรนด์มาวูดอาละวาด ตึกรามบ้านช่องมากมายจึงถูกทำลาย, พื้นดินแตก ราวกับมันคือร่องรอยของภัยพิบัติตามธรรมชาติ

การทำให้มันกลับมาเป็นหนึ่งในเมืองใหญ่ทั้งห้าตามเดิมน่ะ ผมคิดว่ามันเหมือนกับงานที่เป็นไปไม่ได้เลย

แต่ผู้คนก็ต้องลงมือทำงานที่ยากลำบากนั้น

เพราะว่ามนุษย์คือคนที่คิดว่า ไม่ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าจะยากเย็นแค่ไหน เราก็จะก้าวข้ามมันไปได้

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET