[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 123 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.123 - ตอนที่ 123 การตัดสินใจของฮีโร่


            “ความสุขสูงสุด......!?”


แนวคิดของยัยนั่น——ตอนนี้ผมให้มันเป็นแนวคิดของต้นไม้ยักษ์นั่น——โดยพูดออกมาด้วยคำ ๆ เดียวว่า ‘ความสุขสูงสุด’ จากนั้นซิลติสกับซาซาเอะจังที่ได้ยินก็ตัวแข็งทื่อ

เพราะว่ามันไม่มีเหตุผล และไม่มีทางเข้าใจได้


            “ปัญหาก็คือ พฤติกรรมของมันในตอนนี้มันไม่มีเจตนาร้ายเลยสักนิด ทั้งหมดคือความหวังดี มันคิดว่าตัวเองทำสิ่งที่ดีเพื่อมนุษย์ก็เลยออกมาเป็นความรุนแรงนี้” (ไฮเนะ)


มันจับตัวมนุษย์ไว้ในต้นไม้ แล้วป้อนสารอาหารให้พวกเขาตามท่อที่อยู่ข้างในต้นไม้

เพื่อแลกเปลี่ยนกับเรื่องนั้น ต้นไม้จะดูดกลืนพลังวิญญาณจากมนุษย์ แล้วสร้างสารอาหารในการดำรงชีวิตของพวกเขา

มนุษย์ที่ถูกจับตัวไป จะดำรงชีวิตอยู่ข้างในต้นไม้ต่อไปชั่วนิรันดร์

ไม่จำเป็นต้องต่อสู้เพื่อปกป้องตนเองจากศัตรูภายนอก และไม่จำเป็นต้องทำงานเพื่อรับสารอาหารในการดำรงชีวิตอีกแล้ว เพราะแบบนั้นความคิด และความรู้สึกก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป

หลับใหลอยู่ในต้นไม้ไปตลอดกาล

สำหรับมันแล้ว นั่นคือความหวังดี ที่ตั้งใจจะขจัดปัญหาทุกอย่างในการดำรงชีวิตออกไป


            “นั่นมันอะไรกันเนี่ย! อย่ามาล้อกันเล่นนะ!!” (ซิลติส)


ซิลติสที่ได้ฟังคำอธิบายที่ทำให้ส่วนของแมนเทิล และส่วนของผมคลุมเครืออย่างชาญฉลาดอารมณ์ขึ้น


            “แค่มีชีวิตอยู่ เราก็จะมีความสุขเนี่ยนะ!? มนุษย์น่ะ จะรู้สึกมีความสุขได้จริง ๆ ก็เพราะความรู้สึกและความนึกคิด! อย่าทำเหมือนกับพวกเขาเป็นแบบเดียวกับพืชผักที่ได้แต่เจริญเติบโตสิ!!” (ซิลติส)


ความหงุดหงิดของซิลติสเหนือกว่าการคาดเดาของผม

เธอเป็นเด็กสาวที่เป็นที่นิยมในช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เรียกว่าฮีโร่ไอดอล จนผมมีข้อสงสัยว่าเธอแค่เป็นฮีโร่ไปวัน ๆ เท่านั้น

เธอต่อต้านทฤษฎีของฝ่ายตรงข้ามที่เรียกว่า ‘ความสุข’ ซึ่งช่วงชิงอิสรภาพกับความตั้งใจ แล้วปล่อยให้พวกเขาแค่มีชีวิตอยู่ยิ่งกว่าใคร ๆ


            “พวกเธอ! ได้ยินไหม!? เรื่องเมื่อกี้น่ะ!?” (ซิลติส)

            『อา ทางนี้เสียงดังฟังชัดเลย』

            『มันยากที่จะเชื่อ แต่ถ้าคุณไฮเนะพูดล่ะก็ ไม่ผิดแน่นอนค่ะ』


!?

เสียงของมิรัคกับคุณคาเรนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่มันมาจากที่ไหนกัน?


            “ตกใจอะไรของนายเนี่ย? พวกเรากำลังติดต่อกันด้วยเครื่องสื่อสารอีเธอเรียล” (ซิลติส)


มีของที่สะดวกแบบนั้นด้วยเหรอ!?

จริงด้วย ถ้ามองดูดี ๆ ก็จะเห็นว่ามีอะไรบางอย่างติดอยู่ที่หูของซิลติส!?


            “การพัฒนาการสื่อสารอีเธอเรียล ที่บริษัทเบต้าทำให้กับกองบัญชาการส่งผลให้ไฮดร้าวิลเลจก้าวหน้าที่สุด! ยังไงก็ตาม ฉันโหวตกำจัดต้นไม้นั่น! เพราะถ้าพวกเขามัวแต่นอนอยู่ก็จะไม่ได้ยินบทเพลงของฉัน และก็ไม่เห็นการเต้นของฉันเหมือนกัน!” (ซิลติส)

            『ชั้นเองก็เห็นด้วยเหมือนกัน จะมาตัดสินความสุขของมนุษย์ให้เหมือนกับต้นไม้ได้ยังไงกัน!』 (มิรัค)

            『ฉันก็.......』  (คาเรน)


ผมได้ยินเสียงของคุณคาเรนจากเครื่องสื่อสารไร้สาย

เธอเว้นช่องว่างไปครู่หนึ่ง แล้วพูดออกมาอย่างเด็ดขาดว่า


            『ไม่ยอมรับแนวคิดของต้นไม้นั่นค่ะ มนุษย์น่ะ อย่างน้อย ๆ ก็มีสิทธิ์คิดด้วยตัวเองว่าอะไรทำให้พวกเขามีความสุขค่ะ สิ่งที่ต้นไม้ใหญ่นั่นกำลังทำอยู่ เป็นการละเมิดสิทธิ์นั้นค่ะ ถ้าถูกละเมิดล่ะก็ การต่อต้านก็คือสิทธิ์ที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรมที่พวกเราได้รับค่ะ!!』 (คาเรน)


สมกับเป็นฮีโร่ การตัดสินใจรวดเร็วทันใจดีจริง ๆ

มีแค่คนเดียวในนั้น ฮีโร่คนหนึ่งที่ยังเงียบอยู่


            “เธอจะเอายังไงล่ะ ซาซาเอะจิ?” (ซิลติส)


ซิลติสตีไหล่ของซาซาเอะจัง


            “ที่นี่คือเมืองหลวงแห่งดินอิชตาร์เบลซ ฉันจะปกป้องมัน เธอที่เป็นฮีโร่แห่งดินต้องประกาศความตั้งใจแบบนั้นออกมาตรง ๆ ตั้งแต่แรกนะ” (ซิลติส)

            “ฉันน่ะ.......ฉัน.......!” (ซาซาเอะ)


มันคงไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ แบบนั้น

เพราะเธอคือฮีโร่ของกองบัญชาการแห่งนี้ ที่รู้จักผู้คนและเมืองนี้อย่างลึกซึ้ง เพราะแบบนั้นมันก็เลยเลือกยาก

ต้นไม้ใหญ่ที่อาละวาดในตอนนี้ ถูกประชาชนที่นี่รักใคร่มากแค่ไหนกัน? แล้วตอนที่พวกเขารู้ว่ามันเป็นแบบนั้นพวกเขาไม่อยากเชื่อเรื่องการทรยศนั่นมากแค่ไหนกันนะ?

ยิ่งไปกว่านั้น เธอก็เป็นคนที่อ่อนที่สุดในหมู่ฮีโร่ในตอนนี้ เรียกว่ายังเด็กอยู่ก็ได้ นั่นจึงเป็นตัวเลือกที่หนักหนาสาหัสสำหรับซาซาเอะจัง


            “เอ่อ ท่านผู้ก่อตั้งแห่งดินล่ะ......?” (ซาซาเอะ)

            “เขาเป็นคนแรกที่ถูกต้นไม้จับตัวไป” (ไฮเนะ)


คำตอบของผมได้ผลักไสไล่ส่งซาซาเอะจังไปสู่ห้วงแห่งความสิ้นหวังมากยิ่งขึ้น

เพราะคนที่จะมาคิดแทนเธอน่ะ ไม่มีอีกแล้ว


            “ฉัน......!” (ซาซาเอะ)

            “อ๊าโธ่เอ้ย! เธอจะยึกยักไปถึงเมื่อไหร่เนี่ย!” (ซิลติส)


ซิลติสหงุดหงิด แต่ข้อสรุปของซาซาเอะจังก็ไม่ออกมา

ในขณะที่พวกผมกำลังทำแบบนั้น รากก็โจมตีมาทางนี้


            “คึ่ก Dark Matter Set!!” (ไฮเนะ)


ผมสร้างกำแพงด้วยการปลดปล่อยสสารมืด แล้วป้องกันการโจมตีของราก

แต่ผมก็เอาจริงไม่ได้ ถ้าใช้ความสามารถในการลบล้างของสสารมืดเต็มกำลังล่ะก็ มันจะลบล้างพลังศักดิ์สิทธิ์ที่เอาไว้รักษาชีวิตของผู้คนที่ถูกรากจับตัวไป หรือพวกเขาอาจถูกบดขยี้ด้วยแรงดึงดูดอันรุนแรงก็ได้


            “นาย! ทำอะไรเนี่ย!? แผลมันยังไม่ปิดเลยนะ!” (ซิลติส)


การรักษาด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งน้ำของซิลติสยังไม่เสร็จ เธอจึงปล่อยมือไม่ได้

ไม่อย่างนั้นล่ะก็ มันคงจะยากที่จะหยุดแกรนด์มาวูดด้วยพลังของเธอที่มีคุณสมบัตินั้น

ผมจึงต้องทำ


            “อ๊าา ทำไมกัน......!? ทั้ง ๆ ที่นายคือการจุติของเทพแห่งความมืดผู้ชั่วร้ายแท้ ๆ ......!?” (ซาซาเอะ)


ซาซาเอะจังได้แต่ยืนดูอยู่เฉย ๆ และสับสนเท่านั้น

แย่ชะมัด การปลดปล่อยสสารมืดมีผลกับบาดแผลจริง ๆ และผมก็ไม่อาจคาดหวังให้คุณคาเรนกับมิรัคที่กำลังอพยพและปกป้องผู้คนอยู่ที่อื่นรีบรุดมาได้เช่นกัน

ป้องกันไม่ได้แล้วล่ะ ตอนที่ผมรู้สึกแบบนั้น


จู่ ๆ รากที่โจมตีพวกผมก็ถูกตัดเป็นแว่น ๆ


            “อะไรน่ะ!?”

            “หาา!?”


พวกผมที่เห็นเหตุการณ์พร้อมกันตกใจกับภาพนั้น

ที่รากนั่นยังมีผู้คนที่ถูกจับอยู่ตรงผิวของมัน แต่ส่วนที่โดนตัดถูกการฟันที่ซับซ้อนเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้โดนพวกเขา

แค่เหลือบมองผมก็รู้ว่าฝีมือขั้นเทพ

เหวี่ยงเคียวครั้งเดียว ก็ทำแบบนั้นได้แล้ว

เคียวปฐพีสีดา

แต่คนที่ถือมันไม่ใช่ซาซาเอะจัง

เป็นคนอื่นที่พวกผมไม่นึกไม่ฝัน

นั่นก็คือ......


            “ยะ-ยาย!?” (ซาซาเอะ)


ซาซาเอะจังพูดโพล่งออกมาพร้อมกับตกตะลึง

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET