[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 12 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.12 - ตอนที่ 12 การต่อสู้อันดุเดือดกับสัตว์ประหลาด


สัตว์ประหลาดที่ปรากฏตัว คือสัตว์ประหลาดประเภทแมลงที่มีขนาดใหญ่พอๆ กับมนุษย์

ถ้าจะพูดให้ชัดๆ ล่ะก็ มันคือแมลงปอ

แมลงปอที่ตัวใหญ่พอๆ กับมนุษย์ กำลังบินอยู่ในอากาศพลางจ้องผมกับคุณยายและหลานของเธอ


        “......มันกำลังเล็งพวกเราอยู่จริงๆ” (ไฮเนะ)


สัตว์ประหลาดโจมตีแต่มนุษย์

อย่างเช่น หากกระต่ายหรือกวางผ่านมาที่นี่ พวกมันก็จะโจมตีแต่มนุษย์โดยไม่เหลียวมองทางอื่นเลย มันเป็นสิ่งมีชีวิตน่ารังเกียจที่มีโครงสร้างพฤติกรรมแบบนั้น


        “คุณยาย......! หนูกลัว หนูกลัว......!”


เด็กสาวที่น่าจะอายุไม่เกินห้าขวบ มาเกาะคุณยายโดยที่ร่างกายสั่นไปทั้งตัว——ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ เธอมาเกาะผมที่กำลังแบกคุณยายอยู่


        “คนของศาสนจักร......! ทิ้งฉันไว้ แล้วพาแค่หลานฉันหนีไปเถอะนะ ขอร้องล่ะ......!”

        “ไม่ได้หรอกครับ พอคุณพูดแบบนั้นผมยิ่งอยากช่วยทั้งสองคนเลยล่ะครับ” (ไฮเนะ)


ยังไงก็ตาม ผมวางคุณยายที่อยู่ด้านหลังลง แล้วเผชิญหน้ากับแมลงปอยักษ์ด้วยตัวคนเดียว

แมลงปอยักษ์บินไปในท้องฟ้าต่อไปพลางมองมาทางนี้ ราวกับมันกำลังกะจังหวะพุ่งเข้าใส่พวกเราอยู่

พอรู้สึกแบบนั้น ผมก็ละสายตาจากแมลงปอยักษ์ทันที

แล้วมันก็ติดกับอย่างงดงาม แมลงปอยักษ์จึงพุ่งมาทางนี้


        “ตอนนี้ล่ะ!” (ไฮเนะ)


ในขณะที่หลบได้แบบเฉียดฉิว ผมก็เอามือวางไว้บนหัวของแมลงปอยักษ์ที่เข้ามาจากฝั่งตรงข้าม

จากนั้น......


        “Dark Matter Set” (ไฮเนะ)


อนุภาคความมืดออกมาจากฝ่ามือ

หัวของแมลงปอยักษ์ที่โดนเจ้านี่สัมผัสถูกบดขยี้ และมันก็ร่วงลงมา

นี่ก็คือ ความสามารถที่ผมครอบครองในฐานะเทพแห่งความมืดผู้มาเกิดใหม่

ผมเก็บพลังของเทพแห่งความมืดไว้ในร่างกาย

ที่ผมทำในตอนนี้ก็คือ ดาร์คแมทเทอร์ ——หรือที่เรียกว่า การสร้างสสารมืดที่ไม่ได้มีตัวตนอยู่ตามธรรมชาติตั้งแต่แรกขึ้นมา มันเป็นการสร้างอนุภาคขึ้นมาด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืด


นั่นคือคุณสมบัติพิเศษ ที่สามารถดูดพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งธาตุดิน, น้ำ, ไฟ, ลม, แสง ยกเว้นความมืดและทำให้มันสลายไปได้

ซ้ำยังควบคุมทิศทางของแรงดึงดูดได้อย่างอิสระ

 


ครั้งนี้ผมใช้ไปเพียงเล็กน้อย ดังนั้นคุณยายกับเด็กสาวตัวเล็กๆ คงจะเห็นเหมือนกับว่าผมบดขยี้หัวของแมลงปอยักษ์ด้วยพลังที่แข็งแกร่งสุดๆ

เนื่องจากแมลงปอที่ถูกทำลายหัวซึ่งเป็นจุดสำคัญตายแล้ว ส่วนที่เหลือจึงกลายเป็นฝุ่นและหายวับไป

นี่คือสัตว์ประหลาด สิ่งมีชีวิตที่ยากจะหยั่งถึงซึ่งอยู่นอกเหนือเหตุผลของธรรมชาติ


        “เอาล่ะ วางใจได้แล้วครับ พวกเราเดินทางกลับหมู่บ้านกันต่อเถอะครับ” (ไฮเนะ)


เมื่อผมหันไปหาพวกคุณยาย จังหวะนั้นเอง


        “คนของศาสนจักร! ข้างหลัง!”


ผมหันไปข้างหลังเพราะถูกชักจูงด้วยน้ำเสียงอันตึงเครียดของคุณยาย และที่นั่นก็ยังมีแมลงปอยักษ์อยู่


        “ตัวที่สองเหรอ!?” (ไฮเนะ)


ถึงผมจะจัดการมันไปแล้ว สัตว์ประหลาดตัวใหม่ก็ปรากฏออกมา

ยิ่งไปกว่านั้น......


        “ไม่ใช่แค่ตัวที่สอง...... ตัวที่สาม, ตัวที่สี่..... สิบ, ยี่สิบตัว......!?” (ไฮเนะ)


ฝูงแมลงปอยักษ์จำนวนนับไม่ถ้วน ปกคลุมอยู่ทั่วท้องฟ้า

มันจะเยอะอะไรขนาดนี้เนี่ย

มันไม่ใช่จำนวนที่จะเก็บกวาดได้ด้วยการเพิ่มปริมาณของดาร์คแมทเทอร์ แล้วพวกคุณยายก็คงจะเห็นแน่ๆ

ถ้ามันเป็นอย่างนั้น ตัวเลือกที่เหลืออยู่ก็คืออุ้มคุณยายกับหลานหนีไปด้วยความเร็วสูง แต่แมลงปอยักษ์มันมีปีก ยิ่งไปกว่านั้นผมไม่คิดว่าพวกเราจะหนีฝ่ายตรงข้ามที่มีจำนวนนับไม่ถ้วนได้

หากพิจารณาโลกในปัจจุบันแล้วล่ะก็ ผมอยากจะเก็บพลังของเทพแห่งความมืดที่ตัวเองมีไว้เป็นความลับ

แต่ผมไม่มีทางเลือกอื่น เพราะพอมันเป็นแบบนี้คุณยายก็เริ่มเลอะเลือนแล้ว ผมหวังว่าฝั่งคุณหลานที่รับรู้บริเวณรอบๆ จะเข้าใจว่ามันเป็นความเพ้อฝันของเด็กทารกนะ


        “Dark Matter Se......” (ไฮเนะ)

        “รอเดี๋ยวก่อนค่ะ!”


การเรียกกะทันหัน ได้ทำให้ผมรีบหยุดดาร์คแมทเทอร์ที่กำลังจะหลุดออกมาจากฝ่ามือ

นักรบสาวชุดเกราะขาววิ่งเข้ามาพลางหายใจหอบหืด


        “คุณคาเรน!?” (ไฮเนะ)

        “ค่อยยังชั่ว คุณปลอดภัยสินะคะ!? ฉันคิดว่ามันน่าจะมีอะไรเกิดขึ้นเพราะไพธอนฟลายมารวมตัวกันมากมายน่ะค่ะ!” (คาเรน)

        “ไพธอนฟลาย?” (ไฮเนะ)

        “ก็เจ้าพวกแมลงปอยักษ์นั่นไงคะ สัตว์ประหลาดธาตุลม ไพธอนฟลาย ธาตุลมจะมีร่างกายอ่อนแอค่ะ แต่พวกมันก็เคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วด้วยปีกนั่น ที่สำคัญคือมันยุ่งยากตรงที่พวกมันทำงานกันเป็นฝูงค่ะ พอเจอมนุษย์พวกมันก็เลยมารวมตัวกันเป็นฝูงน่ะค่ะ.......” (คาเรน)


จากนั้นคุณคาเรนก็หันไปมองคุณยายที่กำลังหมอบอยู่กับหลานสาว


        “เข้าใจสถานการณ์แล้วค่ะ ให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะค่ะ คุณไฮเนะช่วยปกป้องประชาชนด้วยนะคะ” (คาเรน)

        “แต่ว่า การสู้กับจำนวนขนาดนั้นด้วยตัวคนเดียว......!” (ไฮเนะ)

        “ไม่ต้องเป็นห่วง” (คาเรน)


คุณคาเรน ชักดาบที่อยู่ใต้เอวออกมา

มันเป็นดาบตรงหนาๆ ที่มีคมดาบสีขาวจนราวกับโปร่งแสงซึ่งไม่แพ้เส้นผมและชุดเกราะของเจ้าตัว  


        “เทพธิดาแห่งแสงประทานพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงให้กับฉัน ฉันจึงกลายเป็นฮีโร่ที่ยืนหยัดต่อสู้เพื่อผู้คนที่ไร้พลังค่ะ” (คาเรน)


คมดาบสีขาวส่องแสง ราวกับมันถูกเติมพลังงานบางอย่างลงไป

ผมจำไอ้นั่นได้ ตอนที่มีเรื่องกับพวกอัศวินในหมู่บ้านที่ผมเกิดมา หัวหน้าหมู่บีเสกนำพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงไว้ในดาบสั้น แล้วปลดปล่อยลูกศรแสงใส่ผม

แต่ที่หัวหน้าหมู่บีเสกปลดปล่อยมันแค่ระดับความยาวของมีดปอกผลไม้เท่านั้น ส่วนดาบของคุณคาเรนตอนนี้เป็นดาบชั้นหนึ่งที่สามารถผ่าสัตว์ประหลาดออกเป็นสองท่อนได้


        “ดาบศักดิ์สิทธิ์ที่นักบุญจอร์จมอบให้พร้อมกับสมญานามฮีโร่แห่งแสง ได้โปรดปลดปล่อยแสงสว่างที่รวมอยู่ในร่างกาย ณ ที่แห่งนี้ด้วยเถิด......!” (คาเรน)


จากนั้นคุณคาเรนก็เหวี่ยงดาบด้วยพลังทั้งหมดพร้อมกับตะโกนออกมา


        “[Holy Light Slash (聖光斬)]!!” (คาเรน)


พลังศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงที่ปลดปล่อยออกมาจากดาบโบยบินไปบนอากาศในแนวเส้นตรง พอสัมผัสกับพวกไพธอนฟลายที่ปกคลุมท้องฟ้า พวกมันก็ถูกผ่าเป็นสองท่อนแล้วร่วงลงมา

คุณคาเรนเรียกสิ่งที่ปลดปล่อยออกมาจากดาบว่า การฟันแห่งแสง การฟันแห่งแสงที่แผ่ออกมายาวๆ ทั้งซ้ายและขวา ตัดฝูงไพธอนฟลายกลุ่มหนึ่งที่อยู่ในท้องฟ้าได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ซากศพของแมลงปอยักษ์จำนวนมากจึงร่วงลงมา แล้วพวกมันก็สลายกลายเป็นฝุ่นก่อนที่จะมาถึงพื้นดิน


        “สุดยอด......!” (ไฮเนะ)


แค่พริบตาเดียว เธอก็สังหารสัตว์ประหลาดจำนวนมากได้แล้ว

มันทรงพลังและห่างชั้นกับ [Holy Light Bullet] ที่หัวหน้าหมู่บีเสกใช้ลิบลับ นี่คือพลังของฮีโร่งั้นเหรอ?


        “......แต่ว่า” (ไฮเนะ)


ฝูงไพธอนฟลาย ที่ยังมีชีวิตก็ยังยึดครองท้องฟ้าอยู่

[Holy Light Slash] ทรงพลังจนหาที่เปรียบไม่ได้ มันฟาดฟันทุกสิ่งที่สัมผัส แต่การโจมตีเป็น 'เส้นตรง' ก็ยังไม่เพียงพอที่จะถอนรากถอนโคนกลุ่มก้อนที่แพร่กระจายอยู่ทั่วท้องฟ้า

สรุปแล้ว ถึงจะจัดการพวกมันได้มาก ก็ยังมีพวกมันเหลืออยู่มากมายเช่นกัน


        “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ ฉันจะใช้ [Holy Light Slash] จนกว่าจะถึงตัวสุดท้าย......” (คาเรน)


คุณคาเรนพูดอย่างกระตือรือร้น แต่เธอจะต้องปลดปล่อยท่าไม้ตายอีกสักกี่ครั้งกันล่ะ?


        “พอเถอะครับคุณคาเรน ตอนนี้วิธีที่ดีกว่าคือพาประชาชนหลบหนี พลางสกัดกั้นด้วยเทคนิคนั่นนะ” (ไฮเนะ)

        “แต่ว่า ถ้าไม่กำจัดเจ้าพวกนี้ที่นี่ล่ะก็ พวกมันอาจจะไปโจมตีพวกคนอื่นๆ ก็ได้นะคะ ในฐานะฮีโร่ ฉันปล่อยให้เป็นแบบนั้น......” (คาเรน)


ตอนนั้นเอง เสียงของมนุษย์คนใหม่ ที่ไม่ใช่ผม, เด็กสาว และคนอื่นๆ ก็ดังกึกก้องในป่า


        “Flame Burst”


เวลาต่อมา ท้องฟ้าที่ถูกพวกแมลงปอปกคลุม ก็ถูกบดบังด้วยสิ่งที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

เปลวเพลิงสีแดงฉานลุกไหม้

พวกไพธอนฟลายถูกเปลวเพลิงนั่นเผาผลาญจนกลายเป็นเถ้าถ่าน พวกที่เหลืออยู่ทุกตัวจึงหายไปหมด


        “อะ......!”

        “นี่มันอะไรกัน......!?”


คุณคาเรนกับผมตกตะลึง ทำได้เพียงแหงนมองปรากฎการณ์ประหลาดสีแดงฉานเท่านั้น


        “เหอะ กะแล้วว่าฮีโร่แห่งแสงมันไร้ประโยชน์”


จากนั้นก็ปรากฎเงาคนมาใหม่ ซึ่งเป็นเสียงเดียวกับที่ดังขึ้นมาในท้องฟ้าเมื่อครู่


        “สุดท้ายแล้วเธอก็ไม่มีค่าพอที่จะเรียกตัวเองว่าฮีโร่ ฮีโร่ตัวจริงก็คือฉันคนเดียวเท่านั้น ผู้ที่ท่านเทพอัคคีโนวาประทานพลังศักดิ์สิทธิ์มาให้ ไม่มีใครอีกแล้วนอกจากฮีโร่แห่งไฟคาแท็ค มิรัค” (มิรัค)


◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET