[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 119 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.119 - ตอนที่ 119 สารภาพ


โกเลมปรากฏขึ้นมาหลายตัว!

การโจมตีของผม

โกเลมถูกทำลาย


            “เอาล่ะ......” (ไฮเนะ)


ก็นะ ปกติแล้ว เมื่ออยู่ต่อหน้าสสารมืดของผม วัตถุและพลังศักดิ์สิทธิ์ย่อมไร้พลัง

ถ้าปล่อยให้พวกมันไม่เหลือแม้แต่ซากมันจะดูน่าสงสารไปหน่อย เพราะงั้นผมก็เลยเหลือแขนและขาไว้ แต่เพราะสูญเสียไลฟ์บล็อก พวกมันจึงค่อย ๆ กลายเป็นดินและกระจัดกระจายอยู่ในห้อง


            “ฮี้!? อุเหวอออออ!?”


ผู้ก่อตั้งแห่งดินที่ดูการต่อสู้ตั้งแต่ต้นจนจบ เปล่งเสียงกรีดร้องขึ้นมาด้วยความตกใจหรือไม่ก็ความกลัว

ด้วยความที่กลัวจนลุกไม่ขึ้น เขาก็เลยขยับไปจากจุดนั้นไม่ได้


            “ถ้างั้นท่านผู้ก่อตั้ง ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมครับ? เหตุผลของความรุนแรงนี้น่ะ?” (ไฮเนะ)

            “พะพะพะพะพะ-พลังประหลาดอะไรกันเนี่ย.......!! กะกะกะกะ-กะแล้วเชียวว่าแกเป็นไปตามคำพยากรณ์ของท่านพระแม่ธรณี การจุติของเทพแห่งความมืดผู้ชั่วร้าย......!?”

            “น่ะ” (ไฮเนะ)


เขารู้ตัวตนที่แท้จริงของผม?

ซ้ำยังเป็นคำพยากรณ์จากพระแม่ธรณีอีก!?


            “หมายความว่ายังไงกัน แมนเทิล!?” (ไฮเนะ)


ผมตะโกนขึ้นไปข้างบน แต่การเปลี่ยนแปลงกลับเกิดขึ้นที่เท้า

เผลอแป๊บเดียวรากของต้นไม้รากหนึ่งก็เข้ามาทางหน้าต่างของห้อง แล้วมันก็คลานเข้ามาที่เท้าของผมพลางสั่นไหว

ผมหันไปมองผู้ก่อตั้งแห่งดินแล้วคิดอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ส่ายหน้าไปทางซ้ายและทางขวาอย่างเต็มที่

ดูท่าทางจะไม่ใช่ฝีมือของเขา

งั้นใครทำล่ะ......? ผมไม่มีเวลามาคิด เพราะกลุ่มก้อนบางอย่างได้โผล่ขึ้นมาจากราก

มันเหมือนกับกำปั้น...... ดอกไม้ตูมเหรอ? จากนั้นดอกไม้ก็บานอย่างรวดเร็ว แล้วแม่สาวยักษ์ในสภาพเปลือยที่เรืองแสงก็ออกมาจากข้างในนั้น


            “ขอโทษนะคะ ขอโทษนะคะ ขอโทษนะคะ ขอโทษนะคะ ขอโทษนะคะ ขอโทษนะคะ ขอโทษนะค้าาา——!!” (แมนเทิล)

            “คิย้าาา—!! ออกมาแล้ววว——วว!?”


เหมือนเดิมเลย ยัยนี่บดขยี้ผู้คนด้วยการจู่โจมที่เรียกว่าการขอโทษอันดุเดือด

ขอโทษมันก็ดีอยู่หรอก แต่อย่ามาเกาะผมในเวลาเดียวกัน ด้วยร่างกายเบ้อเริ่มเทิ่มนั่นสิ


สตรีที่ทำให้คนตายได้ด้วยการขอโทษ—— พระแม่ธรณีแมนเทิลปรากฏกาย


เดิมที เทพไม่มีร่างกายที่แท้จริง และเธอก็ไม่มีภาชนะที่เป็นกายเนื้อในการจุติเหมือนกับผม เมื่อเธอมีธุระบนโลก เธอจะสร้างร่างชั่วคราวจากพืชที่อยู่ใกล้เคียงซึ่งก็คือ ‘แฟรี่’ แล้วสื่อสารผ่านร่างนั้น


            “ขอโทษนะคะ ขอโทษนะคะ ขอโทษนะคะ ขอโทษนะคะ ขอโทษนะคะ ขอโทษนะคะ ขอโทษนะคะ ขอโทษนะคะ ขอโทษนะค้าาาา~~~าา!!” (แมนเทิล)

            “นี่เธอจะโผล่ออกมาโดยไม่ต้องขอโทษไม่ได้เลยรึไง!? ยังไงก็เถอะใจเย็น ๆ ก่อน! สิ่งที่ผมต้องการไม่ใช่คำขอโทษแต่เป็นคำอธิบายต่างหากล่ะ!!” (ไฮเนะ)


ยังไงก็ตาม ผมใช้แรงกายแรงใจไปมากเพื่อทำให้การขอโทษนี้สงบลง แล้วถามเรื่องราว

............จากนั้น

ผมก็สรุปเรื่องราวที่ได้ฟัง ดูเหมือนมันจะเป็นแบบนี้

พระแม่ธรณีแมนเทิล มอบคำพยากรณ์ให้กับศาสนจักรแห่งดินที่นับถือตนเองว่า

‘กำจัดการจุติของเทพแห่งความมืดผู้ชั่วร้าย คุโรมิยะ ไฮเนะซะ’

พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือผม

ผู้ก่อตั้งแห่งดินที่รับคำพยากรณ์นั้นมา ได้มอบคำสั่งในการกำจัดให้กับฮีโร่แห่งดินพลางสับสน เป้าหมาย—— พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือให้เธอมุ่งหน้าไปยังเมืองอโพรอนซึ่งเป็นที่ ๆ ผมอยู่


มิน่าล่ะ ตอนที่ผมเข้ามาที่นี่ ถึงได้ไม่เห็นฮีโร่ที่ปกติแล้วควรจะอยู่ที่นี่แม้แต่เงา

ไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกเราจะสวนทางกันโดยที่เธอเล็งผมไว้

งั้นมันก็เป็นเรื่องปกติที่ผู้ก่อตั้งซึ่งเป็นคนออกคำสั่งจะตะลีตะลาน

และสิ่งแรกที่ผมคิดในตอนที่เข้าใจสถานการณ์ก็คือ......


            “ทำไมเธอถึงให้คำพยากรณ์แบบนั้นล่ะ?” (ไฮเนะ)


ตอนนี้ ‘แฟรี่’ ของพระแม่ธรณีแมนเทิล อยู่ในท่านั่งเทพธิดาแล้วทำให้ร่างกายเบ้อเริ่มที่ไร้ประโยชน์หดเล็กลง

ทั้ง ๆ ที่เธออยู่ในท่านั่งเทพธิดาแท้ ๆ แต่ความสูงของสายตาเธอกับผมที่ยืนตัวตรงก็แทบจะไม่แตกต่างกันเลย ยังไง ๆ เธอก็คือแม่สาวยักษ์


            “…………………………………………ขอโทษนะคะ” (แมนเทิล)

            “อธิบาย! สิ่งที่ผมต้องการไม่ใช่คำขอโทษแต่เป็นคำอธิบาย!!” (ไฮเนะ)


พอผมไล่บี้เข้าหน่อย แม่สาวยักษ์ก็ไหล่สั่นด้วยความตกใจ

ยังไงก็ตาม ถ้าผมกดดันยัยนี่อีกทีล่ะก็ เธอร้องไห้แน่

แต่ในเมื่อผมถูกจ้องเอาชีวิต ผมจึงไม่อาจปล่อยให้มันจบลงแบบคาราคาซังได้


            “หรือว่า ที่เธอขอโทษซะยกใหญ่เมื่อคราวก่อน เป็นเพราะเรื่องนี้?” (ไฮเนะ)

            “...... (กระซิกกระซิก)” (แมนเทิล)


สุดท้ายเธอก็ร้องไห้

ปัดโธ่โว้ย ยากเย็นชะมัด ในหมู่เทพทั้งห้า เด็กคนนี้เป็นเทพที่รับมือยากที่สุด


            “……………………คุณคอร์เซอเวทเค้า” (แมนเทิล)

            “อื๋อ?” (ไฮเนะ)


คอร์เซอเวท?

เทพวารีคอร์เซอเวทน่ะเหรอ?


            “จู่ ๆ เขาก็มาที่ของฉัน...... เขาบอกว่า คุณเอ็นโทรปีฟื้นคืนชีพแล้ว ถ้าไม่จัดการเขาพวกเราจะลำบาก พวกเราจะถูกทำลายแน่นอน......!” (แมนเทิล)


‘ไอ้คนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังที่คุ้นหน้าคุ้นตาก็คือเจ้านั่น’ เองเหรอ?

คอร์เซอเวทเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบายที่ชอบวางแผนอยู่เบื้องหลัง

มิหนำซ้ำแผนการสร้างความวุ่นวายที่เมืองหลวงแห่งน้ำไฮดร้าวิลเลจเมื่อหลายวันก่อนก็ถูกผมทำลาย เขาคงจะโกรธผมน่าดู


            “จุดอ่อนของคุณเอ็นโทรปีก็คือ เขาหลงใหลมนุษย์แบบไม่ลืมหูลืมตา ดังนั้นถ้าพวกเราทำให้เขาเป็นศัตรูกับมนุษย์ล่ะก็ เขาจะต้องเดือดร้อนมาก......! เพราะแบบนั้น เขาก็เลยให้ฉันมอบคำพยากรณ์.......!” (แมนเทิล)

            “เรื่องที่เธอว่ามีเหตุผล....... แต่ทำไมไอ้เจ้าคอร์เซอเวทถึงให้เธอทำแบบนั้นล่ะ?” (ไฮเนะ)


ยังไงเจ้านั่นก็ได้รับความศรัทธาจากศาสนจักรแห่งน้ำ งั้นก็ให้ฮีโร่ของตัวเองมาตั้งตนเป็นศัตรูกับผมก็ได้ไม่ใช่เหรอ แต่ในขณะที่คิดแบบนั้นผมก็เข้าใจทันที

พวกเจ้าเล่ห์เพทุบายอย่างหมอนั่น เป็นขยะที่สนุกสนานกับแผนการยืมมือของผู้อื่น โดยไม่ยอมให้มือของตัวเองสกปรกเป็นอันขาด

คราวก่อนผมได้ฉีกหลักการนั่นและเจ้าตัวก็ถูกผมฆ่าไป ดังนั้นเขาจะต้องจำและแอบทำเรื่องลับ ๆ ล่อ ๆ มากยิ่งขึ้น


ถ้าไม่อยากให้มือของตัวเองสกปรกก็มีแต่ต้องยืมมือของผู้อื่นเท่านั้น...... ส่วนเทพธิดาแห่งแสงอินเฟลชั่นก็อยู่ในสภาพที่ใกล้เคียงกับการตัดหางปล่อยวัดพวกเขามาตั้งแต่เหตุการณ์ที่อบิสแล้ว

เทพอัคคีโนวาที่คล้ายคลึงกับแนวคิดมากที่สุด ตอนนี้ได้ถูกกักขังอยู่ในร่างของสัตว์ประหลาด ส่วนเทพวายุเควซาร์ก็เป็นเทพที่ต่อให้คิดจะตามหาก็ไม่อาจเจอตัวเขาได้

ท้ายที่สุด ผู้ที่ใช้การได้ก็มีแค่พระแม่ธรณีแมนเทิลเท่านั้น ส่วนนิสัยของเธอก็เหมือนกับจะบอกว่าได้โปรดใช้ฉันเถอะค่ะ


            “......ดังนั้น สุดท้ายฉันก็ไม่ได้ปฏิเสธ ขอโทษนะคะ ขอโทษนะคะ” (แมนเทิล)


‘แฟรี่’ ของแมนเทิลกำลังร้องไห้อยู่ในตอนนี้


            “......ถ้าเป็นอย่างนั้นผมก็โทษเธอไม่ได้หรอก” (ไฮเนะ)

            “ฟุเง๋?” (แมนเทิล)

            “ก็บอกไปตั้งหลายครั้งแล้วนี่ เธอควรจะมีความมั่นใจในตัวเองให้มาก ๆ หน่อย เธอประพฤติตนในฐานะเทพในขณะที่คิดถึงเรื่องของมนุษย์อย่างเอาจริงเอาจัง ในเรื่องของความสามารถเธอก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเทพองค์อื่น เผลอๆ จะแข็งแกร่งกว่าด้วยซ้ำ ไม่ใช่เหรอไง? ต้องขอบคุณโกเลมนะ เธอถึงได้การอธิษฐานจากพวกมนุษย์มามากกว่าเทพองค์อื่น” (ไฮเนะ)


ดังนั้นถึงแม้ว่าคอร์เซอเวทจะพูดอะไรบางอย่างกับเธอ แต่ถ้าเธอไม่ชอบเธอก็ปฏิเสธได้

เพราะเธอมีความสามารถและความตั้งใจมากมายไงล่ะ


            “......ฟุแงงงง!! คุณเอ็นโทรปีใจดีจริง ๆ เลยค่า~~!!” (แมนเทิล)

            “เลิกร้องไห้สักทีเหอะ ผมไม่ได้โกรธแล้วนะ” (ไฮเนะ)


แต่ว่ายัยนี่ เป็นเทพแท้ ๆ ทำไมถึงได้ใจเสาะขนาดนี้เนี่ย?

เธอเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ 1,600 ปีก่อนเลยเหรอ?


            “......ขอบคุณมากค่ะ ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีความมั่นใจมากขึ้น ต้องขอบคุณคุณเอ็นโทรปีนะคะ ฉันไม่ได้รู้สึกสดชื่นขนาดนี้มาหลายร้อยปีแล้วค่ะ!” (แมนเทิล)

            “อื๋อ?” (ไฮเนะ)

            “ถ้าเป็นตอนนี้ล่ะก็ ฉันรู้สึกว่าตัวเองสามารถทำอะไรก็ได้ค่ะ ฉันน่ะ ยังไงก็ต้องดำเนินการค่ะ ฉันคิดมาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วค่ะ แผนการแห่งความสุขสูงสุดที่จะทำให้พวกมนุษย์มีความสุข!!” (แมนเทิล)

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET