[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 116 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.116 - ตอนที่ 116 - ตอนที่ 117


ตอนที่ 116 ปาร์ตี้ฮีโร่

 

หลายวันต่อมา......


            “โอ้โห! ใหญ่จัง!”


ต้นไม้ใหญ่แผ่ขยายอยู่ที่ด้านหน้าของพวกฉัน

ต้นไม้ที่ว่ามันใหญ่จนถึงขั้นที่ฉันต้องใช้คำคุณศัพท์ในการเขียนว่า ‘ต้นไม้ใหญ่’ เลยล่ะ

ถึงอย่างนั้นระยะทางของมันก็ยังไกลอยู่ดี และมุมมองที่อยู่ตรงหน้าของพวกฉันก็คือเทือกเขาที่แผ่ขยายต่อกันเป็นทิวแถว พอแอบมองตรงด้านบนฉันก็พบต้นไม้ใหญ่ที่คั่นภูเขานั่นอยู่ทางฝั่งตรงข้าม

พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ ต้นไม้ใหญ่นั่นมันตั้งตระหง่านและสูงยิ่งกว่าภูเขา


            “นั่นคือต้นไม้ใหญ่ที่ศาสนจักรแห่งดินภาคภูมิใจ ‘ท่านเสาหลัก’......!” (คาเรน)


พอได้รับคำอนุญาตของท่านโยริชิโระ ฉันก็ใช้เวลาหลายวันในการบินมาที่นี่ด้วยเครื่องจักรที่บินไปในท้องฟ้าคันจิ๋ว นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันออกมาไกลขนาดนี้

ปกติแล้ว ฉันจะไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากกองบัญชาการ เพราะฮีโร่ของแต่ละศาสนจักรต้องคอยปกป้องผู้ศรัทธาจากสัตว์ประหลาด

แต่เมื่อมีการพัฒนาเครื่องจักรอีเธอเรียล ระยะทางที่ต้องเดินทางกันหลายวันก็กลายเป็นไม่กี่ชั่วโมง ต้องขอบคุณเครื่องจักรที่บินไปในท้องฟ้าคันจิ๋ว พื้นที่ในการปฏิบัติงานของพวกฉันก็เลยแผ่ขยายมากยิ่งขึ้น เพราะงั้นการไม่อยู่เพียงไม่กี่วันจึงพอยอมรับได้

ถึงอย่างนั้น การไปอิชตาร์เบลซในครั้งนี้ด้วยเครื่องจักรที่บินไปในท้องฟ้าคันจิ๋ว ก็ยังเป็นการเดินอันยาวนานที่ต้องใช้เวลาหลายวัน

ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่ได้รับอนุญาต แต่ด้วยการพิจารณาเป็นกรณีพิเศษของท่านโยริชิโระ และตัวสำรองในการปกป้องเมืองหลวงแห่งแสงที่เรียกว่าคุณโดโรฮะอยู่ ฉันจึงมาถึงที่นี่ได้


            “ซาซาเอะจัง! ที่นี่คือบ้านเกิดของเธอสินะ” (คาเรน)

            “ยกโทษให้ฉันเถอะ......! อยากจะฆ่าก็เอาเลย.......!” (ซาซาเอะ)


ที่จู่ ๆ สภาพของซาซาเอะจังก็มาถึงขั้นสุดท้าย มันเป็นเพราะเธอนั่งเครื่องจักรที่บินไปในท้องฟ้าคันจิ๋ว

ซาซาเอะจังเกาะหลังฉัน แต่ดูเหมือนการบินโดยเครื่องจักรที่บินไปในท้องฟ้าคันจิ๋วด้วยความเร็วสูงจะหนักเกินไปสำหรับคนที่พึ่งนั่งมันครั้งแรก

เนื่องจากระยะทางที่เคลื่อนไปข้างหน้ามีสัดส่วนผกผันกับการใช้เรี่ยวแรง ตอนนี้พวกฉันจึงอยู่ระหว่างการพักผ่อนเพื่อซาซาเอะจัง


            “ไม่นึกเลยว่าจะมีพาหนะที่น่ากลัวแบบนี้ ในเมืองนี่มันน่ากลัวจริง ๆ ......!! การเดินทางขาไปในระยะทางที่ต้องใช้เวลาหนึ่งเดือนและต้องนอนกลางแจ้งซ้ำ ๆ ดันใช้เวลาในขากลับเพียงไม่กี่วัน......!!” (ซาซาเอะ)


รู้สึกเหมือนกำลังมองคุณไฮเนะตอนที่พวกเราได้พบกันครั้งแรกเลย

คุณไฮเนะเคยชินกับมันอย่างรวดเร็ว แต่กรณีของเด็กคนนี้จะเป็นยังไงนะ?


            “ให้ตายเถอะ น่าสมเพชชะมัด ฮีโร่มายอมแพ้ให้กับเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ” (มิรัค)

            “นั่นสิ แต่เอาเหอะ ถ้าถือว่านี่เป็นบทลงโทษที่อาละวาดในเมืองอโพรอนมันก็โอเคไม่ใช่เหรอ?” (ซิลติส)


มิรัคจังและซิลติสจังที่มาด้วยพูดพร้อมกัน

.......เดี๋ยวก่อนนะ


            “เอ่อ ฉันควรจะถามพวกเธอให้เร็วกว่านี้......” (คาเรน)

            “อื๋อ?” (มิรัค)

            “อะไรเหรอ?” (ซิลติส)

            “ทำไมพวกเธอสองคนถึงมาด้วยล่ะ?” (คาเรน)


ฮีโร่แห่งไฟมิรัคจังและฮีโร่แห่งน้ำซิลติสจัง

เดิมทีทั้งสองคนเป็นฮีโร่ของศาสนจักรอื่น พวกเธอจึงไม่ได้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นี้ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเธอยังต้องปกป้องกองบัญชาการของตัวเอง ดังนั้นพวกเธอจึงไม่สมควรที่จะเดินทางไกลโดยประมาท

ทั้งสองคนโดยสารเครื่องจักรที่บินไปในท้องฟ้าคันจิ๋วซึ่งทาด้วยสีของศาสนจักรแต่ละคน เพราะงั้นหากรายงานการปรากฏตัวของสัตว์ประหลาดที่กองบัญชาการมาถึง พวกเธอจะต้องใช้เวลาหลายวันในการเดินทางกลับ


            “พูดอะไรของเธอน่ะคาเรน พวกเราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ เธอไปที่ไหนพวกชั้นก็ต้องตามไปด้วยใช่ไหมล่ะ?” (มิรัค)

            “เพื่อทำให้ทัวร์คอนเสิร์ตทั่วโลกกลายเป็นจริงในอนาคต ฉันก็เลยคิดว่าจะตามไปดูเมืองหลวงทั้งห้าสักหน่อยน่ะ ต้องขอบคุณน้ำใจของคุณผู้ก่อตั้งแห่งแสง เด็กเงาคนนั้นก็เลยจะปกป้องกองบัญชาการของพวกเราเหมือนกัน” (ซิลติส)


มีข้อตกลงแบบนั้น.......

ให้คุณโดโรฮะแบกภาระไว้ขนาดนั้นมันจะไม่เป็นไรเหรอ?

ไม่เป็นไรหรอกมั้ง? ถ้าเป็นคนที่แข็งแกร่งนั่นล่ะก็


            “แล้วก็ คาเรน เหตุการณ์ในครั้งไม่ใช่เรื่องที่ศาสนจักรของพวกชั้นจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้นะ” (มิรัค)

            “เอ๋?” (คาเรน)

            “เพราะเด็กคนนี้อาละวาดในเมืองอโพรอน ความพิเศษของศาสนจักรแห่งดินจึงเด่นชัดขึ้น การควบคุมสัตว์ประหลาดที่เดิมทีเป็นศัตรู, ออกคำสั่งให้ฆ่าคนที่ระบุด้วยคำพยากรณ์ มิหนำซ้ำเหตุผลนั้น ยังเป็นเพราะอีกฝ่ายเป็นการจุติของเทพแห่งความมืดอีก.......” (มิรัค)

            “ตัวตนของเทพแห่งความมืดยังดูน่าสงสัยอยู่ แต่ด้วยเหตุนี้ตัวตนที่แท้จริงนั่นก็เลยชัดเจนยิ่งขึ้น จะเกิดอะไรขึ้นกับโลกในตอนนี้กันนะ? และมันก็มีความจำเป็นที่ศาสนจักรต้องทำความเข้าใจกับเรื่องนั้นอย่างถูกต้องเช่นกัน” (ซิลติส)


นั่นคือเหตุผลที่ศาสนจักรแห่งน้ำและไฟ ยอมรับเรื่องการส่งฮีโร่มาที่นี่งั้นเหรอ?


            “อูว...... พวกฉันดูเหมือนเป็นคนชั่วเลย” (ซาซาเอะ)

            “เพื่อตรวจสอบเรื่องนั้น พวกเราถึงได้ไปที่กองบัญชาการของเธอใช่ไหมล่ะ? เอาเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วง พวกฉันไม่ใช่คนที่จะไปอาละวาดในบ้านของคนอื่นหรอก พวกฉันน่ะนะ” (ซิลติส)


ซิลติสจังรังแกซาซาเอะจัง

แต่พอมาลองคิด ๆ ดูแล้ว มันก็เป็นภาพที่สุดยอดเหมือนกันนะ

ฮีโร่ทั้งสี่คนเดินทางมาด้วยกัน จากนี้ไปพวกเธอจะกำจัดตัวอะไรกันนะ?


            “แต่ไม่ว่าพวกเราจะตรวจสอบอะไร คุณไฮเนะก็ล่วงหน้าไปก่อนแล้วและกำลังตรวจสอบมันอยู่ พวกเรามาให้ความสำคัญกับการรวมตัวเป็นอันดับแรกเถอะ” (คาเรน)

            “แต่ว่า.......”


คนที่เอ่ยน้ำเสียงหดหู่นั่นก็คือซาซาเอะจัง


            “คุโรมิยะ ไฮเนะเป็นคนดีจริง ๆ เหรอ? ยังไง ๆ ฉันก็ไม่อยากเชื่อ” (ซาซาเอะ)


ในสี่คนนี้ คนที่ยังไม่เคยพบคุณไฮเนะตรง ๆ มีเพียงซาซาเอะจังเท่านั้น

สิ่งที่เธอรู้ก็คือคำพยากรณ์ของท่านพระแม่ธรณีเท่านั้น เพราะงั้นเธอก็เลยไม่สบายใจ มิหนำซ้ำเป้าหมายที่จะกำจัดนั่นก็มาที่บ้านเกิดของตัวเองอีก


            “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะซาซาเอะจัง” (คาเรน)


ฉันวางมือลงบนไหล่ของเธออย่างนุ่มนวล


            “คุณไฮเนะเป็นคนที่ใจดี, ฉลาด และแข็งแกร่งยิ่งกว่าใคร ๆ ดังนั้นซาซาเอะจังเองก็จะต้องชอบเขาอย่างแน่นอนจ้ะ” (คาเรน)

            “คนที่ใจดี, ฉลาด และแข็งแกร่งยิ่งกว่าใคร ๆ ก็คือพี่สาวคาเรนต่างหากล่ะ” (ซาซาเอะ)


ซาซาเอะจังกอดฉัน ความไม่สบายใจของเธอคงจะถูกปัดเป่าออกไปแล้วสินะ


            “โอ้ว ๆ ตั้งแต่ที่ถูกช่วยไว้ที่มหาวิหารแห่งแสง ซาซาเอะจิก็กอดคาเรนจิบ่อยจังนะ” (ซิลติส)

            “ชั้นเอาไฟลนหน้ายัยเด็กนั่นได้ไหม” (มิรัค)

            “อย่าหึงไปเลยน่าฮีโร่แห่งไฟ” (ซิลติส)


ด้วยเหตุนี้ พวกฉันจึงมุ่งหน้าไปที่เมืองหลวงแห่งดินอิชตาร์เบลซ พลางเชื่อมสัมพันธไมตรีของแต่ละคนให้ลึกซึ้ง

จากนั้น เมื่อมาถึงสถานที่เกิดเหตุ สิ่งที่พวกฉันเห็นก็คือ


รูปร่างของคุณไฮเนะที่ดูเหมือนจะทำลาย ‘ท่านเสาหลัก’

◆◆◆◆◆

 

ตอนที่ 117 แผ่นดินแห่งความปั่นป่วน

เมื่อพวกฉันย่างเท้าเข้าไปในเมืองหลวงแห่งดินอิชตาร์เบลซ

สิ่งที่ต้อนรับพวกฉันก็คือ เสียงกรีดร้องและความวุ่นวายที่เหมือนกับสนามรบ


            “หนีไป——!!”

            “‘ท่านเสาหลัก’ ‘ท่านเสาหลัก’ โกรธแล้ววว—ว!!”


เสียงตะโกนนั้นลอยไปมาอยู่ในเมือง

ผู้คนวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน อุปกรณ์การเกษตรและการเก็บเกี่ยวพืชผักที่ใช้ในการดำรงชีวิตประจำวันถูกโยนทิ้ง และกลิ้งไปมาอย่างน่าสังเวช


            “นี่มันอะไรกัน? เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย........!?” (คาเรน)


พวกฉันที่ถูกความสับสนวุ่นวายต้อนรับในตอนที่มาถึงได้แต่สับสน


            “นี่คือทิวทัศน์ยามปกติของเมืองนี้....... คงไม่ใช่อย่างนั้นใช่ไหม?” (ซิลติส)

            “เฮ้ย มันยังไงกันเนี่ยแม่คนท้องถิ่น?” (มิรัค)


พวกมิรัคจังถามซาซาเอะจังที่น่าจะรู้รายละเอียดของเมืองนี้ดีที่สุด

แต่ตัวซาซาเอะจังเองก็กำลังงุนงง และอ้าปากค้าง


            “มะ-ไม่รู้......! นี่เป็นครั้งแรก.......!!” (ซาซาเอะ)


สีหน้าของเธอก็ซีดเซียวเช่นกัน

มีคนท้องถิ่นจำนวนหนึ่งสังเกตุเห็นเธอ


            “อ๊า!! ทะทะ-ท่านซาซาเอะ.......!?”


แล้วคนพวกนั้นก็กรูกันเข้ามาราวกับจะเกาะเธอ


            “ยะยะยะ-แย่แล้วท่านซาซาเอะ! ทะทะทะ ‘ท่านเสาหลัก’ ‘ท่านเสาหลัก’ น่ะ กะกะกะ-โกรธแล้ว.......! ฉันไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น!!”


พวกชาวบ้านเองก็สับสนเช่นกัน พวกฉันจึงจับประเด็นหลักที่พวกเขาพูดไม่ได้


            “ทะ...... ทำยังไงดี.......! ในเวลาที่ฉันไม่อยู่ที่อิชตาร์เบลซ เรื่องแบบนี้ก็.......!!” (ซาซาเอะ)


ซาซาเอะจังเริ่มสั่นไหวและน้ำเสียงของเธอก็เหมือนจะร้องไห้


            “ไม่เป็นไร.......! เขาบอกว่าไม่เป็นไร! ท่านผู้ก่อตั้งบอกว่า ไม่มีสัตว์ประหลาดแข็งแกร่งโผล่มาที่อิชตาร์เบลซหรอก ถึงจะโผล่มาโกเลมก็จัดการพวกมันได้ ดังนั้นไม่ต้องเป็นห่วง.......! เพราะงั้นถึงฉันที่เป็นฮีโร่จะไปสักเดือนหรือสองเดือนมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ วางใจได้ แล้วทำคำพยากรณ์ให้ลุล่วงซะ!!” (ซาซาเอะ)


พอซาซาเอะจังสับสนวุ่นวายไปด้วย สถานการณ์ที่ไม่สามารถควบคุมได้จึงหนักกว่าเดิม

ฉันกอดเธออย่างแน่น เพื่อควบคุมความวิตกของเธอ


            “ใจเย็น ๆ สิ ตอนนี้เธอที่เป็นฮีโร่ต้องเป็นคนที่ใจเย็นยิ่งกว่าใครและรับมือกับมัน ที่นี่คือเมืองหลวงแห่งดินอิชตาร์เบลซ และเธอก็คือฮีโร่แห่งดินนะ” (คาเรน)

            “พี่คาเรน.......!” (ซาซาเอะ)

            “ยังไงก็ตาม พวกเราไปที่ใจกลางของความวุ่นวายกันเถอะ ผู้คนต่างตื่นตกใจและอยู่สภาพที่พูดไม่รู้เรื่อง วิธีที่เร็วที่สุดคือตรวจสอบด้วยตาตัวเอง” (คาเรน)


พวกฉันทั้งสี่คนวิ่งออกไปพร้อมกัน

การระบุว่าความวุ่นวายเกิดขึ้นที่ไหนมันง่ายมาก เพราะพวกฉันแค่ตามไปทางตรงกันข้ามกับที่ผู้คนหนีมาก็พอ

และฉันก็คาดเดาสาเหตุส่วนใหญ่ไว้แล้ว

สิ่งที่ก่อให้เกิดความวุ่นวายนี้ เท่าที่พอนึกออกมีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น


            “อ๊าาา!?”


ที่นั่น มีสิ่งที่หักล้างคอมม่อนเซนส์ของฉันรออยู่

ต้นไม้ใหญ่กำลังอาละวาด

ต้นไม้ใหญ่ในความคิดของฉันน่ะ ถ้ามันโตขึ้นมามันก็จะไม่เคลื่อนไหวอย่างแน่นอน แต่ดูท่าทางมันจะไม่ใช่อย่างนั้น

รากของมันกำลังเหวี่ยงไปมาราวกับปลาหมึก

ในขณะที่บิดตัว มันก็หมุนไปรอบ ๆ ทั้งพื้นดิน, ท้องฟ้า และทุกหนทุกแห่ง แพร่กระจายความเสียหายอย่างผิดปกติ


            “นั่นคือ...... ต้นไม้ใหญ่ที่อิชตาร์เบลซภาคภูมิใจ”

            “‘ท่านเสาหลัก’.......!?”


และมันก็มีขนาดใหญ่จนผิดปกติอย่างที่เขาคำร่ำลือกัน

เพราะแบบนั้นความเสียหายตอนที่มันอาละวาดจึงมหาศาล

บ้านเรือนที่ตั้งเรียงรายอยู่ในเมืองก็เช่นกัน ตึกรามบ้านช่องหลายหลังพังทลายทันทีที่รากของมันโผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน แล้วพอรากของมันกลับลงไปพวกมันก็ถูกบดขยี้เป็นชิ้น ๆ แล้ว


            “อ๊า!! ทำไม ทำไมกัน? ทำไม ‘ท่านเสาหลัก’ ถึงได้ทำเรื่องที่ไร้มนุษยธรรมอย่างนั้น.......!? ‘ท่านเสาหลัก’ ‘ท่านเสาหลัก’ น่ะ ต้องคุ้มครองผู้ศรัทธาแห่งดินอย่างพวกเราไม่ใช่เหรอ......!?” (ซาซาเอะ)

            “!? เฮ้ย ดูนั่นสิ! นั่นมัน!!” (มิรัค)


มิรัคจังเหมือนจะสังเกตุเห็นอะไรบางอย่าง พวกฉันทุกคนจึงจับตามองไปยังที่ ๆ เธอชี้ไป


            “นั่นมัน......!? คุณไฮเนะ!?” (คาเรน)


เขาอยู่ไกลจากที่นี่ ฉันจึงเห็นเขาเหมือนกับตัวเล็ก ๆ เท่านั้น แต่ฉันก็เข้าใจอย่างชัดเจน

มนุษย์คนหนึ่ง กำลังต่อสู้อยู่กับรากยักษ์ที่พุ่งเข้ามาหาตนจากทุกทิศทาง พลางบินไปมาอยู่ในท้องฟ้า

ตอนที่เขาเล็ดลอดไปจากการโจมตีของราก ตอนที่เขาปลดปล่อยอนุภาคสีดำสนิทออกมาเป็นโล่ห์ป้องกัน


จะเป็นใครอื่นนอกจากคุณไฮเนะไม่ได้หรอก


            “คุณไฮเนะ...... กำลังต่อสู้กับต้นไม้ใหญ่?” (คาเรน)


นั่นมันหมายความว่ายังไงกัน?


            “หมอนั่น...... หรือว่าลงมือจริง ๆ!?” (ซิลติส)

            “เอ๋!? หมายความว่ายังไงน่ะซิลติสจัง?” (คาเรน)

            “เพื่อกำจัด ‘สัตว์ประหลาดที่ให้กำเนิดสัตว์ประหลาด’ —มารดาสัตว์ประหลาด หมอนั่นก็เลยมาที่นี่ใช่ไหมล่ะ? แล้วต้นไม้ใหญ่นั่นก็ให้กำเนิดและเป็นจุดเริ่มต้นของโกเลม เป้าหมายของไฮเนะจิคือเจ้านั่นแน่นอน ต้นไม้ใหญ่นั่นก็เลยต่อต้านเพื่อไม่ให้ตัวเองถูกฆ่า มันน่าจะเป็นอย่างนั้นไม่ใช่เหรอ?” (ซิลติส)


การคาดเดาของซิลติสจัง ถึงจะเป็นแค่การคาดเดาแต่มันก็เป็นเรื่องที่ยอมรับได้สุด ๆ


            “งะ-งั้น......!!”


เสียงของซาซาเอะจังสั่นเทา

คราวนี้ไม่ใช่ความวิตกกังวลหรือความเสียใจ มันเป็นความโกรธ


            “เป็นเพราะมัน อิชตาร์เบลซถึงได้ตกอยู่ในสภาพนี้งั้นเหรอ? บ้านเกิดของฉัน เป็นเพราะมัน......!! ยังไง ๆ มันก็คือการจุติของเทพผู้ชั่วร้าย!!” (ซาซาเอะ)


*ดะ* ซาซาเอะจังกระโจนออกไป 「TL: ダッ เสียงเอฟเฟคตอนพุ่ง」

เพราะมันเป็นเวลาเพียงชั่วครู่ พวกฉันจึงจับตัวเธอไว้ไม่ได้


            “เดี๋ยวก่อน! ซาซาเอะจัง!” (คาเรน)

            “ฮีโร่แห่งดินกอนเบ ซาซาเอะ! จะช่วย ‘ท่านเสาหลัก’ เอง!! ไปล่ะน้าาาา——!!” (ซาซาเอะ)


เคียวปฐพีสีดาถูกยกขึ้น

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET