[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 11 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.11 - ตอนที่ 11 สัตว์ประหลาดรุกราน


          “โอ้วววว......!” (ไฮเนะ)

 

มันเป็นเวลาแค่ไม่กี่นาที แต่ความเร็วอันน่าสะพรึงกลัวของเครื่องจักรที่บินไปในท้องฟ้าคันจิ๋วก็ช่วงชิงแรงกายแรงใจของผมไปซะแล้ว

 


          “เป็นของที่น่ากลัวอะไรอย่างนี้......! เมืองนี่มันน่ากลัวจริงๆ......!” (ไฮเนะ)

 


ผมกลิ้งลงมาจากเครื่องจักรที่บินไปในท้องฟ้าคันจิ๋วที่ลงจอดแล้ว เพื่อสัมผัสพื้นดินอันน่าคิดถึง

 


          “คุณไฮเนะ ช่วยจริงจังหน่อยสิคะ ที่นี่คือที่หมาย หรือที่เขาเรียกกันว่าดินแดนของศัตรูค่ะ ถ้าจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ไม่ต้องแปลกใจไปนะคะ” (คาเรน)

 


คุณคาเรนที่นั่งพาหนะคันเดียวกันไม่มีท่าทางอิดโรยเลยสักนิด

 


          “ทัพหลักของกองอัศวินแห่งแสงจะมาถึงอย่างเร็วที่สุดก็อีกห้าชั่วโมง ระหว่างนั้น พวกเราจะสำรวจรอบๆ และสอดแนมท่าทีของสัตว์ประหลาดค่ะ” (คาเรน)

          “......คือว่า คุณคาเรนครับ รอเดี๋ยว......!” (ไฮเนะ)

          “ฉันอยากหลีกเลี่ยงการต่อสู้ แต่ก็ช่วยเตรียมใจสำหรับกรณีที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ไว้ด้วยนะคะ ถึงอย่างนั้น ในช่วงนั้นฉันจะยอมตกเป็นเป้าโจมตีเองค่ะ ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณไฮเนะต้องเสี่ยงชีวิตแน่นอนค่ะ” (คาเรน)

          “คุณคาเรน......! คุณคาเรนครับ!!” (ไฮเนะ)

          “!? คะ?” (คาเรน)

 


ดูเหมือนคุณคาเรนจะตกใจที่จู่ๆ ผมก็ขึ้นเสียง

แต่ถ้าผมไม่ทำอย่างนั้นเธอก็จะไม่ยอมรับฟัง เพราะงั้นผมจึงไม่มีทางเลือก

 


          “......ผม ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะครับ” (ไฮเนะ)

          “เอ๋?” (คาเรน)

          “ทำไมถึงพาผมมาที่นี่? ที่นี่คือที่ไหน? เกิดอะไรขึ้นที่นี่? ผมควรจะทำยังไงดี? ......คุณคาเรนครับ คุณยังไม่ได้อธิบายให้ผมฟังสักเรื่องเลยนะครับ” (ไฮเนะ)

          “เอ๋!? ......อ่าาา!?” (คาเรน)

 


พอรู้สึกตัว คุณคาเรนก็ยืนตัวตรงแล้วก้มศรีษะลงพลางพูดว่า ‘ขอโทษค่ะ! ขอโทษค่ะ!’ จากนั้นเธอก็อธิบายสถานการณ์ในตอนนี้

 


          “ก่อนอื่น ที่นี่คือเขตหนึ่งของป่าทริเชีย ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองหลวงแห่งแสงอโพรอนค่ะ” (คาเรน)

 


ฟังจากคำพูดของคุณคาเรนแล้ว ดูเหมือนรายงานการค้นพบสัตว์ประหลาดในป่าทริเชียจะถูกส่งมาถึงเธอ

 


          “สัตว์ประหลาด” (ไฮเนะ)

          “ถูกต้อง สัตว์ประหลาดค่ะ การขับไล่สัตว์ประหลาดคือภารกิจหลักที่สำคัญที่สุดของกองอัศวินแห่งแสงออโรร่า เพราะงั้นฉันถึงได้รีบมายังไงล่ะคะ” (คาเรน)

          “.......ก็นะ เรื่องนั้นผมก็พอเข้าใจอยู่หรอก แต่ทำไมคุณถึงพาผมมาที่นี่ล่ะครับ?” (ไฮเนะ)

          “อ่า” (คาเรน)

          “กองอัศวินมีคนตั้งมากมายใช่ไหมล่ะครับ? คุณน่าจะพาคนพวกนั้นมา แล้วทำไมคุณถึงได้เลือกสมาชิกใหม่ แถมยังเป็นผมที่ไม่ผ่านบททดสอบในการเข้าร่วมอีกล่ะครับ......?” (ไฮเนะ)

 


ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากทำงานนะ แต่ท่าทีของคุณคาเรนมันมีหลายอย่างที่ดูไม่เข้ากัน

คุณคาเรนจึงทำหน้าลำบากใจ แล้วตอบกลับมาราวกับเป็นการคร่ำครวญ

 


          “......กองอัศวินไม่มาหรอกค่ะ” (คาเรน)

          “หา?” (ไฮเนะ)

          “อย่างที่ฉันบอกไปเมื่อสักครู่ พวกเขาต้องใช้เวลาห้าชั่วโมงถึงจะมาที่นี่ได้ค่ะ การรวมพลหนึ่งชั่วโมง, การเตรียมการหนึ่งชั่วโมง และการเคลื่อนทัพอีกสามชั่วโมงค่ะ” (คาเรน)

 


เหวอ......

 


          “แต่ว่า! ถ้าจะให้รอถึงขนาดนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างมันก็จะสายเกินไปค่ะ! สัตว์ประหลาดเกิดขึ้นที่ไหนสักแห่งในป่านี้จริงๆ ถ้าไม่รีบกำจัดมันล่ะก็ ให้ฉันเป็นผู้กล้าแห่งแสงไปมันก็ไร้ความหมายค่ะ” (คาเรน)

 

 

อีกครั้ง ที่คุณคาเรนก้มหัวให้กับผม

 


          “ฉันรู้ค่ะว่ามันแปลก ที่ให้คุณไฮเนะซึ่งพึ่งจะเข้าร่วมศาสนจักรมาทำเรื่องแบบนี้ แต่อย่าพึ่งพูดอะไรในตอนนี้ แล้วให้ฉันยืมพลังเถอะนะคะ!” (คาเรน)

          “คุณคาเรน......” (ไฮเนะ)

          “ที่ป่าแห่งนี้น่ะ อาจจะมีผู้คนที่กำลังหลงทางอยู่และยังไม่รู้ว่าสัตว์ประหลาดปรากฏ การค้นหาผู้คนแล้วทำการอพยพน่ะ แค่ฉันคนเดียวมันไม่พอหรอกค่ะ!” (คาเรน)

 


ป่ารอบๆ พวกเรายังคงเงียบสงบอยู่ มีเพียงเสียงใบไม้กระทบกับสายลมเท่านั้น

แต่ในที่แห่งนี้กลับมีอันตรายหลบซ่อนอยู่

 


          “..............”

ผมจึงเปลี่ยนใจ

          “งั้นพวกเราแบ่งออกเป็นสองกลุ่มแล้วลงมือกันเถอะครับ ถ้าจะตามหาผู้คนที่หนีไม่ทันล่ะก็ วิธีนั้นมันมีประสิทธิภาพมากกว่าครับ” (ไฮเนะ)

          “ตะ-แต่ว่า! ถ้าคุณไฮเนะเกิดเจอสัตว์ประหลาดในระหว่างที่กำลังค้นหาผู้คนอยู่คนเดียวเข้าล่ะคะ!” (คาเรน)

          “ถึงจะเห็นผมอย่างนี้ ผมก็เป็นถึงลูกชายนายพรานนะครับ ต่อให้เป็นที่ๆ เข้าไปครั้งแรก แต่ป่ามันก็เหมือนกับสวนดีๆ นี่ล่ะครับ ผมจะแสดงให้คุณดูว่า ต่อให้อีกฝ่ายเป็นสัตว์ประหลาดผมก็หนีมาได้ครับ” (ไฮเนะ)

 


ผมจึงหันหลังให้คุณคาเรนแล้วเริ่มวิ่งออกไป

 


          “เอาล่ะ สัตว์ประหลาดสินะ” (ไฮเนะ)

 


จริงๆ แล้ว ผมเคยสู้กับสัตว์ประหลาดมาก่อน

ไม่ใช่ตอนที่เป็นเทพแห่งความมืด แต่เป็นตอนที่ใช้ชีวิตในฐานะคุโรมิยะ ไฮเนะ

 

ในหมู่บ้านที่ผมเติบโตและใช้ชีวิตอยู่ มันก็มีบางครั้งที่พวกมันปรากฏตัวมากับสัตว์ป่า ในกรณีนั้น การกำจัดพวกมันเป็นหน้าที่ของผมกับพ่อซึ่งเป็นนายพรานของหมู่บ้าน แต่มันแตกต่างกับสัตว์ป่าตรงที่พอพวกผมกำจัดมันได้แล้ว มันก็สลายไปเหมือนกับหมอกควัน พวกผมจึงไม่ได้อะไรเลยแม้แต่อย่างเดียว

 ‘มันเป็นแค่ศัตรูที่ทำให้เกิดความเสียหายเท่านั้น’ นั่นคือสิ่งที่คุณพ่อพูดไว้ และเป็นตัวภาระที่ทำให้เขาบ่นได้อย่างไม่น่าเชื่อ นั่นคือสัตว์ประหลาดล่ะ

 

สำหรับสิ่งมีชีวิตที่ได้รับพระเมตตาของเทพ เหมือนกับคน, สัตว์ และพืชแล้ว พวกมันแตกต่างโดยสิ้นเชิง

ผมกำลังจะบอกว่า ผมจำไม่ได้ว่าตัวเองไปสร้างสัตว์ประหลาดอะไรนั่นตอนที่เป็นเทพแห่งความมืด

มันเป็นสิ่งที่ผมไม่ได้สร้างขึ้นมา ปริศนาที่ถูกปกปิดเอาไว้ในช่วงเวลา 1,600 ปีได้เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งเรื่องแล้ว

 


          “เอาเถอะ เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน......” (ไฮเนะ)

 


ผมหยุดเท้า เมื่อตรวจสอบว่าตัวเองอยู่ห่างจากคุณคาเรนพอสมควรแล้ว ผมก็สูดลมหายใจและตั้งสมาธิ

ในป่าแบบนี้ ถ้ามีคนที่ยังหนีไม่ทันอยู่จริงๆ ล่ะก็ ไม่มีทางที่พวกเราจะตามหาพวกเขาพบได้โดยไม่ได้เตรียมการหรอก


เรา คือเทพแห่งความมืดที่มาเกิดใหม่

แม้จะอยู่ในร่างกายของมนุษย์ เราก็สามารถใช้พลังแห่งความมืดได้อย่างอิสระ และสัมผัสถึง ‘คลื่นแห่งความมืด’ ที่มนุษย์ปลดปล่อยออกมาได้

ถึงจะได้ประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องราวของธาตุเมื่อครู่เล็กน้อย แต่มนุษย์ก็เป็นสิ่งถูกสร้างขึ้นโดยเทพแห่งการสร้างโลกทั้งหก

ดิน, น้ำ, ไฟ, ลม, แสง, ความมืด เพราะว่ามนุษย์ผสมผสานด้วยธาตุเหล่านั้น พวกเขาจึงมีธาตุทั้งหมด และมนุษย์ก็มีธาตุที่ตนชำนาญและธาตุที่ตนไม่ชำนาญเช่นกัน

ดังนั้น ในตัวมนุษย์ต้องมีธาตุความมืดอยู่แน่นอน เพียงแต่เจ้าตัวไม่รู้สึกเท่านั้น

ผมซึ่งเป็นเทพแห่งความมืดมาเกิดใหม่ สัมผัสส่วนนั้นได้

...............................พบปฏิกิริยาแล้ว

 


          “......มีคนที่ยังหนีไม่ทันอยู่จริงๆ!?” (ไฮเนะ)

 


ผมจึงวิ่งเต็มกำลังไปยังทิศทางที่มีปฏิกิริยา

จากนั้นไม่นาน ผมก็ได้พบกับคนสองคนซึ่งเป็นเด็กสาวกับหญิงชราที่ล้มลง และกำลังไปพิงที่ใจกลางต้นไม้

พวกเขาน่าจะเป็นคุณยายกับหลานสาว

ยังไงก็ตาม ผมวิ่งเข้าไปใกล้ๆ

 


          “เป็นอะไรรึเปล่าครับ!?” (ไฮเนะ)

 


คุณยายกำลังถูขาที่บวมแดงของตัวเองด้วยความเจ็บปวด พอชำเลืองมอง ผมก็รู้ว่าเธอหกขะล้ม

 


          “อ๊ะ...... เธอ เป็นใครงั้นเหรอ? ที่นี่มันอันตรายนะจ้ะ สัตว์ประหลาดมันปรากฏตัวนะ......”

          “รู้อยู่แล้วล่ะครับ ผมเป็นคนของศาสนจักรแห่งแสงสว่างที่ได้รับรายงานนั่นครับ” (ไฮเนะ)

 


พูดออกไปแบบนั้นจะดีไหมน้อ?

 


          “อา ค่อยยังชั่ว......! ฉันพาหลานเข้ามาในป่าเพื่อเก็บพืชผัก แต่ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกเราจะต้องมาเจอกับสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวแบบนั้น! พอพวกเราพยายามจะหนี ฉันก็เลยหกขะล้ม......!”

 


คงจะตกใจสินะ

หลังจากที่ใช้เสื้อผ้าในการปฐมพยาบาลเบื้องต้นแล้ว ผมก็แบกเธอไว้บนหลัง

 


          “คุณยายคะ คุณยายคะ......!”

          “เธอเองก็มาด้วยกันเถอะ ตอนนี้ต้องออกไปจากป่ากันก่อน ถ้าเป็นไปได้ก็ช่วยนำทางทีนะ......” (ไฮเนะ)

 


ตอนนั้นเอง

 

ป่าที่มีแต่เสียงใบไม้อันเงียบสงบก็เกิดเสียงคำรามขึ้น ในขณะที่ใบไม้มากมายกำลังสั่นรัวๆ และหลุดร่วงลงมานั้น เจ้านั่นก็ปรากฏตัว

 

ในที่สุดมันก็มา

 

สัตว์ประหลาด

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET