[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด ตอนที่ 1 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ความพยายามในการปฏิรูปของเทพแห่งความมืด

Ch.1 - ตอนที่ 1 บุตรกตัญญู


 ผม คุโรมิยะ ไฮเนะเป็นเทพแห่งความมืด

 ถ้าว่ากันตรงๆ ผมก็คือเทพแห่งความมืดที่มาเกิดใหม่

 เทพที่ยิ่งใหญ่ในระดับหนึ่งนั้น สามารถเปลี่ยนตัวเองเป็นดวงวิญญาณ แล้วไปเกิดใหม่เป็นผู้คนในโลกได้

 ผมที่ถูกปลดผนึก 1,600 ปี ได้ใช้วิธีนั้นในการเป็นมนุษย์ แล้วเพลิดเพลินไปกับการเปลี่ยนแปลงของโลกจากจุดยืนของมนุษย์...... จากนั้นก็คอยสังเกตุการณ์

 

 ดูเหมือนจะซ้ำซาก แต่มันก็เป็นครั้งแรกของผมในรอบ 1,600 ปี

 ตอนที่ได้ลงมาเกิดด้วยความรู้สึกว่าโลกมันเปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหนนั้น มันโคตรจะตื่นเต้นเลยล่ะ

 ทำไมตอนแรกผมถึงได้ถูกผนึกมาเป็นเวลานานน่ะเหรอ? เหตุผลนั้นเป็นเรื่องราวที่ต้องย้อนกลับไปในยุคแห่งการสร้างโลก

 ตอนนั้น เทพทั้งหกซึ่งรวมตัวผม ได้ร่วมมือกันสร้างโลกขึ้นมา

 สร้างท้องฟ้า, สร้างทะเล, สร้างผืนดิน, สุดท้ายก็สร้างมนุษย์ ผู้ที่จะอาศัยอยู่บนโลกใบนั้น

 แล้วตอนนั้น เทพองค์หนึ่งก็พูดขึ้นมาว่า

 

 ‘ให้มนุษย์เป็นทาสของเทพ’

 

 เทพที่ปฏิเสธองค์แรกก็คือผม

 ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เพราะมนุษย์เหนือกว่าตัวตนที่เรียกว่าสิ่งมีชีวิต พวกเขามีอิสรภาพ ต่อให้เป็นคำพูดจากผู้สร้าง ก็ใช่ว่าจะให้มนุษย์เป็นไปตามที่ต้องการได้ซะทุกเรื่อง

 ความเห็นของทวยเทพจึงแตกออกเป็นสองฝ่าย สุดท้ายมันก็กลายเป็นสงคราม

 จากนั้นผมก็พ่ายศึก แล้วถูกปิดผนึกอย่างที่รู้ๆ กัน

 จะว่าไป กลุ่มเทพที่เป็นเจ้าของความคิด ว่า ‘มนุษย์เป็นทาสของเทพ’ ซึ่งแตกต่างกับผมก็คือ เทพทั้งห้ายกเว้นผม

 

 พอเจ้าพวกนั้นชนะ ชีวิตของมนุษย์ในช่วงที่ผมถูกผนึก ต้องถูกบีบบังคับให้อยู่ในการปกครองอันเข้มงวดของทวยเทพแน่

 ถึงอย่างนั้นผมก็ยังเชื่อมั่นว่า มนุษย์สามารถฝ่าฝันความยากลำบาก, พัฒนา และวิวัฒนาการได้

 มนุษย์นั้นแข็งแกร่ง มีความคิดอันลึกซึ้ง และมีจิตใจดีงาม

 

 จากนั้น ผมก็ได้เกิดใหม่เป็นมนุษย์แบบที่ว่า แล้วใช้ชีวิตร่วมกับผู้คน

 เพื่อสนุกสุดเหวี่ยงไปกับโลกที่อยู่มาถึง 1,600 ปี

 

 สถานที่ๆ ผมไปเกิดเป็นมนุษย์ คือหมู่บ้านในชนบทที่เรียกกันว่าชายแดน

 ผมได้รับชีวิตใหม่ในฐานะลูกชายเพียงคนเดียวของสามีภรรยาที่ใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายในที่แห่งนั้น

 พ่อผมเป็นนายพราน แต่เนื่องจากการล่าสัตว์ที่หมู่บ้านเล็กๆ เพียงอย่างเดียวไม่อาจทำกำไรได้ เขาจึงต้องเป็นคนเก็บฟืน, ผักภูเขา หรือทุกสิ่งทุกอย่างในป่าที่เอามายังชีพได้

 ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังฝีมือดีอยู่ บางครั้งเขาก็จะออกไปล่าสัตว์ป่าดุร้ายที่ทำลายเรือกสวนไร่นา และสัตว์ประหลาดจนทำให้ชาวบ้านรู้สึกซาบซึ้ง

 

 ผู้คนรอบข้างก็เลยเข้าใจว่า ตัวผมที่เป็นลูกชายก็คงจะเป็นนายพรานตามรอยพ่อในอนาคตเช่นกัน

 ตัวผมเองก็เห็นดีเห็นงามด้วย

 ถึงจะไม่ได้ออกไปจากหมู่บ้านเล็กๆ ชั่วชีวิต มันก็ถือเป็นชั่วชีวิตของมนุษย์เหมือนกัน

 เทพแห่งความมืดจะพึงพอใจกับชีวิตของคนธรรมดาๆ แล้วมันก็จบสิ้น

 ผมคิดแบบนั้น

 จนกระทั่งวันนี้ได้มาถึง

 

◆◆◆◆◆

 

 *ฟิ่ว*

 เสียงลูกธนูที่โบยบินและตัดสายลมดังขึ้น

 ลูกธนูโดนหมูป่าโดยไม่พลาดเป้า สัตว์ป่าดุร้ายที่มาทำลายเรือกสวนไร่นาในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ จึงล้มลงและใกล้จะตาย

 

                    “สำเร็จ!” (ไฮเนะ)

 

 เมื่อตรวจสอบว่ามันเข้าเป้าแล้ว ผมก็วิ่งเข้าไปใกล้ๆ เหยื่อที่ล้มลง

 หมูป่าตายแล้ว ผมจึงไม่จำเป็นต้องแทงซ้ำ

 ท่านพ่อที่มาทีหลัง ก็เตรียมคันธนูและลูกศรไว้เรียบร้อยแล้วเช่นกัน

 

                    “ทำได้ดีนี่ไฮเนะ การยิงครั้งที่สองของพ่อมันไม่จำเป็นเลย”

        “ไม่ใช่อย่างงั้นหรอกครับ เพราะผมรู้ว่าถ้าตัวเองพลาด คุณพ่อก็จะเป็นคนจัดการมัน ผมก็เลยยิงได้อย่างสบายใจน่ะครับ” (ไฮเนะ)

 

 ถึงอย่างนั้นความยินดีที่จัดการเหยื่อได้มันก็มีมากอยู่

 

         “คุณพ่อครับ รีบๆ แยกชิ้นส่วนเจ้านี่กันเถอะครับ เพราะมันเป็นเนื้อที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูง ผมจะได้เอาไปให้คุณแม่ทานไงครับ!” (ไฮเนะ)

                    “ไฮเนะ มันมีเรื่องที่จะต้องทำก่อนหน้านั้นรึเปล่า?”

 

 พอคุณพ่อชี้แนะผมก็เลยสังเกตุเห็น จึงคุกเข่าลงตรงนั้นอย่างรวดเร็ว

 จากนั้นผมก็เอามือวางไปบนสัตว์ป่าที่กลายเป็นซากศพ แล้วตั้งใจสวดภาวนาให้กับชีวิตที่สูญเสียไป มันคือกฎของป่าที่นายพรานใช้ร่วมกัน

 

                    “............เอาล่ะ งั้นก็เริ่มกันเลยนะ จากตรงนี้ แหล่งน้ำก็......?”

                    “ทางนี้ครับคุณพ่อ!” (ไฮเนะ)

 

 ผมแสดงเส้นทางที่มีแม่น้ำซึ่งมาจากความทรงจำในเรื่องภูมิประเทศ แล้วเริ่มเดินพลางแบกเหยื่อไปด้วย

 

 

 เนื่องจากการแยกชิ้นส่วนเหยื่อจะทำให้เลือดไหลออกมามาก ดังนั้น น้ำจำนวนมากในการชำระล้างจึงเป็นสิ่งที่จำเป็นสุดๆ เพราะเนื้อที่จะเอาไปกิน ต้องแยกขนกับกระดูกที่สามารถนำไปใช้งานอย่างอื่นได้ก่อน ส่วนไขมันก็นำไปเป็นเชื้อเพลิง และยังทำให้การแบกหามง่ายขึ้นอีกด้วย

 

                    “ไฮเนะ ลูกเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วล่ะ”

                    “ไม่หรอกครับ ผมยังมีเรื่องอีกมากที่ต้องให้ท่านพ่อสอนครับ” (ไฮเนะ)

        “ไม่หรอก พ่อไม่มีอะไรจะสอนเจ้าแล้ว เจ้าน่ะ เป็นลูกชายที่เหนือกว่าคู่สามีภรรยาบ้านนอกคอกนาอย่างพวกเราไปแล้ว พ่อคิดอย่างนั้นนะ......”

                    “เดี๋ยวก่อนครับ” (ไฮเนะ)

 

 ระหว่างที่คุณพ่อกำลังพูดอยู่ ผมก็พบกับอะไรบางอย่างเข้า จึงฝากเหยื่อไว้กับคุณพ่อแล้วคุกเข่าลงบนพื้น

 ในป่า มีหญ้าเติบโตขึ้นมาบนพื้นดินมากมาย

 

         “สมุนไพรนี้ เอาไปใช้กับโรคหัวใจได้นะครับ ผมเรียนรู้มาจากคุณเภสัชไรบ์ (リーベさん) น่ะครับ” (ไฮเนะ)

                    “เจ้า เรื่องแบบนั้นน่ะ......”

         “พอพวกเรากลับไปถึงหมู่บ้านแล้ว เอามันไปให้คุณไรบ์ปรุงยากันนะครับ โรคของคุณแม่จะได้เบาขึ้นเล็กน้อย” (ไฮเนะ)

 

 เมื่อถอนสมุนไพรมาสอดไว้ในกระดาษเสร็จเรียบร้อย ผมก็เอาเหยื่อมาแบกไว้เหมือนเดิมแล้วมุ่งไปที่แล่งน้ำอีกครั้ง

 พอมาถึง ผมกับคุณพ่อก็ร่วมมือกันสองคน แล้วการแยกชิ้นส่วนก็จบลงอย่างรวดเร็ว เท่านี้งานในวันนี้ก็เสร็จสักที

 หลังจากเสร็จสิ้นคำขอของผู้ใหญ่บ้านในการกำจัดสัตว์ป่าที่สร้างความเสียหายแล้ว พวกผมก็กลับบ้านในวันที่สอง

 

         “คุณพ่อครับ เนื้อหมูป่ามันขายได้เท่าไหร่เหรอครับ? เหลือไว้กินบ้างนะครับ ผมจะเอาให้คุณแม่กินน่ะครับ” (ไฮเนะ)

                    “อา เข้าใจแล้ว”

        “แต่ก็จำเป็นต้องใช้เงินอยู่ดี เพราะพวกเราต้องซื้อยาของคุณแม่ ถึงจะอดออมได้จากสมุนไพรที่ถอนมาเมื่อกี้ก็เถอะ......” (ไฮเนะ)

 

 ตอนที่เดินเข้าไปในป่าพลางคิดถึงเรื่องนั้น

 ผมและคุณพ่อก็สังเกตุเห็น

 ตอนที่เข้าไปใกล้ๆ หมู่บ้านว่า บรรยากาศแห่งความไม่สงบมันรุนแรงยิ่งขึ้น

 

◆◆◆◆◆




NEKOPOST.NET