NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Evil God//เกิดใหม่เป็นเทพปิศาจ แต่ผ่านไป1000ปีไม่มีใครมาปราบ จึงตัดสินใจไปโรงเรียนดีกว่า

Ch.5 - วันแรกของการย้ายเข้า 1


ห้องเรียนเริ่มเอะอะ

ชั้นมีความทรงจำจากชาติที่แล้ว ถึงจะพูดยังงั้น แต่มันก็ผ่านมาแล้วตั้ง1000ปีนี่นะ

แม้จะเริ่มมีเสียงดังเล็กน้อย ถ้ามีนักเรียนย้ายมาใหม่ปกติมันจะเป็นแบบนี้ล่ะนะ

 

มันอาจเป็นเพราะว่าชั้นเป็นผู้ชาย

เลยไม่ได้เอะอะใหญ่โตอะไร

“อืม ชั้นว่าเค้าดูธรรมดาไปนะ” “ดูดีกว่าปกตินิดหน่อยล่ะมั้ง” ชั้นได้ยินบางคนวิจารณ์ชั้นอย่างตรงไปตรงมา

ที่มันตรงก็เพราะมันเป็นการแอบคุยระหว่างเพื่อนสองคน

โชคร้ายหน่อยนะที่ชั้นได้ยินมันด้วยหูปิศาจน่ะ

[นี่เราเคยเจอเค้ามาก่อนรึเปล่าน่ะ]

เจมี่คุยกับเพื่อนทั้งสามของเธอและพวกเธอส่ายหน้า

[ชั้นไม่รู้จักเค้านะ]

ทีไรซ่าตอบปัดข้อสงสัย

ทั้งสามคนเองก็ต่างปฏิเสธ เจมี่ว่า “ชั้นคงคิดไปเอง” และตอนนี้เธอคลายความสงสัยลงแล้ว

 

รูปร่างชั้นไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ตัวโตปานกลาง ดูเป็นเด็กหนุ่มปกติธรรมดา แน่นอนว่าปีกสีดำของชั้นถูกซ่อนไว้นี่นะ

ชั้นสามารถซ่อนมันไว้ในหลังได้ ชั้นไม่รู้ว่ามันเหมาะสมรึเปล่า

แทนที่จะเป็นสารทางกายภาพ มันดูเหมือนร่างวิญญาณมากกว่า

 

ชั้นเปลี่ยนเป็นชุดเครื่องแบบ แต่นอกเหนือจากนั้นชั้นยังเหมือนตอนสุดท้ายที่เราได้เจอกัน

สำหรับเหตุผลว่าทำไมจำชั้นไม่ได้แม้จะไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร แหล่งกำเนิดกลิ่นอายของชั้น—จาคิของชั้นไม่ได้ถูกปลดปล่อยออกมาทั้งหมด

 

 มันก็เหมือนเมื่อสาวแว่นไว้ผมปรกหน้า อยู่ๆก็เปลี่ยนเป็นใส่คอนแทคส์ ทันใดนั้นก็ดูเหมือนเป็นคนล่ะคนทันทีเลยล่ะ

มันเป็นความแตกต่างขนานใหญ่ชนิดที่ว่าแม้ว่าเพื่อนที่รู้จักกันมาเป็นปียังไม่สังเกตว่าเป็นคนเดียวกันเลยล่ะนะ

เอาล่ะ มันก็ประมาณนั้นอ่ะนะ

 

ชั้นต้องดูน่ากลัวมากถ้าปล่อยจาคิออกมา

แต่ตอนนี้ชั้นไม่มีลักษณะพิเศษ ยัยพวกนั้นเลยไม่รู้ว่าเป็นคนเดียวกัน

เหมือนเจมี่จะรับรู้อะไรได้สินะ สัญชาตญาณของนักรบเหรอ น่ากลัวแฮะ

 

สิ่งมีชีวิตทั้งหมดจะปลดปล่อยบางสิ่งที่เรียกว่าจาคิออกมา

 

ถ้าคนปล่อยออกมาเรียกว่านินคิ ถ้าปิศาจปล่อยออกมาเรียกว่ามาคิ และถ้ามังกรปล่อยออกมาเรียกว่าทัตสึคิ TN :ดีนะไม่มีฮาคิ

มันเป็นเรื่องยากที่จะควบคุมจาคิของชั้นให้เป็น0 มันยังยากสำหรับชั้นที่จะควบคุมมันไว้ตลอด

ดังนั้น ตอนนี้ชั้นเลยต้องใช้อุปกรณ์ช่วย แหวนทับทิมที่นิ้วชี้ซ้ายของชั้น นี่จะป้องกันไม่ให้จาคิออกมา

 

[แอชทัล ที่นั่งของเธออยู่ด้านหลังนะ]

ที่นั่งที่อาจารย์เลือกให้ชั้นอยู่ด้านหลังยูฟิเลีย

เมื่อหมดคาบโฮมรูมอาจารย์ก็รีบออกจากห้องไป

ยังมีเวลาก่อนคาบต่อไปจะเริ่ม เจมี่มาหาชั้นและถามขึ้นว่า

[เฮ้ เราเคยเจอกันที่ไหนซักที่รึเปล่า?]

 

เธอยังคงสงสัยชั้นสินะ

ยังไงก็เถอะ มันเป็นไปไม่ได้ที่มนุษย์จะรู้ว่าเทพปิศาจและชั้นเป็นคนเดียวกัน

ถ้าชั้นปฏิเสธข้อสงสัยเธอ เรื่องนี้ก็จบแล้ว

 

[hyんなctあlwけなうdひょ]แปล ชั้นไม่คิดว่างั้นนะ

ชั้นตอบไปไม่เป็นภาษา

บัดซบเอ้ย ชั้นอุตส่าห์ฝึกพิเศษมา แต่ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะพูดได้ในไม่กี่วันสินะ

 

[เป็นนายจริงด้วย นายไม่ได้มาเพื่อแก้แค้นหรอกใช่มั้ย]

[mと! なmヴぉwあなぐkわcrまいds] แปล ขอโทษนะ แต่ชั้นไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดเรื่องอะไร

[ชั้นไม่เข้าใจว่านายพูดอะไร!!!]

 

เจมี่บีบคอชั้น ตายแหง

ชั้นเป็นเทพนะเห้ย ถึงโดนบีบคอชั้นคิดว่าคงไม่ตายหรอก

 

[เจมี่ หยุดนะ]

หลังจากโดนห้ามโดยยูฟิเลีย เจมี่เลยปล่อยมือจากคอชั้น

หลังจากใจเย็นลง ชั้นบอกพวกเธอถึงสถานการณ์ของชั้น

ชั้นโตในหมู่บ้านในภูเขา มีบางคนมีโอกาสมาเยี่ยมหมู่บ้าน บอกว่าชั้นมีพรสวรรค์ และเค้ามีเส้นสาย ชั้นเลยได้รับอนุญาตให้มาเรียนที่แคมบิดจ์นี้

 

ชั้นคุยกับผู้หญิงไม่เก่งและมันกลายเป็นแบบนี้เมื่อชั้นพยายามคุย

ชั้นเลยมาโรงเรียนและพยายามทำให้อาการดีขึ้น

 

ครึ่งนึงเป็นเรื่องจริง ส่วนอีกครึ่งเป็นเรื่องแต่ง

มันจะดูน่าสังสัยถ้าทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก แต่ง่ายที่จะเชื่อถ้ามีความจริงปนอยู่ด้วย

นั่นคือแผนของชั้น

แม้ชั้นจะสร้างมันเพื่อขั้นตอนในการย้าย ชั้นยังไม่ได้ยินว่าชั้นทำเสร็จเลย

นี่ควรจะเป็นโรงเรียนที่ไม่ได้เข้ามาง่ายๆสิ ยังไงก็เถอะ...

 

นี่มันชัดเจน แต่ชั้นปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นเทพปิศาจ ชั้นไม่เข้าใจว่าพวกเธอพูดเรื่องอะไร ชั้นรู้สึกเหนื่อยๆ

 

[เมื่อชั้น.....ใจเย็นลง....ชั้นพอ....พูดได้บ้าง]

 

นี่คือผลการฝึกพิเศษของชั้น

ใช่แล้ว นอกจากกับผู้หญิงแล้ว ชั้นสามารถพูดกับผู้ชายและสิ่งของได้ปกติ

แม้จะพูดกับผู้หญิง ถ้าชั้นใจเย็นๆและค่อยๆพูด ชั้นสามารถจัดการได้

 

เมื่อชั้นพูดช้าๆ เจมี่ที่กำลังฟังอยู่ดูเหมือนจะรู้สึกรำคาน

 

[ชั้นไม่เชื่อหรอกว่าจะมีสองคนในโลกพูดภาษาแปลกๆเหมือนกันได้น่ะ]

เจมี่ดูเหมือนจะยังไม่เชื่อใจ

[แล้วถ้าเค้าจะเป็นเทพปิศาจแล้วมันเป็นปัญหาเหรอ?]

ทีไรซ่าอยู่ๆก็มุ่งเข้าประเด็นของบทสนทนาและเจมี่กำลังกัดฟันอยู่

 

[โอ้ ถึงชั้นจะไม่รู้ก็เถอะ แต่มีปัญหาแน่]

[ไม่ ไม่มีเลยต่างหาก แม้ถ้าเป็นเทพปิศาจที่ไร้พลัง จะไม่มีปัญหา ถ้าเค้าเป็นเทพปิศาจจริงชั้นก็อยากรู้เรื่องของเค้า เช่น เรื่องเกี่ยวกับปิศาจหรืออะไรเกี่ยวกับเทพปิศาจ] TN : โลลิจิตใจดีย์งาม ย้ายกองอวยทัยมั้ยเนี่ย

 

 

ชั้นก็อยากพูดด้วยอยู่หรอกนะ แต่โชคร้ายหน่อยที่สำหรับเทพปิศาจไม่ได้รับอนุญาตให้เล่าเกี่ยวกับตัวเอง

มันไม่ใช่ว่าเราไม่ควรเล่าให้ใครฟังเลยนะ แต่เราไม่สามารถเล่าได้ถ้ามันไม่จำเป็น

 

[แล้วเราควรทำยังไงล่ะถ้าเค้ากลายเป็นแข็งแกร่งขึ้นมา?]

 

ไอริสถามทีไรซ่า มากกว่านั้นยังรอฟังคำตอบที่เป็นไปได้อีกด้วย

ไอริสต้องการให้มันเป็นอย่างนั้น

ไอริสอาจต้องการแก้ข้อเสี่ยมเสียให้กับตำนานของหมู่บ้านว่าไม่ผิด

จริงๆชั้นก็อยากช่วยอ่ะนะ แต่โทษที....

ช่วยรอจนกว่าชั้นจะแก้จุดอ่อนได้ก่อนเถอะ

 

[พลังมหาศาลตามที่เล่าต่อกันมาอ่ะนะ – ถ้าเค้ามีพลังมากพอจะสยบราชาปิศาจจริงแล้วจะใช้ทริคปลอมตัวเป็นมนุษย์ไปทำไม แล้วก็นะ ตามตำนานแล้ว เทพปิศาจออกไปข้างนอกไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ]

[เข้าใจล่ะ....]

 

ได้ยินอย่างนั้น ไอริสไม่มีทางเลือกนอกจากจะยอมรับมัน

 

เทพปิศาจไม่สามารถออกข้างนอกได้จนกว่าจะพบผู้กล้า

ชั้นได้รับอิสระแล้ว ขอบใจสำหรับนั่นนะ

 

[ตัวตนของเค้าก็ชัดเจนแล้ว เราจะปล่อยเรื่องนี้ไปได้รึยังล่ะ]

ยูฟิเลียมองไปที่เจมี่ เจมี่ก็พยักหน้าให้เธอ

 

แคนทาบริดจ์[ขอแก้ชื่อตามอิงใหม่นะครับ]เป็นโรงเรียนสอนนักผจญภัย

แน่นอนว่ายังฝึกทรัพยาการมนุษย์และด้านอื่นๆด้วย เช่นเดียวกับมหาลัย

เด็กๆจากตระกูลชั้นสูงเข้าเรียนที่นี่

 

มันเป็นสถานศึกษาที่มีชื่อเสียงอันดับหนึ่ง และไม่ได้มีแค่นั้น ผู้คนจากอาฯจักรบริททอน นักเรียนจากต่างประเทศก็ไม่ได้หายากอะไร

อาณาจักรบริททอนนั้นตั้งอยู่ตรงกลางของทวีป และเมืองหลวง โรห์ดัน กลายเป็นเมืองนานาชาติสากล

ในมุมนึงของเมืองหลวงก็คือสถานศึกษาแคนทาบริดจ์

 

นี่เป็นห้องเรียนสอนนักผจญภัย ในหมู่พวกเขาคือห้องA

แล้วก็มีห้องBและCด้วย

มีนักเรียน30คนในห้อง ตามคอร์สผจญภัย

มีการเรียนเพียง1-2วิชาในหนึ่งวัน

 

วิชาแรก ภาษาสากล

 

หญิงสาวหุ่นดีอายุประมาณ30เป็นผู้สอน

[ดูเหมือนเราจะมีนักเรียนย้ายมาใหม่สินะ เฮ้ แอชทัล เธอเริ่มอ่านจากหน้า137นะ]

[wヴぁfいhぬろdgm] แปล ชั้นเป็นแมว

 

บ้าเอ้ย ชั้นไม่มีสมาธิ

นี่มันค่อนข้างยาก

ทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

 

[อาาาาา ผมไม่ถนัดคุยกับผู้หญิงน่ะ]

 

ครูสอนภาษาสากลมองที่ตัวเอง

 

[แต่ชั้นดีใจนะที่ชั้นยังถูกมองว่าเป็นผู้หญิง]

 

ทั้งชั้นเริ่มหัวเราะอีกครั้งหลังจากอาจารย์พูดระเบิดตัวเองไป




NEKOPOST.NET