[นิยายแปล] Evil God//เกิดใหม่เป็นเทพปิศาจ แต่ผ่านไป1000ปีไม่มีใครมาปราบ จึงตัดสินใจไปโรงเรียนดีกว่า ตอนที่ 19 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Evil God//เกิดใหม่เป็นเทพปิศาจ แต่ผ่านไป1000ปีไม่มีใครมาปราบ จึงตัดสินใจไปโรงเรียนดีกว่า

Ch.19 - จอมเวทย์เซเรน่าผู้ยิ่งใหญ่ edited


------------------------------------------------------------------------------------------------

Tn notes แจ้งนิดนึงครับขอปรับคำที่ทีไรซ่าเรียกแอชทัลจากนายเป็นคุณนะครับ เพราะดูๆนิสัยนางแล้วคล้ายๆเมกุมินจากKonosuba และถึงนางจะหน้านิ่งแต่ไม่ใช่เย็นชาน่ะครับ น่าจะเหมาะกว่า แล้วก็ชื่อตาแก่ยูริอุส ขอเปลี่ยนเป็นจูเลียสนะครับตามอิงนั่นแหละ พอดีนึกขึ้นได้ว่าชื่อพวกนี้มันใช้คะตะคะนะเขียนทับศัพท์คำอังกฤษนี่หว่า งั้นใช้ตามอิงมันเลยล้ะกัน =3= คงไม่เป็นไรกันนะครับ//ไม่ได้นอนมาสามวันทั้งงานแปลนี่ แกะเพลง เขียนโน้ตเพลง แทปกีตาร์ เบลอมากครับ555

----------------------------------------------------------------------------------------------------

ชั้นพาทีไรซ่ามากับชั้นและออกจากห้องแลปไป
เซเรน่า ผู้กล้าของภัยพิบัติปิศาจครั้งที่หกซึ่งตอนนี้เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนแคนทาบริดจ์อยู่
เพื่อที่จะพบเธอเรากำลังมองหาคนนึงอยู่ เมื่อนั้นพนักงานที่อยู่ใกล้ๆก็ตะโกนเรียกพวกเรา

[เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?คุณกำลังมองหาใครอยู่เหรอคับ?]

มันเป็นบางคนที่ผมสั้นสีแดงและใบหน้าอ่อนโยน
มันเป็นหัวหน้าหน่วยที่13 เจโก้นั่นเอง
ไม่ใช่แกที่ชั้นกำลังมองหา เพราะงั้นไม่ต้องมาคุยกับชั้นเลยเฟ้ย

ชั้นอยากรีบขึ้นและไล่มันไปให้พ้น แต่เราแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกัน
ชั้นเลยไม่สามารถไล่มันไปอย่างโหดร้ายได้

[คือว่านั่น  เราพยายามจะพบผู้อำนวยการน่ะ....]
[โอ้! ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้ว ได้โปรดให้เป็นหน้าที่ผมเองครับ!]
[เอ๋? อ่า โอเค]

ชั้นพยักหน้าและเดินตามมันไปโดยไม่ทันคิด แต่ปล่อยให้ไอหมอนี่จัดการดีแล้วเหรอ?

ก่อนห้องของผู้อำนวยการ มีออฟฟิศเลขานุการอยู่ และเราเคาะประตูเพื่อเข้าไป
เลขานุการที่อยู่ข้างในมองมาที่นี่
ชั้นไม่พลาดเห็นรอยย่นบนหน้าของเลขา

[นายต้องการอะไร?]
[คนพวกนี้อยากจะพบกับผู้อำนวยการน่ะครับ]
[ชิ]

เธอเดาะลิ้นใส่เจโก้
มันเล็กน้อยแต่อีวิลอายส์ของชั้นก็ไม่พลาดมัน

[นายไม่สามารถพบผอ.ได้ถ้าจู่ๆนายมาที่นี่ นายได้อ่านคู่มือรึเปล่าเนี่ย?]
[ผมอ่านมันแล้วจริงๆ แต่คุณคิดว่าผมจะจำรายละเอียดเล็กน้อยได้เหรอครับ]
[ชั้นควรตรวจสอบว่ามันเป็นความสำคัญสูงสุดที่จะจำเพื่อให้แม้แต่พวกโง่จะเข้าใจได้ยังไงเนี่ย?]
[ขอโทษครับ มันเป็นเพราะว่ามีการตรวจสอบมากเกินไปทุกที่นะครับ]

เข้าใจล่ะ เธออยู่ในการรับผิดชอบการฝึกพนักงานใหม่ผู้โง่เขลาอยู่สินะ
นั่นต้องเป็นความเจ็บปวดแน่ๆ

[ไงก็เถอะ นายต้องนัดหมายเพื่อจะพบผอ.และแม้อย่างนั้นมันยังแทบเป็นไปไม่ได้]
[อะไรกันครับ!? คุณรู้รึเปล่าว่าคนสำคัญคนนี้เป็นใคร!? เขาเป็น--------อุหวา!]

ชั้นเตะไอบ้าก่อนที่มันจะพาไปไกล

[ผมขอโทษสำหรับไอบ้านี่ที่สร้างปัญหาให้คุณนะครับ]

พูดดังนั้น ชั้นก็ทิ้งจุดนั้นไว้ด้านหลัง
แน่นอนว่า ไอหมอนั่นจะทำให้เกิดปัญหามากขึ้นสำหรับเธอในอนาคต

..

..

[นั่นเป็นเหตุผลว่าทำชั้นบอกว่ามันเป็นไปได้ยากที่จะพบกับผอ. แม้แต่ยูฟี่ยังไม่สามารถพบเธอได้ง่ายๆเลยนะคะ เห็นได้ชัดว่าแม้แต่ราชายังโดนปฏิเสธ]

ขณะกำลังฟังทีไรซ่าตำหนิ ชั้นก็หาบางคนต่อไป
อา เค้าอยู่นั่นไง

[อ อาจารย์จูเลียส....ผมกำลังมองหาคุณอยู่เลยครับ]
[โอ้ เธอต้องการอะไรล่ะแอชทัลคุง?]
[เอ่อ ถ้าเป็นไปได้ผมอยากพบผอ.น่ะครับ]

เมื่อชั้นถามเค้าเค้าก็ทำเสียง*อืมมมม*และครุ่นคิด

[เข้าใจแล้ว ผมจะนำคุณไปหาเธอเอง]

เมื่อจูเลียสคิดเสร็จเราก็มาอยู่หน้าออฟฟิศของผอ.อีกครั้ง
เหมือนว่าทีไรซ่าจะไม่คาดหวังกับนี่เลย

[นี่มันไม่เหมือนก่อนหน้านี้เหรอ?อะไรจะเปลี่ยนโดยขอให้อาจารย์คนหนึ่งมาแทนภารโรงล่ะคะ?]

ลืมเรื่องสงสัยไปครึ่งนึงได้เลย ดูเหมือนว่าเธอจะสงสัยชั้นอยู่90เปอร์เซ็นต์เลย
เมื่อเรามาถึงออฟฟิศของเลา เลขาก็ทักทายเราด้วยท่าทางสุภาพต่างกับก่อนหน้านี้

[อาจารย์จูเลียส คุณต้องการอะไรเหรอคะ?]
[ผมต้องการพบผอ.แป๊บนึงน่ะครับ เธออยู่ข้างในมั้ย?]
[ใช่ค่ะ เชิญคุณเข้าไปด้านในเลย]

เราผ่านเธอมาอย่างง่ายๆ

[เอ๋!?ทำไมล่ะ?]

ทีไรซ่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
เอาล่ะ มันอาจเพราะเป็นคนอื่น คุณงามความดีและสมองล่ะนะ

..

..

เซเรน่าอายุใกล้จะ70 ยังไงก็เถอะ ร่างกายเธอหยุดโตตั้งแต่ช่วงยี่สิบกลางๆ
นี่เป็นข่าวลือที่เกิดจากกระบวนการลับที่ใช้ได้เฉพาะเธอ

เซเรน่ากำลังยืนอยู่ที่หน้าต่างและมองออกไป
เมื่อตาแก่เข้ามาในห้องตาของเธอก็เป็นประกายชั่วขณะ
ไงก็เถอะเมื่อเธอเห็นว่ามีแขกคนอื่นเข้ามาด้วย เธอก็กลับมาดูจริงจัง

[เกิดอะไรขึ้นน่ะ?]
[ทีไรซ่าจังต้องการคุยกับผอ.เพราะงั้น....]

กลางประโยคของตาแก่ทีไรซ่าก็เดินไปข้างหน้า

[ชั้นมาเรียนเกี่ยวกับเวทมนต์นั่นค่ะ]
[โอย่า โอย่า ตามที่ชั้นบอกครั้งสุดท้าย นั่นสำหรับหลังจากเธอเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว....]
[ชั้นทำแล้วค่ะ!]
[อะไรนะ!?]

ทีไรซ่าพูดขณะจ้องมาที่ชั้น
ได้โปรดอย่ามองมาที่ชั้นเซ่
[ชั้นกลายเป้นผู้ใหญ่แล้ว ดังนั้นได้โปรดสอนชั้นด้วยค่ะ]
[ほいfぼrづうヴいm] หมายความว่าไงฟะนั่น?
[โอย่า โอย่า...]

เซเรน่าทำเสียง*คุคุคุคุ*และหัวเราะ

[เธอควรจะเข้าโรงเรียนนี้เพื่อให้เข้ากับผู้หญิงได้ดีขึ้น...เธอทำงานเร็วดีนี่]
[ぽくぃもぃdてmぐ] ชั้นไม่ได้ทำอะไรเล้ย

เซเรน่ายิ้มเล็กน้อยกับคำพูดของชั้นขณะเอียงคอของเธอ
แน่นอนว่าเธอไม่ได้เข้าใจที่ชั้นพูดเลย ดังนั้นชั้นคิดว่าเธอจะมีปัญหาเพราะว่ามันหยาบคาบที่จะพูด

[เอาล่ะ โอเค เธอต้องการขออะไรชั้นล่ะ?]
[ได้โปรดสอนเวทมนต์นั่นกับชั้น---มหาภัยพิบัติ//Catastrophe]

เซเรน่ามองมาทีชั้น ชั้นเดาว่ามันขึ้นอยู่กับชั้น

[ตามข่าวลือ คุณต้องพึ่งพาอุปกรณ์เวทย์เพื่อใช้เวทมนต์นั่น]
[ช ใช่ ถูกต้องแล้ว]

เซเรน่าดูสงสัยและและยอมรับ

[มันเป็นไม่ได้ที่จะใช้โดยไม่มีอุปกรณ์เวทย์ นั่น ไม่ใช่ว่ามันเป็นไปไม่ได้สำหรับคุณที่จะสอนมันไม่ใช่เหรอครับ?]
[ใช่ ถูกต้องแล้ว]
[เกิดอะไรขึ้นกับอุปกรณ์เวทย์นั่นล่ะคะ?]

ทีไรซ่าถาม

[มันพังหลังจากใช้ไปครั้งเดียว เธอควรจะคิดว่าเธอไม่สามารถหามันได้อีกแล้วนะ]
[นั่นมันก็....]

ทีไรซ่าผิดหวัง

[ก่อนอื่น เราสามารถเอาชนะฟูเมเลสโดยไม่ใช้มหาภัยพิบัติ//Catastropheได้ แน่นอนว่าจะมีการเสียละเป็นอย่างมาก]
[แต่ถ้าเราใช้มันผู้เสียสละจะกลายเป็น0นะคะ]
[วิกฤติต่อไปจะมาหลังจากนั้น เราอาศัยอยู่ในโลกแบบนี้ มันอันตรายที่จะพึ่งพาในพลังที่เหนือกว่ามนุษย์]

เซเรน่าส่ายหน้าและเตือนทีไรซ่า

[โลกนี้เคยวิกฤติมามากมาย ยังไงก็ตาม ทุกครั้ง มีความช่วยเหลือมา ในเวลานี้ เวทมนต์นั่นไม่จำเป็นแล้ว โปรดทำอะไรที่สามารถทำได้ด้วยกำลังของเธอตอนนี้เถอะ]

ทีไรซ่าออกจากห้องของผอ.ด้วยน้ำตา
ชั้นพยายามจะตามเธอไปแต่ตาแก่มาหยุดไว้

[นี่เป็นโอกาสดีเลย มาคุยกันเถอะครับ]
[ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ ชั้นชื่อเซเรน่า ชั้นได้รับการดูแลจากท่านจูเลียสน่ะ] TN : -0-

เซเรน่าโค้งให้อย่างสุภาพชั้นก็โค้งกลับและมองไอคู่น่าสงสัยนี้

[คุณควรจะเจอตาแก่แค่ครั้งเดียวสิ?]
[สองครั้งแน่นอนค่ะ]

ไอการโต้ตอบนี่ ชั้นเคยทำมาก่อนนี่หว่า 

[มันไม่เกี่ยวว่าเราจะพบกันกี่ครั้งหรือนานกว่านั้น มันเกี่ยวข้องกับผู้ชายและผู้หญิงค่ะ]

เซเรน่ากุมมือของตาแก่

[เข้าใจล่ะ นายเกี่ยวข้องด้วยสินะ]
[มีปัญหากับนั่นเหรอครับ]

ตาแก่ถามชั้นอย่างใจเย็น

[ไม่ ไม่มีปัญหาหรอก]

ตาแก่นี่เป็นเพียงคนเดียวที่ชั้นมั่นใจว่าจะไม่ก่อปัญหาใดๆ
เรื่องความรักเป็นอิสระล่ะนะ

[อา เพื่อให้ชัดเจน เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพวกเราสินะ]

ในเรื่องนี้ชั้นไม่สงสัยเขา
พวกโง่นั้นต่างกัน

[สิ่งที่ชั้นรู้คือชื่อของคุณ และเหตุการณ์ในวันนั้น แม้ชั้นพยายามจะตรวจสอบพวกคุณก็ไม่ได้อะไรเลย ถ้ามีบางสิ่งที่ชั้นทำได้ โปรดขอมา นั่นเพียงพอแล้วค่ะ]
[คุณค่อนข้างเข้าใจใช่มั้ยล่ะ?]
[เป็นคนที่รู้แค่เพียงเสี้ยวอำนาจของคุณค่ะ ชั้นรู้สถานะตัวเองดี]
[มันจะง่ายสำหรับผมถ้าทุกคนเข้าใจนั่นอ่ะนะ]
[โชคร้ายหน่อยที่มีคนจำนวนมากที่พยายามบอกความลับของผู้คนหลังพวกเค้ารู้ว่ามันมีอยู่ค่ะ]

มันอาจจะดีกว่านี้ที่ชั้นได้พบและคุยกับเธอครั้งนึง
ดูเหมือนตาแก่ก็คิดอย่างนั้นด้วย และแนะนำพวกเราเมื่อเขามีโอกาส

[อีกข้อนึง ทิ้งเรื่องเวทย์มหาภัยพิบัติ//Catasropheไว้อย่างนั้นดีแล้วเหรอคะ?]
[มันควรจะเป็นอย่างนี้]
[ทั้งหมดที่ชั้นทำคือได้รับคริสตัลกับพลังนั่นมาจากท่านจูเลียส และโจมตีราชาปิศาจด้วยมัน.....]

แม้จำนวนของพวกปิศาจลดลง มันจะก็เพิ่มขึ้นในไม่นาน ถ้ามนุษย์ลดลง มันต้องใช้ชั่วเวลาหนึ่งในการเพิ่มประชากรกลับมา
ดังนั้นขึ้นอยู่กับสิ่งที่ให้ไป ชั้นอาจให้มนุษย์ยืมมือ
ในภัยพิบัติปิศาจครั้งที่หก ชั้นให้คริสตัลที่บรรจุบางเวทย์ของชั้นไปและมนุษย์ใช้มันในการกำจัดราชาปิศาจ

เธอไม่ได้รับการอธิบายเกี่ยวกับพวกเรา
เพราะไม่รู้อะไรเลย เธอเลยไม่รู้ว่าจะโกหกเกี่ยวกับพวกเรายังไงดี
ดังนั้นเธอจึงหลีกเลี่ยงที่จะพบผู้คนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ล่ะนะ

[นายควรคิดเกี่ยวกับนั่นด้วยนะเว้ย]
[ผมขอโทษครับ ดูเหมือนว่าผมจะไม่สามารถใจเย็นได้ในตอนนั้น มันเป็นความผิดพลาดของผมเอง]

ตาแก่ขอโทษจากใจจริง

ชั้นปฏิเสธข้อเสนอของเธอที่จะให้เลขาปล่อยให้ชั้นผ่านถ้าชั้นต้องการ
ชั้นทำงั้นเพราะว่าชั้นพบว่าเลขานั่นน่าสงสัย

[ถ้าคุณไม่เป็นอะไร โปรดช่วยมนุษยชาติอีกครั้งเถอะค่ะ]
[ชั้นไม่สามารถสัญญานั่นได้ฟรอกนะ พวกเราไม่ใช่ผู้พิทักษ์ของมนุษยชาติก็แค่นั้นแหละ]

พูดอย่างนั้นชั้นก็ออกจากห้องของผอ.ไป

---------------------------------------------------------------------------------------

แหมตาแก่ ชีวิตดี๊ดีนะเอ็ง -0-




NEKOPOST.NET