NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Evil God//เกิดใหม่เป็นเทพปิศาจ แต่ผ่านไป1000ปีไม่มีใครมาปราบ จึงตัดสินใจไปโรงเรียนดีกว่า

Ch.11 - กิลด์นักผจญภัย 3 [Edited]


เมื่อชั้นเข้าไปที่กิลด์นักผจญภัยอีกครั้ง ออรเรทต้ายังทำหน้าที่เป็นพนักงานต้อนรับอยู่ตามปกติ

เพื่อจะตรวจสอบว่ามีผลกระทบอะไรจากเมื่อวานหรือเปล่า ชั้นเลยซ่อนตัวอยู่ในเงามืดและมองดูเธออยู่ห่างๆน่ะ

เอ่อ เธอค่อนข้างจะ...เหม่อเล็กน้อยมั้ง

[ไม่ใช่ว่าออเรทต้าทำตัวแปลกๆไปเหรอวันนี้]

[แกไม่ได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานเรอะ? เธอน่าจะกำลังช็อคอยู่นะ]

[โอ้ เข้าใจล่ะ ชั้นคิดว่านั่นมันก็เป็นปกติล่ะนะ]

[สำคัญกว่านั้น ชั้นอยากเห็นเธอเมื่อวานจังว่ะ]

 

ชั้นสามารถได้ยินเสียงนักผจญภัยบางคนดื่มเหล้าตั้งแต่เที่ยงเป็นปกติ

หนึ่งในนั้นเหมือนจะเป็นพวกโรคจิต แต่มันก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่อาศัยแรงขับเคลื่อนทางเพศอยู่แล้ว

 

เมื่อชั้นไปถึงโต๊ะแผนกต้อนรับ ออเรทต้าก็กระโดดออกด้วยความตกใจ

[ค คุณคือ!]

[เอ่อ...ผมถูกเรียกมา..เลยต้องมาน่ะ]

เมื่อชั้นเกี่ยวกับอธิบายเกี่ยวกับธุระของชั้นแล้ว ออเรทต้าก็ทำท่าทางสงสัย

เราตกลงกันว่าจะไปคุยกันอีกห้องหนึ่งแทน และออเรทต้าก็เปลี่ยนตัวกับพนักงานต้อนรับคนอื่น

เราอยู่ด้วยกันตามลำพังในห้องเล็กๆห้องหนึ่ง

 

เราทั้งคู่ทั้งที่ของตัวเองและชั้นรอให้เธอเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน

ยังไงก็ตาม ออเรทต้ายังคงเหม่ออยู่และเธอกำลังบ่นพึมพำ เช่นว่า “ชั้นเข้าใจล่ะ” และอีกหลายอย่างที่ชั้นไม่เข้าใจ

[อืมมมมมมมมม....]

[โอ๊ะ ค่ะ! ชั้นขอโทษ]

 

ตามที่ออเรทต้าเล่าให้ฟัง การลงทะเบียบของชั้นมันเสร็จเรียบร้อยแล้ว

แค่ดูเหมือนว่าชั้นจะเริ่มจากแร็งค์ F ล่ะนะ

 

มีหลายเควสที่ชั้นไม่สามารถรับได้ตั้งแต่แร็งค์ต่ำๆ

นี่เป็นเพราะว่าคนให้เควสขอคนที่มีทักษะดีๆ เนื่องจากพวกเค้าจะมีปัญหาถ้าคุณทำเควสล้มเหลวล่ะนะ

โดยปกติแล้ว เควสพวกนั้นไม่สามารถรับได้โดยคนที่มีแร็งค์ต่ำ

 

ชั้นได้ฟังเรื่องนี้แล้ว แต่ชั้นไม่สนใจว่ะครับ

ยังไงซะชั้นยังไม่แผนที่จะรับเควสอะไรตอนนี้ด้วย

 

เป้าหมายของชั้นมีแค่ดันเจี้ยนเท่านั้นแหละ

ดูเหมือนไม่ว่าแร็งค์ไหนก็สามารถเข้าดันเจี้ยนได้ และมันความรับผิดชอบของตัวเองถ้าตายกลายเป็นผีขึ้นมา

เพราะอย่างนั้น ชั้นเลยไม่มีปัญหาอะไรถ้าได้แร็งค์Fล่ะนะ

 

เมื่อเธออธิบายจบชั้นก็ลุกขึ้น

ชั้นตั้งใจจะรีบกลับบ้านแล้ว

 

[อ๊ะ ได้โปรดรอก่อนค่ะ]

ยังไงก็ตามชั้นถูกหยุดโดยออเรทต้า ชั้นเลยกลับไปนั่งที่

[คุณ....ยังต้องการอะไรหรือเปล่า?]

ชั้นถามเธอขณะที่กำลังงง เธอก็ตอบมาด้วยท่าทีเขินอาย

[นี่เกี่ยวกับเมื่อวาน แต่ว่า…]

เรื่องเมื่อวาน อดีตที่ต้องการจะลืม

มันจำเป็นต้องพูด มันหนักหนาไปสำหรับเธอเรื่องนั้น

ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรชั้นจะปฏิเสธมันซะให้หมด

[นั้นเป็นเพราะว่าคุณ ใช่มั้ยล่ะ?]

เมื่อเธอพุ่งเข้าประเด็นของบทสนทนา ชั้นก็เลยยืนขึ้นโดยไม่คิด

[ヴぇ、ghもどfおrぁ] แปล คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ?

ชิบ ชั้นพูดไม่ได้อีกแล้ว

ไม่สิ ควรจะพูดว่าคำของชั้นมันไม่ออกมามากกว่า

[ร่างกายของชั้นเป็นหลักฐาน!]

เธอกอดชั้น ร่างกายเธอกำลังร้อนและเหงื่อออก

ชั้นได้ยินเสียงเธอกำลังส่งเสียง” แฮ่ก แฮ่ก” ตามลมหายใจของเธอ

 

กระโปรงของชุดเธอร่นขึ้นมาและเธอกำลังสวมชุดชั้นซีทรูสีดำแบบผู้ใหญ่

ขาอันผอมและสวยงามของเธอถูกปกปิดด้วยถุงน่องและกำลังพันกับขาชั้นอยู่

ชั้นมีประสบกามเอ้ยประสบการณ์แบบนี้มาก่อน

แน่นอนว่าจาคิของชั้นนั้นมีผลเร้าอารมณ์ร่างกายของมนุษย์

และทำให้พวกเค้าอยู่ในสภาพมีอารมณ์

และเมื่อชั้นอยู่ใกล้ผลนั้นก็ยิ่งมากขึ้น

 

ร่างกายของเธอเป็นหลักฐานแน่นอนล่ะ

ยังไงก็เถอะ มันไม่พอที่จะทำให้คนอื่นเชื่อล่ะนะ

 

[ชั้นยังไม่ได้บอกใคร แต่รับผิดชอบที่ทำให้ร่างกายชั้นเป็นแบบนี้มาด้วยค่ะ]

 

ล่าสุดเป็นเพราะไอแหวนนั่น ถ้าเราถอดมันออกพวกเค้าก็จะกลับเป็นปกติ

แต่ครั้งนี้มันยังไงวะเนี่ย?

ก่อนอื่นเลย ชั้นไม่ได้พบผู้คนมาก่อนจนเมื่อไม่นานมานี้ ชั้นมีชีวิตมาเป็น1000ปี

และชั้นแทบจะไม่มีประสบการณ์

ดังนั้น ชั้นเลยไม่รู้จะทำยังไงกับกรณีแบบนี้นี้จริงๆฟ่ะ

 

เอาล่ะ ถ้าคุณกำลังมีอารมณ์และคุณปล่อยความรู้สึกออกมาเล็กน้อยแล้วคุณจะน่าเย็นลงได้

ผลก็คือ ชั้นจะก้าวสู่เป็นผู้ใหญ่ เป็นผู้ใหญ่เต็มตัวล่ะ

 

แม้ชั้นจะพูดอย่างนั้น แม้จะเกิดสถาการณ์อย่างนี้ขึ้นกับชั้น ลูกชายชั้นยังไม่ตื่นเลยว่ะ

ชั้นรู้สึกแย่ที่จะปล่อยเธอไว้อย่างนี้เลยตัดสินใจปลุกเค้าให้ได้

 

ชั้นใช้เวทย์วาร์ปเพื่อย้ายเราไปที่ห้องของชั้นในวิหารแห่งความมืดทันที

แน่นอนว่าที่เตียงล่ะนะ

ออเรทต้าดูตกใจเล็กน้อย แต่จากประสบการณ์ที่เธอทำงานในกิลด์นักผจญภัย เธอก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นเราสองคนก็ล้มลงบนเตียง

[อ๊า ตรงนั้นมัน....แย่!]

ดูเหมือนจุดนี้จะไวต่อความรู้สึก ชั้นหนักมือยิ่งขึ้น

[อ๊า ตรงนั้น อ๊า โอ้ววว!]

ชั้นเลื่อนมือต่ำลงมา

[โอ้ววว อา! อ๊า อ๊าาาาาาาา!!]

ออเรทต้าส่งเสียงครางก้องอยู่บนเตียงไปพักนึง

.

.

.

เธอหอบอยู่บนเตียงด้วยเสื้อผ้าเกือบหลุดลุ่ย

เห็นได้ชัดว่ามันง่ายสำหรับผู้คนที่อยู่ในสภพมีอารม์นั้นจะถึงจุดสุดยอดเพียงแค่ชั้นสัมผัส

แม้แค่ลูบไล้ไหล่ก็ทำให้เธอเป็นแบบนี้แล้ว TN : ประมาณว่านวดไหล่ล่ะมั้ง

[ท่านแอชทัล...]

เหตุผลที่ทำให้เธอยังลุกขึ้นไม่ได้เพราะเธอยังรู้สึกชาจากจาคิของชั้น

ซึ่งทำให้เธอไม่สามารถลุกได้

[ออเรทต้า ชั้นขอโทษนะ แต่ชั้นยังไม่สามารถเชื่อเธอได้100เปอร์เซ็น...]

ดังนั้น ชั้นกำลังจะใช้คำสาปกับเธอ ถ้าเธอบอกใครเกี่ยวกับความลับของชั้น เธอจะตาย

โดย “ความลับของชั้น” ชั้นหมายถึงที่ว่าชั้นเป็นต้นเหตุของความวุ่นวายเมื่อวานนี้

นอกเหนือจากนั้น ชั้นคิดว่าที่นี่ เธอเห็นเฉพาะห้องของชั้น ดังนั้นชั้นเลยคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาถ้าเป็นแบบนี้

[คุณกำลังจะใช้เวทมนต์กับชั้นใช่มั้ยคะ?]

ออเรทต้าลุกขึ้นและรอให้ชั้นร่ายเวทย์

ชั้นจะใช้เวทย์ปิศาจ

เวทย์ปิศาจเป็นปกติที่ออเรทต้าจะไม่รู้จักมันล่ะนะ

[คำสาป/เคิร์ส] TN :ชื่อทักษะหรือสกิลจะใช้คำไทยกับอังกฤษนะครับ

ชั้นยื่นมือไปข้างหน้าออเรทต้าและร่ายเวทย์

วงเวทย์ปรากฏขึ้นใต้เท้าของออเรทต้าและเวทมนต์ก็ทำงาน

[ชั้นไม่รู้สึกแตกต่างไปเลยค่ะ]

ออเรทต้าบรรยายความรู้สึกหลังจากตรวจสอบร่างกายของเธอ

[เอาล่ะ ชั้นจะมีปัญหาเอาถ้าเธอสามารถเจอมันได้โดยแค่การตรวจสอบร่างกายของเธอ]

ชั้นยิ้มเล็กน้อย

[ตราบใดที่เธอไม่พูดเกี่ยวกับชั้น เธอก็สามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติล่ะนะ]

มันกลายเป็นสถานการณ์แปลกๆไปซะได้ แต่ชั้นไม่ได้รูสึกอะไรเป็นพิเศษ

อย่างเช่นการทำอย่างว่ากับเธอล่ะนะ

ถ้าออเรทต้าต้องการ เราสามารถกลับอยู่ในความสัมพันธ์ของพนักงานต้อนรับและนักผจญภัยได้

เมื่อมีอาการอย่างนี้เกิดขึ้นอีก ก็แค่จัดการกับมัน

เอาล่ะ ชั้นอยากจะคิดอย่างนั้นถ้าชั้นไม่ปล่อยจาคิออกมาคงไม่เป็นอย่างนี้ล่ะนะ

[ได้โปรดอย่าพูดอย่างนั้นเลยค่ะ ชั้นไม่สามารถอยู่ได้โดยไม่มีคุณอีกแล้ว]

ยังไงก็ตาม ออเรทต้าบอกว่าจะอยู่กับชั้น

[เธอโอเคกับนั่นเหรอ?]

[ค่ะ ชั้นตัดสินใจไว้แล้ว ดังนั้น ชั้นอาจจะเป็นประโยชน์สำหรับคุณ]

[ถ้าอย่างนั้น มีบางอย่างที่ชั้นอยากจะขอร้องเธอ]

[แน่นอนค่ะ อย่างลังเลที่จะขออะไรค่ะ]

ชั้นขออะไรบางอย่างกับเธอ และพวกเราก็วาร์ปกลับมาที่กิลด์นักผจญภัย

.

.

.

หลัวจากกลับมาที่กิลด์ ชั้นก็รอบางคนมาในห้องที่ไม่ค่อยมีคน

ชั้นได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังเข้ามาใกล้ เป็นมันไม่ผิดแน่

[อะไรเนี่ย? ทำไมแกมาอยู่ที่นี่วะ?]

คนที่เปิดประตูคือเบอร์นาโด้ เค้าลดการป้องกันลงและเริ่มโมโห

[โทษทีนะ แต่ชั้นมีธุระที่นี่ ไอหนูโง่อย่างแกควรจะกลับบ้านไปนอน]

[แกมาทำอะไรที่นี่?]

ชั้นแสร้งทำเป็นไม่รู้และถามมัน

[นี่เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ที่ไอหนูน้อยไม่เข้าใจหรอก ออเรทต้าขอให้ชั้นมาที่นี่ ถ้าแกเข้าใจแล้วก็ไสหัวกลับบ้านไปซะ]

เบอร์นาโด้ดูตื่นเต้นเล็กน้อย

เพราะถูกเรียกมาห้องที่ไม่ค่อยมีคนโดยผู้หญิง

มันต้องคิดว่ามีเงี่ยนเอ้ยเงื่อนงำอะไรแน่ๆ

ชั้นอดที่จะหัวเราะไมได้เลย

[นั่นมันแปลก มันเลยเวลาที่ตกลงจะพบกันไปแล้ว…]

เบอร์นาพูดด้วยสีหน้าสงสัย

[เธอไม่มาหรอก]

คิดว่ามันควจะไม่เป็นไรแล้ว ชั้นเริ่มจะอธิบายให้เบอร์นาโด้ฟัง

[อ๊ะ? ทำไมแกถึงรู้วะนั่น]

[เพราะว่าชั้นขอให้เธอพาแกมาที่นี่ไงล่ะ]

[อ๊ะ ทำไมออเรทต้าถึงร่วมมือกับแกวะ?]

 

นั่นคงเป็นเพราะว่าเธอกลายเป็นข้ารับใช้ของชั้นแล้ว

ยังไงก็ตาม เบอร์นาโด้ไม่รู้เกี่ยวกับนั่นก็ทำได้แค่งงงวย

[ที่สำคัญกว่านั้น แกมีธุระอะไรกับชั้นวะ?]

ชั้นไม่ตอบเบอร์นาโด้และยังคงหัวเราะ

[อย่ามากวนตีนกับชั้น! ชั้นจะฆ่าแก!]

[นั่นคือสิ่งที่ชั้นต้องการจะพูดล่ะนะ!]

ชั้นตอบไปด้วยความโกรธ

เพราะว่าไอบ้าที่หาเรื่องก่อนก็คือมัน

[ดีล่ะ! ชั้นจะแสดงพลังของนักผจญภัยแนวหน้าให้ดู]

แม้มันจะถูกเรียกมาโดยผู้หญิง เบอร์นาโด้ยังพกดาบมาด้วย

ชั้นคิดว่ามันไม่ใช่นักผจญภัยที่ไม่มีอะไร

ชั้นประทับใจเล็กน้อย

แม้ว่า มันจะมีหรือไม่มีอาวุธ ผลมันก็ไปเปลี่ยนไปเลย

 

[อุเรี้ยยยยยย!]

เบอร์นาโด้แกว่งดาบของมัน

ชั้นเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงและไม่ขยับตัว

ก่อนที่จะถึงตัวชั้น ชั้นได้ยินเสียงมันปะทะกับบางสิ่ง และดาบก็กระเด็นออก

[อะไรนี่! บาเรียเรอะ!]

มันคือบาเรียป้องกันของชั้น บาเรียนั่นต้านทานการโจมตีทางกายภาพ เวทมนต์ ลมหายใจ หรือการโจมตีอื่นๆ

มันทำงานแค่ชั่วครู่ ด้วยเลเวลของเบอร์นาโด้แล้วมันไม่น่าจะแม้แต่เห็นบาเรีย

หลังจากนั้น เบอร์นาแกว่งดาบของมันหลายครั้ง แต่ถูกกันออกหมด

และในที่สุดดาบของมันก็พังไปแล้ว

[นี่มันไร้สาระน่า! ไม่มีทางที่แกจะเป็นมนุษย์ได้! แกเป็นใครกันวะ!?]

เบอร์นาโด้ตะโกน

ในที่สุดมันก็สังเกต แม้ว่าชั้นไม่ได้ให้กลิ่นอายใดๆ แต่ชั้นไม่ใช่แค่คนธรรมดา

 

คำตอบนั้นคือ—ชั้นเป็นเทพปิศาจ

ถ้าราชาปิศาจเป็นลาสบอส แล้วชั้นคืออีกฝั่งหนึ่งของมัน พูดอีกอย่างคือ บอสลับนั่นเอง

ด้วยพลังที่จัดการราชาปิศาจได้ว่านๆ และทหารที่แข็งแกร่งนั้นจัดการกองทัพราชาปิศาจได้ง่ายๆ

--ความเป็นอยู่นั้นนำกองทัพเทพปิศาจ

แต่ ชั้นจะไม่บอกมัน เพราะชั้นไม่ได้รับอนุญาต

 

---ยังไงก็เถอะ มันไม่ได้จำกัดว่าห้ามบอกคนตายนี่นะ

 

ชั้นปลดปล่อยจาคิออกจาก0

[อ๊ากกกกกกกกกกกกก!]

เบอร์นาโด้กรีดร้อง เมื่อมันรู้สึกถึงจาคิของชั้น

นี่เพราะว่ามันกลัว? หรือพยายามจะต่อต้านความกลัวของมัน?

สุดท้ายแล้ว ผลจะเหมือนกันไม่ว่าจะยังไง

[ความรู้สึกนี้....เมื่อวานแกคือต้นเหตุความวุ่นวายนั่น!]

เบอร์นาโด้ไม่มีแรงแม้แต่จะยืน

มันล้มลงและถอยห่างจากชั้น

[ตัวตนนี่มันอะไรกัน ไม่ใช่ราชาปิศาจ ไม่ใช่ระดับราชาปิศาจแล้ว]

ไอบ้านี่มันเคยเจอราชาปิศาจมาก่อนเหรอ?

มันอาจจะมีทักษะมากกว่าที่ชั้นคิดก็ได้

[ชั้นคือตัวตนที่เหนือยิ่งกว่าราชาปิศาจ—เทพปิศาจ]

[เทพปิศาจ..]

ดูเหมือนว่ามันจะไม่คุ้นเคยกับเทพปิศาจ เพราะงั้นเบอร์นาโด้เลยไม่เข้าใจสิ่งที่มันได้ฟัง

[วันหนึ่ง มนุษยชาติจะได้รู้ถึงการมีอยู่ของพวกเรา ความกลัวที่แท้จริง

ยังไงก็เห่อะ มันไม่เกี่ยวอะไรกับแก]

นั่นคือประโยคสั่งตาย เข้าใจดังนั้น เบอร์นาโด้จีงร้องขอชีวิต

[ด ได้โปรดอภัยให้ชั้นด้วย!]

[นี่แกคิดว่าชั้นจะปล่อยแกไปหลังจากทำอย่างนั้นเมื่อวานอ่ะนะ?

ต่อหน้าตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกเทพปิศาจเนี่ยนะ?]

จำความโกรธของชั้นจากเมื่อวาน ชั้นปล่อยเวทมนต์ออกมา

[อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!]

แขนมันปลิวออกไป

[มันไม่เป็นอะไรไม่ว่าแกจะกรีดร้องมากเท่าไหร่ เพราะว่าห้องนี้ล้อมรอบไปด้วยบาเรียเก็บเสียง]

[ไม่! ชั้นไม่อยากตาย!]

ชั้นเริ่มทำลายร่างกายมันต่อไป

[ด ได้โปรด.....โปรดให้อภัยชั้น]

เบอร์นาโด้ไม่สามารถขยับได้เมื่อไม่มีแขนขาอีกต่อไป

มันยังมีชีวิตและพูดได้แต่มันเริ่มจะลดการพึมพำลงแล้ว

[ฟุ่ววว การตอบสนองของมันกลายเป็นช้าลงไปรึเปล่า?]

ชั้นไม่มีความสนใจในของเล่นที่พังแล้วหรอกนะ ถ้าพิจารณาจากความโกรธของชั้นเมื่อวานแล้ว ชั้นยังห่างไกลจากความพอใจอีกเยอะเลยล่ะ

ยังไงก็เถอะ ร่างกายมนุษย์ที่อ่อนแอไม่สามารถรับการโจมตีของชั้นได้ ดังนั้นจะทำอะไรต่อก็ไร้จุดหมายล่ะนะ

[เพลิงปิศาจ/อีวิลไฟร์]

ชั้นเผาเบอร์นาโด้

ชั้นเปลี่ยนมันเป็นฝุ่นผงโดยไม่เหลือหลักฐานใดๆทิ้งไว้เลย

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

TN Notes

*ทำกลางคืนเบลอไปหน่อยจนต้องมาแก้ตอนเช้า @-@*

มาแล้วๆ ก่อนสอบในอาทิตย์ที่จะถึงอาทิตย์นี้ขอซัก2-3ตอนก่อน ไว้ชดให้หลังสอบเสร็จอาทิตย์หน้าครับ

ก่อนแปลตอนลองอ่านๆดูก่อน  กินน้ำอยู่ดีๆเจอฉากนั้นนี่พุ่งเลย

อ่านจบนี่แบบ เชี่ย โหดโรคจิตแปลกๆ เอ็งเป็นคนเดียวกะที่ตุอ่านมา10กว่าตอนแน่เหรอวะ

ปล.หลังจากนี้อาจจะเจอสำนวนแปลกๆหน่อยนะครับ ต้นฉบับอิงให่ม่ตั้งแต่ตอนที่5มามันเริ่มจะแปลหยาบๆประมาณว่าต้องตีความกันเยอะหน่อย ซึ่งผมกำลังคิดทำการปรับสำนวนของผมให้มันอ่ายง่ายขึ้นอยู่ด้วยน่ะครับ ขออภัย ณ ที่นี้




NEKOPOST.NET