NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Evil God//เกิดใหม่เป็นเทพปิศาจ แต่ผ่านไป1000ปีไม่มีใครมาปราบ จึงตัดสินใจไปโรงเรียนดีกว่า

Ch.10 - กิลด์นักผจญภัย 2


เมื่อชั้นมาโรงเรียนในวันต่อมา ยูฟิเลียก็เข้ามาหาชั้นด้วยเหตุผลบางอย่าง

[อรุณสวัสดิ์]

เมื่อชั้นทักทายเธอไป ทั้ง4คนก็จ้องมาที่ผมด้วยสายตาเชิงสงสัย

อะไรกันล่ะเนี่ย? มีอะไรเกิดขึ้นเรอะ?

[ชั้นได้ยินมาเมื่อวานนี้ มีความวุ่นวายวายเกิดขึ้นที่กิลด์......]

น้ำเสียงของยูฟิเลียฟังดูเย็นชา

ความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับกิลด์นักผจญลึกซึ้งกว่าที่คิดวุ้ย ชั้นไม่คิดเลยว่าไอเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานมันจะแพร่มาถึงโรงเรียนในเช้านี้ซะได้

[ふぉ、fげdなmや] แปล งั้นเหรอ เรื่องมันเป็นยังไงล่ะ?

สงสัยว่าถ้าชั้นตื่นเต้น? ชั้นจะไม่สามารถพูดอย่างใจเย็นได้ล่ะนะ

[บังเอิญชั้นสงสัยบางอย่างน่ะ? ที่นั่นมีผู้ชายที่ควรจะอยู่ที่นั่นเมื่อวานพอดี]

เจมี่มองชั้นด้วยสีหน้าที่สงสัย

[ぎゅmmでwg4むfったmヴぃdgど、ばdhろbたmkぉlがま] แปล มีความวุ่นวายนิดหน่อยน่ะ ชั้นเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ยูฟิเลียตีความภาษาลึกลับของชั้นได้

[ชั้นไม่รู้เกี่ยวกับรายละเอียดหรอกนะ แต่เป็นความจริงที่พนักงานต้อนรับออเรทต้าได้รับความอับอายอย่างมากหรืออะไรซักอย่างน่ะแหละ]

 

ทีไรซ่าจ้องมาในดวงตาของชั้น

แน่นอนว่าไม่ควรมองสายตานั้นล่ะนะ

ยิ่งกว่านั้นเป็นเพราะเป็นสาวสวยอีกด้วย

 

[จำนวนผู้หญิงที่ไม่สามารถแต่งงานได้เพิ่มขึ้นอีกแล้ว]

[อีกคนแล้วเหรอคะ!]

ไอริสทำหน้าแปลกๆในคำพูดของทีไรซ่า

ยูฟิเลียเอามือจับแก้มด้วยความอาย

 

ไม่ว่าชั้นจะพูดอะไร ชั้นขอยืนยันว่าชั้นไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่เหมือนที่ชั้นทำจริงๆในตอนแรกล่ะนะ

[gまくぁh、ごmrまjmしgrっほ] แปล อีกคนเหรอ ชั้นไม่ได้ทำอะไรเลยนะเฟ้ย

[นายนั่นแหละทำ!]

เจมี่บีบคอชั้น

[นี่คุณเข้าใจสิ่งที่เค้าพูดด้วยเหรอคะ?]

ไอริสเอียงศีรษะ

[ชั้นไม่เข้าใจเลยไม่ว่าเค้าจะพูดอะไรก็ตาม ดังนั้นจึงเลือกที่จะทำอย่างนี้]

ทีไรซ่าอธิบาย

ชั้นมีหลายทางเลือก แต่ไม่ว่าชั้นจะเลือกอะไรก็จะได้ผลก็เหมือนกันสินะ

ไร้เหตุผลอะไรเยี่ยงนี้วะเนี่ย

..

..

ขณะที่กำลังแถเอ้ยยืนยันว่าชั้นไม่ได้ทำอะไรอยู่นั้นเสียงระฆังก็ดังขึ้น

อาจารย์กำลังเดินเข้ามาในห้องเรียน---

หืม นี่เป็นคนอื่น เสียงฝีเท้าต่างออกไป ชั้นรู้สึกว่านี่เป็นคนที่แตกต่างกัน

ชั้นรู้จักเสียงฝีเท้านี่และตัวตนนี่ด้วย…

 

ชั้นนั่งที่ของตัวเองขณะทำหน้าตกใจเต็มที่

ประตูห้องเรียนเปิดออก ตามความตกใจชั้นที่ปลิวหายไป

ทั้งห้องเรียนเริ่มส่งเสียงดัง

[นั้นใครน่ะ?]

ชั้นได้ยินเสียงพูดยังงั้น ชายหนุ่มโผล่เข้ามาในห้องเรียน

ด้วยร่างกายอยู่ในช่วง20กลางๆ ร่างกายผอมสูง สาวๆในห้องต่างชื่นชมหน้าหวานๆของเค้า

ผู้ชายในชุดที่กระชับยืนตรงและคำนับ

 

[ยินดีที่ได้รู้จักครับ ชื่อของผมคือยูริอุส ผมได้รับแต่งตั้งเป็นอาจารย์ผู้ช่วยของพวกเธอ แต่อาจารย์ของพวกเธอติดธุระและจะไม่อยู่ซักพัก ในระหว่างนี้ผมจะเป็นอาจารย์โฮมรูมของพวกเธอ ขอขอบคุณล่วงหน้าครับ]

ยูริอุสกล่าวทักทายพวกเค้าด้วยรอยยิ้ม

 

 

ชั้นถึงกับหน้าทิ่มลงบนโต๊ะ

พวกนายกำลังมองอะไรกันอยู่น่ะ?

เค้าเป็นข้ารับใช้ของชั้นเองล่ะ เป็นเบอร์2ตัวจริงของกองทัพเทพปิศาจด้วย

แล้วทำไมมันถึงมาสอนที่โรงเรียนนี้วะเนี่ย?

 

ช่างเถอะ ถ้าถามชั้นว่าทำไมเทพปิศาจถึงมาเป็นนักเรียนชั้นก็คงเถียงไม่ออกเหมือนกัน

พวกนักเรียนต่างรุมโจมตีเค้าด้วยคำถามสารพัด

“คุณจบการศึกษาแล้วเหรอ?” “คุณจะย้ายไปหางานใหม่มั้ย” “คุณชอบอาหารอะไร”

คำถามหลังๆมาจากสาวๆล่ะนะ

เค้าตอบคำถามทั้งหมดของพวกเค้าอย่างสุภาพ

เพราะตาแก่นี่ไม่มีจุดอ่อนเกี่ยวกับผู้หญิงสินะ

แม้คาบโฮมรูมจะจบแล้ว พวกสาวๆยังคงห้อมล้อมและรุมถามคำถามเค้าได้อีก

 

ทีไรซ่าจ้องมองอย่างไม่รู้สึกอะไร

ยังไงซะชั้นก็ไม่สนผู้ชายตั้งแต่แรกแล้ว ชั้นไม่ควรจะสนว่าเค้าเป็นใครล่ะนะ

ขณะเดียวกันเจมี่เอามือเท้าคางและบ่นพึมพำเบาๆ

[เธอไม่ชอบเค้าเหรอ?]

ทีไรซ่าถามเจมี่

 

 

[เค้าดูน่าสงสัยอ่ะ ถ้ามันเป็นแค่การย้ายไปทำงานอื่นมันจะต่างออกไป แต่ทำไมถึงได้เป็นอาจารย์คนใหม่กัน]

 

ชั้นก็คิดว่ามันแปลกเหมือนกัน นั่นสิ เค้าเข้ามาในโรงเรียนได้ไงฟะ?

เจมี่ดูเหมือจะสงสัยตาแก่นั่นมาก

[เจมี่ กังวลมากไปแล้ว นี่คือโรงเรียนที่ดีที่สุดในโลกนะ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนที่ตัวตนลึกลับหรือ

ศัตรูของมนุษย์เข้ามาได้ง่ายๆหรอก]

ยูฟิเลียเกลี้ยกล่อมเจมี่

แต่...โทษทีนะ...พวกเราเข้ามาได้ง่ายๆเลยล่ะ

...

...

...

หลังจากเรียนเสร็จ ชั้นก็เดินไปทั่วโรงเรียนขณะสงสัยว่าวันนี้ชั้นจะทำอะไรดีหว่า

[ภารโรง มาช่วยชั้นหน่อยสิ]

พวกเค้าดูเหมือนกำลังทำงานหรืออะไรซักอย่าง

ชั้นชำเหลืองตาไปมองและพยายามจะผ่านไป

ยังไงก็ตาม---

[ขอบคุณมากเจโก้ซัง]

ได้ยินคำนั้น ชั้นตกใจและมองไปที่ภารโรงที่ชื่อเจโก้

เอาเถอะ มันคงไม่ได้มีคนชื่อเจโก้คนเดียวในโลกมั้ง

ใช่แล้ว ไม่มีทางที่หัวหน้ากองทัพเทพปิศาจที่13จะมาทำงานเป็นภารโรงหรอก

 

ภารโรงตอบว่า “ไม่เป็นไรครับ”ด้วยรอยยิ้ม แล้วรอยยิ้มนั่นก็แข็งไป

เค้ายิ้มให้กับเทพปิศาจเจ้านายของเค้าและมองชั้น

 

ชั้นลากเจโก้ไปห้องเรียนที่ว่างอยู่ และสร้างบาเรียเก็บเสียง

 

[แกกำลังทำบ้าอะไรอยู่วะห๊าาาาาาาาา]

แน่นอนว่ามีการต่อยตีเพื่อลงโทษ

[ได้โปรดรอเดี๋ยวเถ่อะครับ! จาคิของผมไม่ได้ปลดปล่อยออกมา ถ้าท่านเทพปิศาจเตะผมด้วยพลังเต็มที่ตอนนี้ผมจะตายเอานะครับ!]

เจโก้กอดชั้น เจโก้ก็สวมแหวนเหมือนกับชั้นอยู่

จาคิ---พลังที่มนุษย์ไม่รู้จัก

ถ้าการมีอยู่ของมันแพร่กระจายออกไป มนุษยชาติจะทำให้เกิดความโกลาหลเกี่ยวกับมัน

ดังนั้น เราจึงเก็บซ่อนมันไว้โดยสวมแหวนนี้

 

ไม่แค่เฉพาะจาคิ ริวคิและนินคิเองก็มีผลอย่างมากกับพลังโจตีและป้องกันของคุณ

ดังนั้นเจโก้ในตอนนี้จึงอ่อนแอมาก

 

 

[ไม่ต้องห่วงหรอก ชั้นก็ไม่ได้ปล่อยจาคิเหมือนกันว่ะ]

[อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก]

ไม่ต้องห่วง ชั้นที่ไม่ได้ปล่อยจาคิแม้แต่นิด ดังนั้นแกจะไม่ตายง่ายๆหรอก ยังไงก็ตามมันคงจะเจ็บปวดมากเนื่องจากความต่างชั้นของเลเวลและความสามารถทางกายภาพล่ะนะ

 

[ผมคิดว่าผมคงปล่อยให้คุณทำได้แค่นี้]

ตาแก่เข้ามาในห้องถูกเวลาพอดี

[ท่านยูริอุสครับ เค้ายังไม่รู้แผนการเลย ท่านควรจะบอกเค้าก่อนหน้านี้นะครับ]

[ชั้นก็วางแผนไว้แล้วแหละ แต่ชั้นโดนคนนู้นเรียกทีคนนี้เรียกที ดังนั้นชั้นเลยไม่มีเวลาที่จะอธิบายให้ท่านแอชทัลฟังเลย]

ยูริอุสแก้ต่างคำร้องของเจโก้ได้อย่างราบรื่น

[ก่อนอื่นเลย ทำไมพวกแกถึงมาอยู่ในโรงเรียนนี้วะ?]

[ครับ ผมกำลังมองหาท่านเพื่อที่จะบอกท่าน]

ตาแก่โค้งตัวลงและเริ่มพูด

[ท่านแอชทัล ท่านอยู่เพียงคนเดียว แล้วผมจึงคิดว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นมันจะไม่สะดวกสำหรับท่าน ดังนั้นผมจึงตัดสินใจเข้าในโรงเรียนด้วยครับ]

ตาแกนี่สามารถผ่านมาเป็นอาจารย์ได้ง่ายๆดังนั้นแล้วนี่ไม่น่าจะมีปัญหานะ

เมื่อชั้นมองไปที่เจโก้ ตาแกเหมือนจะรู้ว่าชั้นกำลังคิดอะไรจึงเริ่มอธิบายต่อ

[เมื่อผมบอกหัวหน้าหนุ่วยทุกคนที่วิหารแห่งความพูด พวกเคาก็พูดว่าอยากจะมาด้วยให้ได้ ผมคิดว่ามันแย่ถ้าจะพาทุกคนมา ดังนั้นเลยอนุญาตให้มากับผมแค่คนเดียว]

[แล้วผมก็ชนะดังนั้นเลยได้มาด้วย]

[เออ แกก็แค่ชนะในการเสี่ยงดวงล่ะวะ]

[ชนะก็คือชนะครับ กองทัพที่13นี่แหละแข็งแกร่งที่สุด 13คือเลขที่ดีที่สุดสำหรับเราล่ะ]

เจโก้ชนะ อาดริโกรี่คงต้องผิดหวังอยู่แน่ๆ

[แล้วในตอนแรกพวกเราเข้ามาในโรงเรียนนี้ได้ยังไง? โรงเรียนนี่มีการตรวจสอบหละหลวมขนาดนั้นเลยเหรอ?]

ชั้นถามเกี่ยวกับสิ่งที่กังวลมากที่สุดออกไป

[ถ้าพวกเราเข้ามาอย่างปกติ มันจะเป็นไปไม่ได้ครับ พวกเค้าจะตรวจสอบตัวตนอย่างละเอียด และท่านต้องผ่านการสอบเพื่อเข้าโรงเรียนนี้ ในกรณีที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้ท่านต้องได้รับการรับรองเพื่อที่จะเข้า]

โลกนี้ต่างจากโลกก่อนของชั้น ไม่ใช่ทุกคนจะมีทะเบียนบ้าน เกือบจะไม่มีใครมีมันในพื้นที่ชนบท

[แกเป็นผู้รับรองชั้นเรอะ?]

[ไม่มีทางครับ ผมเองก็เป็นคนที่ไม่มีตัวตนเหมือนกันนะครับ]

ตาแก่นี่ทำท่าล้อเล่น ยังไงก็ตามเค้ากลับมาแสดงท่าทีปกติและเริ่มอธิบายต่อ

[ผู้รับรองคือผู้อำนวยการของโรงเรียนนี้ จอมเวทย์เซเรน่าผู้ยิ่งใหญ่ ท่านเซเรน่าเป็นผู้กล้าของภัยพิบัติปิศาจครั้งที่6 ถ้าเธออนุญาต ก็จะสามารถทำอะไรก็ได้เกือบทั้งหมด]

พูดถึงผู้กล้าที่กำจัดราชาปิศาจก็มีหลายคนล่ะนะ ยูฟิเลียเองก็ด้วย

มีอยู่จำนวนมากในประวัติศาสตร์เลยล่ะ

 

ยังไงก็ตามราชาปิศาจผู้เริ่มภัยพิบัติปิศาจนั้นพลังแตกต่างกับราชาปิศาจด้วยกัน ด้วยกองทัพที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ก่อนอื่น ถ้าพวกเค้าอ่อนแอ มนุษยชาติจะไม่ตกอยู่ในวิกฤติหรอก

 

ความแข็งแกร่งของราชาปิศาจนั้นมีองค์ประกอบแบบสุ่มขนาดใหญ่ ถ้าโชคไม่ดีและราชาปิศาจแข็งแกร่ง

มันก็จะกลายเป็นภัยพิบัติปิศาจล่ะนะ

 

ในจุดนั้น ขนาดของความสำเร็จในการกำจัดภัยพิบัติไม่สามารถแสดงออกเป็นคำพูดได้

ที่สามารถกำจัดราชาปิศาจในสถานการณ์แบบนั้น ที่ผู้คนได้แต่พูดว่า “ชั้นว่ามนุษยชาติจะถูกทำลาย ใครก็ได้ทำอะไรซักอย่างที!” สร้างความยินดีเพิ่มขึ้นอย่างมาก

 

ถ้าความสำเร็จของยูฟิเลียมีค่าเป็น10 ความสำเร็จของเซเรน่าจะต่างจากของเธอประมาณ100หรือ1000นั่นเป็นสิ่งที่พิเศษมาก ถ้าเป็นความต้องการของบุคคลนั้นจะโดนมองผ่านแม้เค้าจะทำบางอย่างที่เป็นปัญหา

 

[เข้าใจล่ะ]

[ครับ ผมขอร้องเธอและเธอก็ยินยอมง่ายๆ]

ในบทสนทนาระหว่างตาแก่และชั้น เจโก้ก็พูดแทรกขึ้นมา

[ทำไมเซเรน่ายอมรับคำขอของท่านง่ายๆล่ะครับ]

[ตาแก่เคยพบเซเรน่ามาก่อนน่ะ คิดว่าน่าจะเมื่อ50ปีก่อน และเพียงครั้งเดียวเท่านั้น]

[ที่จริงแล้วสองครั้งครับ และเราเข้ากันได้ดี ดังนั้นผมเลยได้รับความยินยอมของเธอ] TN : แปลแล้วรู้สึกว่ามีซัมติงแหงๆ

 

เจโก้เอียงคอสงสัยและพยักหน้า

ชั้นไม่เข้าใจ ชั้นแสร้งทำเป็นว่าชั้นเข้าใจ

ชั้นมันโง่หนิ ดังนั้นชั้นเลยไม่เข้าใจมันได้ทั้งหมดหรอก

 

[อ๊ะ ผมได้รับการติดต่อจากเธอมา เธอบอกว่าเธออยากให้ท่านโผล่หัวไปที่กิลด์นักผจญภัยอีกครั้งน่ะครับ]

ชั้นสั่งอย่างนั้นโดยตาแก่และครั้งนี้เป็นชั้นเองที่เอียงคอสงสัย

[กิลด์มีธุระอะไรกับชั้นฟะ?]

[เห็นได้ชัดว่าเนื่องมาจากความวุ่นวายเมื่อวานนี้ ท่านเลยยังลงทะเบียนไม่เสร็จ พวกเค้าจะบอกท่านเรื่องทั้งหมดที่กิลด์ ดูเหมือนท่านเองไม่ได้ไปไหน ดูเหมือนวันนี้ท่านจะไม่ได้ไปไหนนี่ครับ]

[ฟุมุ]

 

ชั้นคิดว่าชั้นลงทะเบียนเสร็จแล้วนะเฟ้ย

หลังจากชั้นชิ่งกลับบ้านเพราะความวุ่นวาย ดังนั้นอาจจะมีบางสิ่งเหลือไว้

หรือบางทีพวกเค้าแค่ใช้มันเป็นข้ออ้างเพื่อเรียกตัวชั้น และมีบางอย่างจะบอกชั้น

ชั้นไม่คิดว่าพวกเค้าจะรู้ว่าชั้นเป็นคนสร้างความวุ่นวายหรอก แต่ชั้นก็รีบมุ่งหน้าไปที่กิลด์ตามคำสั่งและทำธุระของชั้นให้เสร็จ




NEKOPOST.NET