[นิยายแปล] Hakai me no Yuuri เกิดใหม่เป็นโลลิ ยูริจัง ตอนที่ 4 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Hakai me no Yuuri เกิดใหม่เป็นโลลิ ยูริจัง

Ch.4 - การต่อสู้ครั้งแรกของฉัน


สุภาพบุรุษ และสุภาพสตรีทุกท่าน, ขณะนี้เวลาได้ดำเนินอยู่ในช่วงกลางฤดูใบไม้ร่วงแล้ว
 
คุณคิดยังไงกับมันล่ะ?

ในโลกแห่งนี้, มันหนาวมากๆ ถึง มากสุดๆไปเลย

ทุกวันนี้, ดูเหมือนจะมีข่าวลือว่าฉันเป็นทาสกาม กระจายไปทั่ว
กลายเป็นเรื่องพูดคุยของในหมู่บ้านที่อยู่ตรงตีนภูเขา

สงสัย คราวหน้าฉันต้องวางยาพิษ กุสตาร์ซัง ซะแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกในขณะที่ ฉันกลับมาจากเส้นทางแห่งการฝึกเวทมนตร์(TL: ฝึกจริงดิ?)
และออกไปเก็บสมุนไพรเวทมนตร์ในป่า

ฉันไปถึงที่นั่นโดยปลอดภัย เชื่อป่ะ? ไม่เอาน่า มันเป็นความจริงนะ

“อยู่ช่วงกลางทางของป่าแล้ว อากาศสดชื่นดีจัง”

ฉันได้ระบายความรู้สึกต่างๆด้วยการถอนหายใจหนักมาก

“มันอาจมีขุมทรัพที่ยังไม่ถูกพบอยู่แถวนี้ก็ได้นะ… 
 นี่ฉันพูดอะไรแบบนี้ ในขณะที่ฉันกำลังหาส่วนผสมสำหรับทำยาแก้ปวดเนี่ยน้าา!”

แม้ว่าตอนนี้จะเป็นตอนกลางวันแต่ในป่ามันมืดมาก. 

ฉันค่อยๆดึงสมุนไพรทีละอัน

“แต่อาจารย์ ไม่อ่อนข้อให้ฉันเลยอ่ะ, คิดงั้นป่ะ?. ถึงมันเป็นเรื่องปกติ 
 ที่เด็กผู้หญิงชอบออกมาเก็บดอกไม้ก็เถอะ. 
 แต่ตอนนี้, ฉันอาจจะต้องตายเพื่อมาเก็บของแบบนี้ก็ได้นา”

มีเสียงบางอย่างค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ .และไม่ได้มีทีท่าว่าจะลดลงเลย. น่ากลัวอ่า..

เสียงดังมาจากพุ่มไม้รอบๆ…

“ฮี๊ยย !?”

ลมกระโชกแรงพัดผ่านไปเรื่อย ๆ, และเกิดเสียงกร๊อบแกร๊บของหญ้าที่น่าขนลุก.

“อย่าทำให้ฉันกลัวสิ! โม่ววว! ถ้าจะทำเสียงดัง, อย่างน้อยก็ทำเสียงให้มันลื่นหูหน่อยได้ม้ายยย!”

ฉันคงไม่รอดถ้าไม่ทำตัวเหมือนคนขี้ขลาด, คุณก็รู้...

“แทนที่จะทำเสียง *ซะวะซะวะ* ลองทำเสียงแบบ *ซาวาซาวา* หรือ*โซโยโซโย* ไม่ดีกว่าเหรอ? 
เห็นงี้ฉันก็กลัวเป็นเหมือนกันนะ...”

“ฉะย่าาา”

“ช่าย แบบนั้นก็ดี…… หือ?”

“กุรุรุรุรุรุรุร…….”

จากร่มเงาของป่า ได้ปรากฏเป็นสัตว์คล้ายจิ้งจกที่มีสองเท้า ตัวใหญ่และมีขน

ฉันเคยเห็นมันมาก่อน… เมื่อตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ฉันเคยเห็นมันอยู่ในภาพยนตร์เรื่อง Jurassic Park
รูปร่างมันคล้ายๆ แร็พเตอร์ นะ ถ้าฉันจำไม่ผิดมันถูกเรียกว่า เซราเตอร์ซอรัส
(TL: มันไม่คล้ายแร๊พเตอร์เลยนะหนูนะ)

“เห…”

ขณะที่ฉันกำลังค่อยๆถอย มันได้ลดหัวของมันอยู่ในท่าทางจะโจมตี

มันจะโจมตีฉัน!! แย่แล้ววว!

“ฮ่าฮ่า. ด้วย [Immortality], ฉันสงสัยว่าฉันจะฟื้นหลังจากถูกกินมั้ย…”

แม้จะพยายามสงบใจด้วยการหัวเราะออกมา, แต่เสียงของฉันก็สั่นไปหมด

ตราบใดที่ศพของฉันไม่ได้ไปไหน, ฉันคงได้คืนชีพในท้องของมันแน่ๆ…

เพื่อที่จะตายแล้วกลับมามีชีวิตอีกครั้ง — ฉันไม่อยากมีประสบการณ์แบบนั้นอีกเด็ดขาด…

เรี่ยวแรงหายไปจากขาของฉัน และฉันก็ล้มลงไปที่พื้น

“…อ้ะ, อ๊าาาา”

แว่นตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตาฉัน.... – แว่นตา!?

“ —- ใช่แล้ว!”

ฉันเรียนรู้อะไรจากอาจารย์ในช่วง 3 ปีที่ผ่านมานี้กันล่ะ?

ฉันมาตระหนักว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเมืองลิลิธ
มันเกิดขึ้น เพราะความอ่อนแอของตัวฉันเอง
ด้วยความตั้งใจที่จะไม่ให้สิ่งต่างๆเกิดขึ้นอีกครั้ง
ไม่ใช่ว่าฉันมาที่นี้เพื่อเรียนรู้เวทมนตร์งั้นเหรอ?

“ฉันจำเป็นต้องยืนขึ้น —- ฉันควรจะสู้ได้แล้ว!”

ฉันรวบรวมความกล้าหาญแบบคนขี้ขลาด
หยุดการขาที่สั่นด้วยมือของฉัน
และบังคับตัวเองให้ยืนขึ้น

ถึงเสียงฉันจะสั่น, ฉันก็เริ่มร่ายเวทมนตร์ออกมา

ฉันเปิดการใช้งาน[Body Strengthening] – หรือ “Accel Boost” หรืออะไรก็ตามที่ฉันใช้

ฉันแบ่งความเข้มแข็งระหว่างค่าพละกำลัง(VIT) 20% และความเร็ว(SPD) 10%
ค่าสเตตัสที่สูงขึ้นทำให้เกิดความคล่องตัวมากขึ้น 
และพื้นดินไม่สามารถทนต่อมันได้จนระเบิดออก

“กุเรียยย่าาาาาาา!”

ทันใดนั้น ฉันเริ่มต้นโดยการเปิดใช้งานรูปแบบเวทมนตร์ ไอจิ้งจกอะไรสักอย่างก็วิ่งเข้ามา
เมื่อพิจารณาถึงสิ่งที่เกิดขึ้นครั้งล่าสุด ฉันยืนอยู่ในท่าสองเท้าและมือข้างหนึ่ง
ทำให้น้ำหนักตัวกระจายไปสามจุด เพื่อป้องกันการเสียหลักจากการพุ่งตัวออกจากพื้นดิน

ด้วยการถีบพื้นเล็กน้อย. . . เล็กน้อยจริงๆนะ....

เมื่อเทียบกับตอนเพิ่มค่าDEX ในตอนนั้น, การเคลื่อนไหวตอนนี้มันรู้สึกช้ามาก
(TL: อิหนู กะจะพุ่งชนมอนจนตัวแตกงั้นเหรอ..)

ฉันเห็นเขี้ยวของศัตรูค่อยๆขย้ำลงมาแบบ สโลวโมชั่น, แล้วฉันก็พุ่งตัวหลบออกมา
ด้วยเสียงเจาะทะลุดัง *แครก* ฉันออกห่างจาก เซราเตอร์คุง(ชื่อชั่วคราว) อย่างเฉียดฉิว
ฉันเคลื่อนไหวออกจากตรงนั้นไปประมาณ 10 เมตรในพริบตา
มันมองไปรอบ ๆ และกระสับกระส่ายที่มองไม่เห็นเหยื่อของมัน

เซราเตอร์คุงได้ปิดปากลง. 

มันคงไม่รู้ว่าฉันอยู่ไหน

“อะเร๊? ฉัน … อาจจะสามารถเอาชนะมันได้”

ด้วยความเร็วอันท่วมท้นนี้, ฉันสามารถทำเหมือนมันเป็นของเล่นได้

หลังจากประสบความสำเร็จในการใช้ [Body Strength]แล้ว
ฉันไม่สามารถระงับอาการตื่นเต้นไว้ได้.

“ฉัน (วาตาชิ) … ชั้น (โอเร๊ะ) … ? สามารถเอาชนะ...สิ่งที่เหมือนไดโนเสานั้นได้?”

บุคลิกชายที่ถูกปิดผนึกอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาสามปีได้เผยออกมา

ริมฝีปากของฉันเผยกว้างออกเป็นรอยยิ้ม 
ในขณะที่ความรู้สึกของความสุขเริ่มเพิ่มขึ้นภายในตัวฉัน

“เอาล่ะตอนนี้ —- ได้เวลาออกล่าแล้ว!”

ตอนนี้ฉันรู้สึกราวกับว่าฉันกำลังเล่นเกมมอน-ฮันต์อยู่(Monster Hunter)
เซราเตอร์คุง พบตำแหน่งของฉันแล้ว แล้วมันก็หันหน้ามาเผชิญหน้ากับฉัน
ด้วยการเคลื่อนไหวสี่ขา ราวกับสัตว์ป่าของฉัน 
ฉันก็ถึงตัวเซราเตอร์คุงด้วยความรวดเร็ว

ก้าวแรกไปทางขวาตามแนวทแยงมุม จากนั้นอีกหนึ่งก้าวไปทางซ้าย.
โดยการก้าวเพียง 2 ครั้ง,ฉันก็อยู่ข้างหลังมัน

มันตกอยู่ในความตื่นตระหนกหลังจากฉันหายไปจากสายตาของมันเป็นครั้งที่สอง

เซราเตอร์คุง ใช้ท่าสะบัดหางรอบตัว มันมีประสิทธิภาพมาก(TL:ล้อโปเกะม่อนอีกเช่นเคย)

“อุบโตะ, เกือบไปแล้ว!”

ในขณะที่ เซราเตอร์กำลังฟาดหางแบบสุ่มๆ, ฉันหลบออกมาทันทีเพราะมันเกือบโดนฉันแล้ว
มันอาจรู้สึกว่าฉันอยู่ที่นั่น,มันเลยหันมามองข้างหลัง.

ฉันรีบย่อตัวลงและกระโดด

ด้วย 10% ที่ฉันเสริมให้ความเร็ว ... มันก็เร็วพอที่จะออกมาจากตรงนั้น
ฉันมาถึงสายตาของระดับความสูง 5 เมตร ของเซราเตอร์คุง

มันแสดงความประหลาดใจอีกครั้ง

ฉันพุ่งขึ้นไปอีก 7 ไม่สิ 10 เมตร ขึ้นไปอยู่ในอากาศ เหนือหัวของเซราเตอร์คุง
เมื่อถึงจุดสูงสุดของการกระโดดของฉัน, ฉันเริ่มร่วงลงไปบริเวณหลังของเซราเตอร์คุง

ปะชิ้งงง! ฉันปล่อยเวทมนตร์ที่สร้างขึ้น

การปลดปล่อยเวทมนตร์ ที่ใช้ไม่ได้ออกจากการเสริมพลัง ของร่างกายก่อนหน้านี้ 
ฉันรวบรวมพลังเวทที่เหลืออยู่ และกำหนดเวทมนตร์ต่อไปในช่วงเวลาเพียง 1 วินาที

นึกถึงคำพูดของอาจารย์ที่บอกไว้, ฉันจึงเปิดใช้งาน[Body Strength]แบบต่อเนื่อง
 
มันเป็นกลยุทธ์ในการจัดการกับเวทมนตร์ครั้งที่สอง 
เพื่อใช้การเสริมสร้างร่างกายเพื่อให้เหมาะกับสถานการณ์

ฉันจะสลับการเสริมพลังจากการเสริมความเร็ว(SPD)เพื่อเพิ่มความแข็งแรง(PHY)
และพร้อมที่จะเริ่มใช้เวทมนตร์(MAG)เพื่อเพิ่มความคล่องตัว(DEX)ของฉัน

เซราเตอร์คุง มองไปบนอากาศข้างหน้ามัน ที่มีเสียงของการใช้เวทมนตร์เกิดขึ้น

—- สายไปแล้วเซราเตอร์คุง!!

ฉันใช้เวทมนตร์เยอะมากในการเสริมสร้างความแข็งแกร่งที่ปลายนิ้วของฉัน, 
พร้อมกับน้ำหนักของฉัน นิ้วของฉันทิ่มลงไปตรงกลางหน้าผากของเซราเตอร์คุง. 

มือของฉันพุ่งทะลุกระโหลกจนไปถึงสมองของเซราเตอร์คุง 

“ฮ่าาาาาฮ่าาา . . . . . ฟูว่าาาาา”

มันกินเวลาเพียงไม่กี่วินาที
การต่อสู้อยู่ฝ่ายเดียวได้จบลงอย่างน่าพึงพอใจ

หลังจากความตื่นเต้นหายไป,ฉันรู้สึกเหนื่อยล้าในระดับที่ฉันไม่เคยมีเป็นมาก่อน

“ฉันเคยได้ยินมาว่า ‘ฝึกภาคปฏิบัติ 1 วัน เท่ากับ การฝึกซ้อม 1 สัปดาห์’
เป็นความจริงสินะ. . . . . .  ฮี๊ยยย”

ฉันปล่อยลมหายใจออกเฮือกใหญ่, 
แล้วค่อยๆหายใจ จากนั้นฉันก็มองนิ้วที่ฉันใช้เจาะสมองของเซราเตอร์คุง

“สงสัยจังว่ามันเป็นเพราะค่าพละกำลังที่สูง 
 จึงทำให้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม้แต่เล็บของฉันเลยเหรอ 
 ที่ฉันปลอดภัยเป็นเพราะการเตรียมการร่ายซ้ำและการร่ายอย่างต่อเนื่องสินะ”

เพราะปริมาณที่มหาศาลของค่าพลังเวท เป็นพื้นฐานการใช้สกิล [Body Strength]
ความแข็งแกร่งเลยเพิ่มขึ้นทวีคูณ

ฉันกำมือเป็นกำปั้นจนแน่น ก็ไม่รู้สึกเจ็บ. แม้จะถูกโยนเข้าต่อสู้อย่างกระทันหัน 
ก็ดูเหมือนว่าไม่มีปัญหาใด ๆ.

“ทะลวงศัตรูด้วยนิ้วเหรอ... ฉันเหมือนกับนินจาในเกมRPG ตะวันตกเลย. เอะเฮะเฮะเฮะ.”

ฉันไม่ได้รับผลกระทบจากฉากอันน่าสยดสยองรอบตัวฉัน
ฉันยิ้มด้วยความรู้สึกที่ประสบความสำเร็จ

 แล้วในเวลานั้นเอง—

ฉันได้ยินเสียงจากหญ้าตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ
ฝีเท้ามันหนัก และลึกพอที่จะทำให้พื้นดินและพื้นหญ้าเป็นรอยเท้า

ไม่ว่าจะมองดูยังไง 
มันก็ไม่ได้ดูเหมือนว่าอาจารย์จะมาตรวจสอบสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้น

มองไปในทิศทางของเสียงฝีเท้า แล้วมันก็เหมือนกับที่ฉันคิด..

เซราเตอร์คุงหมายเลข 2 กำลังมาทางนี้. . . . . .  ตัวที่ 2 เหรอ บ้าเอ้ยยย

“มีอีกตัวงั้นเหรอ . . . .  มะ-ไม่จริงน่า!?”

ฉันลุกขึ้นทันทีในท่าต่อสู้, แต่เมื่อยืนขึ้น ฉันรู้สึกเวียนหัว 

ทัศนวิสัยของฉันเริ่มแคบลง. . . .

“ล้อฉันเล่นรึไง... เวียนหัวในเวลาแบบนี้เนี่ยนะ!?”

นี่มันไม่ตลกเลยนะ

แต่มันเป็นความจริง. ฉันไม่สามารถยืนได้อีกต่อไป, และล้มจนก้นกระแทกพื้น.

“อ้ะ, อยะ… อย่า..มวา..ฮาง..นี้..นะ!”

เปลือกตาฉันปิดลง กล้ามเนื้อคอหดตัว. ฉันเริ่มพูดไม่ชัด

นี่มันผิดปกติเกินไปแล้ว ไม่ใช่ว่า[Adaptability] จะดูแลเรื่องแบบนี้ให้หรอกเหรอ?

บางทีอาจเป็นเพราะพวกพ้องของมันถูกฆ่าตาย
ทำให้เซราเตอร์คุงหมายเลข 2 ระวังตัวเป็นอย่างมาก

มันเข้ามาใกล้และดมกลิ่น. มันใกล้พอที่จะรู้สึกถึงลมหายของมันได้ 

แต่ฉันมองไม่เห็น

ฉันพยายามไม่ให้มือของฉันสั่น ซึ่งมันแทบไม่สั่นเลยสักนิด
สุดท้าย ฉันคิดจะใช้เสริมพลังให้กับค่าพละกำลัง

ฉันพยายามที่จะจัดการกับพลังเวทในร่างกายของฉัน

แต่มันทำให้ฉันหน้าซีด

—- ฉันไม่สามารถใช้มันได้!? ไม่, นี่มัน . . . มันใช้ไปหมดแล้ว..?

โอ้ ใช่แล้ว ฉันใช้ 30% ของมันสำหรับการเสริมสร้างความเข้มแข็งสองครั้ง,
และฉันยังใช้เทคนิควิชา การเสริมพัลง อย่างต่อเนื่อง 

เป็นไปได้มั้ยว่าพลังเวทของฉันหมดแล้ว?

จนถึงตอนนี้, ฉันไม่เคยใช้พลังเวทจากเวทง่ายๆจนหมดถัง 
และทุกๆครั้งที่ฉันใช้เวท [Body Strength] 
ฉันหมดสติไประหว่างใช้ทุกครั้งเลยนี่นา ฉันไม่เคยสังเกตมันเลย!

นี่คืออาการขาดแคลนพลังเวท!?

น้ำลายของมันไหลลงมาบนแก้มของฉัน 
ลมหายใจเหม็นๆขลุกอยู่บนใบหน้าของฉัน

ดูเหมือนว่าฉากจบของฉันคือนอนอยู่บนพื้นดิน. 

และไม่สามารถขยับไปไหนได้

นี่คือ . . . . บทเรียนที่แพงมากสำหรับสิ่งที่เรียนรู้ไปในวันนี้

ขณะนั้นเอง —-

ก่อนที่ฉันจะหมดสติ ฉันได้ยินใบมีดพุ่งผ่านมา

*ฉัวะ* *ฉัวะ*

เอ๊ะ...ทำไมฉันรู้สึกหวิวๆตั้งแต่ช่วงสะโพกลงไปล่ะ 
แล้วก็เหมือนฉันจะได้ยินเสียงตัดอะไรสักอย่าง 2 ครั้งด้วย

แล้วสติฉันก็ดับวูบลง




NEKOPOST.NET