[นิยายแปล] Hakai me no Yuuri เกิดใหม่เป็นโลลิ ยูริจัง ตอนที่ 2 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Hakai me no Yuuri เกิดใหม่เป็นโลลิ ยูริจัง

Ch.2 - ฉันจะพยายามสุดชีวิตโดยไม่ยอมแพ้


“ชั้นตัดสินใจว่า ไทจุตสึ อันตรายเกินไป มันคงไม่เหมาะกับร่างกายของเธอเท่าไหร่”

“ค่ะ อาจารย์!”

“ดังนั้น ต่อจากนี้ไปเราจะมาฝึกการใช้ดาบกัน”

“อาจารย์คะ อาจารย์ใช้ดาบเป็นด้วยเหรอ?”

“จากที่ฉันเห็นเมื่อวาน อย่างน้อยฉันก็น่าจะเก่งกว่าเธอนะ”

“นั่นมัน...ก็แค่ผิวเผินแหละค่ะ”

อาจารย์ควงดาบไม้ขึ้นมา การทำแบบนั้นมันทำให้เห็นกล้ามของเขาเป็นมัดๆ
พอเอามารวมกับภาพลักษณ์ของเขาแล้วเขาดูเหมือนกับนักดาบเลย

อาจารย์ สุดยอด! ทั้งๆที่เป็นนักเวทแท้ๆ....

อาจเป็นเพราะเขามีสเตตัสอยู่เหนือคนทั่วไปด้วยสินะ

“อันดับแรก ตั้งดาบขึ้นตามแนวทแยงมุมแล้วโน้มไปข้างหน้า ...”

“อาจารย์.. หนูยกดาบไม่ขึ้น”

อาจารย์เห็นฉันที่สั่นด้วยความพยายาม อาจารย์จึงยื่นดาบไม้สั้นมาให้ฉัน

“แล้วอันนี้ล่ะ?”

“นะ ลองดู… มัน! ดู *แฮ่ก* เหมือน.. หนะ-หนู จะ..ยะ-ยกมันขึ้น!”
 (ยูริยกดาบไม้สั้นขึ้นมาด้วยความยากลำบาก)

สำเร็จ ฉันยกมันได้แล้ว แต่ขอบอกตามตรง...ฉันแกว่งดาบไม่ได้  
ฉันกำลังสั่น ... ทั้งแขนและจุดอื่น ๆ อีกมากมาย

*เบกิ*

อาจารย์ใช้มีดสั้น ฝนดาบไม้ให้เล็กพอสำหรับฉัน

ตอนนี้มันมีความยาวประมาณมีดเอนกประสงค์, 
ฉันยกมันขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย — ด้วยสองมืออะนะ
 (TL: มีดอเนกประสงค์มีลักษณะเป็นมีดที่ยาวกว่ามีดในชุดมีดครัวทั่วไป 
  ดังนั้นอาจจะขึ้นอยู่กับความยาวของแขนแต่ละคน)

“จากคราวที่แล้ว เพราะว่าพวกเราไปฝึกกับแท่นซ้อมทันที เธอเลยข้อมือหัก 
ดังนั้น เราจะเริ่มต้นด้วยการวอมเหวี่ยงดาบกันก่อน”

“อาจารย์ หนูซึ้งจังเลยที่คุณเข้าใจ”

“ขั้นแรก ให้ยกขึ้นมาไว้ตรงกับหัว ตอนนี้กำมือซ้ายของเธอให้แน่นๆ แล้วมันจะตรงขึ้น”

“โฮมุ โฮมุ…”

ฉันมองและจดจำการเคลื่อนไหวของอาจารย์
ร่างกายนี้มีค่าสติปัญญาสูง(INT)ดังนั้นจึงง่ายต่อการเรียนรู้ทักษะทางกายภาพ

แต่ฉันทำตามไม่ได้...

“จากตรงนั้น ให้ฟันลงไปตรงๆลงมาจนสุดแขน และหยุดก่อนที่จะถึงพื้น 
ในขณะที่ทำ ให้จับมือทั้งสองไว้แน่นๆ”

อาจารย์ฟันดาบลง – ทำให้เกิดเสียงตัดอากาศราวกับแส้

“ถ้ามันไม่ต้องฟันลงลึกจนเกินไป หนูจะลองดู.. 
แต่เมื่อกี้หนูแกว่งไปสุดแขนแล้วมันกระแทกพื้นอ่ะ”

“ที่จริง ชั้นว่าเธอไม่น่าจะฟันถึงพื้นด้วยดาบสั้น ๆ นั้นได้”

“โทย้า!”

เมื่อฉันลองแกว่งดาบด้วยตัวเอง ได้เกิดเสียง... *บุน*, *สุโปะ*, แล้วก็ *เซกุ’*

ฉันพยายามที่จะฟันมันลงไป… อะเร๊ะ? ดาบไม่อยู่ในมือของฉันแล้ว

อย่างไรก็ตาม ดาบไม้สั้นได้ถูกส่งไปยังหน้าผากของอาจารย์ 
และมันเสียบเข้าไปลึกพอสมควร
(*บุน*เสียงฟัน *สุโปะ*น่าจะเสียงหลุดมือ *เซกุ*คงเป็นเสียงเฉาะหัวจาร)

อาจารย์ถาม ในขณะที่เลือดที่ไหลออกมาจากศีรษะของเขา

“ยูริคุง เธอไม่ได้…..จงใจ,ใช่มั้ย?”

“อ่ะ..ฮ่าฮ่า, ไม่มีทางหรอกค่ะ!?”

แม้สถานการณ์จะเป็นแบบนี้ อาจารย์ก็ยังคงใจเย็นได้อีก….

“ช่วยไม่ได้นะ, ชั้นขอจับมือเธอหน่อยนะ”

ฉันสะดุ้งและสั่นขึ้นมาทันที

แม้ว่าฉันจะบอกว่าฉันเคยชินกับอาจารย์ที่แตะเนื้อต้องตัวฉันแล้ว
แต่ฉันก็ไม่ได้วางใจแม้แต่น้อย ฉันเลยรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว

อาจารย์ทำเป็นมองไม่เห็นแล้วจับมือของฉันกับดาบไว้ด้วยกัน
ดูเหมือนฉันจะไม่รู้สึกรังเกียจอาจารย์ที่จับมือฉันไว้ 
ต้องขอบคุณที่อาจารย์ไม่สนใจ

สักวันหนึ่ง ฉันแน่ใจว่าฉันจะชินกับอาจารย์มากขึ้นให้ได้

ในขณะที่ฉันกำลังคิดอยู่, อาจารย์ได้ผูกมือฉันกับดาบด้วยผ้าขนหนู

“แบบนี้ ดาบก็คงไม่หลุดจากมือของเธอแล้วล่ะ ตอนนี้ ลองเหวี่ยงมันต่อได้เลย”

“ค่ะ!”

ฉันฟันลงไป *บุน*. คราวนี้มันไม่ลื่นหลุดจากมือของฉันแล้ว

“……โอ๊ะ?”

*บุน* *บุน* *บุน* … เกิดความรู้สึกสนใจเหมือนกับเด็กได้ของเล่นใหม่

ฉันจึงเริ่มฟันต่อไปเรื่อยๆ

“โอออ, หนูแกว่งมันได้! หนูแกว่งดาบได้แล้ว, อาจารย์!”

“ดีแล้ว การฟันดาบมันจะช่วยเพิ่ม--”

*บุน!* *บุน!* *บุน!* *ซุรุ’* *โกสึ!*

การฟันดาบอย่างเต็มแรง, ทำให้ฉันสูญเสียสมดุลและเท้าของฉันก็ลื่น 
เนื่องจากมือถูกมัดไว้, ฉันจึงเอาหน้ากระแทกพื้นอย่างจัง

“ดะนุ, อะ, อา, อ๊าาาาาาาา!!!”

ฉันกลิ้งอยู่บนพื้นด้วยความทรมาน 

มันเจ็บชิxหายเลยโว้ยยย!

“ยูริคุง… เธอเป็นเด็กผู้หญิงนะ... เธอไม่ควรกลิ้งไปรอบๆพร้อมกับเลือดกำเดาไหลนะ”

“อะ-, อาบารย์…. หูว เห็บ!”(อาจารย์.. หนู เจ็บ!)

 ========================================

ณ ตอนนี้เวลาเพิ่งผ่านช่วงเที่ยงไป

ข้างในที่หลบซ่อนของอาจารย์ ฉันกำลังรับมือกับการเสริมสร้างร่างกายของฉัน

ฉันกำลังออกกำลังกายในห้องนอน… มันไม่มีอะไรน่าสงสัยเลยสักนิด 

“เอาล่ะ ยูริคุง”

“คะ!? อาจารย์”

“พวกเราคือผู้ใช้เวทมนตร์”

“นั่นสิน้า อาจารย์ฝึกดาบให้หนูซะจนลืมไปเลยว่าอาจารย์เป็นผู้ใช้เวทมนตร์”

อาจารย์มีกล้ามเนื้อมากกว่านักดาบทั่วไปซะอีก

“อย่างไรก็ตาม… พวกเราคือผู้ใช้เวทมนตร์. เพราะฉะนั้น 
การฝึกร่างกายและเวทมนตร์ เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด”

“กว่าจะมาถึงจุดนี้ อาจารย์เล่นออกนอกประเด็นไปซะไกลเลยนะคะ”

“อดีตมันผ่านไปแล้ว”

“แต่จากที่หนูรู้ การที่ทำไปแบบนั้น….มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผู้ใช้เวทมนตร์นะคะ?”

“คนโบราณเคยกล่าวไว้ว่า ‘เรื่องนั้น ก็คือ เรื่องนั้น, เรื่องนี้ คือ เรื่องนี้’ ”

“คนที่พูดถึงนั้นก็ยืนอยู่แถวนี้สินะคะ เฮ้อ…”

น่าแปลก บางทีอาจจะมีคนกลับชาติมาเกิดที่นี่ก่อนฉันก็ได้นะ

“อย่างที่บอก เธอควรใส่เข็มขัดนี้”

“เข็มขัด… แล้วมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านด้วย?”

มันคือเข็มขัด‘อะบุโทรุ(Abutoru) ’ , ใช่มั้ย? 
(TL: เข็มขัดออกกำลังกายTVdirectนั่นเอง..)

“ถ้ามีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านจริงๆ มันอันตรายไม่ใช่รึไง? 
ที่มันทำได้ก็คือสั่นแค่นั้นเอง”

“หนูเข้าใจล่ะ นั่นคือระบบของมันสินะคะ”

ฉันรับเข็มขัดมาและใส่มันไว้ที่เอว แล้วรัดอย่างแน่นหนา มันน่าจะสั่นได้แล้วนะ

จากนั้นฉันก็กดสวิต ‘เปิด’

“โ-อ-อ-อ-อ-อ, ดู-อู-อู-อู-อู-เหมือน-น-น-น,
 มัน-น-น-น-น จะ-ะ-ะ-ะ ใช้-ใอ๊-ใอ๊-ได้-อ้าย-อ้าย นะ-ะ-คะ-ะ, อาจาร-ร-ร”

การสั่นสะเทือนเขย่าช่วงท้องทั้งหมดของฉัน

ดูเหมือน อุปกรณ์เวทมนตร์ชิ้นนี้จะประสบความสำเร็จ
เพื่อที่จะต่อต้านการสั่นสะเทือน, ฉันรู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อหน้าท้องของฉันกระชับด้วยตัวเอง

“อุมุ, มันไม่ได้สั่นนี่นา”

“มัน-น-น-น กำลัง-ง สั่น-น-น-น-อยู่, ใช่ มั้ย-ย-ย-ย?”

“เปล่า ไม่มีอะไร....”

อาจารย์ทำสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย

“แล้วหนูควรใส่ไว้นานขนาดไหน?”

“อ้ะจริงสิ ถ้าปล่อยไว้นานเกินไปมันอาจจะเกิดรอยช้ำได้ สัก 10 นาที ก็โอเคละ”

“นั่นสิน้า เท่านี้หนูก็สามารถฝึกร่างกายพร้อมกับทำงานบ้านไปพร้อมกันได้ด้วยย… อัปปุ๊”

“อัปปุ๊?”

ทันใดนั้น, ฉันก็ถูกจู่โจมโดยความรู้สึกคลื่นไส้

“อะ-อะ-อะ-อาจารย์… ไม่ดีแล้ว...”

“มันคืออะไรละนั่น? ผลข้างเคียง?”

“หนูรู้สึกเหมือนถูกโยนไปมา… โอ่เอ๊”

ในตอนแรก ใบหน้าของอาจารย์แสดงให้เห็นว่าเขาไม่เข้าใจ
แต่แล้วสีหน้าแห่งความเข้าใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

“ดะ เดี๋ยวก่อนนะ, อดทนไว้! ปลดเข็มขัดออก! เร็วเข้า!”

“ร่างกายหนูสั่น. หนูปลดมันไม่ได้! ช่วยหนูด้วยอาจารย์… ยุ้ย!”

“เอ่อ.., รอแปปนึงนะ. ฉันจะรีบปลดให้เดี๋ยวนี้แหละ! ทำไมเธอถึงใส่แน่นขนาดนี้!?”

“จารบอกหนูว่ามันจะสั่น, ก็เลยรัดไว้ไม่ให้มันหลุดง่ายๆ….”

ในขณะที่อาจารย์กำลังยุ่งอยู่กับเข็มขัดของฉัน –

ทันใดนั้นเอง

“โอ๊สสส! แฮสเทลซัง, ฉันเอาหินแร่เงินที่คุณสั่งมาให้! 
อิย๊าา, กว่าจะเดินทางมาถึงกลางภูเขาเล่นทำเอาปวดตัวไปหมดเลย 
คุณไม่ลองย้ายไปอยู่… ที่…ตีน..เขา..?”

“…………………………”
“…………………………”

อาจารย์และกุสตาร์ซังที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองหน้ากัน

มืออาจารย์จับที่สะโพกของฉัน – หน้าฉันซีด – ร่างกายฉันสั่นสะเทือน…

“อืม…อ้อ… นี้ฉันเข้ามาขัดจังหวะรึเปล่าเนี่ย.”

“…………………………”

“ชั้นขอโทษ!!, ขออภัยที่บุกรุกเข้ามาในระหว่างที่พวกคุณกำลังอยู่ในระหว่างการ..... 
ทำให้ดีที่สุดนะ, โอเค๊?”

ด้วยสายตาปลาตาย, กุสตาร์ซัง ปิดกระแทกประตูด้วยความรวดเร็ว

“เดี๋ยว, เดี๋ยวก่อนน! นายกำลังเข้าใจผิด กุสต้าาาา!”

กุสตาร์ เป็นชื่อของเจ้าของร้านขายเครื่องมือ

ตั้งแต่ฉันมาอยู่ที่นี้, มันเป็นเรื่องยากสำหรับแฮสเทล ที่จะลงไปยังหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ตรงฐานของภูเขา
ดังนั้น แฮสเทล เลยให้เขาขึ้นมาอย่างสม่ำเสมอเหมือนที่เขาทำตอนนี้

หลังจากที่ตั้งสติได้, อาจารย์ได้วิ่งตามกุสตาร์ ไป

“ฟังนะ ชั้นไม่ได้… จริงๆแล้ว...”

“แล้วที่ใส่ไว้นั้นมันคืออะไร... SM?… ฉันไม่บอกใครหรอก, แต่ว่า”

“อย่างที่ชั้นบอก นายกำลังเข้าใจผิด…”

“แม้ว่า หล่อนจะเป็นลูกศิษย์ของคุณ, เป็นแค่เด็กสาวตัวน้อยๆ… 
 มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะมอมยาอย่างว่า..?”

“ชั้นกำลังบอกนายอยู่. นายเข้าใจผิดดดดดดดด!?”

ฉันได้ยินเสียงทะเลาะวิวาทและเสียงตะโกนจากข้างนอก

นอกจากนี้ฉันเกือบถึงขีดจำกัดของฉันแล้ว...


แล้วในที่สุด อาจารย์ก็กลับมา

ฉากที่เขาเห็นคือ ฉันที่กำลังนอนอยู่ในทะเลอ้วก และมีการขับถ่ายเหมือนเรือแตก

ไอ่เข็มขัดบ้า...ถ้ามันจะช็อตจน*ปิ๊ป*แตกขนาดนี้นะ 

น่าผิดหวังอะไรอย่างนี้ ปล่อยให้ฉันนอนแบบนี้ต่อไปเถอะ…..*กระตุก*




NEKOPOST.NET