[นิยายแปล] Hakai me no Yuuri เกิดใหม่เป็นโลลิ ยูริจัง ตอนที่ 16 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Hakai me no Yuuri เกิดใหม่เป็นโลลิ ยูริจัง

Ch.16 - การตื่นขึ้นของสูตรโกง


ฉันไล่ตามอเล็คคุงไปอย่างรวดเร็ว… แล้วฉันก็กลับมาที่กระท่อม

ฉันต้องเอาอาวุธไปให้เขาไงล่ะ!

ฉันวิ่งเข้าไปในห้องแล้วดึง เซนติเนลออกมา
จากนั้นฉันก็ทิ้งโน้ตไว้ให้อาจารย์ เผื่อตอนที่เขากลับมาไม่เจอใครจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง

[i]อเล็คคุงบอกว่าเขาเห็นแสงตรงกลางของภูเขา แล้งก็ไล่ตามไป
หนูจะไปตามหาเขาหน่อยนะคะ — ยูริ[/i]
 
ด้วยวิธีนี้ อเล็คคุงก็จะเป็นคนเดียวที่โดนดุไงล่ะ สมบูรณ์แบบ!

จากนั้น ฉันก็ดับไฟของเตาผิง เพื่อป้องกันการเกิดอุบัติเหตุที่ไม่ราดฝัน... 
และปิดหน้าต่างกับประตู ด้วย [กำแพงดินเหนียว] เพื่อกันไม่ให้โจรเข้ามา

การทำทั้งหมดนั้น ทำให้ฉันเสียเวลาไปตั้ง 5 นาทีเลยนะ

หลังจากเริ่มอะไรแบบนี้ไปแล้ว มันต้องจบไม่สวยแน่นอน
รีบตามเขาไปกันเถอะ
 
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
(มุมมองของ อเล็ค)
 
ผมมุ่งหน้าเข้าไปในป่าอย่างระมัดระวัง 
อีกสักพักผมก็คงถึงที่ที่ผมเห็นแสงไฟแล้วล่ะ

สำหรับพี่ยูริ มันอาจจะเป็นเรื่องแย่ 
แต่พอผมได้ยินอะไรอย่างเด็กผู้หญิงถูกโจรจับตัวไป 
แล้วผมจะอยู่เฉยๆได้ยังไงล่ะ?
 
— ในที่ที่ผมกำลังมุ่งหน้าไปนั้น เสียงก็ค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ ฉันใกล้ถึงแล้วล่ะ
 
ผมก้มลงต่ำ แล้วย่องเข้าไปเบาๆ
ตรงหน้าผาสูงชันตรงกลางของภูเขา มันมีถ้ำอยู่ตรงนั้น 
ผมคิดว่าเดิมทีมันคงเป็นรังของพวกมอนสเตอร์

ข้างหน้าของถ้ำ เป็นลานกว้าง 
มีคนกลุ่มหนึ่งนั่งล้อมรอบกองไฟอยู่
 
“เฮ้ย เอ็งคิดยังไงไปเอาไอ่เด็กนี้มาวะ?”

“ไอ้นี่มันโง่ล่ะมั้ง?! ว่ะฮ่าฮ่าฮ่า!”

“หุบปากไปเลย! แค่เอาไปขายเป็นทาส พวกเราก็ได้กำไรแล้วนะเว้ย!”

“ข้าว่า..มันจะดีกว่าถ้าเอ็งฆ่ามันตั้งแต่แรก!”

“ไม่ดีม้าง! เดี๋ยวมันก็สร้างปัญหาให้เราหรอก”
 
คนกลุ่มนั้น ทั้งดื่มเหล้า แล้วก็สูบกระบอกอะไรสักอย่าง(TL: หึหึหึ)

อันตรายแฮะ ดูเหมือนว่าคนพวกนี้ไม่ค่อยรอบคอบอย่างที่อาจารย์บอก
ผมเลยไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการถูกเห็นเข้า 
นอกจากนี้ ดูเหมือนเด็กผู้หญิงคนนั้นยังปลอดภัยอยู่

จำนวนคนก็… ค่อนข้างเยอะเลยล่ะ เท่าที่ผมเห็นมีประมาณ 13 คน

แต่ถ้าพวกเขาจะบุกโจมตีหมู่บ้านล่ะก็ มันต้องมีคนมากกว่านี้ไม่ใช่เหรอ?
 
“โธ่เว้ยย เหล้าก็หมด ของกินก็หมด… ไปจัดกับไอ่เด็กนั่นแก้เซ็งดีกว่า”

“เฮ้ย เฮ้ย  เดี๋ยวราคามันจะตกไม่ใช่เหรอวะ?”

“เป็นแค่เด็กราคามันก็ไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่หรอก!”
 
หนึ่งในพวกมัน ถอดเข็มขัดแล้วเดินเข้าไปในถ้ำ—นี่มันไม่ดีแล้ว!
ดูเหมือนว่าฉันมีเวลาไม่มากพอที่จะรอพี่ยูริกับอาจารย์แล้วล่ะ  

โธ่เว้ย ฉันคงต้องเข้าไปจัดการพวกมันแบบไม่ทันตั้งตัว 
แล้วหลังจากนั้นฉันก็ต้องพยายามที่จะ…

“อุว้าาาาาาาาาาาาาาาา!!”
 
ตั้งดาบขึ้นมา เตรียมใจให้พร้อม แล้วก็ไปบุกกันเลย!!
 
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

(มุมมองของโจร)
 
“ฮ่าาา อะไรของมันวะ ไอ้เด็กนี่… จู่ๆก็เข้ามาฟันดาบใส่ซะงั้น!?”
 
เด็กชาวบ้านเหรอ? ช่างมันเถอะ เพราะมันเป็นฝ่ายออกมาก่อน 
พลธนูบนหน้าผาก็คงเล็งมันไว้แล้วล่ะ

ชั้นจะดูมันสักพัก ดูซิว่า แกจะทำอะไรต่อไป?!
ม่าา ดูเหมือนมันจะได้รับการฝึกฝนมาด้วยสิ 
แต่ยังไงมันก็เป็นแค่เด็กล่ะนะ คงไม่เป็นปัญหาเท่าไหร่หรอก...
 
“โอ้ยยยย! มันเจ็บนะ บ้าเอ้ยยย!”

“ไอ่โง่! มันเป็นแค่เด็กนะเว้ย!”
 
โดนไปแล้วหนึ่งดอก…. แม่งเอ้ย!
 
“ที่ข้าหลบไม่ได้ เพราะว่าข้ากำลังถอดเสื้ออยู่หรอก!” 

“ไอ่เด็กเวร… สวะอย่างแก อย่าหวังว่าจะรอดชีวิตไปได้!”

“อึก แม่งเอ้ยยย! ข้าจะตัดแขนขาของแกซร้าาาา!”
 
ลูกน้องของชั้นเข้าล้อมเด็กนั่นไว้ 
แล้วเจ้าเด็กนั่นก็อยู่ในท่าเชิงป้องกันทันที 
แต่มันเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น
 
“โธ่เว้ย พวกแกน่ะ… อุหวา?! อาจารย์ของชั้นน่ะพบที่ซ่อนของพวกแกแล้ว… 
ถ้าพวกแกไม่รีบหนีไปล่ะก็ อย่าหวังว่าจะชั้นจะปล่อยพวกแกไปง่ายๆนะ!”

“อ๋าาา? โอ้วว น่ากลัวจังเลย! คนที่จะมาคืออาจารย์ของแกเหรอ?”

“อย่ามาทำให้ขำไปหน่อยเลย! คิดว่าพวกข้าจะต้องหนีกับเรื่องแบบนี้งั้นเหรอ?!”

เด็กนั่นหลบการโจมตีได้หมดเลย แต่ว่า… 
อ่าา มันคิดว่าจะไล่เราไปด้วยลมปากเนี่ยนะ? เชื่อตายแหละ

ยังไงก็ตามไอ่เด็กนี้ขึ้นมาบนภูเขาเพื่อจะเล่นเป็นผู้กล้า?
แล้วเจอพวกเราโดยบังเอิญสินะ
มันไม่มีทางที่เราจะปล่อยให้มันมีชีวิตกลับไปได้
 
“ฆ่ามันซะ อย่าแม้แต่จะคิดว่าจะเอาไอ่เด็กนี่ไปขาย”

“รับแซ่บ!”

“เห่เห่ พวกเรากำลังจะฆ่าแก พวกเรากำลังจะฆ่าแแแก๊!”
 
ในไม่ช้า วงล้อมก็แคบลง ถ้ามันพยายามจะหนีล่ะก็ 
มันจะเปิดช่องว่างข้างหลัง แล้วก็โดนโจมตีอย่างง่ายดายเลยล่ะ
มันจบแล้ว—เมื่อฉันกำลังคิดแบบนั้น ก็มีเสียงๆนึงดังออกมาจากป่า
 
“อเล็คคุง หยิบดาบขึ้นมาาา!”
 
พร้อมกับเสียงนั้น… ดาบขนาดใหญ่(เXXๆ)ก็บินมาทางนี้
 
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

(มุมมองของ อเล็ค)
 
แย่ล่ะ ทางหนีถูกปิดหมดแล้ว...

ในขณะที่ฉันกำลังจะยอมแพ้
—ก็มีดาบขนาดใหญ่ได้ปักลงมาที่พื้นใกล้ๆเท้าของฉัน
 
“อเล็คคุง หยิบดาบขึ้นมาาา!”

อีก 1 ซม.  ... เท้าฉันกระจุยแน่ๆ ไอ่เจ้าพี่บ้าา!
 
ฉันไม่มีเวลาให้คิดเท่าไหร่ ฉันจึงหยิบดาบขึ้นมาทันที
และฉันก็ไม่ได้มีเวลามากพอที่จะสงสัยว่า “มันถือได้ด้วยเหรอ?” 

ต่อหน้าดาบที่ใหญ่เกินไป 
ฉันได้ตัดสินใจว่าฉันต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ 
เพราะงั้นมันจึงเป็นโอกาสสุดท้าย
 
—*กริ๊ก* บางอย่างภายในร่างกายฉันบอกว่ามันเข้ากับฉันได้

ท่าทางการเคลื่อนไหว การถือดาบ และหลายสิ่งหลายอย่าง 
มันทำไปเองโดยธรรมชาติ มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

การปรากฏอย่างฉับพลันของดาบใหญ่
ได้เอาลมหายใจออกจากปอดของพวกโจรไปจนหมด
จากนั้นฉันก็ใช้มันเพื่อเปิดการโจมตี… 

ฉันจะใช้ดาบยักษ์นี่จัดการพวกมันซะ!
 
เสียง *วูบ* ดังออกมาเป็นจังหวะ ร่างกายครึ่งท่อนบนของพวกโจรถูกเป่ากระจุย

นี่คือผลของ [ลดน้ำหนัก] เหรอ?
ความประหลาดใจของฉันมาจดจ่ออยู่กับน้ำหนักที่ถูกลดลงไป
จนทำให้ฉันสามารถแกว่งไปรอบๆได้ด้วยมือข้างเดียว

การทำให้เบาขึ้น ไม่ใช่ว่าขนาดของมันจะหายไป 
เพื่อรักษาความรุนแรงจากแรงเหวี่ยง ฉันฟันไปรอบๆอย่างต่อเนื่อง

และคงเพราะฉันยังไม่ชินกับดาบ ฉันจึงเคลื่อนไหวพลาด...
สงสัยพวกมันคงรอจังหวะนี้อยู่สินะ? พวกโจรได้กระโดดเข้ามาตรงหน้าฉัน
 
“กล้าดียังไง ไอ่ตูดดด!”

“อย่ามาหยามกันนะเว้ยย ไอ่เวรรร!”
 
สองคนจากทั้งหมด พุ่งมาข้างหน้า 
ฉันอาศัยแรงเฉื่อยของเซนติเนล ทำให้พลาดเป้า 
ฉันจึงบิดตัวและฟันดาบออกไปแนวขวางเพื่อตัดพวกเขาทั้งคู่

ด้วยความแตกต่างอย่างท่วมท้นของเวลา 

ดาบของฉันไวกว่า

เซนติเนลได้โดนกลางลำตัวพวกเขา มันแบ่งพวกเขาทั้งคู่เป็นสองซีก

ฉากนี้ มันเหลือเชื่อเกินไป…
ด้วยฉากที่ดูไม่สมกับเด็กชายที่อายุประมาณ 10 ขวบ 
กำลังแกว่งดาบยักษ์ที่สูงกว่าส่วนสูงของตัวเองนั้น

พวกโจรเริ่มทำอะไรไม่ถูก
 
“ไอ่พวกเวร! ทำไมพวกแกต้องหนีด้วยวะ?! อย่าไปสนใจอาวุธมันเซ่!”

คนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้า ได้ตะโกนออกมาจากข้างหลัง 
ฉันสงสัยว่าเขารู้สึกยังไง… ตอนนี้พวกลูกน้องของเขากำลังจะหนีเหรอ?

“อาวุธของมันมีขนาดใหญ่ เลยทำให้มันมีช่องว่างเยอะ 
 อย่าเข้าไปใกล้มัน! คิดซะว่ามันกำลังใช้หอกอยู่!”

“คะ-ครับ!”
 
พวกเขามีประสบการณ์ในการสู้กับหอกเหรอ? 

เอาล่ะ...อีกสามก้าวเท่านั้น

แต่ดาบ กับหอกมันต่างกันมากเลยนะ 
แต่เซนติเนลมี [ลดน้ำหนัก] ทำให้มันเบาพอที่จะเป็นดาบมือเดียวได้เลย

หลักๆแล้ว ความเร็วในการฟันและความรุนแรงนั้น
พวกเขาต้องสไลด์เพื่อหลบใบดาบที่แวววับอย่างน่าประหลาด

สำหรับโจรมือสมัครเล่นแล้ว นี่มันเกินกว่าที่พวกเขาจะรับมือไว้ได้
 
ในชั่วพริบตา ใบดาบก็ฟันตัวขาดไปอีกสามคน

… สุดยอด ฉันไม่คิดว่ามันจะมีความแตกต่าง
เพราะแค่ถือดาบนี้เท่านั้น นี่มันเป็นพลังของ กิ๊ฟ สินะ?

อะไรกัน? ฉันรู้สึกเหมือนฉันได้ยินเสียงอ้วกแตกและร้องไห้ 
จากทางป่าข้างหลังฉัน 

ฉันคิดไปเองใช่มั้ย?

ในสายตาของฉันก็เห็นว่ามันเหลือหกคนเท่านั้น  
และฉันก็เห็นคนที่น่าจะเป็นหัวหน้าสะบัดมือลง
อะไรน่ะ เขา—ก่อนที่ฉันจะได้คิด ฝนลูกธนูก็พุ่งเข้ามาหาฉัน?!
 
“เอ้ะ หวา?!”
 
ฉันใช้เซนติเนลเป็นโล่ทันที แต่ไม่ทันไร ไหล่ขวาของผมก็ถูกลูกธนูเจาะซะแล้ว
ลูกศรทะลุไหล่ขวาของฉันมันทะลวงเข้าไปค่อนข้างลึกเลยแฮะ
 
“โอ้ยย!”
 
มือฉันปล่อยดาบออกเพราะความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามา 
แขนของฉันมีแค่ข้างเดียว ดังนั้นบาดแผลนี้ เป็นปัญหาใหญ่มาก!

ลูกศรพุ่งลงมาทางฉัน ห้าคนที่เหลือก็เข้ามาจู่โจมฉันจากทางซ้ายและขวา
 
“อ้ากกก!”
 
ฉันใช้ท่อนแขนซ้ายของฉัน หนีบ และดึงเซนติเนลขึ้นมา 
และหลบอยู่ใต้มันเพื่อหลบฝนขิงลูกธนู
นี่มันคง...เป็นจุดจบของฉันแล้วสินะ? แล้วในตอนนั้นเอง—
 
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
(มุมมองของ ยูริ)
 
“อุแหวะะะะะะะะะะะะ!”
 
ใช่แล้ว แน่นอนฉันคิดว่าเขาอาจจะฆ่าคน… 
แต่ฉันไม่คิดว่ามันน่าสยดสยองขนาด- อุ๊บบ..
 
—นี่มันแย่กว่าการโดนบดของฉันอีก อเล็คคุง!

ถ้าพวกเขารับการโจมตีโดยตรงจากเซนติเนลล่ะก็ 
พวกเขาก็จะกลายเป็นเนื้อบดแฮมเบิร์กโดยทันที 
ความคมของใบดาบนั้นเพียงพอที่จะส่งแขนขาให้บินได้

การที่ใช้อาวุธที่เหมาะสมกับ กิ๊ฟนั้น เป็นเรื่องน่าทึ่งจริงๆ

จากที่เห็นจำนวนของพวกเขาที่ถูกตัดครึ่งตัวไปนับไม่ถ้วน 
ฉันคิดว่า ฉันควรจะโล่งใจ แต่มันไม่ดีต่อกระเพาะของฉันเท่าไหร่นะ อเล็คคุง
 
ในขณะที่ฉันกำลังให้สารอาหารแก่พืชในบริเวณใกล้เคียงนั้น
อเล็คคุงก็ถูกยิงด้วยลูกธนู!

อเล็คคุงถูกโจมตีตรงไหล่ขวาของเขา และตอนนี้เขาอยู่ด้านใต้เซนติเนล…

พอเห็นแบบนั้นแล้ว มันมีอะไรบางอย่างขาดสะบั้น 
รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นในหัวของฉัน
 
—ไอ่พวกขยะไม่ลงถัง! แกจะทำอะไรกับน้องชายตัวน้อยของฉันห๊าาา?!

เนื่องจากฉันไม่รู้ว่าคนยิงอยู่ที่ไหน ฉันเลยใช้ [ประเมิน] 
บนพื้นที่ด้านหน้าของฉันทั้งแถบ และตรวจสอบตำแหน่งของศัตรู

การกระทำดังกล่าวทำให้เกิดผลลัพท์ที่ไม่น่าเชื่อ
ทั้งการเคลื่อนไหวของศัตรู… สายตาของพวกเขา ตำแหน่งของหินและหญ้า 
และแม้แต่การไหลของอากาศ ฉันสามารถรู้สึกถึงทุกอย่างได้
 
“อุกก ตอนนี้ฉันเลือกเฉพาะไอเทมและสิ่งมีชีวิตด้วย [ประเมิน] ไว้แล้ว
 แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันใช้ “ช่องว่าง”…?”
 
ด้วยการไหลเข้าของข้อมูลอย่างรวดเร็วและฉับพลัน 
สมองของฉันเริ่มกรีดร้อง—อย่างกับว่าฉันจะสนน่ะ!

ฉันต้องทนการส่งเสียงร้องของอาการปวดหัวด้วยกิ๊ฟ [ปรับตัว] สินะ
ภายในอาณาเขตของเวทมนตร์ของฉัน 
การรับรู้ของฉันกระจายออกไปเท่าที่ฉันจะทำได้

ฉันเริ่มร่าย [รังสีความร้อน] ไว้สองจุด 
ตอนที่ฉันใช้พัดหลังคา ฉันเปิดใช้งาน [บอลไฟ] ห้าลูกพร้อมกันl
 
โดยปกติแล้ว นักเวทสามารถร่ายเวทหลายอย่างในเวลาเดียวกันได้
แต่ พวกเขาไม่สามารถเปิดใช้งานเวทมนตร์สองชนิดพร้อมกันได้

แรกสุดฉันจำเป็นต้องคิดภาพของเวทมนตร์ออกมาก่อน
จากนั้นก็ใส่พลังเข้าไปในวงเวท การทำแบบขนานมันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ

แต่ตอนนี้ ฉันทำแบบนั้นได้ด้วย [ที่สุดของเวทมนตร์] 
ฉันสามารถประมวลผลเวทมนตร์แบบขนานได้

การรับรู้ด้วย [ประเมิน] ของฉันขยายตัวอย่างรวดเร็ว 
และสิ่งที่ฉันต้องการก็ปรากฏขึ้นในใจของฉัน

เวทมนตร์ 2 ชนิด 7 การโจมตี 
ภาพลักษณ์ของเวทเหล่านั้น ได้รวมกันเป็นหนึ่ง
 
“กระจุย ไปซ้าาาาาาาาาาาาาาาา!!”
 
[รังสีความร้อน] ทั้งสองถูกปล่อยออกมาพร้อมกับเสียงกรีดร้องของฉัน

ด้านบนของหน้าผา ในสองที่ ที่มีพลธนูอยู่  
ฐานที่ใช้ยืนของพวกเขาระเหยกลายเป็นไอ

ส่วนบนของหน้าผา ได้ถูกหลอมเหลว 
แล้วมีฟองน้ำผุดขึ้นมาราวกับลาวา

เมื่อลำแสงที่รุนแรงถูกปล่อยออกมา พวกโจรก็กระเด็นไปคนละทิศคนละทาง
 
—แต่ฉันไม่ให้อภัยพวกแกหรอกนะ รู้มั้ย?
ฉันจะให้แกได้ชดใช้กับสิ่งที่แกทำกับผู้ชายของฉัน!
 
ฉันหันหน้าไปทางโจรห้าคนที่เหลืออยู่นอกเหนือจากหัวหน้าของพวกมัน
ฉันปล่อยให้ "บอลไฟ" ของฉันทำงานพร้อมกัน

[บอลไฟ] นี้จะแตกต่างจากปกติที่เราใช้สำหรับการทำความร้อน
มันมีอุณหภูมิสูงและปลายของมันบรรจบกัน

ฉันมันใจว่าพวกมันจะไม่โดน อเล็คคุง
และพวกมันยังพุ่งเร็วพอที่จะไม่สามารถตอบโต้ได้ทัน 

[บอลไฟ] ได้แผดเผาร่างของพวกโจร 
และเมื่อพวกมันเข้ามาถึงข้างในร่างกายของพวกเขา 
พวกเขาก็จะระเบิดออกมา ราวกับดอกไม้ไฟมนุษย์

มีเสียงคล้ายกับการหยดน้ำลงในน้ำมันที่เดือด
มันคือเสียงโจรตัวแตกกระจาย

อ้ะ การทำแบบนั้นมันอันตรายน่ะ อย่าลองทำเองที่บ้านนะรู้มั้ย?
ถ้าอยากจะลองทำจริงๆ ล่ะก็ ให้มีผู้ปกครองอยู่ด้วยนะจ้ะ
 
ฉันกำจัดพวกเขาโดยไม่ถามคำถามใด ๆ 
ในชั่วพริบตา ชีวิตเจ็ดชีวิต ถูกทำให้มอดดับไป

หลังจากนั้น ฉันถือ[ใบมีดสายลม] ไว้ในมือ และค่อยๆเดินเข้ามาหาอเล็คคุง
 
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
 
“เป็นอะไรรึเปล่า อเล็คคุง?”

“อ้ะ ครับ…”
 
ฉันขยับเอาเซนติเนลออกไป และพยุงเขาขึ้นมาโดยแขนข้างซ้ายของเขา

ลูกศรในไหล่ขวาของเขาทะลุออกมาด้านหลัง 
มันเอาออกได้อย่างง่ายดาย แต่ถ้าเอาออกเลย ก็จะเจอกับเลือดไหลไม่หยุดแทนน่ะสิ
มันคงดีที่สุดที่ปล่อยให้มันอยู่แบบนี้ไปก่อน

ฉันไม่มีเวลามาหยิบขวดโพชั่นหรืออะไรพวกนั้นอยู่แล้ว

“ฉันไม่มีเวลาหยิบโพชั่นมารักษานายหรอกนะ ตอนนี้ช่วยทนไปก่อนนะ 
 ม่าา นายก็แค่ ‘ทำอย่างไหนได้อย่างนั้น’ เองเนาะ ”

“ครับ… มันก็โอเคอยู่ สบายมากฮะ ผมว่านะ….”

“ดูเหมือนจะไม่เห็นหัวข้าเลยสินะ”

พอตัดสินว่าอเล็คคุงปลอดภัยแล้ว ฉันมุ่งหน้าไปหาหัวหน้าพวกมันทันที
 
“กะ-แก—“

“หนูขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ?”

“แกคิดว่าข้าจะ—อ้ากกกก?!”
 
เมื่อฉันเห็นว่าเขาจะต่อปากต่อคำอีก 
ฉันก็ปล่อย [ใบมีดสายลม] ไปตัดแขนซ้ายของเขา
 
“ถ้าคุณไม่อยากเสียแขนขาล่ะก็ ช่วยตอบในสิ่งที่หนูถามด้วยค่ะ”

“อ้าาาาาา แขนข้า แขนของข้าาาาาาาาาาาา!”

“ตอนนี้คุณมีเพื่อนคนอื่น ๆ อยู่อีกมั้ยคะ? เด็กผู้หญิงที่คุณลักพาตัวไปอยู่ที่ไหนคะ? 
 ตอนนี้หนูค่อนข้างโกรธมากเลยรู้มั้ยคะ?”

“ฮี้! แขนข้า… แขน…”
 
เขายังไม่ยอมตอบ ดังนั้นฉันจึงตัดข้อเท้าของเขาด้วย
 
“อ้าาา! ฮิก้าาาาาาาา?!”

“ความอดทนของหนูค่อนข้างต่ำนะคะ หนูคิดว่ามันคงจะดีที่สุดถ้าคุณตอบมาตอนนี้”

“ลูกน้องของข้า… ตายหมดแล้ว! แกละลายพวกมันหมดเลยนี่! 
 ส่วนไอ่เด็กนั่นอยู่ในถ้ำ! ตอนนี้ก็ช่วย—อุอ่อก!”
 
ฉันได้ยินในสิ่งที่ต้องการแล้ว 
ฉันจึงใช้ [ใบมีดสายลม] เอาคอของเขาออกจากบ่าเพื่อหุบปากเขาซะ
 
 
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันตั้งใจ “ฆ่า” คน




NEKOPOST.NET