[นิยายแปล] Hakai me no Yuuri เกิดใหม่เป็นโลลิ ยูริจัง ตอนที่ 14 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Hakai me no Yuuri เกิดใหม่เป็นโลลิ ยูริจัง

Ch.14 - ฉันจะลองทดสอบมันดู


ห้องว่างในชั้นใต้ดินถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นห้องของอเล็คคุง.

คุณคิดว่าฉันแกล้งเขางั้นเหรอ? 
ม่าา ก็อเล็คคุงไม่ได้ชอบนอนในห้องของฉันหนิ
และฉันก็ไปนอนในห้องของอาจารย์อยู่แล้ว 

ในกรณีนี้ ห้องในชั้นใต้ดินจึงกลายเป็นห้องของเขา
ในคืนที่ฉันกลับมาจากการช้อปปิ้ง 
เพื่อยืนยันว่าฉันซื้อของมาครบ สุดท้ายฉันจึงใช้เวลาจนดึก

หลังจากเที่ยงคืน เมื่อทำงานเสร็จแล้ว ฉันก็คลานขึ้นไปบนเตียงของอาจารย์.

และด้วยเหตุผลบางอย่าง อาจารย์ที่หลับอย่างเงียบๆมานาน 

ได้หันหน้ามากรนอัดหูฉัน...

เช้าวันต่อมา เมื่อฉันตื่นขึ้นมา อาจารย์ก็ไม่อยู่บนเตียงแล้ว
 *แคร๊ก* แคร๊ก* มีเพียงเสียงกระทบกันของดาบไม้ดังขึ้นมา 
เขาต้องฝึกตอนเช้ากับ อเล็คคุงอยู่แน่ๆ

ในขณะที่ยังงัวเงียอยู่ ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปที่บ่อน้ำ 
หลังจากที่ล้างหน้าเสร็จแล้ว ฉันก็ใช้ [เทเลคิเนซิส] เคลื่อนย้ายน้ำมาใส่ถัง

 —ถ้าพวกเรามีปั๊มน้ำติดในห้องครัวล่ะก็....

ฉันบ่นในใจอย่างฉุนเฉียวในตอนเช้า, แต่วันนี้ไม่ได้มีไว้ให้ทำอะไรแบบน้านนน!!!

พอกลับไปถึงห้อง ฉันก็เอาดาบไม้สองมือรุ่นทดลอง จากเมื่อคืนมาไว้ในมือ 
และมุ่งหน้าไปที่อาจารย์และอเล็คคุงอยู่

“ อรุณสวัสดิ์ค่ะ อาจารย์ อเล็คคุง”

“อ่าา อรุณสวัสดิ์ เมื่อคืนเธอขึ้นมาดึกสินะ?”

“อุรณสวัสดิ์ พี่ยูริ”

ในที่สุดอเล็คคุง ก็เรียกฉันแบบนั้น
ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนมีน้องชายขึ้นมาจริงๆ และมันทำให้ฉันมีความสุขมาก
ในชีวิตก่อนหน้านี้ฉันมีน้องสาวเพียงคนเดียว...
 
การฝึกซ้อมของอาจารย์จบแล้วงั้นเหรอ? 
ตอนนี้พวกเขาเอาผ้าขนหนูมาเช็ดเหงื่อแล้ว

ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บ มีเด็กหนุ่มและชายวัยกลางคนผู้สง่างาม 
กำลังเปลือยท่อนบนแล้วเช็ดเหงื่อของพวกเขาอยู่ 
นี่คือสถานการณ์ที่จะทำให้หญิงสาวที่มีความต้องการที่น่าสงสัย(?)คลั่งได้เลยนะน่ะ

แต่นั่นไม่ใช่ฉัน และฉันก็ไม่แคร์

ฉันหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆนะ โอเค๊!!? 
ไม่ใช่ว่าสายตาของฉันจะติดกาวไว้กับอาจารย์และจะไม่มองอย่างอื่นสักหน่อย!!
ฉันเปล่าทำจริงๆนะ…..
 
“อะแฮ่ม. อาจารย์, การฝึกช่วงเช้าเสร็จแล้วเหรอคะ?”

“อืมม, ม่าา ฉันก็ฝึกต่อได้อยู่นะ แต่ว่า… อเล็ค, ยังไหวอยู่มั้ย?”

“อืมม, ครับ, สบายมาก. ผมยังไหวอยู่!”

เด็กหนุ่มตอบกลับอย่างกระตือรือร้น ใช่ ฉันหวังว่าเขาจะฟื้นตัวแล้วนะ

“งั้น อเล็คคุง  วันนี้นายลองสอนดาบให้ฉันหน่อยได้มั้ย??”

“อะไรน่ะ…. เอ๋? นั่นมัน ดาบสองมือ? แต่ผมมีมือแค่ข้างเดียวนะ….”

“ม่าา ม่าา แค่ให้ฉันเห็นนายหลังจากที่นายถือไว้ก็พอ”
 
ด้วยท่าทางขี้กลัว, อเล็คคุงยื่นมือมาหยิบดาบจากฉัน. โดยพื้นฐานแล้วเขาเป็นคนฉลาด, 
แต่ดูเหมือนเขาจะยังไม่เข้าใจเจตนาของฉันสักเท่าไหร่นะ

เขาคงคิดว่า ฉันจะสามารถถือไอ่ดาบใหญ่เ-ี้ยๆ มายืนดูการฝึกโดยไม่ใช้เวทมนตร์เหรอ?

“หืม? มันเบา?”

“ฉันได้ใส่ [ลดน้ำหนัก] กับ [ความทนทาน] ในดาบไม้สำหรับฝึกซ้อมอันนี้! 
[การทุ่ม] ยังไม่ได้ใส่เข้าไปนะ.”
 
มันไม่มีคมดาบ, ฉันก็เลยใส่ [ความคม] เข้าไปไม่ได้.

“น้ำหนักประมาณนี้, นายสามารถเหวี่ยงมันได้ด้วยมือเดียวได้ใช่มั้ย อเล็คคุง?”


“ผมเดาว่ามันน่าจะหนักประมาณดาบสั้นทั่วไปล่ะมั้งฮะ? มันค่อนข้างเบาไปสำหรับผมนะ”

“แต่, นั่นมัน…, ฉันอุตส่าทำให้มันหนักจนฉันต้องถือด้วยสองมือเลยนะ..”

น้องชายของฉันแข็งแกร่งอย่างน่าประหลาด 
ซึ่งร่างกายของฉันคงยากที่จะต่อกรกับเขาแล้วสิ

ฉันยืนมองอเล็คด้วยสายตาปลาตาย...

“อีกแล้วเหรอ, เธอใช้เทคนิคขั้นสูงให้สูญเปล่ากับ…
ม่าา ช่างมันเถอะ หืม.. งั้น..คราวนี้เราไม่ลองให้ยูริเป็นคู่ซ้อมดูล่ะ?”

“นี้คุณบอกให้หนูไปตายเหรอคะ อาจารย์?”

“ชั้นไม่ได้พูดอะไรแบบนั้นสักหน่อย เธอใช้ [เสริมพลังกาย] ช่วยได้นะ”

“นี้คุณบอกให้อเล็คคุงตายเหรอคะ อาจารย์?”

“ฉันไม่ได้ให้เธอใช้แบบจัดหนักซะหน่อย!!!”

อเล็คคุงไม่สามารถเข้าใจข้อตกลงของเราได้, และจ้องมาด้วยความงุนงง

เน่... อเล็คคุง ฉันคิดว่าการทำหน้าแบบนั้น
มันมีดาเมจต่อผู้หญิงสายโชตะมากเลยนะ
เพราะงั้นช่วยหยุดทำหน้าแบบนั้นทีจะได้มั้ย?


“มาดูกัน... เธอสามารถใช้ [เสริมพลังกาย] ได้แม่นยำขนาดไหน, ยูริ?”

“หนูสามารถกำหนดมันได้ถึง 1% เลยนะ”

“แต่ปกติแล้ว ส่วนใหญ่เขากำหนดกันได้ประมาณ 5 %นะ...”

“เพราะว่าหนูเทพไงล่ะ”

“เธอพูดจริงงั้นเหรอ? อา ม่าา งั้นก่อนอื่น นอกเหนือจากค่าVIT 
ให้สู้กับเขาด้วยการเสริมพลังกาย 1 %”

 ด้วย 1%... นั่นมันพลังกายภาพประมาณ 2 เท่าของคนทั่วไปเลยนะน่ะ

พอจัดท่าทางของการถือมีดเสร็จ ฉันก็เพิ่ม 1% ให้ค่าSPD เพื่อใช้หลบหลีก, และ 2% ให้ค่าVIT.

“เอาล่ะ... เริ่มได้...”

อาจารย์ให้สัญญาณแบบคนไร้อารมณ์

ทันใดนั้น อเล็คพุ่งตัวเข้ามาแบบสุดแรง พร้อมกับควงดาบขนาดใหญ่เข้ามา

ดาบสองมือที่ถูกถือด้วยมือขวาของเขาฟาดลงมาตรงหน้าฉัน

การโจมตีมีตรงตัวเหมือนกับเด็กๆ กล้ามเนื้อของเขาถูกมองเห็นได้อย่างสมบูรณ์

ฉันก้าวออกจากช่วงโจมตีของเขา… เอ้ะ?!
 
*ซูช่าา*, ฉันรู้สึกว่ามันอะไรมาโดนตรงปลายจมูกของฉัน.


ฉันควรจะหลบได้อย่างสมบูรณ์, แต่การโจมตีนั้น—มันมาถลอกกับจมูกของฉัน.
 
“นั่นมัน อะไรอ่ะ?!?!”

ไอ่ความลำบากนี้ ฉันสงสัยจังว่ามันคืออะไร? 
อเล็คคุงปล่อยให้ดาบผ่านไปด้านข้างและวาดดาบเป็นวงกลมเล็ก ๆ แล้วเข้ามาโจมตีต่อ

—เขาไม่ได้เคลื่อนไหวเหมือนกับตอนที่ใช้ดาบสั้นใช่มั้ย?!

พอใส่แรงทั้งหมดผ่านกล้ามเนื้อไปยังมีดแล้ว
ฉันงัดมีดขึ้นจากข้างล่าง….แต่ฉันพลาด!!

“เอ๋? ได้ยังไง… อุหวา?!”

ฉันก้มหัวและกลิ้งไปกับพื้น ฉันหลบการโจมตีของเขาได้อย่างเฉียดฉิว
ฉันจัดตำแหน่งของฉันใหม่ แล้วหันกลับไปฟันอีกครั้ง

ขยับแขนออก… งอข้อมือ แล้วม้วนไปรอบตัวเพื่อเพิ่มความรุนแรง
และปล่อยมันออกไปด้วยความเร็วสูง  มันเป็นเทคนิคการฟันแบบพิเศษ
 
—แสดงว่าที่อเล็คคุงทำแบบนั้นได้ มันคือผลของ กิ๊ฟ “พรสวรรค์ดาบสองมือ” สินะ?!

ปกติแล้ว ถ้าฉันหลบ เขาจะมีเวลาในการปรับตัวดาบ
ในเวลาสั้นๆ ได้มั้ยนะ? ...

เพื่อที่จะออกจากวิถีของดาบ,  ฉันต้องออกแรงถีบเพื่อทิ้งระยะห่างออกมา
พอสังเกตการเคลื่อนไหวของฉัน อเล็คคุงก็ก้าวไปข้างหน้า

ฉันถอยไปอีกก้าวนึง และได้ออกจากระยะโจมตีของเขาแล้ว...นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด
เขาบิดเท้าของเขา แล้วกันเอวและไหล่ของเขาไปข้างหน้าเพื่อเพิ่มระยะโจมตีของดาบให้ไกลขึ้น
 
—เขาถึงตัวฉันแล้ว. พอมาคิดดูแล้ว กิ๊ฟ สร้างปัญหาให้มากกว่าที่ฉันจะรับมือไหว…
อเล็คคุงในฐานะที่เป็นแค่มือสมัครเล่น เขาเคลื่อนไหวแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?!

ในขณะที่กำลังตกใจ ฉันกันดาบของเขาด้วยมีดสั้น 
และเพื่อกำจัดแรงเฉื่อยฉันกลิ้งไปข้างหลังด้วยแรงปะทะ

พวกเราทั้งคู่ต่างก็สูญเสียแรงไปจนหมด 
และพวกเราก็กลับอยู่ในตำแหน่งประจันหน้ากันอีกครั้ง

“เอาล่ะ, พอได้แล้ว”
 
เสียงของอาจารย์ดังออกมาเพื่อหยุเยั้งการต่อสู้ในครั้งนี้
 
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

“อเล็คคุง, ไม่ใช่ว่าการเคลื่อนไหวของนายมันดีกว่าตอนก่อนหน้านี้เหรอ?”

“ใช่แล้วฮะ, ดาบนี้มันใช้ง่ายมากเลย.”

“… นึกว่าอเล็คคุงของขึ้นเพราะเกลียดยูริซะอีก เฮ้อ...”

“อาจารย์คะ, ทำไมเขาถึงมีแรงจุงใจอะไรแบบนั้นล่ะคะ? 
 หนูดูแลอเล็คคุงอย่างถูกวิธีนะคะรู้มั้ย?”

“แม้ว่าปกติแล้วเธอดูแลเขาด้วยการคุกคามทางเพศอะนะ?”

“ผมอยากให้พี่สงวนตัวมากขึ้นอีกสักนิดก็ยังดี...”

“หยาบคายอ่ะ?!”
 
—ฉันอยากได้ยินความคิดเห็นของเขา 
แต่คำพูดที่เขายิงกลับมามันช่างโหดร้ายซะจริง
 
“แต่มันก็แค่ “ใช้ง่ายขึ้น” นี่นา แล้วมันมีอะไรเปลี่ยนแปลงเหรอ?”

“อาจารย์, นั่นมันเป็นผลของ กิ๊ฟ นะคะ”

“กิ๊ฟ เหรอ? แต่ผมใช้ดาบด้วยมือข้างเดียวเองนะ?”

“เราตีความของมันผิดอยู่ค่ะ... กิ๊ฟ “พรสวรรค์ดาบสองมือ”ของอเล็คคุงนั้น 
มันไม่ใช่ “พรสวรรค์”สำหรับใช้ “ดาบ” ด้วย “สองมือ”
แต่เป็น “พรสวรรค์” สำหรับ “ดาบสองมือ”ค่ะ. หรือก็คือ
การถืออาวุธประเภทดาบสองมือ ด้วยมือเดียวไม่ใช่ปัญหา 
ปกติแล้วมันต้องหนักมากๆ, ดังนั้นการถือด้วยมือเดียวจึงเป็นไปไม่ได้.”

“ดังนั้นเธอก็เลยใช้ [ลดน้ำหนัก] ใส่มันสินะ?”

“ถ้างั้น, กิ๊ฟของผมก็… ยัง…”

“ถูกต้อง! อเล็คคุง, พรสวรรค์ของนายมันยังไม่ตายนะ. 
 แค่ความสามารถในการปกป้องคนอื่นของนาย มันหลับไหลอยู่เฉยๆ.”
 
ด้วยความรู้สึกที่มากล้น อเล็คคุงมองไปที่มือขวาของเขา. 
แล้วตาของเขาก็เต็มไปด้วยน้ำตาอย่างรวดเร็ว…
 
“ขอบ-คุณนะฮะ… พี่ยูริ, ขอบ… คุ…”

แล้วเขาก็ก้มตัวลงนั่งคุกเข่าและร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง
 
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
 
“ยังสังเกตได้ดีเหมือนเคยนะ”
 
หลังจากอเล็คคุงสงบลง 
ในขณะที่พวกเรากำลังนั่งทานอาหารมื้อเที่ยงด้วยกัน 
อาจารย์ก็ชมฉันขึ้นมา

“ม่าา, หนูมีประสบการณ์อันน่าสยดสยองครั้งนึง 
เนื่องจากการตีความ กิ๊ฟ แบบผิดๆ น่ะค่ะ… 
ยังไงก็ตาม อเล็คคุง ช่วยขยับออกไปจากฉันที”

“ทำไมล่ะครับ? ผมชอบอยู่ข้างๆพี่ยูรินะ”

“ฉันยังไม่ชินกับนายเลยนะย้าาา!!”

“งั้นก็ชินกับผมซะสิ”

“อย่างกับว่าฉันทำได้แหนะ—?!”
 
ตั้งแต่นั้นมา อเล็คคุง ได้สนิทกับฉันเป็นอย่างมาก(เกินไป)

ฉันสบายดีถ้าฉันเป็นคนที่ไปสัมผัสคนอื่น แต่ฉันก็ยังไม่ชอบการถูกสัมผัสหรือเข้าหาอยู่ดี
เขาบอกว่าอาจารย์ของฉันคือ "อาจารย์" และฉันคือ “ผู้มีบุญคุณ” ของเขา 
ดูเหมือนจะเป็นอะไรประมาณนี้…

เขาเป็นอาจารย์ของเราทั้งคู่, ดังนั้นไม่ใช่ว่าฉันไม่เข้าใจความรู้สึกของเขา
 
“แม้ว่า, ผมจะยังมีแค่ดาบไม้ที่เอาไว้ฝึกอยู่เล่มเดียวก็ตาม—“

“พวกเราก็ต้องเตรียมดาบของจริงให้อเล็คได้แล้วนะ”

“การใช้วงเวท [ลดน้ำหนัก] มันเข้ากับเหล็กได้อยู่แล้ว. 
ม่าา, หนูได้เตรียมวัสดุหลักไว้พร้อมแล้ว”

“ไอ่แผ่นเหล็กใหญ่ๆโง่ๆ จากเมื่อวานอะนะ?”

“มันชื่อว่า เซนติเนลนะคะ”

“แล้วไอ่สิ่งนั้นมันยกได้มั้ยน่ะ? ดูเหมือนจะทำไม่ได้แม้แต่ขยับด้วยซ้ำ”

“ตอนนี้มันอาจจะยังเป็นไปไม่ได้ค่ะ. วงเวท [ลดน้ำหนัก] จะต้องมีขนาดที่เหมาะสมกับมันด้วย”

มันค่อนข้างหนักมาก(เ-ี้ยๆ) 
ดังนั้นขนาดของวงเวทจึงมีขนาดใหญ่กว่าใบดาบ นั่นคือปัญหาที่เกิดขึ้น.

ตอนนี้ การใส่ [ลดน้ำหนัก] ลงไปในใบดาบของดาบสั้น 
ฉันสามารถทำให้น้ำหนักลดลงไปถึงระดับมีดสั้นเลยทีเดียว
นั่นคือสิ่งที่ฉันพอจะทำได้ในตอนนี้
 
“ตอนนี้ [ลดน้ำหนัก] มีประโยชน์แค่สำหรับคนอย่างหนู 
‘คนอ่อนแอที่ไม่สามารถแม้แต่จะถือดาบสั้น’ 
ซึ่งคนทั่วไปจะเป็นการถือ ‘ดาบสั้นที่น้ำหนักเท่ากับมีดสั้น’ แค่นั้นเองค่ะ”

“ยูริคุง เอาวงเวทมาให้ฉันดูหลังจากนี้ด้วย. ฉันอาจจะทำอะไรได้บ้าง”

“อย่างที่คุณบอกค่ะ อาจารย์  คุณเป็นคนเดียวที่สามารถ
 เขียนวงเวทได้แม้แต่บนแว่นของฉันได้สินะคะ”

“นี่คุณกำลังจะทำดาบให้ผมงั้นเหรอครับ?”

“ม่าา, ฉันยังไม่ได้ดูความเป็นไปได้เลยด้วยซ้ำ 
เพราะงั้นรอหน่อยละกันนะ แต่อย่าคาดหวังมากเกินไปล่ะ”
 
ด้วยดวงตาที่เปล่งประกายของเขา 
ฉันจะให้อะไรที่ด้อยกว่าฉันได้ยังไง?
 

นี่คือภารกิจในวันนี้ที่ฉันทำสำเร็จทั้ง
“การพัฒนาอาวุธสำหรับน้องชายของฉัน” และ 
“การชิงตัวอาจารย์กลับมา” ในเวลาเดียวกัน

อเล็คคุง ฉันไม่ยอมให้อาจารย์กับนายหรอกนะ รู้มั้ย…?




NEKOPOST.NET