[นิยายแปล ]Sakyubasu ni tensei shitanode miruku o shiborimasu/เกิดใหม่เป็นซาคิวบัสเลยต้องมารีดนม ตอนที่ 9 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล ]Sakyubasu ni tensei shitanode miruku o shiborimasu/เกิดใหม่เป็นซาคิวบัสเลยต้องมารีดนม

Ch.9 - เพราะงั้นจะไม่พูด


~เรื่องย่อของตอนก่อน~

 

・ออร์คที่จะเป็นฝ่ายกระทำกลับโดนซะเอง

・ฉี่★ร★า★ด♪

________________________________________________

 

เพราะของชั้นเยี่ยมอย่างอะไรเช่นน้ำประปาไม่ได้มีพร้อมสรรพในกระท่อมเพราะงั้น

ชั้นที่นึกออกว่ามีบึงที่มีน้ำสะสมอยู่ ที่ภายในป่าที่อยู่ใกล้ๆ ทำความสะอาดที่นั่น

ระหว่างที่ล้างขาด้วยน้ำเย็น การแสดงออกทางสีหน้าของชั้นมันตายแล้ว

 

[ไม่มีพระเจ้าอยู่ในโลกนี้…...]

 

ยิ่งกว่าเสียงสูงขึ้น ยิ่งกว่ากล้ามเนื้อที่หายไป ยิ่งกว่าความสูงที่กลายเป็นเตี้ยลง

ยิ่งกว่าที่กลายเป็นว่ามีหน้าอกใหญ่ ยิ่งกว่าเจ้าลูกชายที่จากลาเสียชีวิตไปแล้ว

ยิ่งกว่าเรื่องที่ถูกจู่โจมโดยออร์ค คือเรื่องที่มันเล็ดออกมาในปีนี้

สำหรับตอนนี้อย่างเงียบๆเป็นดาเมจที่รุนแรงที่สุด

 

[มอ]

 

มิโนโกะที่กำลังดื่มน้ำอยู่ในที่ๆห่างออกไป มองการกระทำที่บ้าบอของชั้นและหัวเราะออกมา

ถูกหัวเราะแม้กระทั่งกับวัว

ความภาคภูมิใจเล็กน้อยของชั้นเป็นผุยผงโดยแม้กระทั่งไม่สามารถซ่อมแซมได้

 

[ผู้ชายทั้งๆที่สามารถเล็งเป้าได้โดยมีpin point แต่ว่าผู้หญิง ทำไมเช่นนั้น….อุววว…..]

 

มีความแตกต่างในทางโครงสร้าง

หลังจากที่ปล่อยออกแล้ว ผู้ชายเพียงแค่สะบัดมันเท่านั้นแต่ว่า ผู้หญิงต้องเช็ดมัน

เหตุผลนั้นเข้าใจดี เข้าใจได้โดยตรงเลย ได้รับรู้แล้ว

ยิ่งไปกว่านี้ ถ้าไม่อยากสูญเสียเกียรติของในฐานะมนุษย์ละก็ จงคุ้นเคยมันซะ

จงบอกกับตัวเอง ที่มาถึงโลกนี้ ถอนหายใจออกมาไม่รู้กี่ครั้ง ถึงแม้อย่างนั้นก็ตาม

 

[....อย่างที่คิดจริงๆ….ข้างล่างก็สีทองสินะ]

 

หลังจากที่เผลอบ่นพึมพำอะไรออกมาอยู่ มีสายตาที่เย็นยะเยือกของมิโนโกะส่งมาให้

 

[อะ อะไรล่ะ เพราะเป็นร่างกายของตัวเอง คงจะไม่เป็นอะไรที่มันลามกหรอก!?]

[อือมอ]

[มะมะ ไ่ม่ใช่สนใจอะไรเป็นพิเศษ ไม่ใช่แบบนั้นเลย!

แต่ว่านิดหน่อย เพียงแต่คิดว่าไม่สามารถที่จะทำทั้งๆที่ยืนอยู่ได้อีกต่อไปแล้ว!

ไม่ได้โกหกหรอก!]

 

แม้จะอธิบายอย่างเต็มที่ก็ตาม มิโนโกะเพียงแค่หัวเราะในลำคอเท่านั้น แล้วเริ่มดื่มน้ำอีกครั้ง

ไม่ใช่แค่คำพูด การที่กลายเป็นว่าเหมือนกับสามารถที่จะอ่านได้แม้กระทั่งสีหน้าเป็นสิ่งน่ายินดีแต่ว่า

ช่วงต้นๆก็ไม่ใช่ไม่รู้สึกเป็นปัญหากวนใจเรื่องความสัมพันธ์เจ้านายกับลูกน้อง

หัวข้อที่ต้องแก้ไขในครั้งคือ…….กู้คืนเกียรติยศ และฟื้นคืนชื่อเสียงที่เสียหาย

 

ปรับอารมณ์และ ต่อจากนี้ไปจะทำยังไงงั้นหรือ

ถ้าเป็นไปได้ละก็ อยากจะออกจากป่าในขณะที่กำลังอิ่มเต็มท้อง

ออร์คที่จู่โจมพ่อค้าเร่มนุษย์ และแม้กระทั่งลำเลียงอาหารที่แย่งชิงมาไปไว้ในกระท่อมเพราะงั้น

ในขอบเขตที่ไม่ไกลนัก น่าจะมีเส้นทางผ่านอย่างอะไรเช่นรถม้าแน่ๆ

แต่ว่า อีกทั้งตั้งแต่ตอนที่มาถึงกระท่อม พระอาทิตย์เริ่มตกนิดหน่อยแล้วมันรู้สึกกังวล

การที่ออกไปตอนกลางคืนภายในป่ามันไม่ฉลาดเลย

แม้จะไม่มีออร์คออยู่ก็ตาม มันไม่ได้เป็นการจำกัดอะไรเช่นหมาป่าจะออกมาไม่ได้

แต่ว่า เอาเถอะ ถ้าเป็นมิโนโกะ เรื่องนั้นก็คงจะสามารถกินได้เลียลิ้นดังแผล่บ

 

[พักที่กระท่อมสักคืนนึงและ ออกเดินทางพรุ่งนี้จะดีกว่าไหม แต่ว่า หือー]

 

การนอนกลางแจ้งในป่าที่ไม่รู้ว่าจะปลอดภัยหรือไม่ปลอดภัย กับนอนที่เตียงที่หวิดจะถูกจู่โจมแล้ว

จะทางไหนจะสามารถนอนหลับสนิทได้ไหม

 

ในขณะที่ลำบากใจปวดหัวกับ2ตัวเลือกที่ขื่นขม

พอจะกลับไปที่กระท่อมและออกมาได้สักครู่นึง

และพอ มิโนโกะหยุดขาอยู่ที่ตรงนั้น และหูตั้งขึ้นมาpiku

ปฏิกริยาเดียวกับตอนที่รู้สึกตัวว่าออร์คเข้ามาใกล้

ชั้นกลั้นลมหายใจ ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ด้วยกันกับมิโนโกะ

ได้ยินเสียงพูดคุย

 

[ที่แถวๆกระท่อม ดูเหมือนจะมีใครสักคนอยู่นะ]

 

4คน….ไม่สิ 5คนละมั่ง

ระยะทางที่อยู่20mจากตรงนี้ ยังไม่ได้รู้สึกตัวถึงทางฝ่ายนี้

เตรียมว่าจะเป็นพวกพ้องของออร์คใช่ไหมแต่ว่า เผ่าพันธุ์ไม่ใช่

โน้นคือมนุษย์

 

โชคดีแล้ว

ถ้าหากสามารถพูดคุยสถานะการณ์กับเหล่าคนพวกนั้นได้ละก็ จะสามารถออกมาจากป่าได้ล่ะ

ทุกคนเป็นผู้ชาย

มีแค่คนเดียว เจ้าหมอนั้นอายุราวๆเดียวกันกับชั้น

คนอื่นๆเป็นคุณลุงอายุตั้งแต่30-40ปี

ถ้าเทียบกับคนญี่ปุ่น สภาพผิวหน้าเข้มหนานิดหน่อยแต่

สีของผมเป็นสีดำกับน้ำตาล ไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นชาวเอเชีย

แล้วก็ ที่ร่างกายสวมอุปกรณ์ป้องกันที่เรียกว่าเกราะอกและผ้าคาดเอวคาดว่าอีกฝ่ายต่อสู้ได้อย่างชัดเจน

ที่อยู่หลังคือธนูและกระบอกใส่ลูกธนู ที่มือเป็นของยาวๆ

แทนที่จะเรียกว่าคนตัดไม้ รูปลักษณะใกล้เคียวกับนายพราน

สีหน้าที่แสดงออกของพวกเขาเช่นนั้นเป็นสิ่งที่จริงจัง

ชั้นฟังอย่างระมัดระวัง แล้วเฝ้ารอช่วงเวลาเหมาะที่จะออกไป

 

[มีร่องรอยว่ามีการกินอาหาร ดูเหมือนจะอยู่จนกระทั่งถึงตอนนี้]

[ถ้าหากเพิ่งจะออกไป คงจะไม่กลับมาสักระยะนึง จะดักซุ่มอยู่ข้างในงั้นหรือ?]

[ยิ่งกว่านั้นซ่อนตัวอยู่ในป่า แล้วรอออร์คนอนหลับจะดีไหม]

[จะฆ่ามันให้ได้เด็ดขาดเลย]

 

รอดักซุ่มโจมตี จะฆ่ามัน เป็นการสนทนาที่อันตราย

แต่ทว่า เป้าหมายของพวกเขาเข้าใจได้ในทันทีเลย

 

[ดูเหมือนจะมาเพื่อปราบออร์คนะ]

 

แต่ว่าอย่างไรก็ตาม ออร์คที่เป็นประเด็นหลักไม่อยู่แล้วหรือก็หมายความว่ากินไปแล้วลากไปทั้งตัวเลย

แต่ว่า ถ้าเป็นเช่นนั้นเรื่องราวไปได้ไว

 

[เพราะออร์คไม่อยู่อีกแล้ว ถ้าไม่ให้บอกละก็]

[มอออ]

[ควรจะดูสภาพการณ์? ทำไมล่ะ ในขณะที่ทำเช่นนั้น

คนพวกนั้นไม่ใช่อาจจะไปที่ไหนสักแห่งก็ได้ไม่ใช่หรือ]

 

แม้อย่างนั้นก็ตามมิโนโกะส่ายหัว และร้องออกมาเช่นเดียวกัน

 

[เราที่ไม่รู้จักภูมิหลังของอีกฝ่ายอันตราย? เรื่องนั้นมัน….แต่ว่าอาจจะเป็นเช่นนั้น]

 

อีกฝ่ายเป็นมนุษย์

อย่างน้อยการพูดคุยอาจสามารถทำได้

ยิ่งกว่านั้น ถ้าหากเป็นเหล่าคนที่พยายามจะโค่นล้มเจ้าออร์คเลวละก็ อาจจะเป็นมิตรของความเที่ยงธรรมก็ได้

อีกทั้งมีคำพูดที่บอกว่าศัตรูของศัตรูคือมิตร

ชั้นสูดลมหายใจและกลืนเข้าไป

คำพูดของมิโนโกะก็มีเหตุผลอยู่แต่ว่า

ความเสี่ยงไม่มากก็น้อยถ้าหากไม่ทำมันโดยยอมรับ(TL//ความเสี่ยง)ละก็

เพียงแค่เก็บมือนิ่งเงียบมันไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงสถานะในปัจจุบันได้

 

[มิโนโกะถ้าเผลอโผล่หน้าออกไปกระทันหันละก็อาจจะตกใจได้เพราะงั้น

เพราะงั้นชั้นจะให้แกรออยู่ที่นี่ ชั้นจะลองไปคุยดู]

 

ชั้นไม่ฟังและหยุดมิโนโกะ และออกจากพุ่มไม้


 

[....คะ คือว่า!]

 

ในระหว่างที่ส่งเสียงออกไปและมองสภาพ

พวกผู้ชายได้กระจายตัวกันออกไปเช่นเดียวกับนกพิราบที่รวมกลุ่มกัน

และนำอาวุธของแต่ละคนจี้มาที่ชั้น

ชั้นสั่นสะท้านไปถึงกระดูกสันหลังเลย

ลูกกระแป๋ง(ถุงอัณฑะ)หายไป ถูกจู่โจมโดยความรู้สึกที่เหมือนมันหดลงดัง พิ้ว

ความกดดันและการเคลื่อนไหวของฝ่ายตรงข้ามเป็นการเอาจริงที่มากเกินไป

ดูเหมือนมันจะเล็ดอีกครั้งล่ะ

 

[สาวน้อย…...ในป่าแบบนี้?]

 

หนึ่งในผู้ชายพูดพึมพำออกมา

 

[อา เมี่ยใช่(ไม่ใช่)คนน่าสงสัยหรอก!]

 

เช่นกัดที่ตรงนี้……

ความกดดันที่ถูกอาวุธจี้ก็พอควรแต่ว่า สำหรับคนที่มาจากอาชีพฮิคิโคโมริเหมือนกับชั้น

เพราะตัวเองแม้จะเพิ่งเริ่มพูดคุยกับคนอื่นก็ตามมันเป็นอุปสรรค์ที่สูงมาก

 

เจ้านั่นที่เผยความเซ่อซ่าเช่นนั้นออกมาคิดว่าไม่เป็นภัยคุกคามใช่ไหม

พวกผู้ชาย อันดับแรกได้ลดอาวุธลง ได้ให้ความรู้สึกผ่อนคลายทุเลาลงสักเท่าไหร่

 

[ทำอะไรอยู่ในสถานที่แบบนี้?]

 

พอถูกถามว่ากำลังทำอะไรอยู่งั้นหรือ คำตอบมีเพียงแค่ประสบอุบัติเหตุเกือบเอาชีวิตไม่รอด

แต่ว่า สิ่งที่ฝ่ายตรงข้ามอยากจะรู้มากที่สุด คงจะไม่ใช่ข้อมูลเช่นนั้น

ชั้นก็ไม่มีความมั่นใจความสามารถในการอธิบายได้เก่งนักเกี่ยวกับเรื่องพวกการกลับชาติมาเกิด

เพราะงั้นจึงได้ตัดสินใจเข้าหัวเข้าหลักในทันที

 

[รู้เรื่อง ของออร์คที่อยู่ที่นี่]

 

พอพูดเช่นนั้น พวกผู้ชายจ้องมองหน้ากันและขมวดคิ้ว

จากที่มอง คุณลุงหนวดจิ๋มที่ใส่ผ้าปิดตาที่อยู่ใจกลางภายในกลุ่มดูเหมือนว่าจะแข็งแกร่งที่สุดใช่ไหม

ดูเหมือนจะเป็นลีดเดอร์ของทีมนี้

 

[คุณหนู หรือว่าบางที ถูกจับตัวโดยออร์ค์งั้นหรือ?]

 

คุณลุงหนวดจิ่มพูดเรื่องที่ไม่ต่างกับที่คาดเดาไว้

แต่ว่า พอลองกล่าวออกมา ชั้นที่เท้าเปล่า ไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจ

แม้จะเห็นเหมือนกับหนีรอดมาได้ โดยอาศัยช่วงสะเพร่าของออร์ค

แต่หมายความว่าไงงั้นหรือ คุณหนู…...คุณหนูงั้นหรือ

 

[เจ้านั่นอยู่ที่ไหน?]

 

ถามชั้นซ้ำอีกครั้ง

 

[คือว่า กิน…..ไม่ใช่ ประมาณว่า จะบอกว่าถูกจัดการไปแล้วะมั่งน่ะ

เพราะงั้น ชั้นก็ไม่ได้หนีมา พยายบามจะบอกว่าที่นี่ไม่อันตรายอีกแล้ว]

[ถูกจัดการแล้ว? คุณหนูงั้นหรือ?]

 

เรื่องรายละเอียด ไม่สามารถบอกได้ถ้าไม่ได้ ทำหลังจากที่แนะนำมิโนโกะ

ดังนั้นก่อนอื่น ชั้นต้องอธิบายให้แต่ละคนอยู่ในระดับที่ไม่ทำให้แปลกใจ

ตอนที่คิด ว่า

 

[เห้ย ดูเซ่! เด็กสาวนั่น มีเขางอกออกมาที่หัวด้วยล่ะ!]

 

ชายอีกคนนึง พูดออกมาและชี้มาที่ชั้น

 

[อา ค่ะ เพราะเป็นซาคิวบัสคะ]

 

และหันหลัง ให้เห็นปีกเล็กจากตัวเอง

ทันใดนั้นพวกผู้ชาย มองหน้ากันอีกครั้ง และเริ่มปรึกษากระซิบกระซาบอะไรสักอย่าง

ไม่รู้เพราะอะไรทิศทางการเคลื่อนไหวของเมฆผิดแปลก

“อะไรแบบเช่นการโค่นล้มออร์ค ไม่ได้ทำใช่ไหม!” ก็แบบทำการต้อนรับขับสู้ร้อนแรง แม้จะไม่ได้คาดหวัง

การแย่งความสำเร็จที่ปราบได้มันไม่ถูกต้องละมั่ง

หรือว่า ไม่จริงน่ะไม่มีทาง คงจะไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่โหดเหี้ยมเช่นนั้นใช่ไหม

เช่น มนุษย์กับปีศาจพบกันแล้วฆ่าเลยโดยไม่ต้องถามอะไรให้เสียเวลา

 

[คะ คือว่า ชั้น ไม่ใช่ปีศาจไม่ดีล่ะ หมายความว่าเป็นมิตรกับมนุษย์

ค่อนข้างประมาณว่าคิดอยากที่จะใช้ชีวิตอยู่ในสังคมมนุษย์]

 

ซุบซิบ

ซุบซิบกระซิบกระซาบ

 

การถอด(TL//น่าหมายถึงการเปิดใจ)

มันอาจะไม่ง่ายที่จะได้รับความไว้วางใจแต่ว่า…..รู้สึกไม่ดีนะ

หลังผ่านไปสักพักนึงพูดคุยตกลงกันเสร็จแล้วละมั่ง คุณลุงหนวดจิ๋ม หรี่ตาข้างที่ไม่ได้คาดผ้าปิดตา

จ้องมาที่ชั้นจ้องเขม็งเลย

 

[ตอนที่ประมาท คงจะไม่ได้ตั้งใจที่เรียกออร์คออกมาใช่ไหม?]

[คะ ความตั้งใจแบบนั้นไม่มีเลย! ชั้น เพราะหลงอยู่ในป่านี้

เพียงแค่อยากจะได้รับการบอกเส้นทางจากทุกคน!]

 

แม้ในขณะที่ขึ้นเสียงมากขึ้น สายตาแหลมคมของคุณลุงหนวดจิ๋มกำลังทิ่มแทงมา

พยายามที่จะมองความจริงความเท็จให้ทะลุปุโปร่ง เหมือนกับถูกมองเข้ามาแม้กระทั่งภายในหัว  

 

[แกตัวคนเดียวงั้นหรือ?]

[คือว่า ค่ะ]

 

จริงแน่นอน เพียงแต่ว่า1ตัวและ1คน

เมื่อถูกแสดงให้เห็นด้วยสายตาที่ตั้งใจทำแบบนี้

วันแรกการเข้าเรียนโรงเรียนม.ปลาย ถูกเรียกไปทีด้านหลังโรงยิมโดยรุ่นพี่

พยายามลองข้ามมันนิดหน่อยล่ะ อย่านึกออกมาตอนที่ถูกกล่าวสิ

 

[อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนจะไม่ได้โกหก หรือกล่าวคือ ล่อลวงออร์คด้วยความสามารถปลุกอารมณ์ทางเพศของซาคิสบัสและ ไม่ได้เปิดใช้พลังใช่ไหม?]

 

ไม่ แต่ทว่ามันต่างกันโดยสิ้นเชิงเลย

เร็วยิ่งกว่าการตอบปฏิเสธ คุณลุงหนวดจิ่มกล่าวต่อเนื่องทันที

 

[ถ้าเช่นนั้น ดูเหมือนไม่น่าจะอันตรายแน่นอน]

 

เริ่มที่คุณลุงหนวดจิ๋ม ที่พูดเช่นนั้น พวกผู้ชายที่แสดงสีหน้าเขร่งขรึมได้ทุเลาลง เป็นใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

ชั้นก็ ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ ลดแขนที่ทิ้งไว้ในสภาะนั้นลงมา

พวกคุณลุงหนวดจิ๋ม มาล้อมรอบชั้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

 

[โอ้ว ซาคิวบัสของจริง หายากนะ]

[พยายามระวังด้วยล่ะ ถ้าหากกระตุ้นไม่ดี จะทำให้กระตุ้นอารมณ์ทางเพศล่ะ]

[เท่าที่ดูเขากับปีก คงจะไม่มีพลังเวทย์ที่รุนแรง ไม่สามารถที่จะกล่อมออร์คให้เข้ามาเป็นพวกได้ดี]

[อย่างไงก็ตามนอกเหนือจากเวทย์มนต์ คือร่างกายนี้

ฝืนสิ่งที่มันองอาจกล้าหาญไม่ได้ว่ะ ถ้าเป็นนี่คงจะราคาขึ้นสูงสุดชัวเลยไม่ต้องสงสัยเลยล่ะ]

 

หือออ? ราคา?

 

[คะ คือว่า]

 

แม้ว่าชั้นพยายามที่จะจับเรื่องราวก็ตาม พวกผู้ชายไม่ได้พยายามที่จะฟังเลย

ถึงแม้อย่างนั้น เพียงแต่ว่าระยะห่างมันใกล้มากเหลือเกิน

 

[น่าจะเป็นงานปราบปรามที่อันตรายแน่ๆแต่ว่า กลายเป็นของแปลกที่หายากมากที่ได้มาโดยง่ายนะ]

[ออร์คคงจะกำลังอยู่เงียบๆในสถานที่อื่นอยู่ ทางนั้นก็พยายามที่จะสะสางในภายหลัง

รวมกับค่าตอบแทนตามกฎ ได้รับอย่างท้วมท้นในทีเดียวเลยโว๊ย]

[ก่อนที่จะขายออกไป ถ้างั้นจะไม่ตรวจสอบคุณภาพของสินค้าเหรอนะ แบกไปไว้ที่กระท่อมไหม?]

[มันแคป อยู่ข้างนอกทั้งๆแบบนี้ก็ได้]

 

ไม่ทันที่จะถามว่าเรื่องมันอะไรยังไง

มีผู้ชายมาอยู่ที่รอบๆด้านหลัง จับแขนทั้งสองข้างของชั้นอย่างรุนแรงโดยไม่ทันตั้งตัว

ถูกจับที่ข้อเท้าทั้งสองข้าง โดยขึ้นกับผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงข้างหน้าไปซะแล้ว

 

[เอ๊ะ? อะไรกัน? เดี๋ยว อุหวาา!?]

 

ถูกจับให้นอนหงายขึ้นโดยไม่สามารถพูดปฏิเสธได้ ทั้งสองมือสองเท้าถูกกดตรงไว้ที่พื้นแล้ว

คงจะเพราะแสงที่ย้อนละมั่ง

คนที่มีรูปลักษณ์แข็งบึกบึนในกลุ่มพวกผู้ชายก้มมองมาที่ชั้น มองเห็นความชั่วร้ายอำมหิต สีดำขุ่น

 

[ว่ะฮะฮ่ะ ไอ้เจ้านี่ ดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจสถานะการณ์ของตนเองว่ะ]

[ด้วยนิสัยของซาคิวบัส ไม่ใช่ว่าหน่อมแน้มเกินไปงั้นหรือหรือว่าเป็นครั้งแรกงั้นหรือ?]

[ซาคิวบัสที่เป็นสาวบริสุทธิ์ว่ะ มีอยู่ด้วยงั้นหรือ?]

[ไม่ว่าอย่างไหนก็ดีว่ะ มาลองลิ้มรสกันโดยเร็วเถอะว่ะ]

 

อา เหมือนกันล่ะ

เผ่าพันธุ์แตกต่างกันแต่ว่า สีหน้าที่แสดงออกมาโดยไม่รู้ตัวของเหล่าคุณลุง เหมือนกับออร์คในตอนนั้น

กลายเป็นใบหน้าต่ำช้าที่พยายามทำเรื่องไม่สมควรกับเหยื่อจากนี้ต่อไป

เพราะสภาพมัน…..นี่มัน…..สภาพแบบที่พูดนั้นใช่ไหม?

โอ่ยโอ่ย ตอนนี้ประมาณก่อนหน้านี้แล้วโว๊ย

 

[โอ้ ในที่สุดดูเหมือนจะรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์ที่วิกฤตนะ สีหน้าเปลี่ยนไปเลย]

 

หนวดจิ๋มเข้ามานั่งยองๆอยู่ข้างๆ เอาหน้าเข้ามาใกล้ราวกับปลายจมูกพยายามจะสัมผัสกับแก้มของชั้น

แล้วก็จากนั้น มาดมกลิ่นเหมือนกับกำลังเพลิดเพลินกับกลิ่นของอาหารที่ถูกวางไว้บนจาน

ลมหายใจที่อุ่นอ่อนๆนิดหน่อยมากระทบที่ใบหน้า ความรู้สึกหนาวสั่นวิ่งแล่นไปตามไขสันหลัง

 

[....ปะ ล่อย ปล่อยนะ!]

[โอ้วโอ้ว ต่อต้านได้น่ารักจังนะ โฮร่า พยายามอีกสิ]

 

อีกแล้ว ไม่สะทกสะท้านอะไรเลยอีกแล้ว

อีกฝ่ายที่ไม่มีความสัมพันธ์แม้แต่มนุษย์แม้แต่ออร์ค?

ไม่ซับซ้อนเลย ร่างกายนี้ไร้เรี่ยวแรงมากเกินไป

หมายความว่าไงงั้นหรือ

ไอ้พวกเหล่านั้นในโลกใบนี้ ที่กำลังทำอยู่แม้แต่ชีวิตการทำงานคือการข่มขืนสตรีเพศงั้นหรือ

 

[ไอ้เศษสวะ…..ใคร!]

 

นี่มันคือ ต่างโลกที่ใฝ่ฝันมาโดยตลอดงั้นหรือน่ะ

เป็นขอบเขตโลก ที่ไม่ได้ฝันไว้เลย

เป็นอารมณ์ที่สามารถพูดได้ว่าจงมองความเป็นจริงซะ

 

[โอะ อะไร กลายเป็นนิ่งเงียบในฉับพลัน ถอดใจแล้วงั้นหรือ?]

 

หนวกหู เพราะความไม่สมเหตุสมผลของโลกนี้ และเศร้าใจในความโชคร้ายของตนเองเลยไม่ว่างล่ะ

ไม่ว่าไอ้เจ้าพวกนี้พวกไหนก็ ถูกกินไปซะไอ้เศษสวะ

สาปแช่งทุกสิ่งทุกอย่าง ว่าโลกพินาศสิ้นไปซะ

 

ภายในสภาพเช่นนี้ มีเพียงแค่คนเดียว

 

[กรุณาหยุดเถอะครับ กุนโจซัง เรื่องแบบนี้มันไม่ดีครับ!]

 

เพียงแค่มนุษย์วัยหนุ่มประมาณจะพูดว่ายังวัยรุ่นก็ได้ที่ เสียใจกับพฤติกรรมหยาบช้าของพวกผู้ชาย

พอมองใกล้ๆ อีกทั้งยิ่งกว่าชั้น อาจจะอายุน้อยกว่า1หรือ2

 

[ไอ้เด็กเวร อย่าพูดแทรก เพียงแค่จะลงโทษปีศาจเพียงแค่เล็กน้อยใช่ไหม]

 

ชื่อของหนวดจิ๋มดูเหมือนชื่อว่ากุนโจ

กำลงพยายามสะบัดมือ ชิ่วชิ่วให้เด็กหนุ่มนั้นไปให้พ้น

 

[เด็กคนนั้นไม่ใช่ ไม่ได้ทำอะไรผิดงั้นหรือครับ! มันขัดแย้งกับวิถีความเป็นมนุษย์!]

[วิถีความเป็นมนุษย์? กับอีกฝ่ายที่เป็นปีศาจ ไม่มีเอาออกหรอกของแบบนั้น เพราะงั้นจะให้ดีเงียบไปซะ]

[แม้จะเป็นปีศาจแต่ว่าเป็นเด็กผู้หญิงครับ! ไม่สามารถมองข้ามไปได้ครับ!]

[ไอ้เจ้าอ่อนหัด อาาา อ่าแกน่ะ หนุ่มบริสุทธิ์สินะ?]

 

คำพูดของกุนโจที่ทำให้เด็กหนุ่มเป็นตัวงี่เง่า อีก3คนที่เหลือก็หัวเราะออกมา

เด็กหนุ่มใบหน้าเป็นสีแดง ฉ่าา ก้มหน้าเพื่ออดทดให้เย็นลง

 

[ทำตัวเงียบๆแล้ว จะหมุนเวียนไปให้แกต่อในภายหลังล่ะ

อีกทั้งอะไรเช่นการตรวจสอบระบบร่างกายของปีศาจ เป็นการเรียนรู้ที่มากดีทีเดียวเชียว

จะเรียนรู้โดยการมองการทำงานที่มีประสบการณ์ของข้าผู้นี้ก็ได้นะโว๊ย]

 

กุนโจที่พูดอย่างภาคภูมิใจ พยายามที่จะปลดกางเกงของตัวเองลงมา

ที่ไหล่นั้น เด็กหนุ่มจับไว้จากทางด้านหลัง

 

[อย่างที่คุณกล่าว ผมเป็นหนุ่มบริสุทธิ์แต่ว่า เรื่องนั้นกับเรื่องนี้มันไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลยนะครับ]

 

รอยยิ้มจากใบหน้าของกุนโจหายไปแล้ว

 

[...เพราะไม่ว่าจะพูดยังไง ที่พามาเพราะคิดว่าจะใช้เป็นโล่ได้ละมั่งแต่ว่า

ถ้าต่อต้านกันถึงขนาดนี้ละก็ คงจะต้องให้การอบรมรูปแบบพิเศษนะ]

 

กุนโจที่อยู่ในสภาพกกนที่ถอดได้ครึ่งนึง ลุกขึ้นมาแล้วหันไปทางด้านเด็กหนุ่ม

 

[ถ้าหากเหมือนไม่ค่อยได้ยินเรื่องที่พูดละก็

แม้จะทำเป็นว่ามีเพียงแค่แกที่ถูกฆ่าโดยออร์คก็ตาม มันก็ดีล่ะ โว๊ยยย!]

 

กำปั้นของกุนโจ กระแทกเข้าไปที่กลางอกของเด็กหนุ่ม

เด็กหนุ่มส่งเสียงออกมาเหมือนกับมีลมรั่วไหลออกมาจกาภายในปอด ดัง…..แค่ก

ทีเดียวนั้นเข่าไปแตะที่พื้น ทำให้ทรุดตัวลงไป

 

[ไอ้เด็กเปรดเศษสวะ อย่ามาขัดขวางความสนุกของผู้ใหญ่นะโว๊ย!]

 

ต่อด้วย กุนโจเตะที่สีข้างของเด็กหนุ่ม

ซ้ำครั้งที่2 และครั้งที่3

ไม่มีใครพยายามที่จะหยุด

ในทางตรงกันข้าม กำลังถุยน้ำลายใส่และบอกว่ารู้สึกดี

 

เด็กหนุ่มล้มลง กำลังมองเพียงแค่ชั้น ไม่ได้มีกุนโจเลย

สายตานั้น แม้ว่ากำลังถูกเตะอย่างตรอเนื่องก็ กำลังกังวลเกี่ยวกับคนอื่นเท่านั้น

 

[หนะ หนี….ไป….]

 

เหลือเสียงที่แหบแห้งและ กระทั่งสูญเสียสติและเรี่ยวแรง

 

[ถ้างั้นเอาล่ะ อย่ารอช้าเลย คุณหนูซาคิสบั――……]

 

กล่าวก็คือมีเสียงของกุนโจที่หันกลับมาจากทางด้านเด็กหนุ่ม  การแสดงออกทางสีหน้าแข็งทื่อ

สายตานั้นไม่ใช้ที่ชั้น กำลังมุ่งความสนใจไปที่จุดอื่น

ที่บนศีรษะ ไม่ใช่ของพวกผู้ชาย มีเงาขนาดใหญ่ปรากฎออกมา

 

[...ขอโทษ]

 

ชั้นกล่าวคำขอโทษออกมาโดยไม่แก้ตัว

แต่ทว่า แตกต่างกับตอนของออร์ค แม้จะถูกควบคุมโดยพวกผู้ชาย ความรู้สึกกลัวไม่มีเลย

เป็นการพูดเอาแต่ใจแต่ว่า เพราะเชื่อใจว่าจะได้รับความช่วยเหลืออย่างแน่นอน

 

[จะยอมรับผิดแน่นอนล่ะ…..ในภายหลัง]

 

เงาใหญ่ส่งเสียงออกมาเหมือนกับถอนหายใจว่า“มอออออ”




NEKOPOST.NET