[นิยายแปล ]Sakyubasu ni tensei shitanode miruku o shiborimasu/เกิดใหม่เป็นซาคิวบัสเลยต้องมารีดนม ตอนที่ 6 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล ]Sakyubasu ni tensei shitanode miruku o shiborimasu/เกิดใหม่เป็นซาคิวบัสเลยต้องมารีดนม

Ch.6 - ที่แสดงให้เห็นนั้นไม่ว่าใครก็คาดการณ์ได้


~ความเดิมต่อนก่อน~

・ตัวเอกที่ได้รับการบอกว่าจะหาอาหารให้ได้ตามไปยังที่อยู่ของออร์ค

・ออร์คดูเหมือนคิดว่าวัวตัวนี้คือมิโนทาวรอส

______________________________________________________________________________________

 

ออร์คเป็นชื่อของเผ่าพันธุ์ ไม่ใช่ชื่อบ่งบอกจำนวน?

อีกทั้งออร์คตัวนี้อาจจะมีมีชื่อของแต่ละตัวก็ได้แต่ทว่า ชั้นไม่ได้ถามและ ชั้นก็ไม่ได้บอกชื่อตนเองเหมือนกัน

จุดที่ดีของอีกฝ่าย  ไม่ถือเรื่องที่ไม่ชอบจากคนที่ไม่ค่อยเข้าใจสถานที่ที่ไม่ดี  ชั้นเข้าใจมันอยู่ในหัว

แต่ทว่านะ ในทางด้านสรีระวิทยา กับฝ่ายตรงข้ามไม่ค่อยอยากจะเป็นเพื่อนมากเกินไป ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง?

 

[โกฟุ...โกฟ]

 

คิดว่ากำลังระวังมิโนโกะอยู่ละมั่งแต่อาจไม่ใช่อย่างที่คิด บางทีหันมาแถมยังยิ้ม

หรือคิดว่าเดินข้างหน้าอย่างเงียบๆแต่คิดว่าไม่ใช่ บางทีผุดรอยยิ้มขึ้นมาแล้วหัวเราะอยู่ในลำคออย่างกระทันหัน

มันน่าขนลุกมากเกินไป  ชั้นในระหว่างทางที่ไป พยายามไม่สบตากับออร์คเท่าที่เป็นไปได้

 

เดินตามเส้นทางสัตว์ด้วยการนำของออร์ค ก่อนข้ามผ่านหนองน้ำ1ลำห้วย มีสถานที่ยอดเยี่ยมที่ให้นึกถึงที่ราบสูงแอลป์

ท้องฟ้าปลอดโปร่ง เพราะแสงสว่างของดวงอาทิตย์ที่กำลังสาดส่องอยู่ละมั่ง

บนพรมสีเขียวมีดอกไม้ที่เหมือนดอกคอสมอสสีเหลืองบานอยู่ไปทั่ว กำลังปล่อยให้คอให้อาบสายลม

พออยู่ท่ามกลางกลิ่นของดอกหญ้า ราวกับว่าจมเข้าไปในความรู้สึกเหมือนกับการถูกโอบกอดโดยส่วนลึกของธรรมชาติ

ในสถานที่อากาศปลอดโปร่งแบบที่พูดนี้ บางทีใช้ชีวิตที่เหลือพร้อมกับใช้เป็นทุ่งเลี้ยงของวัวก็ไม่เลวละมั่ง คิดเรื่องอะไรกัน

ด้วยกันกับออร์ค เดี๋ยวก่อน ไม่สิ แต่ทว่าค่อนข้างเกรงใจมาก

 

[ถึงแล้วล่ะ]

 

มีกระท่อมหลังเล็กถูกสร้างขึ้นมาแบบโดดเดี่ยว โดยไม่ได้ทำลายทิวทัศน์ที่มี

จากรูปร่างภายนอกของออร์ค เดาว่าจะใช้ชีวิตแบบยุคโบราณอย่างเช่นอาศัยอยู่ในถ้ำแน่ๆแต่ทว่า

กระท่อมที่ได้รับการเชิญชวนให้เข้าไปแม้จะไม่สามารถพูดได้ว่าหรูหราก็ตาม

แต่มันต่างจากที่คิดเอาไว้มันเป็นล็อกเฮาส์(บ้านสร้างจากไม้)

มีการเตรียมทางเข้าที่เหมาะสมเอาไว้ มีติดตั้งหน้าต่างที่ติดกระจก

 

ออร์คที่เป็นเจ้าบ้านดึงเปิดประตูหน้าบ้านออกมาจากด้านหน้า แล้วก้มตัวมุดเข้าไป

ชั้นลงจากหลังของมิโนโกะ และปัดฝ่าเท้า

พออยู่บนพื้น มองเห็นความใหญ่โตของออร์คได้อย่างชัดเจนเลย

พูดได้ว่าความสูงต่างกัน 70~80cmละมั่ง  

ไม่ต่ำกว่า 2m น้ำหนักของออร์คที่ร่างกายถูกปกคลุมไปด้วยกล้ามเนื้อหนาคงจะถึง 300kg

ฝ่ายเดียว ไม่ใช่ว่า…..เป็น6เท่าของชั้นที่เพียงแค่50kg

ในตอนนี้สิ่งนี่ ไม่ใช่ว่า45kgล่ะค้า ถึงแม้หน้าอกหนักเหลือล้น

 

[เห้อ…...]

 

ไม่ได้หมายความว่าจะดูถูกผู้หญิงทั้งหลายแต่ทว่า

คนที่มีแล้วไม่สามารถที่จะมีได้ คนที่สามารถเอื้อมไปถึงแล้วไม่สามารถที่จะไม่มีได้

กับความจริงที่พูดได้ว่าสิ่งที่สามารถทำได้มีจำกัด ถอนหายใจออกมาไม่ได้ช่วยเลย

(TL//ประมาณคนที่มีแล้ว(แบน)ไม่สามรถที่จะอึ๋มได้

คนที่ไปถึงฝั่งฝัน(อึ๋ม)แล้วไม่สามารถแบนได้ คนเล็กอยากใหญ่ คนใหญ่อยากเล็กไรงี้)

 

[เกิดอะ ไรขึ้นหรือ?]

[อะ ยะ ไม่มีอะไรคะ ขอรบกวนด้วยคะ]

 

ถ้าหากไม่ทำโดยไม่พยายามยืนอยู่ที่มุมเท่าที่เป็นไปได้ มันจะเป็นยังไงกันล่ะ

สมมุติว่าถ้าหากเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นมากับออร์คละก็ แม้จะถูกเล่นงานเล็กน้อยเบาๆก็ตาม

หนึ่งในกระดูก สามารถหักได้ง่ายดายเป็น2ท่อน

 

[มิโนทาวรอสก็สามารถเข้ามาเข้าข้างในได้ใช่ไหม?]

[ทำไม เห็นชอบเหตุผล เป็นพิเศษ?](TL//ออร์คพูดประมาณทำไมต้องขอความเห็นชอบ)

[เพราะมีร่างกายขนาดใหญ่ เลยขออนุญาติเอาไว้ก่อน]

[ไม่ถือสา เข้ามาได้เย็วๆ](TL//เร็วๆ)

 

ดีจังเลย ถ้าหากถูกบอกว่ารออยู่ข้างนอกเถอะละก็ คิดว่าจะทำยังไง

เพราะว่าการยืนอยู่ด้วยกันเพียง2คนในห้องเดียวกันกับออร์ค ไม่มีระยะห่างมาก

เพราะว่าตอนนี้ ชั้นที่ยืนอยู่บนพื้นถูกจ้องตั้งแต่บนยันล่าง และเดินวนรอบหลายครั้งด้วยสายตาที่ไม่มีความเกรงใจเลย

 

ออร์คในตอนนี้ กำลังคิดอะไรอยู่?

ไม่สิ เพราะเรื่องที่สามารถคิดได้มีเพียงแค่เรื่องเดียว

 

[ตั้งใจจะตรวจสอบความสามารถในการต่อสู้ของชั้นสินะ ไม่ให้ทำแบบนั้นได้ล่ะ]

 

พอพูดพึมด้วยเสียงประมาณเสียงที่ไม่สามารถได้ยินได้ไปถึงออร์ค

มิโนโกะเอียงคอแบบพูดว่า"พูดเรื่องอะไรหรือ"

มันคงจะคิดว่าชั้นทำเรื่องเลียนแบบอันตราย เช่นจู่โจมช่องว่างแล้วผูกมัดออร์คอย่างแน่น และแย่งชิงอาหารมา

 

[ไม่เป็นไร เพราะเพียงแค่ระวังตัวเพื่อไม่ถูกดูแคลนจากอีกฝ่าย]

[......มออ]

 

ถ้าเช่นนั้นละก็ดี ใช่ไหมน้า

ไม่มีความตั้งใจที่จะเริ่มเปิดฉากจากทางชั้น

ออร์คอาจจะไม่มีเจตนาซ่อนร้อน เพียงแต่ว่าให้ความเมตตาชั้นจริงๆก็ได้

ถ้าจากทางฝั่งออร์คละก็ ชั้นคือซาคิวบัส คงจะมองว่ามิโนทาวรอสติดตามในฐานะข้ารับใช้

บางทีหรือไม่ก็ คิดระแวงสัยสัยอยู่ว่า ชั้นอาจจะซ่อนความแข็งแกร่งที่ยิ่งกว่ามิโนทาวรอสก็ได้

สิ่งที่ทำให้คิดเช่นนั้นคือ กับออร์คที่กำลังสงบอยู่ถ้าทำไปละก็

ในตอนที่เรื่องแดงขึ้นมา อาจจะอาละวาดด้วยความโกรธเรื่องที่ได้รับความกดดันเพราะถูกหลอก

พอคิดถึงเรื่องนั้น ทำการบลัฟแบบนี้ต่อไปเรื่องเป็นวิธีการที่ได้รับผลดีละมั่ง

 

[สีหน้า ไม่ดีล่ะ กำลังอ่อนล้าอยู่ ใช่หมาย?]

[มะ ไม่ใช่แบบนั้นหรอกคะ! ชั้นที่เห็นแบบนี้ เทคนิคในการต่อสู้!

โดยฝึกฝนมาค่อนข้างมาก!  เรี่ยวแรงก็เหลือมากด้วย!](TL//-- หลุดหมดแล้วอีหนูเอ๊ย)

 

ชั้นยื่นกำปั้นพุ่งออกไปเลียนแบบคล้ายดูเหมือนว่า ชุชุๆ ใช้ท่าของมวย

แน่นอนว่าโกหก แม้แต่การทะเลาะวิวาท ครั้งสุดท้ายคือช่วงสมัยเป็นเด็กอนุบาลที่แย่งของว่างกัน

ออร์คที่แสดงให้เห็นถึงท่าทางเป็นห่วงพะวง ไม่แม้แต่มองมาที่หมัดเสแสร้งของชั้น

ลดสายตาลงแล้วมองมาที่ขา สเตปการย่างก้าวก็คงจะพอได้ใช่ไหม

 

[งั้นหรือ กำลังฝึกอยู่งั้นหรือ กุฟุ กุฟุฟุ]

 

พูดเช่นนั้น แล้วก็แลบลิ้นเลียอีกครั้ง

โกหกกกกกกกกกกกกก

รับความรู้สึกหวั่นกลัวได้เหมือนกับ มีตะขาบจำนวนมากคลานขึ้นมาที่เท้า

ตั้งแต่เมื่อกี้นี้ มันคืออะไร ความรู้สึกไม่ดีที่ไม่ทราบเหตุผลแน่ชัดนี้

เพราะเผ่าพันธุ์เปลี่ยนไปใช่ไหม เพราะเพศเปลี่ยนไปใช่ไหม

ความรู้สึกไม่สบายใจที่ไม่เคยลิ้มรสไปแนบชิดมันตอนที่เป็นมนุษย์ผู้ชาย

 

[ของกิน เอามาให้ นั่งรอ ที่เหมาะๆ ของที่กินไม่ได้ มีไหม?]

[มีนิดหน่อย อะไรบางอย่างแบบเนื้อดิบ]

[กุฟุ เข้าใจแล้ว]

 

ออร์คที่ได้ยืนยันถึงของที่ชอบไม่ชอบตรงๆแล้ว ได้หายไปที่ด้านหลังของกระท่อม

ออร์คไม่มีท่าที่ที่หวันเกรงเลยกับท่าโพสการต่อสู่ของชั้น

คิดได้ราวกับถูกลมพัดใส่อย่างเหลืออย่างอีกทั้งยังรวดเร็ว

มองออกได้อย่างทะลุปรุโปร่งได้อย่างรวดเร็ว ช่องโหว่ของทางนี้ใช่ไหม

 

[โธ่โว้ย พลังอำนาจในการชักนำคนไม่ผ่าน]

 

ในขณะที่ขบฟันกรามดัง กริ๊ก มิโนโกะ ถอนหายใจออกมาว่า "....มอออ"

มันแตกต่างประมาณบอกว่า ไม่ไหวไม่ไหว ทำนองนี้

หลังจากปรับเปลี่ยนอารมณ์ที่กลุ้มใจแล้ว ชั้นก็ยืนคร่อมที่ประตูทางเข้า

มิโนโกะครูดกับด้านข้าง เพราะประตูไม่ใหญ่พอถึงขนาดนั้น

 

ทันที่ที่เข้ามาในกระท่อม ชั้นขมวดคิ้วราวกับยุ่งยากเช่นนั้น

ทั้งที่อุตส่าเป็นที่อยู่อาศัยที่มีบรรยากาศที่เรียกได้ว่าเป็นที่พักตากอากาศที่สงบเงียบ

แต่ทว่าไม่ได้ทำความสะอาดทุกซอกทุกมุมเลย

จานชามและโต๊ะไม่มีร่องรอยของการใช้ กลายเป็นสีขาวเพราะฝุ่นที่ทับถมกันอยู่

แต่ทว่า รู้ได้เลยว่าออร์คตัวนั้นใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียว

โดยคาดคะเนจากจำนวนของเก้าอี้และเฟอร์นิเจอร์ เพียงแค่นี้รู้สึกโล่งใจแล้ว

พวกพ้องของมันอยู่ที่อื่น อย่างที่คิดจริงๆเพราะการรักษาอำนาจของความเป็นผู้นำเป็นเรื่องยากละนะ

 

[เพียงแต่พูดไว้ว่าให้นั่งที่เหมาะๆ]

 

ชั้นไม่อยากนั่งอยู่บนพื้นที่เต็มไปด้วยฝุ่น

เพราะการที่จะใช้เก้าอี้ที่มีเพียงแค่ตัวเดียวเลิกคิดได้เลย ชั้นเลยนั่งที่เตียงที่อยู่มุมห้อง

ที่ตรงบริเวณใกล้เคียง มิโนโกะก็พับขาแล้วนั่งลง และทำการลูบราวกับหวีแผ่นหลังนั้น

 

[มอออออออ]

[หิวแล้วหรือ? ชั้นก็เหมือนกันล่ะ เพราะคงอีกเดี่ยวคงจะใกล้แล้วละนะ]

 

บางที รู้สึกราวกับว่าสามารถเข้าใจเรื่องที่กำลังพูดอยู่ของมิโนโกะ

เรื่องนั้นใช่ล่ะ

 

[รู้สึกกังวลอะไรสักอย่างนะ กระท่อมหลังนี้]

 

แต่ว่า ไม่เข้าใจตัวตนจริงของความรู้สึกไม่สบายใจ

พอมองไปรอบๆเครื่องใช้ภายในบ้านด้วยความกระสับกระส่าย

ออร์คที่ดูเหมือนว่าหัวน่าจะติดเพดาน ยกพุ่มเขียวชะอุ่มอาหารที่อยู่บนจานที่ทำด้วยไม้มา

 

[เอามาแล้วล่ะ]

 

ของกินถูกวางไว้ที่พื้น แม้โลกที่ฟากโน้นมันเป็นเพียงของที่คุ้นเคยกัน

ผลไม้เช่นกล้วยและแอปเปิ้ล ธัญพืชที่เรียกว่าข้าวโพดและมันหวาน

ไม่ว่าอย่างไหนก็ตามไม่ได้รับการปรุง เป็นวัตถุดิบทั้งๆอย่างนั้นเลยแต่ทว่า

ไม่ได้คิดว่าเอาของกินที่พร้อมเพียงถึงขนาดนี้ออกมาให้

ออร์คคงจะชำนาญการเพาะปลูกใช่ไหม

 

[ลิ้มรสดู]

 

ตัวเองไม่กิน ตั้งใจจะเฝ้าจับตาดุการกินของพวกชั้นงั้นหรือออร์คนั่งขัตหมาตอยู่บนพื้น

ใบหน้ายิ้มกรุ่มกริ่ม ไม่ได้ออกมาเป็นบางครั้ง กลายเป็นออกมาตลอด

ไม่จริงนะหรือว่า เช่นเดียวกับแม่มดที่ปรากฎตัวใน"แฮนเซลกับเกรเทล" ของนิยายกริม

คงจะไม่ได้ตั้งใจที่จะทานพวกชั้นหลังจากที่ขุนให้อ้วนนะ

อย่างน้อยท้ายที่สุดแล้วกำลังคิดเรื่องอะไรสักอย่างอยู่

ความรู้สึกที่ปรากฎออกมาที่หน้าอันหยาบโลนของออร์คไม่อาจมองตรงๆได้เลย

ถ้าทานแล้วละก็  ออกไปอย่างรวดเร็วกันเถอะ

 

ชั้นที่ลุกออกจากเตียงหยิบแอปเปิ้ลออกมาลูกนึงหลังจากนั่งคุกเขา

ชั้นไม่คุ้นกับการทานมันหวานและข้าวโพดดิบเพราะงั้น ส่วนที่เหลือทั้งหมดวางไว้ที่ตรงหน้ามิโนโกะ

หลังจากให้กินแล้วรู้สึกกังวลแต่ทว่า หลังจากดมกลิ่นด้วยจมูกฟุดฟิดๆ มิโนโกะงับมันหวานเข้าไป

 

[อร่อยไหม?]

[อืออมอออ]

 

ไม่มีสิ่งที่ไม่สามารถทานได้ เพราะว่า? เจ้านั้นมันสิ้นเปลือง

เพียงแต่ทว่า แม้มีปริมาณเพียงแค่นี้ สำหรับมิโนโกะคงจะรู้สึกว่าไม่เพียงพอ

เพราะว่าอย่างไรก็ตาม ถ้าไม่เตรียมสภาพแวดล้อมที่สามารถเตรียมการส่วนใหญ่เอาไว้ได้ละก็

เพราะการทานของมิโนโกะได้กำหนดไว้ตายตัวแล้ว

อีกทั้งเพื่อสิ่งนั้น ภายในป่าแบบนี้ ไม่สามารถที่จะเร่ร่อนตลอดไปได้

 

[ยัยผู้หญิง ไม่กินงั้นหรือ?]

[อา ทานคะ อิตาดาคิมัส]

 

เอาล่ะ ทางฝ่ายชั้น

เพราะว่าแม้แต่มนุษย์ถ้าหากการทานอาหารผิดเพี้ยนไปละก็

สักวันหนึ่งร่างกายจะพังเพราะขาดสารอาหาร แต่ทว่าท้องพอง

ซาคิวบัสจะเป็นแบบไหนงั้นหรือ

หรือว่าบางทีอาจจะ เกิดอาหารเป็นพิษเหมือนกับสุนัขที่กินหัวหอม มันยังไงกัน

พอคิดออกแล้วรู้สึกกลัว

มีความรู้สึกตึงเครียดเกี่ยวกับการกินแม้แต่แอปเปิ้ลพิษต่อแต่นี้ไป

แต่ว่า สักวันนึงต้องยืนยันอยู่ดี

ชั้นจึงได้ตัดสินใจ กัดแอปเปิ้ลเข้าไป1คำ ดังกร๊วบ

 

[โมมุ โมมุ…...อืม อืม!]

 

พอเคี้ยว มีรสหวานกับรสเปรี้ยวของแอปเปิ้ลที่อยู่ในความทรงจำออกมาอย่างชัดเจน

การรับรสไม่ได้เปลี่ยนไปจากตอนที่เป็นมนุษย์ ก่อให้เกิดความกล้ามาโดยไม่คาดคิด

 

แต่ทว่า ความรู้สึกยินดีก็เป็นช่วงเวลาสั้นๆ

ตอนที่กลืนเข้าไป ตามที่คาดไว้ร่างกายของชั้น รู้ได้เลยว่ามันแตกต่างกับก่อนหน้านี้

ไม่มีความรู้สึกว่ามันลงมาที่ท้อง กัดแอปเปิ้ลคำที่2 คำที่3แล้วลองกลืนลงไปแต่ว่า

ไม่ว่าจะกี่ครั้งมันก็เหมือนเดิม ทั้งๆที่ มีรสชาติแต่

ไม่ได้สะสมอยู่ในท้องเหมือนกับกำลังกินขนมสายไหม

นี่มัน ไม่ว่าจะกินสักเท่าไหร่ก็ตามมันก็ไม่หนักท้องเลย ความรู้สึกหิวไม่หายไป

 

โธ่โว้ย

โธ่โว้ยย

นี่คือร่างกายของซาคิวบัสใช่ไหม อะไรสักอย่าง เหมือนจะร้องไห้ออกมาอีก

 

[ไม่อย่อย งั้นหรือ?]

 

ออร์คกำลังสงสัย เพราะการแสดงสีหน้าที่เศร้าสร้อย

ชั้น ส่ายหัวพับๆ ไม่ได้หมายความว่าไม่สามารถทานได้

แม้จะเพียงแค่นั้นก็ตาม พยายามจะคิดว่ามันดีแล้ว

 

[ไม่หรอก อร่อยคะ สิ่งนี้ คุณทำงั้นหรือ?]

[ไม่ใช่ มนุษย์ เป็นผู้ทำสิ่งนั้น]

[มีการแลกเปลี่ยนกับมนุษย์งั้นหรือคะ?]

 

เพราะรู้สึกประหลาดใจ แอปเปิ้ลที่ยังเหลืออีกครึ่งนึงตกลงพื้นไปซะแล้ว โธ่เอ๊ย

ชั้นประเมินการเข้าสังคมของออร์คต่ำไปซะแล้ว

เมื่อกี้ก็มีความรู้สึกว่าอะไรพวกนี้เช่นใช้ชีวิตเลี้ยงสัตว์ในทุ่งในป่าเหมือนกัน

บางทีลักษณะนิสัยฮิคิโคโมริโผล่ออกมาชั่วขณะบ้างแต่ว่า

อย่างที่คิดไว้จริงๆอยากจะใช้ชีวิตที่หมู่บ้านถ้าคิดที่จะใช้ชีวิตสะดวกสบายละก็

โยชี่ ถ้ามิโนโกะทานเสร็จแล้วละก็ ตั้งใจว่าจะออกเดินทางทันทีเลย ตั้งใจเช่นนั้น

อย่างเช่น ได้รับการพาเที่ยวชมหมู่บ้านโดยออร์ค และได้รับการแนะนำเรื่องของชั้นที่นั่น

คิดที่จะมุ่งไปยังข้างหน้าตามที่ยกตัวอย่างมา มันมลายหายไปด้วยคำพูดของออร์คที่พูดต่อ

 

[ฆ่าแล้ว แย่งชิง]

 

ความหมายของคำพูด ไม่สามารถทำความเข้าใจได้ในทันที

ออร์ค เพียงแค่ใจเย็นอยู่โดยไม่พูดอะไรออกมาเลยมันเป็นเรื่องแปลก

ชั้นหยิบแอปเปิ้ลที่กินค้างเอาไว้อยู่ที่หล่นไปบนพื้นขึ้นมา โยนเข้าไปในปากแล้วกินเข้าไป

 

ฆ่า

แย่งชิง

ชั้นพยายามคิดให้เข้าใจง่ายๆเรื่องๆนึง เรื่องที่พูดออกมาของออร์ค

หลังจากทำเรื่องนั้นแล้ว มันเป็นไปไม่ได้แล้วอย่างเช่นการเปลี่ยนเป็นความหมายที่สงบ

 

[หมายความ ว่ายังไง?]

 

ทั้งที่เข้าใจแต่ไม่อยากจะเชื่อเลย ชั้นถามกลับไปอีกครั้งด้วยท่าทางเซ่อๆ

 

[บางครั้ง มีพ่อค้าเร่มนุษย์ผ่านมาที่ป่า ที่ในกลุ่ม

มีไอ้โง่ที่ไม่เสริมการคุ้มกันอย่างเปียงปออยู่ กุฟุ  (TL//เพียงพอ)

ฆ่ามนุษย์ สนุก ช่วงที่ขนส่งเหล้า แบกมาดี]

 

กับชั้นที่เป็นปีศาจเหมือนกัน คิดว่าให้ได้ยินเรื่องนั้นแล้วดูเหมือนกล้าหาญใช่ไหม

ออร์คกล่าวออกมาด้วยความยินดี ราวกับโอ้อวดความสำเร็จในการต่อสู้ของตนเอง

 

…….อา

เพราะแบบที่พูดนั้นใช่ไหม

ตัวจริงของความรู้สึกไม่สบายใจที่วนเวียนอยู่ตั้งแต่ตอนที่มาที่นี่ ในที่สุดก็เข้าใจแล้ว

ประตูที่ไม่สามารถเข้าได้โดยไม่ก้มตัว เพดานเตี้ยที่เหมือนหัวจะติด

ทั้งเก้าอี้ ทั้งโต๊ะ แม้แต่เตียงที่อยู่ข้างหลังของชั้นก็ ไม่ว่าอย่างไหนก็เล็กเกินไปสำหรับออร์ค

ทั้งหมดมีขนาดเหมาะกับมนุษย์

 

คนที่อาศัยอยู่ก่อนหน้า?

ไม่สามารถที่คิดตอบคำถามที่ถามไปได้อย่างชัดเจน

ใบหน้ายิ้มแย้มแบบทำให้ถึงแก่ชีวิตถ้าจะมีก็เพียงแค่ความห่วยแตกเท่านั้น มันดีเพียงแค่ไหนงั้นหรือ

พนักงานของฝ่ายช่วยเหลือการเกิดใหม่เรื่องที่พูดไม่ได้โกหก

ป่าแห่งนี้เป็นพื้นที่อันตรายแน่นอน

สาเหตุนั้นคือ ที่กำลังอยู่ตรงหน้า

 

[มิโนโกะ จะได้เวลาแล้วไปกันเถอะ]

 

ตัวเองแม้จะไม่ใช่มนุษย์ก็ตาม

แต่ว่าออร์คแม้จะมีจิตใจที่ดีงามก็ตามเป็นเพียงแค่ปีศาจ

สำหรับชั้นที่เป็นอดีตมนุษย์ไม่สามารถยอมรับได้

ไม่สนิทสนมกับอีกฝ่ายที่ฆ่ามนุษย์ด้วยความสนุกสนาน


 

[ไม่กินอีกงั้นหรือ?]

[โกะจิโซซามะ กรุณาช่วยบอกเส้นทางที่ใช้ออกจากป่า โดยไม่จำเป็นต้องนำทาง

ไม่สามารถสัญญาได้แต่ทว่า จะตอบแทนเรื่องของกินในสักวันหนึ่งคะ]

 

ไม่อยากที่จะสูดอากาศร่วมกันแม้แต่วินาทีเดียวอีกแล้ว กับมอนสเตอร์ตัวนี้

ลุกขึ้นมา โดยไม่สบสายตากับออร์ค

 

ไหล่ของชั้นนั้น ถูกกระแทกอย่างแรงด้วยมือของออร์ค

ชั้นล้มอยู่ในท่านอนหงายที่เตียงดัง พั๊บ

 

[ทำอะไ.....?]

 

ชั้นพยายามจะยกร่างกายส่วนบนแต่ว่า ยิ่งกว่านั้นถูกปกคลุมเอาไว้ด้วยเงาอย่างรวดเร็ว

ออร์คขึ้นมาที่เตียงอยู่ในสภาพท่าขี่ม้า คร่อมร่างกายของชั้น

ขาเตียงดั่งลั่นเพราะความหนักดัง เอี๊ยด

 

[ถ้าของตอบแทนละก็ ได้รับในตอนนี้ที่นี่ กุฟุ กุฟุฟุ]

[สะ เสียใจด้วยแต่ทว่า ตอนนี้ไม่ได้พกอะไรเลย]

[ยัยผู้หญิง ที่นี่ ใช้ชีวิตกับก้า เป็นเจ้าสาว(yome)ของก้า]

[.....หา?]

 

ในตอนนี้ พูดอะไรกันนะ?

ได้ไม่ค่อยชัด เพราะว่ามันลิ้นไม่ดี

ถึงจนกระทั้งใช้ชีวิต ไม่เข้าใจ

NOแน่นอนแต่ทว่า ปัญหาคือ หลังจากนั้น

เหมือนกับพูดอะไรเช่นว่าเจ้าสาว ที่บอกว่าyomeคืออะไร?

ลูกสะใภ้(yome)? เจ้าสาว(oyomesan)? ชั้นหรือ? ของออร์ค?

ไม่ไม่ไม่ ไม่เอาไม่เอาไม่เอา

ฟังผิดไปแน่ๆ ข้อเสนอที่พูดนั้น เช่นเจ้าสาว ฮะฮะ รับมาด้วยหูแว่วของตัวเอง

 

[ขอโทษนะ ขอทวนอีกครั้งนึง]

[ทำกับเจ้าสาว ทำการผสมพันธุ์ ให้กำเนิด ลูกของก้า]

 

จนด้วยคำพูดแล้ว




NEKOPOST.NET