[นิยายแปล ]Sakyubasu ni tensei shitanode miruku o shiborimasu/เกิดใหม่เป็นซาคิวบัสเลยต้องมารีดนม ตอนที่ 4 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล ]Sakyubasu ni tensei shitanode miruku o shiborimasu/เกิดใหม่เป็นซาคิวบัสเลยต้องมารีดนม

Ch.4 - จนกระทั่งถึงตอนนี้ขอบคุณมาก แล้วก็ลาก่อน


~เรื่องย่อของตอนก่อน~

 

・ให้กำเนิดวัวที่ดูเหมือนจะโกงขึ้นมาแล้ว

・ท้ายที่สุดถูกส่งไปต่างโลกแล้วเกิดใหม่

_________________________________________________________

 

จนกระทั่งมัธยมต้นเป็นไปได้ด้วยดี

เพราะมีทาคุโตะ จึงไม่เกิดอะไรขึ้นเช่นการกลั่นแกล้ง

แต่ทว่ามัธยมปลายมีความแตกต่างทางด้านความสามารถด้านการศึกษา เลยกลายเป็นแยกจากทาคุโตะ

หลังจากเข้าเรียนกลายเป็นเป้าหมายในการกลั่นแกล้งในทันที แล้วกลายเป็นเก็บตัวปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ

แม้แต่ตัวเองยังว่ามันรวดเร็วด้วยความตกใจ

 

เพียงแต่ทว่า ต้องขอบคุณการเก็บตัวหลังจากที่ละทิ้งการเรียน เลยมีเวลากลับมามองตนเอง

ชีวิตของฉัน แบบนี้มันดีแล้วงั้นหรือ? แล้วถามตัวเองเช่นนั้นมากยิ่งขึ้น

แม้จะห่างจากโรงเรียน แม้ฉันจะเอาแต่เก็บตัวก็ตาม ทาคุโตะก็ยังคงเป็นเพื่อนเหมือนเดิมไม่เปล่ยนแปลง

แล้วก็ยังมีวิธีศึกษาผ่านทางไปรษณีย์ พ่อแม่เองก้ยังบอกว่าไม่จำเป็นต้องไปศึกษาที่โรงเรียนโดยการฝืนใจ

แต่ทว่า ฉันคิดว่าไม่ควรปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปจะกลายเป็นไม่เข้มแข็ง อยากจะเปลี่ยนตัวเองที่อ่อนแอ

อยากจะเปลี่ยนตัวเองที่เอาแต่เพียงรับความช่วยเหลือ เพราะงั้นฉันจึงได้ตัดสินใจแล้ว

(TL//วิธีศึกษาผ่านทางไปรษณีย์//ถ้าเปรียบเทียบให้เห็นชัดๆแบบปัจจุบันก็ผ่านออนไลน์

การรับส่งหนังสือผ่านไปรษณีย์แล้วเรียนด้วยตนเอง ถึงเวลาไปสอบแบบม.ราม/สุโขทัย)

 

พยายามกันเถอะในชาติหน้า

 

ด้วยความรู้สึกแบบ การไดเอททำตั้งแต่พรุ่งนี้

หรือว่าบางทีไม่แน่ว่า คงจะคิดว่าจะฆ่าตัวตายละมั่ง  

ไม่สิ ไม่ได้มีความกล้าขนาดนั้น หรือไม่ก็ ตั้งแต่พรุ่งนี้แม้จะไม่ฝืนก็ตาม

เพราะอย่างน้อยคงจะคิดว่าลองพยายามตั้งแต่สัปดาห์หน้าได้ละมั่ง

ไม่ไม่ เจ้าหมอนั่นที่ดูเหมือนจะสามารถทำเช่นนั้นได้ เดิมทีแล้วไม่ได้เอาแต่เก็บตัว

 

ด้วยเหตุที่พูดนั้น เลยคิดว่ากลับชาติมาเกิดใหม่ก็ดีนะ

หลังจากนั้นถ้าเป็นไปได้ละก็ อยากจะกลับชาติมาเกิดในโลกแฟนตาซีที่แตกต่างกับที่นี่

ถ้าเกิดใหม่เป็นมนุษย์ แล้วจะเป็นยังไงและ หายไปไม่ต้องอยู่ในชุมชนที่คนสร้าง

แบบนั้นดีแล้ว เพียงแค่ในชาตินี้เพียงพอแล้ว

อยากจะเป็นอิสระจากกลไกของสังคม

พอคิดเช่นนั้น ตามที่คาดไว้คิดว่ามันดีที่สุดเช่นเป็นมังกร

ถ้าเป็นประเภทที่สามารถบินไปบนท้องฟ้าได้ ก็จะยิ่งดีขึ้นไปอีก

ก้าวเดินอย่างมาดมั่นบนแผ่นดินโดยไม่เกรงใจใคร เพลิดเพลินกับการเที่ยวเล่นบนฟ้าอย่างอิสระเสรี

ใฝ่ฝันที่จะใช้ชีวิตในต่างโลกเช่นนั้น

 

หลังจากเก็บตัว ผ่านไป1ปีอย่างรวดเร็ว

ฉันไม่ได้พยายามเพื่อจะเปลี่ยนแปลงตนเองเลย

ประจบประแจงพ่อแม่ ประจบประแจงเพื่อน เอาแต่หมกมุ่นกับความเพ้อฝันที่ไม่มีอยู่ในชีวิตจริง

ผ่านไปวันแล้ววันเล่า

เพราะไม่ได้คาดหวังว่า จะได้กลับชาติมาเกิดใหม่ที่ต่างโลกจริงๆไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ

 

......ตอนเช้างั้นหรือ

 

แสดงอาทิตย์ส่องเข้ามายังแปลือกตาที่ปิดอยู่ กำลังบอกว่าลุกขึ้นมาให้เร็วแทนที่นาฬิกาปลุก

แต่ว่าอย่างไรก็ตาม ความโน้มเอียงของดวงอาทิตย์กับจังหวะชีวิตของฮิคิโคโมริ ไม่ได้มีความสัมพันธ์กันใดๆ

ดังนั้นจึงได้นอนหลับเป็นครั้งที่2

เมื่ออุทิศตัวให้กับร่างกายเพื่อการงีบหลับ เลยปิดตาต่อไปทั้งๆอย่างนั้น

 

โมฟุโมฟุ

 

ในจังหวะที่หมุนตัวอยู่ในสภาพนอนคว่ำ

มันรู้สึกอบอุนเล็กน้อย ความรู้สึกสัมผัสที่แก้มราวกับอยู่บนพรมนุ่มๆมันวาว

ความรู้สึกเช่นนั้นทำให้รู้สึกดี เพราะงั้นชั้นจึงได้กดใบหน้าถูไถไป

อืออุ....รู้สึกดีจังเลยแต่ทว่า รู้สึกอย่างกับกลิ่นสัตว์อะไรสักอย่าง

 

[อือมออออ]

[หวาฮี้!?]

 

พอคิดว่าได้ยินเสียงร้องที่สะท้อนก้องกังวาลภายในท้องของอะไรสักอย่าง

เสียงที่ออกมามันคืออะไรกัน บางทีคงจะเป็นสิ่งมีชีวิต

ราวกับจะบอกว่าจั๊กจี๊ มันสั่นร่างกายและผลักออกมา

ฉันที่ถูกทำให้ร่วงลงมา ร่างกายที่ร่วงลงมาไม่มีอะไรรองรับที่เพียงพอ

ก้นเลยกระแทกกับพื้นไปเต็มๆ เจ็บสุดๆไปเลย

ความเจ็บปวดที่ไม่สามารถคิดได้เลยว่าร่วงลงมาจากบนเตียง

เห็นดวงดาวระยิบระยับที่ลอยอยู่ในสายตา ทีเดียวตาตื่นขึ้นมาเลย

 

สิ่งที่เข้ามาสู่สายตาที่เปิดขึ้นมาแล้วคือ ลายจุดขาวดำ

พอลองมองดูร่างกายทั้งหมดโดยถอยห่างออกไปนิดหน่อย สิ่งนั้นคือสัตว์4เท้า

ที่ก้นมีหางที่ราวกับพู่กันที่ห้อยลงมากำลังแกว่งอยู่

ที่ตรงฝั่งตรงข้ามนั้นคือ เขาสองข้างที่โค้งงอเข้ามาตั้งตระหง่านอยู่

......วัวล่ะ

นี่แหละคือ วัวHolsteinที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่ถูกกล่าวว่าแม้ในหมู่วัวก็ตาม

(TL//วัวHolsteinเป็นวัวพันธุ์เนเธอร์แลน์ที่มีชื่อ)

กำลังก้มลงมามองฉันด้วยสายตาที่ไม่รู้จักมลทิน

อย่างไรก็ตามฉัน ดูเหมือนว่าจะหลับอยู่บนหลังของเจ้านี่ ไม่ใช่เตียง

 

พอลองมองไปรอบๆ ดูเหมือนจะไม่มีมนุษย์อยู่นะ

มีป่าที่เกิดขึ้นมาเองตามธรรมชาติกระจายอยู่เป็นวงกว้าง

ไม่ต้องสังสัยเลย ที่นี่ไม่ใช่ห้องของตัวเอง

 

อาา นึกเรื่องทั้งหมดออกแล้ว

จริงๆด้วย....มาถึงแล้วใช่ไหม

――――ต่างโลก

 

หมายความว่าไงงั้นหรือ หมายความว่าไงกันนะ

อะไรกัน? เสียงน่ารักที่ดูไม่สมเหตุสมผลตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

อีกทั้งไม่มีใครอยู่เลยนอกจากฉันกับวัวงั้นหรือ?

หรือว่า ไม่จริงนะไม่น่าเชื่อ

 

ไม่สิ อย่างที่คิดจริงๆไม่มีทางเป็นไปได้หรอกเรื่องแบบนั้น

อืม ไม่ไม่ เป็นไปไม่ได้แต่ว่า ลองตรวจสอบให้แน่ใจอีกครั้งนึงไว้ก่อน?

ฉันที่คอแห้งกระหายน้ำ สูดลมหายใจเข้าไป

 

[.............โอ...............โอ๊ส โอร่าอิจิริ]

 

เสียงของชั้นมันนนนนนนนนนนนนน!! ต่อจากความเจ็บปวดที่ก้น

ในครั้งนี้คือความเจ็บปวดทุนรนทุรายจากความอับอาย ชั้นกลิ้งไปมาอยู่ที่พื้น

พอคิดว่าเสียงที่ดูน่ารักแบบนั้นออกมาจากตนเอง

แต่ว่าแต่ว่า มันน่ารู้สึกขนลุก และขยะแยง ขนในร่างกายทั้งหมดลุกตั้งขึ้นมาเลย

 

มี มีอยู่ล่ะ เสียงพูดแบบนี้

ที่อยู่ในคาแร็กเตอร์นางเอกในอนิเมนั่นที่เข้าคู่กันกับสถานะแบบสุภาพอ่อนโยนนุ่มนวลเป็นธรรมชาติ

ไม่ใช่ไม่ชอบถ้าหากเพียงได้แต่ว่าได้ยินจากเสียงของคนอื่นละก็ ค่อนข้างชอบเลยล่ะ

ถ้ามีเพื่อนผู้หญิง(แต่ทว่าไม่มี) เพียงแค่ด้วยเสียงนี้ระดับความชื่นชอบอย่างน้อยเพิ่มขึ้น50%

แต่ว่า แต่ว่าแต่ว่าแต่ว่า

การที่เสียงของตนเองกลายเป็นเช่นนั้นมันไม่ใช่ล่ะ

ไม่ได้รู้สึกขอบคุณใดๆโดยสิ้นเชิงเลยล่ะ

 

[ไม่มีทางล่ะ......เป็นไปไม่ด้ายยยย.....]

 

ว่าแต่เสียงอันโศกเศร้าเสียใจ มันจะน่ารักไปถึงขนาดไหนกัน

พอเอามือวางไปที่พื้น ได้พบสิ่งที่ช็อกใหม่

มือของตนเองที่เปลี่ยนไปจนไม่เหลือเค้าโครงเดิมเลย

ทั้งแขนสองข้างทั้งข้อมือทั้งนิ้วมือ มันเล็กและขาว บองบางราวกับว่าจะแตกหักได้โดยง่าย

 

[นี่มัน มือของชั้น?]

 

แม้จะลอง กำดูบ้าง แบดูบ้าง ชูขึ้นรับแสงดูบ้างเอยก็ตาม

เห็นแขนบอบบางที่ไม่คุ้นเคยอยู่ตรงนั้น ไม่ว่าดูยังไงก็ตามนั่นไม่ใช่ของผู้ชายเลย

แต่แรกเริ่มเดิมที่แล้วมันก็ไม่ได้หยาบกร้านแต่ว่า

มันต่างกันโดยสิ้นเชิงเลย ถ้าหากมันเปลี่ยนไปจนไม่เหลือเค้าโครงเดิมถึงขนาดนี้

มันไม่มีทางเลย แล้วลองจับเนื้อตรงของทั้งสองข้างด้วยนิ้ว มันpunipuni มันmunimuniล่ะ

 

[ได้โปรดให้อภัยด้วยยยย]

 

ปรารถนาร่างกายเหมือนทาคุโตะ

ทั้งๆที่มองดูจากภายนอกทั้งที่มันดูเหลวๆแต่ ภายใต้เสื้อผ้ากลับมีร่างกายที่เป็นมัดกล้ามเนื้อแน่นซ่อนเอาไว้อยู่

อีกทั้งมันยังน่าอิจฉามากเกินไปเพราะงั้น จึงได้แอบวิดพื้นและซิดอัพอยู่ทุกวันเป็นประจำ

อย่างไรก็ตามผลลัพธ์คือ ตนเองกลายเป็นฮิคิโมริที่มีสุขภาพที่ดี

สุดท้ายกลับกลายเป็นผิวอ่อนนุ่มกระทั่งดูงดงาม ราวกับจะเยอะเย้ยความพยายามนั้น

 

[โธ่เว้ย......โธ่เว๊ย......]

 

ถึงแม้จะได้รับความเสียหายอย่างรุ่นแรงต่อจิตใจก็ตาม

ชั้นลุกยืนขึ้นมาพร้อมกับสภาพที่มันโทงเทง

ทั้งที่ลุกขึ้นมาแล้วแท้ๆ มันรู้สึกว่าอยู่กับใกล้พื้น

อันที่จริง มันไม่ได้อยู่ใกล้สักเท่าไหร่

อีกทั้งความสูงก่อนหน้านี้คือ160cm มันน้อยกว่าค่าเฉลี่ยแต่ว่า

จากตรงนั้นดูเหมือนจะหดลงไปสัก5-6CM

 

[ความสูง......อยากจะให้เหลือ......อย่างน้อยให้มันยืดสูงออกไปอีก]

 

กล้ามเนื้อที่มีอยู่ถ้าพยายามละก็ ระดับนั้นมันคือความแตกต่างของแต่ละบุคคล

"แต่ทว่าความสูง..........

พอชั้นร้องไห้จนตาบวมอย่างโศกเศร้า วัวร้องเสียงเบาๆออกมาว่า"มอออ"

อย่างไรก็ไม่รู้ มันไม่ได้รู้สึกว่าถูกไต่ถามเพราะความเป็นห่วงว่า "มันเกิดอะไรขึ้นหรือ?"

 

[แก ใหญ่จังเลยน้าา....]

 

หลังของวัว มีความสูงอยู่สูงอยู่ในระดับสายตาพอควร

เนื้อหนังดูอวบแน่นแข็งแกร่ง มองแล้วรู้เลยว่ามีความแข็งแกร่งของสัญชาตญาณป่าเอ่อล้นออกมา

มันช่างแข็งแน่นตึงอะไรกันได้เช่นนี้

ไม่ได้โกหกเลยตนเองเกิดความอิจฉาขึ้นมา กับฝ่ายตรงข้ามที่เป็นวัว

 

[ชั้นตัวหดล่ะ มันไม่มีอะไรเลย.....อีกทั้งเอ๋?]

 

ค้นพบข้อยกเว้น

ในตอนที่ก้มตัวคอตกกับความเป็นจริง ได้รู้สึกตัวถึงสิ่งนั้น

 

[เนี่ยมัน อะไร กานเนี่ย]

 

ห่างไกลจากการหดตัวลง มีส่วนที่ใหญ่โตมากกว่าปกติเพียงแค่ส่วนเดียว

สำหรับเสื้อผ้าคือ ไม่มีแขนเผยไหล่ออกมาให้เห็น

มีความยาวถึงประมาณหัวเข่า ลักษณะเป็นชุดวันพีชสีขาว รองเท้าไม่ได้สวม

เกี่ยวกับรูปร่างภายนอก ไม่ได้รู้สึกกังวลอีกต่อไปแล้ว

ดีกว่าต่างจากที่คิดเอาไว้ไม่ได้ถูกโยนมาโดยไม่มีเสื้อผ้าใส่

ยิ่งไปกว่านั้นก็สิ่งที่เป็นปัญหาคือ วัตถุสองก้อนที่นูนออกมาราวกับภูเขาในผ้าสีขาว

ความรู้สึกถึงการคงอยู่ของมันไม่ได้ครึ่งๆกลาง เพราะอะไร

ประมาณว่าไม่ได้รู้สึกตัวเลยในตอนแรก

 

[.....หน้าอก งั้นหรือ ?]

 

ไม่จำเป็นโดยไม่ต้องสงสัยเลย

เพราะว่า พอยืนตรงขึ้นมา มีภูเขาขวางกั้นอยู่ ทำให้ไม่สามารถมองเห็นนิ้วเท้าได้แต่ทว่า?

เอ๋? มันยังไงกัน? ชั้นพยุงขึ้นมาจากด้านล่างสิ่งที่บวมออกมา อย่างระมัดระวังทั้งสองมือ

ค่อยๆเบาๆ เบาๆที่ด้านนอกผ้า กับสิ่งที่ได้สัมผัสเพียงแค่ตอนที่เป็นทารกแรกเกิดที่เกิดขึ้นมาแล้วเท่านั้น

 

[อุฮี้.....]

 

ชั่วพริบตาที่สัมผัส มีกระแสฟ้าแล่นผ่านเปรียะขึ้นมา

มันเป็นความรู้สึกสัมผัสที่ไม่ได้มีการระบุไว้ในชีวิตจนกระทั่งตอนนี้มันรู้สึกจั๊กจี๊มาก

ความรู้สึกสัมผัสที่ส่งไปยังนิ้วมือคือ มันหนักและกระเพื่อม และนุ่มยังไงก็ไม่รู้  

มีความยืดหยุ่นความตึงและพยายามที่จะผลักนิ้วที่จมเข้าไปในเนื้อให้กลับมา

ยืนยืนแน่นอนแล้วว่าเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายตนเอง

 

[นี่มัน มีขนาดคัพอะไรกันล่ะนะ]

 

ชั้นจำได้ไม่ดีนักตั้งแต่ที่เก็บตัวทันทีหลังจากเข้าโรงเรียนม.ปลายแต่ทว่า

อย่างน้อยเด็กผู้หญิงที่เรียนอยู่ชั้นปีเดียวกัน คิดว่าไม่มีเด็กที่ขนาดหน้าอกใหญ่ขนาดนี้

รูปร่างของชั้นในตอนนี้ มีขนาดใหญ่ไม่สมส่วนโดยเฉพาะหน้าอก

แม้ว่าด้านรูปร่างเล็กแม้จะเทียบกับค่าเฉลี่ยของเด็กผู้หญิง

เพราะว่าชั้นเป็นเด็กผู้ชายในช่วงวัยรุ่น

อาจจะมีความสนใจเพียงแค่เล็กน้อยกว่าคนอื่นแต่ว่า ไม่ได้เหี่ยวอะไรเลยแน่ๆ

ถ้าผู้หญิงที่มีหน้าอกใหญ่เดินมาละก็ จะเผลอหันสายตาไปมอง

ถ้าสามารถดูได้อยากจะเห็นแบบสดๆเลย ถ้าสัมผัสได้ก็อยากจะลองสัมผัสดู

แต่ทว่า แต่ทว่านะ พูดไปหลายครั้งแต่ทว่า นี่มันไม่มีความหมายเลยล่ะ

เช่นเดียวกับเสียงล่ะ แม้ว่าจะเป็นหน้าอกที่มีขนาดใหญ่สักเพียงไหนก็ตาม

สิ่งนั้นมันแนบติดอยู่กับตนเอง ความรู้สึกยินดีอะไรนั่นก็ไม่ได้ปะทุขึ้นมาเลย

ในทางตรงกันข้าม มีเพียงแค่จดจ่อกับรู้สึกขยะแขยงและรู้สึกไม่เข้ากันเพียงแค่เท่านั้น

หรือพูดได้ว่าตนเองได้จับ"หน้าอก"เป็นครั้งในช่วงชีวิต

 

[หุกุกุ ใหญ่จังเลยละอืออ....หน้าอกใหญ่ล่ะอืออ.....]

 

ชั้นร้องไห้ออกมาอย่างจริงจัง จริงๆ จริงๆเลย

หรือเพราะการที่กลายเป็นผู้หญิงในโลกที่ไม่สามารถทำความเข้าใจอะไรได้เลยแบบนี้ละ

ผมก็ค่อนข้างยาวออกมา ทุกครั้งที่ขยับคอตั้งแต่เมื่อกี้นี้ ปลายเส้นผมจะสะบัดมาโดนคอ

ความยาวที่ไม่สามารถพูดกล่าวทางอ้อมได้แม้กระทั่งคำชื่นชมเยินยอ

และก็เส้นผมสีดำในอดีต เปลี่ยนกลายเป็นสีทองสุกสกาวราวกับไม่สามารถเห็นแม้แต่คนอเมริกา-ยุโรป

 

[ชั้น ไม่ใช่แม้แต่คนญี่ปุ่นแล้วละมั่ง?]

 

พอชั้นร้องไห้อย่างจริงจังเพราะขาดความมั่นใจและวิตกกังวล

มีของสากๆมาลูบที่แก้ม วัว เลียแผล่บที่หน้าของชั้น

 

[......ทำเพื่อปลอบใจงั้นหรือ?]

 

ไม่สิแม้บอกได้ว่าเป็นพิเศษ? ใบหน้าไม่ได้กังวลเช่นนั้น เพราะอะไรไม่รู้มันแปลกๆ

แม้จะถูกสัมผัสจากชั้นไม่เป็นไรใช่ไหมนะ

 

[อย่า กัดนะ]

 

เบาๆ ชั้นลูบที่ใบ้หน้าของวัว วัวอยู่นิ่งๆหลับตาลง

 

[อาา…. ยินดีที่ได้รู้จักน้า ชั้น โฮไร อิจิริ]

 

พอทำการทักทายแบบไม่มีพลัง เพียงแค่นิดๆหน่อยๆ รู้สึกเหมือนความกังวลใจหายไปแล้ว

 

[ใช่แล้วล่ะ ชื่อ ถ้าไม่ตั้งชื่อไม่ได้สินะ]

 

อันที่จริงมีมิโนทาวรอสเป็นฐาน เพราะว่าเป็นวัว และเป็นตัวเมียล่ะนะ

พอก้มลงและชะเง้อมองท้องของวัว มีเต้านมที่ใหญ่ผึ่งผาย โอ้ ที่จริงแล้วเป็นวัวนม

แต่ไม่อาจเทียบได้กับอะไรอย่างหน้าอกของชั้น

 

[เพราะอะไรทำไมถึงไปเทียบกับของวัวล่ะอุ]

 

สมเพชตัวเองที่รู้สึกดีใจไปประเดี๋ยวนึง

 

เพศชายเรียกว่า “มิโนทา” แต่ว่า เพศหญิงเช่น “มิโนโกะ”

 

แม้แต่ตัวเองคิดว่ามันเรียบง่ายแต่ว่า

อะไรอย่างเช่นชื่อเนี่ยคิดว่าไม่น่าตั้งให้มันว่อบแว่วเกินไปจะดีกว่า

ให้สะดวกและจำง่าย ถ้าเป็นตัวเมีย

ถ้างั้นเสริมเสน่ห์เข้าไปอีกสักนิดที่ตรงนั้นแบบนั้นก็ดีนะ

 

จากนี้ต่อไป หมายความว่าจะต้องใช้ชีวิตกับมิโนะโกะตัวนี้

มีหลายสิ่งที่ต้องรู้เป็นภูเขาเลากา เช่นที่นี่เป็นโลกแบบไหน

แต่ว่า การตรวจสอบเป็นเรื่องสำคัญเหนือกว่าสิ่งอื่นใดแต่ว่า

ถ้าไม่ได้ดื่มนมวัวชั้นพูดเลยได้ว่าไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้

หรือก็คือจะมีชีวิตอยู่ได้ต้องดื่มเพียงแค่นมวัวเท่านั้น

ทำนองเดียวกับมนุษย์

หรือก็คือมีความจำเป็นต้องใช้คุณทางทางโภชนาการ

ไม่ว่าจะเป็น ไขมัน โปรตีน คาร์โบไฮเดรต

 

[เพราะว่ามันเป็นเรื่องที่กระทบถึงชีวิต อยากจะให้บอกรายละเอียดเพิ่มเติมอีกน้า]

 

พอนึกถึงพนักงานคนนั้น ความหงุดหงิดกลับขึ้นมาอีกครั้ง

 

[เพียงเพิ่งจะได้พบกัน อีกทั้งจะคิดยังกับการพูดเรื่องแบบนี้กระทันหันแต่ทว่า

เพียงแค่สักนิดเดียว ขอลองรีดนมของมิโนะโกะจะได้ไหมนะ?]

[มออ]

 

รู้สึกจะบอกว่า เพียงแค่สักนิดหน่อยล่ะ

ชั้นคุกเข่าอยู่ที่ด้านข้างของของมิโนโกะ และยื่นมือออกไปที่อันนึงในหัวนมที่มีอยู่4เต้า

ทัศนศึกษาสมัยโรงเรียนประถมละมั่งนะ

เป็นการทัศนศึกษาที่ฟาร์มปศุสัตว์

เพราะงั้นเคยมีประสบการณ์รีดนม เพียงแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว

อย่างไรก็ตามเลยสามารถจำวิธีได้

เรื่องในตอนนั้นเป็นประโยชน์ในตอนนี้นี่เอง

ไม่ว่าจะยังไงก็ตามคงจะยังมีประสบการณ์อยู่ละนะ

 

[คือว่า เริ่มแรก- รีด2ครั้งเพรากังวลเรื่องเชื้อแบททีเรีย ทิ้งไปจะดีกว่า]

 

ในขณะที่กำลังนึกขั้นตอนอยู่

ก่อนอื่น จับฐานของหัวนมด้วยนิ้วชี้กับนิ้วโป้ง ทำเพื่อไม่ให้นมไหลย้อนกลับ

ต่อไป นิ้วกลาง กับนิ้วนาง งอนิ้วตามลำดับจากด้านบน

หลังจากนั้น รีดนมออกมาโดยการบีบจากด้านล่าง

แต่ทว่าเพียงแค่นี้คงจะไม่มีปัญหาแน่ๆ

 

[เอ๋ ทำไม? ทำไมไม่ออกมาล่ะ?]

 

นมที่เป็นสิ่งสำคัญไม่ไหลออกมาเลยสักหยด

วิธีของชั้นผิดงั้นหรือ? แต่ทว่า ในตอนนั้นสามารถทำได้ดีเยี่ยมในครั้งเดียว

อีกทั้งยังจำได้ว่าได้รับคำชมว่าทำได้ดีมากจากคุณผู้อำนวยการฟาร์มปศุสัตว์ด้วย

ชั้นกำลังมองข้ามอะไรบางอย่าง มากกว่านี้ นึกถึงคำพูดของผู้อำนวยการให้ดีมากกว่านี้

 

『ผม ท่าทางการใช้มือเก่งเนอะ เก่งจังเลยเนอะ

ใช่ใช่ บีบเบาๆขึ้นลงล่ะ โดยเป็นความลับกับคุณครูด้วยนะ

ขอร้องคุณลุงในภายหลังละมั่งนะ ว่าไปนั่นเนอะ  

โฮร่าโฮร่า นมของคุณวัวออกมาแล้ว ปิ้วๆ ปิ้วๆเลยล่ะ

นมที่เพิ่งออกมาจากคุณวัวปราศจากเชื้อโรคเพราะงั้น สามารถดื่มได้เลยทั้งๆอย่างนั้น

เอาล่ะ เพราะงั้นคุณลุงจะมองดูจากข้างๆให้เอง ลองพยายามดูดแล้วกลืนนมที่รีดมาสดๆดูโดยการเหลือบตามองขึ้นมาไหม』

 

อาเร๊ะ? เป็นผู้กระทำความผิดทางอาญา

ในตอนนั้นรู้สึกราวกับว่าประทับใจที่ได้รับคำแนะนำอย่างกระตือรือร้น

พอหวนกลับมาคิดในตอนนี้ จังหวะลมหายใจที่รุนแรงอย่างมั่วซั่ว

ดูเหมือนดวงตาแดงก่ำที่มองวัยรุ่นเป็นพิเศษโดยเฉพาะーเด็กนะ

(TL//เผื่อคนงงสรุปคือที่อิจิริรีดไม่ใช่นมวัวแต่เป็นไอ้นั้นของตาลุงผอ…..)

 

[พยายามทำเพื่อไม่ให้คิด…..ลึกถึงเรื่องนั้น]

 

กลายเป็นว่าตอนนี้ แม้จะสามารถนึกได้ก็ตามมันกลายเป็นไม่มีประโยชน์

 

โกรกโครกกก

 

ขณะที่กำลังใช้สมองเกี่ยวเรื่องที่นมไม่ไหลออกมา

มีเสียงอันหนักหน่วงคิดได้ประมาณว่าราวกับมีเสียงฟ้าร้องภายในร่างกาย

ได้ยินเสียงจากท้องของมิโนโกะ

 

[อา เป็นเช่นนั้นงั้นหรือ ตั้งแต่ที่เกิดมา

ยังไม่ได้ทานอะไรเลยสินะ นั่นเป็นเหตุผลที่นมไม่ออกมาละมั่ง]

 

มีเสียงดังออกมาเหมือนกับเสียงร้องของนกกระจอกว่า คิ้วว

และก็ยังมาจากท้องของชั้นที่พูดแบบนั้น

 

[สภาพที่น่าสังเวชแบบนี้ ถ้าถูกทาคุโตะพบละก็ ได้ถูกหัวเราะออกมาดังลั่นเลยละนะ….]

 

พอชื่อของเพื่อนสนิทของมาจากปาก รู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมา

ถ้ามาละก็ช่วยทำให้อุ่นใจได้

แต่ว่าเรื่องนั้น เจ้าหมอนั่นกำลังพยายามอยู่ในตอนนี้ก็กำลังอยู่ระหว่างความเป็นความตาย

และก็มีการบอกว่ากำลังจะตายในเร็วๆนี้เหมือนกัน

พยายามคิดว่าทำไมมีเหตุผลยังไงงั้นหรือ เรื่องที่เอาแต่ใจเช่นนั้น

ถ้ากลับชาติมาเกิดใหม่แล้วจะพยายาม มันเป็นคำสาบานที่ตัวเองในชาติให้ไว้ในชาติที่แล้ว

 

[ครั้งนี้แหละ จะต้องเข้มแข็งขึ้นให้ได้]

 

สมมติว่าถ้าหากทาคุโตะมาถึงโลกนี้ละก็ ชั้นจะให้ความช่วยเหลือเขามากเท่าที่ทำได้

เพราะงั้นที่วิตกกังวลนิดหน่อยมันช่วยไม่ได้

เพราะการใช้ชีวิตต่างโลก มันเริ่มมานานแล้ว

 

[โอ้ช ก่อนอื่นหาของกินอะไรสักอย่างก่อนใช่ไหม ภายในป่า ถ้าเป็นพวกลูกไม้หรือผลไม้บางทีอาจพบก็ได้น้า]

 

พนักงานลามก บอกเอาไว้ในทำนองว่าไม่ว่าอะไรก็ตามสามารถกินได้แต่

เพราะว่ามิโนโกะนะ ไม่ว่ายังไงก็ตามคงจะอยากทานของอร่อยๆ

พอชั้นลูบหัวและบอกว่าโยชี่โยชี่ มิโนโกะงอหลัง และลดร่างกายให้ต่ำลง

 

[หรือบางที จะบอกว่าให้ชั้นขี่งั้นหรือ?]

 

มิโนโกะหางสะบัดซ้ายขวาเหมือนกับลูกต้ม พั่บ พั่บ เป็นพิเศษ

สามารถคิดว่าได้ว่าเหมือนกับจะบอกเช่นนั้น

 

[ถ้างั้น ไม่เกรงใจล่ะ]

 

ขอขอบคุณเลย คิดว่าลำบากกับการที่เดินในป่าด้วยเท้าเปล่าแล้ว

ชั้นกระโดดขึ้นขี่หลังมิโนโกะด้วยใจระทึก

โดยในตอนเคลื่อนไหวในตอนนี้ หน้าอกสั่นและแกว่ง มันเจ็บนิดหน่อย (TL//นมเด้งตีกันเอง)

พอจัดบาลานซ์ใหม่โดยการปรับตำแหน่งของก้น

มิโนโกะลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ

 

[อุหวา ออกตัวเลย]

 

ความสูงของสายตาเกินกว่า2เมตร

เมื่อกี้นี้ไม่ได้ตระหนักเลย ไม่ได้รู้สึกเพลิดเพลินเลยเพราะถูกแกว่งร่วงแต่ว่า

ประสบการณ์ที่เรียกว่าการขี่หลังของสัตว์ ความตึงเครียดเพิ่มขึ้นโดยไม่ยอมแพ้

แต่ว่าอย่างไรก็ตาม ในตอนที่ขึ้นขี่มิโนโกะ มีเรื่องกังวลใหม่

แต่ทว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่เช่นนั้น มันไม่ใช่เรื่องใหญ่จริงๆ

เพื่อความมั่นใจ เลยลองลูบเบาๆที่ก้นของตัวเองจากส่วนนอกของเสื้อผ้า

ยืนยันเรื่องนั้นแล้ว อืม ท่าทางเป็นอย่างที่คิดจริงๆ

 

[นี่มัน…..ไม่ได้ใส่กางเกงใน]

 

จริงแท้แน่นอน ของที่สวมใส่อยู่บนร่างกายมีเพียงแค่วันพีชชุดเดียวเท่านั้น

ไม่สิ ไม่เป็นไร เกี่ยวกับเรื่องนี้ มันค่อนข้างโล่งใจ

สมมุติ ถ้าชั้นถูกให้สวมใส่ชุดชั้นในสำหรับผู้หญิงตั้งแรกโดยที่ไม่ได้เตรียมใจสำหรับร่างกายผู้หญิงละก็

อะไรสักอย่างแบบความหยิ่งทะนงในตัวของชั้นเอง คงจะพังทลายลงไปโดยไม่สามารถทนได้แน่ๆ

 

ยังเหลือ ความรู้สึกที่ถูกเก็บเอาไว้ที่กระทบต่อใจของชั้น

มันมากขึ้่นมากยิ่งขึ้นไป เรื่องที่ร้ายแรงมากที่สุดสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายของชั้น ใช่แล้วละนะ

เพราะว่ากลายเป็นผู้หญิง เรื่องที่พูดนั้นนั่นล่ะนะ

สัมผัสมันได้อย่างชัดเจนเลย ไม่ได้เห็นมันแต่ว่า ดูเหมือนไม่มีทางผิดพลาด

เพราะว่า อะไรสักอย่างสิ่งที่มันผ่านหายไป

พอลองคิด กลายเป็นว่าเหมือนจะร้องไห้อีกครั้งแต่ว่า เพิ่งจะตัดสินใจไปแล้วว่าอยากจะเข้มแข็ง

เพราะงั้น มามอบคำพูดให้แทนน้ำตากันเถอะ

ชั้นกล้ำกลืนน้ำตาแล้วเงยหน้าขึ้นไป และกล่าวคำอำลาลูกชายของตนเอง

สำหรับช่วงเวลา17ปี ขอบคุณมาก และก็ลาก่อน




NEKOPOST.NET