[นิยายแปล ]Sakyubasu ni tensei shitanode miruku o shiborimasu/เกิดใหม่เป็นซาคิวบัสเลยต้องมารีดนม ตอนที่ 11 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล ]Sakyubasu ni tensei shitanode miruku o shiborimasu/เกิดใหม่เป็นซาคิวบัสเลยต้องมารีดนม

Ch.11 - ก็บอกแล้วไงว่าชั้น OutLawเกิ๊น


~เรื่องย่อของตอนก่อน~

 

・พวกมนุษย์ที่เข้ามาจู่โจมล่าถอยกลับไปแล้ว

・พยายามที่จะคุยกับเด็กหนุ่มที่ถูกทิ้งโดยพวกพ้อง

________________________________________________

 

[ฮัลโหล โอ่ย?]

 

ชั้นเขย่าเด็กหนุ่มที่หมดสติเพราะถูกอัด มีจิ้มแก้มบ้างและเรียกอยู่หลายครั้งแต่ว่า แทบจะไม่รู้สึกตัว

ร่างกายผอมบางทั้วทั้งตัว ผมสั้นสีน้ำตาลอมแดงไม่เข้ากับนิสัย

ในฐานะเป็นผู้อยู่อาศัยในโลกแฟนตาซี ประมาณพูดได้ว่า 

มีรูปลักษณะใบหน้าที่ดูเรียบร้อยขนาดที่ไม่พูดเหน็บแนมได้ 

พร้อมกับมีแว่นตาขนาดเล็กดูทันสมัยนิดหน่อยประดับอยู่ที่บริเวณดวงตา

สำหรับความประทับใจไม่ถึงขนาดที่จะมีหลงเหลือไว้

เหนือกว่าฝูงชนแต่ ไม่ถึงกับตัวละครหลัก

ถ้าปรากฎตัวในเรื่องเล่าละก็ อยู่ในเรตปกติค่อนข้างเหมือนคนธรรมดาละมั่ง

 

[ชั้นในตอนนี้ ไม่คิดว่ามันค่อนข้างรุนแรง ก่อนอื่นก็ แบกเข้าไปในกระท่อมก่อนละมั่ง]

 

ที่จัดการเหล่าชายโฉดคือมิโนโกะแต่ว่า

เด็กหนุ่มคนนี้ ได้รับบาดเจ็บเพราะพยายามที่จะช่วยชั้น ทำด้วยใจจริงเพราะงั้นการช่วยดูแลเขาคงจะสมเหตุผล

ชั้นเอาแขนซ้ายของเด็กหนุ่มมาคล้องที่ไหล่ของตนเอง และพยามยามที่จะลุกขึ้น

 

[หนะ  หนัก....]

 

แต่ ตอนที่ชั้นยกขึ้นมาได้ประมาณครึ่งนึง ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่สามารถไปต่อได้

แย่แล้ว คนที่ไม่ได้สติ มันไม่ได้เกี่ยวกับ――อะไรเช่นความรู้สึกหนักกว่าตอนที่ตื่นอยู่

เดิมทีแล้วสำหรับชั้นก็มีเรี่ยวแรงน้อยเหลือเกินอยู่แล้ว

เด็กหนุ่มมีร่างกายผอมบาง ไม่ได้มีอะไรแบบร่างกายกำยำเหมือนกับออร์ค

ถึงอย่างนั้นก็ตามไม่สามารถยกขึ้นมาได้

จะร้องไห้ ไม่สามารถแม้แต่จะให้ยืมไหล่ได้ อ่อนแอเพียงแค่ไหนกัน

อา ฝืนไม่ได้แล้ว อันตราย เหมือนจะร่วงลง  เหมือนจะร่วงลงจากใบหน้า

 

[มิโนโกะ HELP!]

 

เรียกร้องขอความช่วยเหลือแต่ว่า มิโนโกะร้องออกมาว่า “มอ” โดยไม่ได้สนใจ

 

[ไม่นะจะไม่พูดอะไรเช่นน่ารำคาญ เพราะงั้นช่วยด้วยข้อร้องล่ะ!]

 

――ช่วยด้วย 

เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นมากระทันหัน ควับ! หรือก็คือมีปฏิกริยาตอบสนองต่อคำพูดนั้น

 

[ห้ามทำรุนแรงกับเด็กผู้หญิง!]

 

กระโจนเข้าใส่ชั้น พร้อมทั้งตะโกนอะไรสักอย่างออกมา

ไอ้เจ้านี่ ดันเสือกสะลึมสะลืออยู่ 

คงจะเป็นการเคลื่อนไหวแบบอุทิศตัวเองเรียกได้ว่าพยายามเป็นโล่ปกป้องโดยเอาร่างกายมาบังไว้แต่ว่า

กับชั้นที่อยู่ในสภาพซอมซ่อในตอนนี้ ไม่สามารถที่จะรับน้ำหนักของเด็กหนุ่มได้แน่ๆ

คงจะล้มลงในสภาพที่ถูกผลักลงไปทั้งๆอย่างนี้

ชั้น เพียงแค่วันนี้วันเดียวจะต้องถูกผลักลงไปกี่ครั้งกันเนี่ย?

 

หา!?

 

สถานการณ์นี้ เคยเห็นอยู่หลายครั้งในมังงะล่ะ

ไอ้นั้นที่เกิดขึ้นระหว่างชายกับหญิงตอนที่พบกัน บ้างก็ชนกัน บ้างก็สะดุดล้ม

 

เพราะการผลักล้ม เลยมีการขย่ำหน้าอก!

 

ไอ้เจ้าลักกี้สุเคะเบะนี่(TL//คนลามกผู้โชคดี)

ดีเป็นพิเศษเลยล่ะ จงทำอย่างที่ชอบซะ

ชั้นไม่ใช่ผู้หญิงปกติทั่วไป ไม่คิดอะไรเลยกับการที่ถูกขย้ำหน้าอก

การกรีดร้องอะไรเช่น “กริ๊ด ทำอะไรของแกกันย่ะ!” ไม่มีทางออกมาให้เห็นแน่นอน

น่าเสียดายนะ ชั้นไม่สามารทำให้เห็นปฏิกริยาที่น่ารักเหมือนกับที่คนทั่วไปเรียกร้อง

ถึงอย่างนั้นก็ตามถ้ามันดีจะสัมผัสมันก็ได้น่ะ อยากจะขย่ำมันก็ได้ล่ะ

ตามที่คาด มือของเด็กหนุ่มมาติดที่ หน้าอกของชั้นที่ถูผลักล้มลงในสภาพนอนหงาย

 

เจ็บ

 

[เจ็บอ่าาาาาา!!]

 

โดยส่วนใหญ่เป็นสภาพปฏิกริยาสะท้อนกลับ ชั้นส่งเสียงกรีดร้องขึ้นมา

ในเวลาเดียวกันนั้น สวนฮุคขวาเสียบเข้าไปที่แก้มซ้ายของเด็กหนุ่มกำลังจับภูเขาอยู่ 

เด็กหนุ่มหมุนกลิ้งลงไปจากบนตัวชั้นแล้วส่งเสียงแหบแห้งเหมือนไก่ออกมา “โฮก!”

 

เจ็บจัง! จุดสุดๆไปเลย! มันอะไรกันน่ะในตอนนี้ ไม่ทราบเหตุผลเลย!

….ไม่สิ ถ้าลองคิดดูเป็นเรื่องปกติใช่ไหม 

เพราะถ้าหากพยายามรับน้ำหนักไว้ จะถูกกดบี้มาที่เนื้อด้วยมือที่พยายามจะยันพื้น

แบบนั่นมันเจ็บแน่นอน

 

เด็กหนุ่มที่อยู่ข้างๆก็กำลังกลิ้งหมุนไปมาๆอย่างเจ็บปวดที่ถูกต่อยอีกครั้งนึง

เด็กผู้หญิงที่ถูกสัมผัสหน้าอกด้วยเหตุสุดวิสัย เช่นที่บรรยายไว้ในมังงะ แล้วชกไปที่ใบหน้าของผู้ชายแต่ว่า

เรื่องนั้นความจริงแล้ว ไม่ได้มีอิทธิพลมาจากความอับอาย

แบบว่า “คงจะเจ็บ แล้วตอบแทนคืนเป็น3เท่า ไอ้เจ้านี่”นะ

แล้วต่อยไปเป็นการแก้แค้นอย่างสาสมละมั่ง

ถึงจะไร้ซึ่งสเน่ห์ทางเพศก็เถอะแต่ว่า มันหยุดไม่ได้ล่ะนะ

เพราะนี่ ฝ่ายที่ถูกกระทำ มันเจ็บมากประมาณว่าไม่ได้ล้อเล่นเลยจริงๆ

สุดท้ายได้รู้อย่างแท้จริงเรื่องที่ไม่อยากจะรู้ อีก1เรื่องแล้ว

 

[อยะ อยู่ๆทำอะไรกระทันหันงั้นหรือครับ!?]

 

เด็กหนุ่มส่งเสียงประท้องออกมา พร้อมกับกดไปที่แก้มที่ถูกชั้นต่อย

 

[ทำอะไรงั้นหรือ แต่ว่ามันเป็นคำพูดของทางฝ่ายนี้ต่างหาก 

หน้าอกของคนอื่น ดันเสือกมาขยี้ซะเต็มที่เลย]

[เอ๋ ถ้างั้น ในตอนนี้….. ที่มันนุ่มๆเพราะ….]

 

เด็กหนุ่มขยับมือหยุบหยับหรือก็คือ กำลังนึกถึงสัมผัสที่หลงเหลืออยู่ในอุ้งมือ

จงหยุด เคลื่อนไหวมือนั้นซะ 

 

[ขะขะ ขอโทษ! ขอโทษครับ! ผมไม่ได้เจตนาครับ!]

 

ดูเหมือนจะลนลานมาก ไม่สามารถบอกคนอื่นได้แต่ว่า ไร้เดียงสาจังเลยน้า

หรือหมายความว่า ทำให้เด็กหนุ่ม หน้ากลายเป็นสีแดงฉ่าล่ะมั่ง…..

อาา อูว

พอแสดงความรู้สึกอะไรยังงี้ออกมาเลยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร เป็นความรู้สึกซับซ้อนที่ไม่เคยรู้สึก

เด็กหนุ่มที่ใบหน้าไม่ได้หายแดงมองไปรอบๆอย่างหยุกหยิก

 

[อาเร๊ะ? พวกกุนโจซังล่ะ?]

[ถ้าหากเป็นพวกพ้องนั้นละก็ไล่ไปแล้วล่ะ]

[คุณทำ?]

[ไม่ เจ้านั่นที่อยู่ข้างหลังของคุณ]

[ข้างหลัง? อุหวา!! มิ มิมิ มิโนทาวรอส!?]

 

คะค่ะ ปฏิกริยาตอบรับนั้น เบื่อแล้ว

 

[ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นไม่เป็นไรหรอก 

เพราะหน้าดูเหมือนจะค่อนข้างคล้ายแต่ว่า เป็นสิ่งมีชีวิตที่แตกต่างกัน 

ถ้าหากไม่ได้กระตุ้นมันว่านอนสอนง่ายหรือไม่นะ บางทีอาจจะ]

 

มิโนโกะโชว์ให้เห็นเหงือก แบบออกเสียงว่าอี เพื่อหยอกล้อเด็กหนุ่มที่ขี้อาย

เด็กหนุ่มตัวสั่นเทิ่มมากเกินควร

ถ้าหากจากมุมมองของมิโนโกะ  มนุษย์ก็ไม่ต่างไปจากสัตว์ขนาดเล็ก

 

[ชะ ใช่แล้ว ในระหว่างที่ผมหมดสติ ไม่ได้ถูกทำเรื่องที่โหดร้ายใช่ไหมครับ!?]

[ขอบคุณที่เป็นห่วง แค่ประมาณว่าถูกตระครุบหน้าอกโดยคุณคนไหนสักคนละมั่งนะ]

[ขะ ขอโทษครับ ….แต่ว่า ดีจังเลยที่ปลอดภัยครับ]

 

กังวลเรื่องของคนอื่นที่ไม่เคยพบไม่รู้จักมาก่อนอย่างจริงจังและ แสดงความรู้สึกโล่งใจด้วยใจจริง

คงจะเป็นเพราะเจ้าหมอนั่นเป็นคนดีและอ่อนโยนละนะ 

 

[ต้องขอโทษอย่างชัดเจน อีกครั้งนึงครับ เพราะทำให้นึกถึงเรื่องน่ากลัว ต้องขอโทษจริงๆครับ]

 

เด็กหนุ่ม มารับผิดโดยทำท่าโดเกชะอย่างลึกซึ้ง เหมือนกับที่ชั้นทำกับมิโนโกะ

ชั้นคิดอะไรเช่น ของเด็กหนุ่ม ก่อนที่จะประหลาดใจกับท่าทางที่ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่านี้

แม้แต่โลกใบนี้ วิธีขอขมาที่เรียกว่าโดเกชะมีอยู่สินะ

 

[พอล่ะ เพราะไม่ใส่ใจแล้ว]

 

พอพูดเช่นนั้น เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาเหมือนเสียใจโดยไม่มีข้อแก้ตัว

เด็กหนุ่มคนนี้ คงจะกลายเป็นคนที่ให้การสนับด้านข่าวสารที่มีค่าสำหรับชั้นได้

อยากจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีเท่าที่เป็นไปได้

ชั้นก็นั่งคุกเข่าแล้วหันหน้าเข้าหากันกับเด็กหนุ่ม อย่างเป็นธรรมชาติ

 

[มีเรื่องอยากจะคุยนิดหน่อย ได้ไหมนะ?]

[อา ครับ อะไรงั้นหรือครับ?]

[เพียงแต่ว่าจำได้ไหมจากที่พูดเอาไว้ก่อนหน้าที่จะหมดสิ้น ชั้น อยากจะออกจากป่าแห่งนี้]

[พูดได้ว่าอยากจะได้คนนำทางงั้นหรือครับ?]

[ใช่ ถ้าหากดูแลกระทั่งถึงที่อยู่พักอาศัยตั้งหลัก.....ถ้าหากเป็นไปได้]

 

เพราะอะไรหรือ มันหมดตัวแล้ว หรืออันที่จริงนั่นคือหน้าด้านละมั่ง 

 

[หรือว่าบางที ตั้งใจที่จะเข้าไปในเมืองของมนุษย์งั้นหรือครับ?]

[อย่างที่คิดจริงๆ มันไม่เหมาะ?]

 

มนุษย์กับปีศาจ ความสัมพันธ์เผ่าพันธุ์ของสิ่งเหล่านี้คงจะเป็นสิ่งที่ยุ่งยาก

อย่างไรก็ตามรู้ได้เลยจากการที่พบพวกคนก่อนหน้านี้

 

[คุณ…..คือว่า ซาคิวบัสซังคือ]

[วิธีเรียกแบบนั้นหยุดเลยเพราะ ไม่ชอบ]

[ขะ ขอโทษครับ เรื่องนั้นคือ คะคือว่า ชื่อ รบกวนบอกให้ทราบจะได้ไหมครับ…..

ผมชื่อ เอริม โอพัพ ครับ]

[ชื่อเอริม นามสกุลโอพัพ?]

[ใช่ครับ]

 

ที่นี่มีชื่อขึ้นมาก่อนงั้นหรือ เหมือนต่างประเทศสินะ

หรือเข้าเมืองตาหลิว ต้องหลิวตาตาม

 

[ชั้น ริอิจิ โฮไร ยินดีที่รู้จัก]

[ริช โฮลไลน์ซังสินะครับ ยินดีที่ได้รู้จักฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ]

 

โอ๊ตโตะ อะไรสักอย่าง ได้รับการแก้ไขให้มันพอดีนิดหน่อยแล้วล่ะ

ไม่ใช้โฮไร เป็นโฮลไลน์ล่ะ มันไม่เท่

 

ถ้าพูดจริงๆ คำว่าโฮไรคันจิมันยากเพราะงั้น ไม่ค่อยชอบล่ะนะ 

อืออ ทำยังไงดีล่ะ 

ได้กลับชาติมาเกิดใหม่อีกครั้ง แม้จะเปลี่ยนชื่อตามที่ชอบก็ตามน่าจะไม่มีปัญหา

ใช้ชื่อที่ได้รับมาจากพ่อแม่ไปทั้งๆอย่างนั้นและ เปลี่ยนเฉพาะนามสกุลพอละมั่งนะ

เปลี่ยน? ไม่เปลี่ยน?

 

….โยชี่ ตัดสินใจแล้ว

ตั้งใจกลับความนึกคิดใหม่ ขอรับไปด้วยความขอบคุณ

ตั้งแต่วันนี้ไปชั้นมีชื่อว่า ริช โฮลไลน์ ฮิฮิ มันเท่ดี

 

[อีกนิดนึง เอริมอายุเท่าไหร่?]

[16ครับ]

[น้อยกว่าปีนึงงั้นหรือ แม้ไม่ใช่คำพุดสุภาพก็ได้ใช่ไหม?]

[แน่นอนครับ ถ้างั้น ผมขออนุญาติเรียกว่ารีจิซังครับ]

[อืม เรื่องนั้นถ้างั้น ขอฝากตัวอีกครั้งด้วย]

 

เพราะมีความรู้สึกว่ากระทำผิดกับชั้นละมั่ง 

จากเอริม  ไม่มีความรู้สึกหนักใจแผ่ออกมาอีกทั้งมีความคิดว่าจุดยืนสถานะของอีกฝ่ายสูงกว่า

ขอขอบคุณเรื่องนั้น แม้ชั้นจะค่อนข้างอายอยู่มากแต่ว่าสามารถที่จะเผชิญหน้าอย่างเป็นธรรมชาติได้แล้ว

 

[ก่อนหน้านั้น จากทางฝายนี้มีเรื่องพูดเรื่องนึงจะได้ไหมครับ 

มันกระทันหันเป็นคำถามที่ไร้มารยาทแต่ว่า 

ริชซังคือว่า นั่น....กำลังคิดว่าจะทำให้เกิดอันตรายกับมนุษย์….]

[ไม่ไม่ เพราะว่าชั้น อดีตเป็นมนุษย์]

[เฮ มนุษย์?]

[กลับชาติมาเกิดใหม่เข้าใจไหม?]

[กลับชาติมาเกิดใหม่งั้นหรือครับ ประมาณว่าเป็นข่าวลือครับแต่ว่า 

หลายทศวรรษที่ผ่านมาละมั่ง 

มีคนที่มาจากต่างโลกที่มีพลังที่แข็งแกร่งอยู่ เคยได้ยินเรื่องราวมาว่าเป็นคนที่กลับชาติมาเกิด 

แต่ทว่า มันน่าแปลก กลายเป็นไม่รู้แหล่งที่มาที่ไปโดยไม่รู้ตัว 

ดูเหมือนหลงเหลือเป็นข้อความสืบทอดกันมาครับ ผมก็ไม่เคยพบ]

 

เรื่องนั้นน่ะ  คนกลับมาชาติมาเกิดที่เพิ่งจะมาถึงได้หลงลืมตัวด้วยความสนุกสนาน

เพราะงั้นส่วนใหญ่ได้ตายไปโดยใช้เวลาไม่ถึง1ปีล่ะ

แต่ว่ารู้สึกโล่งใจแล้ว ถ้าหากปรากฎการณ์ที่เรียกการเกิดใหม่ได้รับการยอมรับทำให้ง่ายที่จะดำเนินการ

 

[อาจจะไม่น่าเชื่อถือแต่ว่า ชั้น คือเจ้านั้นที่เรียกว่าคนกลับชาติมาเกิดใหม่]

[ริชซังคือ คนกลับชาติมาเกิด?]

 

ชั้น กำลังอธิบายเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาจนกระทั่งมาถึงตอนนี้โดยมีแค่ประเด็นสำคัญ

เสียชีวิตที่โลกอีกฟากนึง และได้รับโอกาสที่เรียกว่าการเกิดใหม่

ไม่ยอมรับคุณสมบัติของซาคิสบัส มีมิโนโกะเกิดขึ้นมาแทน

สาเหตุที่ทำให้เป็นซาคิสบัสไม่มีความรู้สึกที่จะเล่าเพราะเป็นเรื่องงี่เง่าเกินไปเพราะงั้น

พลาดช่วงเวลาที่เปิดเผยเรื่องที่เป็นอดีตผู้ชาย

 

[เพราะเหตุนั้น เพิ่งจะมาเกิดใหม่เมื่อสักครู่นี้เอง ด้วยเหตุนั้น 

การถูกส่งตัวโดยไม่รู้สาเหตุ จึงเป็นเหตุที่อยู่ที่ป่าแห่งนี้ 

อยู่ในระหว่างการได้รับรางวัลเป็นเด็กหลงเมื่อตะกี้นี้เอง?]

 

เอริมที่ถูกทำให้ประหลาดใจระพริบตาปริบๆ เพราะได้ฟังเรื่องราวเหลวไหลของชั้น

 

[ดูเหมือนเชื่อถือได้ มันยังไงน้า?]

[นะ นั่นสินะครับ ถ้าพูดด้วยความสัตย์จริงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งครับ

แต่ว่าริชซังที่ อยู่ตรงหน้ามนุษย์อย่างพวกผม 

การที่ออกมาด้วยตัวคนเดียวโดยไม่ได้เตรียมรับมืออะไร

คิดว่าว่าเป็นหลักฐานอีกนัยหนึ่งได้ เพราะถ้าหากเป็นปีศาจขั้นสูงที่มีหัวไวพอควรละก็ 

จะไม่ดำเนินการเคลื่อนไหวอย่างเด็ดขาด]

 

เด็ดขาด งั้นหรือ

ขอโทษ มิโนโกะ ในทุกๆด้าน แกถูกหมดเลย

 

[ความขัดแย้งของมนุษย์กับปีศาจมันยิ่งใหญ่มากสินะ การใช้ชีวิตในหมู่บ้าน ถ้าไม่ตัดใจไม่ได้ใช่ไหม.....]

 

เช่นชุมชนของปีศาจ ถ้าค้นหาคงจะพบใช่ไหม

แต่ทว่าชั้นที่เคยใช้ชีวิตในฐานะมนุษย์ ไม่คิดว่าจะทำความคุ้นเคยในสังคมปีศาจได้

หรืออย่างที่ว่าน่ะ ขนาดสมัยที่เป็นมนุษย์ ชั้นไม่สามารถทำความคุ้นเคยในสังคมมนุษย์ได้ล่ะ?

ไม่ได้หมายความว่าจะใช้ชีวิตอะไรในสังคมปีศาจกระทันหัน

อาาานี่มัน คงจะจนแต้มแล้วละมั่ง

 

[เหมือนกันออร์ค มันเป็นไปไม่ได้ถ้าหากมองภายนอกจะรู้ได้เลยว่าเป็นปีศาจด้วยการมองครั้งเดียว]

 

ในขณะที่กำลังรู้สึกสิ้นหวัง เอริมได้โยนแสงแห่งความหวังมาให้โดยไม่คาดคิด

 

[ริชซังทั้งปีกและเขามีขนาดเล็ก ขนาดแค่นั้นถ้าซ่อนละก็คิดว่าเรื่องที่เป็นปีศาจจะไม่เผยออกมาครับ

ไม่ได้หมายความว่าไม่มีเผ่าพันธุ์อื่นที่ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับมนุษย์ครับเพราะงั้น 

คงไม่ทำการตรวจสอบให้ถูกต้องโดยละเอียดแน่ๆครับ ]

[เอ๋ จริงดิ!?]

[นี่ คือว่า เรียกว่าวัวใช่ไหมครับ? 

เกี่ยวกับวัว แม้ถูกหวาดกลัวในตอนที่เห็นครั้งแรกมันช่วยไม่ได้แต่ว่าผลสุดท้ายมันไม่ได้เป็นมิโนทาวรอส

เพื่อป้องกันเอาไว้ก่อน ถ้าคลุมซ่อนด้วยอะไรสักอย่างเพียงแค่เฉพาะเขาที่มันดูเด่นชัด 

คงจะช่วยให้บรรยากาศส่วนใหญ่เบาบางลงได้แน่ๆ 

เพราะความใหญ่ของเขาและปีกคือ สิ่งที่ใช้ชี้วัดระดับความสูงของเลเวล]

 

เลเวล? ที่โลกแห่งนี้ มีแนวความคิดเช่นที่พูดนั้นงั้นหรือ 

 

[นั่นคือ ตราบเท่าที่ระวังในส่วนของเขาและปีก

ชั้นก็เหมือนกับปีศาจนั่น แม้จะใช้ชีวิตอยู่ในสังคมมนุษย์ก็ตามแต่ว่าไม่เป็นไรใช่ไหมนะ !?]

[อา กรุณารอก่อนครับ ผมแทบไม่สามารถบอกคุณด้วยเรื่องที่เจ็บปวดในทันทีได้หลังจากที่ทำให้ดีใจแต่ว่า

เผ่าพันธุ์ที่ใช้ชีวิตอยู่กับมนุษย์เช่นนี้ แรกเริ่มเดิมทีไม่ได้เรียกว่าปีศาจ]

[หมายความว่าไง?]

[สิ่งที่เรียกว่าปีศาจคือ คำที่ใช่ระบุเผ่าพันธุ์ที่ทำให้เกิดอันตรายกับมนุษย์

เพราะงั้น เผ่าพันธุ์ที่มนุษย์ได้ระบุการคุ้มครอง――ถ้าให้ยกตัวอย่างก็ 

เผ่าพันธุ์ที่มีความสัมพันธ์อยู่ร่วมกันกับมนุษย์ เหมือนเอลฟ์กับดวาฟ ไม่ถือว่าเป็นปีศาจ]

 

โอ้ว สมกับเป็นต่างโลก เอลฟ์กับดวาฟก็มีอยู่ล่ะ

 

[ซาคิวบัสล่ะ?]

 

พอถามออกไป ทำให้เอริมแสดงสีหน้าที่เศร้าสร้อยออกมา

 

[เสียใจด้วยที่ ไม่ได้ถูกระบุชื่อการคุ้มครองครับ ซาคิวบัสทำการล่อหลอกมนุษย์ด้วยความซุกซน

ประมาณว่าถูกบันทึกไว้ในตำราเรียนว่าเป็นเผ่าพันธุ์ที่จะทำให้เสื่อมทราม]

 

หรือก็คือ ได้รับการปฏิบัติเป็นปีศาจที่ไร้ที่ติใช่ไหม

ไม่ได้ตัดสินเอาเองอยู่ฝ่ายเดียวหรอกนะ 

เปลี่ยนรูปร่าง เปลี่ยนชื่อ และก็ถูกปฏิบัติเป็นสิ่งชั่วร้าย

ก็บอกแล้วว่าชั้น OutLawเกิ๊น

 

[จะไม่เพิ่มอันตรายใดๆแน่เพราะงั้น แม้จะสัญญาด้วยวาจาไม่ได้หรือ?]

[ตราบที่ประเทศไม่ได้อนุมัติในหน่วยเผ่าพันธุ์…..]

 

อาาา ดูเหมือนจะเปล่าประโยชน์

 

[ถ้างั้น สมมติว่าถ้าหากค้นหาสถานที่ที่มีปีศาจอยู่ในหมู่บ้านละ?]

[ถ้าหากถูกพิจารณาว่ามีอันตรายทำให้มนุษย์บาดเจ็บละก็ จะถูกปราบปรามในทันทีครับ

ถ้าหากมีเจตนาที่จะสื่อสารกันและมิหนำซ้ำยัง ไม่มีความเป็นศัตรู จะได้รับคำสั่งให้อพยพออกไปในทันทีครับ กับริอิจิซัง คิดว่าเป็นอย่างหลังนะครับ]

[แม้ว่าไม่ได้มีความเป็นศัตรูก็ตามแต่จะถูกบังคับให้เนรเทศออกไปงั้นหรือ]

 

เอาเถอะ ดีกว่าที่จะถูกปราบปรามละมั่ง

จะสามารถคิดอะไรได้ คงจะต้องขอบคุณที่ลอดผ่านสถานการณ์ที่ขับเคี่ยวหลายๆหนในช่วงระยะเวลาอันสั้นนี้ละมั่ง

แต่ทว่า สมมุติถ้าหากไม่ได้อยู่ด้วยกันกับมิโนโกะละก็ ในตอนนี้…….

สถานะการณ์ในตอนที่เป็นเช่นนั้นแล้วมันน่ากลัวเกินไปเพราะงั้น ชั้นหยุดคิดมันแล้ว




NEKOPOST.NET