[นิยายแปล ]Sakyubasu ni tensei shitanode miruku o shiborimasu/เกิดใหม่เป็นซาคิวบัสเลยต้องมารีดนม ตอนที่ 10 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล ]Sakyubasu ni tensei shitanode miruku o shiborimasu/เกิดใหม่เป็นซาคิวบัสเลยต้องมารีดนม

Ch.10 - การกำหนดเจ้านายกับลูกน้อง


~เรื่องย่อของตอนก่อน~

 

・ต่อจากออร์คถูกจู่โจมโดยพวกมนุษย์

・คุณวัวที่ปรากฎตัวบอกว่าจะทำให้ทำเช่นนั้นงั้นหรือ

________________________________________________

 

มิโนโกะที่ปรากฎตัวอยู่ที่ด้านหลัง ผู้ชายทั้งด้านซ้ายและขวาที่กำลังจับแขนของชั้น งับเหมือนกำลังคบเล่นดังหมับ

 

[nuo….คะ ใคร!?]

 

เหมือนกับการดึงเด็กน้อยให้หลุดออกมาจากแผนกของเด็กเล่น

การยกผู้ชายให้ลอยขึ้นมามิโนโกะทำได้โดยง่าย

จับโยนทิ้งไปอย่างง่ายๆโดยเพียงแค่ขยับคอในสภาพนั้น

สายตาทุกคนที่อยู่ที่นี่หันตามไปบนฟ้า

สูง ห่างไกล ผู้ชายร่างใหญ่กำลังลอยอยู่บนฟ้า

 

ผู้ชายที่ขยับกระพือแขนขาไปมา ในระหว่างที่กำลังร่วงลงมาตามหลักแรงโน้มถ่วง

จากความสูงประมาณ10mโดยไม่สามารถปรับบาลานซ์ได้ ทำให้ตกลงมาปะทะกับที่พื้น

 

ยังไม่ตาย และก็ยังมีลมหายใจอยู่

เพียงแต่ว่า กำลังเจ็บปวดทุรนทุรายเพราะจับที่แขนที่ข้อต่อหันผิดทิศผิดทางอยู่

ไม่ว่าใครแม้กระทั่งเขา ไม่มีเสียงออกมาเพราะพลังอันแข็งแกร่งของมิโนโกะที่ปรากฎตัวออกมากระทันหัน

 

มีกุนโจที่อยู่ในฐานะลีดเดอร์ที่กลับมาเป็นตัวของตัวเองในตอนแรก

 

[จะ จัดตำแหน่งเข้าสู่การต่อสู้~!!]

 

กุนโจที่ตะโกนออกมา กระโดดถอยไปที่ด้านหลังแล้วหยิบหอกที่วางไว้อยู่ที่ตรงเท้าขึ้นมา

นอกจากนี้อีก2คนที่เหลือก็ทำตามแล้วมาอยู่เคียงข้างกุญโจซ้ายขวา เตรียมธนูและเอาลูกธนูง้างขึ้นคันศร

มิโนโกะที่กำลังประจันหน้าโผล่ออกมาด้านหน้าเพื่อที่ปกป้องชั้นที่ถูกปล่อยจากการควบคุม

 

[ยิงมันให้ตายซ้า!!]

 

โดยไม่รอช้า กุนโจออกคำสั่งในทันที

เป้าหมายมีขนาดใหญ่ ขนาดระยะห่างก็ไม่ห่างสักเท่าไหร่ แม้แต่มือสมัครเล่นก็ยิงโดนได้ง่าย

ได้ยินเสียงเกือบจะในเวลาเดียวกัน เสียงลูกศรที่แหวกผ่านสายลมกับเสียงกระทบเป้า  

 

[[.....เอะ?]]

 

อย่างไรก็ตาม 2คนที่ง้างคันธนู ส่งเสียงตกใจแบบทึ่งออกมาพร้อมกัน

สาเหตุนั้น  ลูกศรเข้าเป้าแน่ๆแต่ว่า――――มันร่วงลงมาที่พื้น

ไม่ใช่แม้แต่ยิงแล้วร่วงลงมา หรือแม้แต่ออกนอกเส้นทาง

มันไม่ซับซ้อนเลย ทั้งที่ถูกเป้าแต่ว่าไม่สามารถเสียบทะลุเข้าไปได้

หนึ่งใน2ดอก  ราวกับเหมือนกระทบเข้ากับคอนกรีต เพียงแค่มันหักกลางเลยเท่านั้นเอง

 

[อะ อะไรกันเจ้านี่ มันไม่ปกติแล้วโว๊ย!]

 

กุนโจที่ออกเสียงแบบเกร็งๆ

ใช่ มันผิดปกติ

โดยจากบุคคลิกท่าทางก็สามารถรู้ได้เลย พวกผู้ชายก็มีประสบการณ์เทียบเท่ากัน

ด้วยการโจมตีกับป้องกันเพียงแค่เล็กน้อย ทำให้ตระหนักว่าสิ่งมีชีวิตที่กำลังเผชิญอยู่มีพลังที่ผิดปกติมาก

 

[ระ รูปลักษณะแบบนั้น หรือว่า มอนสเตอร์ที่มีความเกี่ยวข้องกันกับมิโนทาวรอสงั้นหรือ!?]

 

กุนโจเอาหอกที่เตรียมขึ้นมาปักไว้ที่ที่พื้น และหยิบของที่เหมือนกับคริสตัลกลมๆที่ส่องแสงสีแดงเข้มออกมา จากถุงที่ผุกติดไว้กับเอว

 

[ถ้าคำพูดสื่อไปถึงได้ใช่ไหม!? ถ้าหากสื่อไปถึงได้ จงตั้งใจฟังซะ! หินเวทย์มนต์นี้มีเวทย์มนต์ที่มีคุณสมบัติของไฟระดับ2ถูกผนึกเอาไว้! มันเป็นสิ่งที่เตรียมไว้เพื่อต่อกรกับออร์ค ยิ่งกว่านี้ถ้าหากตั้งใจจะทำอันตรายกับพวกข้าละก็ ข้าจะใช้หินเวทย์มนต์กับแกซะ!]

 

ที่โลกใบนี้มีเวทย์มนต์อยู่

ทั้งที่ในความเป็นจริงนั้นดวงตาชึ้นลุกวาวไปแล้ว ถ้าหากเป็นช่วงเวลาปกติละก็นะ

 

กุนโจ ที่เผชิญหน้ากับมินาโกะกำลังบอกข้อเรียกร้องแบบไม่อ้อมค้อมให้ถอนตัวออกไปอย่างชัดเจน

ไอเทมที่เรียกว่าหินเวทย์มนต์นั่น บางทีอาจมีมูลค่าสูงมากขนาดที่ไม่คุ้มกับรางวัลที่ได้รับในภารกิจปราบปรามละมั่ง ด้วยเหตุผลนั้น คงจะเป็นสิ่งที่อยากจะเก็บเอาไว้โดยไม่ต้องใช้ถ้าเป็นไปได้

แต่ทว่า ถ้าพูดในมุมกลับ เป็นสิ่งที่มีไว้เพื่อต่อกรกับออร์ค สามารถคิดได้ว่าปกปิดความสามารถที่แข็งแกร่งเอาไว้ก็สมเหตุสมผล

 

แต่ว่า ถ้าหากเป็นมิโนโกะละก็

แม้แต่ออร์ค ถ้าเป็นมิโนโกะที่สุดท้ายกินเรียบทั้งหมดอย่างง่ายดายและเลียปากแผล่บ

มิโนโกะก็ไม่เข้ามาแทรกแซงการหันเหความสนใจของกุนโจเลย

เพราะงั้นแม้จะพูดอะไรยังไงก็ตามก็ เริ่มก้าวมาข้างหน้าโดยไม่เปลี่ยนไปจากตอนที่เดินเล่นในป่า

 

[จัดการซะ มิโนโกะ! พวกคนพรรค์นั้น จงลงโทษมันให้หลาบจำซะประมาณว่าให้เสียใจที่มีชีวิตอยู่นิดๆเลย!]

[อย่า มา ดูถูกกันนะโว๊ย… ถ้าเช่นนั้นตามที่ปรารถนา

จะทุ่มสุดตัวเผาแม้กระทั่งกระดูกด้วยเพลิงขุมนรกอันร้อนแรงซ้า!!]

 

หินเวทย์มนต์ขนาดใหญ่ประมาณซอฟท์บอล กุนโจขว้างสุดแรงด้วยการโยนแบบOver throw

อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าจะเป็นไอเทมที่ใช้แล้วทิ้งเพียงแค่ครั้งเดียว

หินเวทย์มนต์กระแทกอย่างแรงที่ตรงหน้าของมิโนโกะ เช่นเดียวกับลูกแก้วที่แตกละเอียดเป็นผุยผง

ในเวลาเดียวกัน เปลวไฟก่อตัวขึ้นปะทุขึ้นมาเป็นระเบิด

 

เสียงดังกึกก้องตู้มตู้มม!!

 

เปลงเพลิงขนาดใหญ่ที่โหมกระพือขึ้นอย่างรุนแรง

พัดหมุนวนขึ้นไป กลายเป็นเสาเพลิงขนาดยักษ์ที่ไต่ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า

 

[เดี่ยว....!?]

 

นี่คือ เวทย์มนต์

ไม่ใช่ระดับีอะไรที่มันสมเหตุสมผลแล้ว

ยิ่งกว่าที่คาดคะเนมันรุนแรงเกินกว่า100เท่า

ทั้งที่คิดว่ามันเป็นไอเทมสำหรับป้องกันตัวเองใช้เพื่อไล่หมีและหมาป่าแน่ๆ เพราะมันเป็นของที่เหมือนเหล่าโจรภูเขาลึกลับใช้ เจ้าสิ่งนี้มันใช้กับออร์คงั้นหรือ

มันสามารถฆ่าเผาผลาญแม้แต่มังกรได้แล้วนะเห้ย!?

 

คลื่นความร้อนที่ส่งความร้อนกระจัดกระจายมาถึงผิวแม้จะอยู่ห่างออกไป

คนที่ถูกจับไม่สามารถหนีได้พ้น ไม่ให้อภัยผู้บุกรุกหน้าไหน

ความรุนแรงของเปลวไฟที่ไม่สงบลง ราวกับมีเจตนาเช่นนั้น

ถูกพันรอบด้วยเปลวไฟที่ที่รุนแรงขนาดนี้ สิ่งมีชีวิตคงจะไม่สามารถเหลือรอดได้แน่ๆ

 

[มิ มิโนะโกะ….มิโนะโกะ~~~!!]

[คุว่ะฮะฮ่ะฮ่า!  สมแล้วจริงๆ ที่เป็นหินเวทย์มนต์ที่จ่ายออกไปตั้ง2แสนริโกะที่ยอมควักเงินทุ่มซื้อมา!

คุณหนูซาคิสบัสเอ๋ย จงเตรียมใจไว้ซะเถอะ!

เพราะจะให้จ่ายอย่างเต็มที่ด้วยร่างกายนั้น กระทั่งส่วนของหินเวทย์มนต์ด้วยละนะ!]

 

เป็นเพราะ…..ชั้น

เพราะชั้นไม่ฟังคำแนะนำของมิโนโกะ

เจ้านั่นทั้งๆที่ห้ามชั้นแล้ว เพราะบอกว่ามันอันตราย

 

[เหนือกว่านั้นมีผู้บาดเจ็บออกมาแล้ว ไม่สามารถที่จะเที่ยวเล่นอย่างใจเย็นได้แล้วว่ะ

เอาเถอะก็ดี ความสนุกเก็บเอาไว้ก่อนไหม

โอ้ว คุณหนู จงบอกที่อยู่ของออร์คมาโดยเร็วซะ พยายามอย่าอาละวาดล่ะ แกน่ะเฝ้าไว้ให้ดีนะเห้ย]

[แก...กล้าดียังไง …..เรื่องเห็นแก่ตัว!]

[คุคุ ด้วยนิสัยของปีศาจเป็นด้วยตาที่แข็งกระด้างนะ จะต้องมีการฝึกอบรมแล้วว่ะ

แต่ว่าตอนนี้จงคิดถึงจุดยืนของตนเองซะ เพราะแกเป็นสินค้าสำคัญ

อย่าลืมเรื่องที่ได้รับการไว้…..ชี….วิตอะ!?]

 

กุนโจที่ตาเหลือกเพราะรู้สึกตัวถึงอะไรสักอย่าง กระทันหัน

ชั้นก็รู้สึกตัวถึงสิ่งนั้นช้ากว่าไม่กี่วิ

 

การเคลื่อนไหวของเปลวที่ที่พัดหมุนวนขึ้นไปบนท้องฟ้ากำลังจะหยุดลง

ขณะที่คิดเช่นนั้น คราวนี้มันไหลออกมาแล้วมุ่งตรงลงไปยังทางด้านลง

 

hyogoooooooo!! (TL//นึกถึงเสียงอะไรดูดเข้าไปแรงๆละกัน)

 

ราวกับว่า เหมือนมันหมุนวนด้วยพัดลมดูดอากาศพลังแรงภายในกองเพลิง

กำแพงไฟได้อ่อนลง เสียงนั้น ที่ดังมาก ได้ยินชัดเจนมากขึ้น

พร้อมกันนั้น เสาเปลวเพลิงได้มีขนาดเล็กลงมาในช่วยอึดใจเดียว

แล้วก็――

ที่ใจกลางของวังวน มีเงาขนาดใหญ่ที่มีลวดลายจุดสีขาวสลับดำยืนอยู่กับที่อย่างสบายๆ

 

[...มีชีวิต….อยู่]

 

กลับกลายเป็นว่า ขนบนร่างกายมีคุณสมบัติป้องกันความร้อนเปลวเพลิงหรือก็คือ ไม่มีแม้แต่ร่องลอยไฟไหม้

ไหล่ที่สั่น fururu กับอารมณ์ที่ซึ้งใจเหมือนสั่นสะเทือนส่งต่อไปถึงส่วนลึกของจมูก

(TL//ว่าง่ายๆคืออาการประมาณตัวสั่นด้วยความดีใจจนน้ำตาไหลซู้ดจมก)

แต่ทว่าอย่างไรก็ตาม ความยินดีนั้น เปลี่ยนเป็นความแปลกใจไปในทันที

 

[กำลังกิน…..ไฟ?]

 

กำลังดูด ดูด แล้วก็ดูด กำลังดูดกลืนเข้าไปอย่างต่อเนื่อง

ดูดเข้าไปเพียงครั้งเดียวไม่มีหยุด

มิโนโกะ เปลวไฟที่พัดโหมกระหน่ำกำลังถูกกินไม่แบบไม่รู้จักหยุด

ราวกับว่าจะดูดอากาศทั่วทั้งบริเวณโดยรอบๆให้หมดเกลี้ยง

 

[ไม่เพียงแค่กระเพาะ แม้แต่ปอดก็4มิติด้วยละมั่งน่ะ]

 

ในท้ายที่สุด มิโนโกะกินเวทย์มนต์ที่กุนโจปล่อยออกมา ไม่เหลือเปลวไฟแม้แต่อณูเดียว

ลมร้อนของเปลวไฟ มีเพียงแค่สายลมที่ทำให้รู้สึกดีเหมือนกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิกำลังล่องลอยอยู่บริเวณรอบๆ

มิโนโกะพ่นควันสีดำออกมาจากปากพร้อมกับเรอออกมานิดหน่อย แทนการบอกว่าgochisousama

ชั้นกังวลว่าภายในปอดจะไม่ได้กลายเป็นสีดำสนิทใช่ไหมแต่ว่า นี่มันคือไอ้โน้นใช่ไหม?

ท่าที่มาจากความสามารถที่เรียกว่า “ปรับคุณลักษณะทั้งหมดได้สมบูรณ์” ใช่ไหม?

 

ทันใดนั้น พอหันสายตากลับไปที่กุนโจ ที่เปิดปากค้างไว้เหมือนกับไอ้บ้า

เข้าใจความรู้สึกอยู่

แต่ว่า มันไม่ดีนะ

วัวของตัวเอง เป็นสิ่งมีชีวิตพลังโกงที่เหนือกว่าที่จินตนการไว้

 

ขณะถูกดึงดูดด้วยความสามารถที่น่าประหลาดใจที่แม้แต่ไฟก็สามารถกินได้

มิโนโกะข่วนกับพื้นด้วยขาหลังดัง zashu

ให้เห็นอะไรเช่นการสู้ของวัวกระทิง เป็นปฏิกริยาแบบเตรียมที่จะพุ่งไปข้างหน้า

ขาหลังถีบพื้นแล้ว

ในชีวิตนี้ การวิ่งอย่างเร็วของมิโนโกะได้ถูกแสดงให้เห็นเป็นครั้งแรก

พุ่งออกมาตรงๆเหมือนกับลูกปืนใหญ่ที่ถูกยิงออกไป

เพิ่มความเร็วเต็มที่มุ่งหน้าไปหากุนโจ――ที่เป็นเป้าหมาย ดังgun gun gun

 

[อยะ อย่าเข้ามา อย่าเข้ามานะ!]

 

เผชิญหน้ากับพลังที่เพิ่มขึ้น สปีดไม่ต่างกับวัวทั่วๆไป

ถึงแม้อย่างนั้น น้ำหนักของมิโนโกะ แม้จะประเมิณแบบง่ายๆยังไงก็ตามคงจะเกิน800kg

 

[อย่าเข้ามาน้าาาาา oukuguppukpaaaaa!!](TL//ขี้เกียจคิดเสียงแบบโดนอะไรหนักๆชนอะ)

 

ด้วยน้ำหนักรุ่นซุปเปอร์เฮฟวี่เวทเช่นนั้น

อัดกระแทกแบบหยุดไม่อยู่ให้ได้กินแบบเต็มรักเข้าที่พุงกะทิของกุนโจ

สติของกุนโจหยุดอยู่ที่ตรงนั้นส่งเสียงออกมาเหมือนกับจะพ่นเครื่องในออกมาจากปาก

 

แต่ทว่า มันยังไม่จบ

มิโนโกะที่มีกุนโจในสภาพติดอยู่กับหน้าผาก ยังคงวิ่งพุ่งไปต่อเนื่องไม่หยุด

ไม่ใช่วิธีวิ่งแบบชนกระเด็นแบบนิ่มนวล เช่นม้า

แม้ว่าเช่นนั้น สิ่งที่ยืนขวางจะถูกบดขยี้ไปทั้งหมด

มีพลังที่กล้าแกร่งเช่นนั้นอยู่ในแต่ละก้าว

แล้วก็ นั่นมันกระท่อมไม้ซุงที่เป็นจุดหมายก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

เป็นพฤติกรรมที่ไม่ดีไม่ใช่ประตูหน้า

มิโนโกะ พุ่งเข้าไปอัดกระแทกในสภาพนั้นอย่างรุนแรง ที่กำแพงที่ถูกประกอบด้วยท่อนซุงเป็นชั้นๆ

 

[อุ หวา….]

 

ทำให้นึกออกมานิดหน่อย เหตุการณ์ตอนที่ตัวเองตาย

 

gashumpumgutum!!

 

มิโนโกะที่วิ่งเสียงดังอยู่ในกระท่อมพร้อมกับเสียงดังสั่นกึกก้องเหมือนกับการทำลายล้าง

อีกครั้งไม่ได้ใช้ประตูหน้าอีกแล้ว โผล่ออกมาข้างนอกจากผนังที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

มันดูราวกับว่า การทำลายล้างประตูด้านในของWall・Maria

มันตื่นเต้นเช่นเดียวกับคนตัวใหญ่ที่อยู่ในชุดเกราะ

(TL//เล่นมุขนี้เลยหรือ*.* คนดูAOTคงพอเก็ตมุข555)

 

ดังนั้น ในที่สุดก็เบรกแล้ว

ก็เห็นกุนโจที่กลายเป็นเหมือนกับผ้าขี้ริ้วขาดๆที่ดูไม่น่าเห็นอกเห็นใจ

ร่วงลงมาดังตุ๊บ ที่ใต้เท้าของมิโนโกะ

ยังคงมีชีวิตอยู่ กลายเป็นชะโลมไปด้วยเลือดทั่งตัวและกำลังชักกระตุกอยู่ถี่ๆ

อยู่ในสภาพกระดูกหักทั่วทั้งตัวแต่ยังมีลมหายใจของแมลงอยู่

ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจที่จะกิน และก็ไม่ตั้งใจแทงลงไปเป็นการปิดฉาก

มิโนโกะปล่อยกุนโจเอาไว้แล้วเดินกลับมาตรงที่ที่ชั้นอยู่

พร้อมกับหาวออกมาดัง mufu ประมาณว่ามาออกกำลังกายเบาๆหลังอาหาร

 

[ปะ ปีศาจ!]

[ช่วยด้วย อย่าฆ่าข้าเลย!]

 

มีผู้ชายที่ร่างกายยังครบ32อยู่เพียงแค่2คน ที่ส่งเสียงกรีดร้องขึ้นมาอย่างน่าเกลียด

ความกล้าที่จะต่อสู้ดูเหมือนจะไม่มีเหลือแล้ว

ไม่มีการเตรียมง้างคันธนู เข่าทรุดลงไปอยู่ที่ตรงนั้น

ชั้นลูบหัวของมิโนโกะทีนึงแล้วจ้องมองไปที่พวกผู้ชาย

มันเหมือนกับว่า ชั้นแกล้งทำกริยาแบบหลอกๆ

จ้องมองด้วยความตั้งใจแบบจอมมารเลือดเย็นไปที่พวกพ้องที่เหลืออยู่

 

[ชั้นจำทั้งใบหน้าทั้งกลิ่นของพวกแกได้หมดแล้ว

เพียงแค่นี้ แม้จะซ่อนตัวอยู่ที่ไหนก้ตามก็สามารถที่จะหาพบได้

ถ้าไม่อยากถูกกินโดยเจ้านี่ละก็ ห้ามบอกคนอื่นเกี่ยวกับเรื่องราวที่เห็นที่นี่]

 

แม้จะพูดออกมาจากปากแบบชุ่ยๆแต่ว่า พวกผู้ชาย คงจะจินตนาการสภาพตัวเองที่ถูกกัดและเคี้ยวตั้งแต่หัวละมั่ง ใบหน้ากลายเป็นขาวซีดและส่ายหัวอย่ารวดเร็วเลย

ไม่ได้เป็นจิ้งจอกยืมพลังของเสือมาขู่แต่ เป็นซาคิวบัสยืมพลังของวัวมาขู่

 

ทำการปิดปากแล้ว เพราะเข้าใจแล้วว่าความสัมพันธ์ของมนุษย์กับปีศาจไม่ดียิ่งกว่าที่คิด

ไอ้เจ้าพวกนี้ ทันทีที่รู้ว่าชั้นเป็นปีศาจก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือในทันที

เพราะงั้นตัดสินใจแล้ว ชั้นจะซ่อนตัวตน

ต่อหน้ามนุษย์ ไม่เผยเรื่องที่เป็นปีศาจแน่นอน

 

[ถ้าเข้าใจแล้ว พาพวกพ้องไป และจงไปให้พ้นหน้าโดยไวซะ ในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่]

 

พอทิ้งคำพูดเอาไว้แบบไม่รอคำตอบ ผู้ชาย2คนลุกขึ้นมาเหมือนกับถูกฟ้าผ่า

และรีบไปรับผู้ชายที่ถูกเขวี้ยงทิ้งอย่างแรงโดยมิโนโกะและ มีกุนโจอีกคนนึง

หนีเข้าไปภายในป่าแบบกระต่ายที่ตื่นกลัว

เด็กหนุ่มที่หมดสติถูกปล่อยทิ้งเอาไว้อย่างน่าสงสาร

 

[ไอ้เจ้าพวกใจดำ]

 

ผลสุดท้าย เส้นทางที่จะออกจากป่าไม่สามารถถามได้แต่ทว่า

เรื่องนั้นถ้าหากเด็กหนุ่มฟื้นขึ้นมาก็ได้ละมั่ง

นอกจากพวกพ้องในตอนนี้และออร์ค คิดว่าสามารถเข้าใจเรื่องราวได้

 

ว่าแต่ว่า มันอะไรกันนะ

ชั้นได้ประสบกับตาเรื่องที่น่าขยะแขยงถึงขนาดที่จะตายได้เลยแต่ว่า

ผลที่ออกมาเพียงแค่สั่งสอนคนชั่วช้าให้หลาบจำเท่านั้น

ไม่ได้ขนาดที่จะพูดว่า ถ้าจบด้วยดีแล้วละก็ทั้งหมดก็ถือว่าดีไป แต่ว่ารู้สึกไม่ดียิ่งกว่าที่คิด

เช่นบทพูดของชั้นในช่วงสุดท้าย มันไม่ค่อยเท่เลยอะ?

สำหรับชั้นคิดว่าไม่มีอะไรเช่นความใฝ่ฝันที่จะเป็นฮีโร่แต่ว่า

อืม เพราะการการปรามปรามความชั่วอภิบาลคนดีมันรู้สึกดี

 

[ฟุเฮะเฮะ มิโนโกะ ทำได้ดีล่ะ จะให้คำชมเชย]

 

ว่าไปนั่น

พอมีความปิติยินดีอย่างเหลือล้น มิโนโกะที่มองมาแบบนี้ แล้วถอนหายใจออกมาว่า มอออ

ดวงตากลมโตนั้น กำลังบอกว่า “ไม่ใช่มีเรื่องที่จะพูดอื่นๆอยู่อีกงั้นหรือ?”

 

ครับ ใช่แล้ว

ชั้นที่นึกออกแล้วที่ได้การกระทำเรื่องโง่เง่าที่สำเร็จลุล่วงด้วยตนเอง

เผชิญหน้ากับมิโนโกะและยืนตรงแล้วก้มหัวขออภัย

รูปแบบสุดท้ายของการขออภัยคือนี่แหละ ท่าโดเกซะ(คุกเข่ากราบ)

 

[ชั้นมันโง่ครับ ชั้นเอาแต่ทำแบบขอไปทีโดยขาดความรอบครอบ

รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งที่ทำให้เกิดสถานการณ์เช่นนี้ ขออภัยอย่างสุดซึ้งมากจริงๆครับ]

[มอ]

[ไม่ ไม่เกินควรเลยครับ! ของมิโนโกะ

ไม่ ชั้นแหละที่ไม่ฟังคำเตือนรู้สึกขอบคุณมิโนโกะซามะ มีความรับผิดชอบทั้งหมดครับ!]

[มออออออ]

[ใช่เป็นตามนั้นทั้งหมดครับ! ตัวเองที่ไม่มีคุณสมบัติไม่สามารถทำอะไรเลยเลยแม้แต่สิ่งเดียวเอาแต่เพียงสร้างความรำคาญรบกวนความสามารถของมิโนโกะซามะ

คำพูดที่ได้ใจในภายหลังนั้นแม้จะถูกตัดสินโทษโดยประหารชีวิตก็ตามก็ไม่สามารถที่จะบ่นได้ครับ!]

 

มิโนโกะที่เข้าสู่ช่วงเวลาแห่งการเทศน์ ย่อเอวนั่งลงมา

โดยส่วนปลายของหางอยู่ที่หัวของชั้น เคาะดัง pechi pechi

มันไม่ได้เจ็บเลยแต่ว่า ประมาณว่าไม่เหลือข้อแก้ตัว

เพราะต้งแต่1ถึง10ชั้นผิดเองทั้งหมดเพราะงั้น สามารถทำได้เพียงแค่ขอโทษเพียงอย่างเดียว

 

[มออ~อ]

[รู้สึกถึงอันตรายและตระหนักตนเองในฐานะผู้หญิง…...งั้นหรือครับ

แม้จะกล่าวเช่นนั้นออกมาก็ตามแต่ว่า เพราะใช้ชีวิตมาในฐานะผู้ชายเป็นเวลาหลายปีเพราะงั้น

การที่เรียนรู้ในระยะเวลาสั้นๆมัน….อา ค่ะ ขอโทษที่เถียงคะ!

จงกระทำตามอย่างเหมาะสมสินะคะ!? ก็บอกว่าชั้น ไม่มีความเห็นอกเห็นใจจริงๆ!]

 

หลังจากนี้อีกสักระยะนึง จนกว่าจะปรับอารมณ์ของมิโนโกะได้

ชั้นยังคงกราบขอโทษอย่างนอบน้อมต่อไป

อาานี่มัน บางทีอาจะได้ข้อสรุปแล้ว

 

…...ความสัมพันธ์ของเจ้านายกับลูกน้อง




NEKOPOST.NET