[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 98 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.98 - ตอนที่ 98 พลังไฟที่ยิ่งใหญ่ของเอเลเมนต์มาสเตอร์ (2)


ลิลี่ : "โครโน่ โครโน่ ร่าเริงเข้าไว้~"

 

ฟิโอน่า : "ขอโทษด้วยค่ะคุณโครโน่ พอดีฉันเป็นประเภทชอบพูดอย่างที่ใจคิดนะคะ"

 

โครโน่ : "ไม่เป็นไร...เวทของฉันมันธรรมด้าธรรมดาอยู่แล้วนี่..."

 

ฟิโอน่า : "ค่ะ มันก็พูดยากจริง ๆ ว่ามันน่าสนใจนะคะ"

 

หลังจากได้ยินคำตอกย้ำเป็นรอบที่สองของฟิโอน่า ชั้นเลยเลิกคิดถึงมันและเริ่มสร้างกำลังใจให้กับตัวเองซะ

 

อย่างน้อยก็มีลิลี่ที่คอยให้กำลังใจชั้นอยู่อย่างน่ารักตรงนั้นทั้งคนอยู่แล้ว

 

โครโน่ : "เอาละ งั้นต่อไปตาลิลี่สินะ ?"

 

ลิลี่ : "อือ !"

 

เธอขานรับอย่างร่าเริงพร้อมกับหยิบคริสตัลที่มีขนาดเท่าลูกเทนนิสออกมา

 

มันคืออาติเฟค [ควีน・แบรีย์] ที่เป็นแหล่งพลังของเวทมนต์มหาศาล ซึ่งสามารถเปลี่ยนให้ลิลี่กลับสู่ร่างเดิมได้โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพลังของ [การคุ้มครองจากราชินีแฟรี่]

 

ชั้นรู้สึกได้ถึงแสงที่เปล่งประกายแผ่พลังเวทมนต์ออกมา

 

ลิลี่ : "อื้ออ!!"

 

เธอสงเสียงที่น่ารักออกมา ลิลี่ค่อย ๆ กลายร่างพร้อมกับแสงที่ห่อหุ้มร่างของเธอ

 

ลิลี่(ยัน) : "--หุ หุ เอาละ ได้เวลาที่ฉันจะแสดงฝีมือแล้วสินะ"

 

ทันใดนั้นลิลี่ในร่างของสาวงามวัยแรกรุ่นก็ปรากฏให้ยลโฉมยืนอยู่ตรงหน้าของชั้น

 

ชุดวันพีชสีดำที่สร้างจากวัสดุเดียวกับผ้าคลุมของชั้น [อ้อมกอดแห่งมารร้าย บาโฟเม็ท เอ็มเบรซ] มันสามารถเปลี่ยนขนาดให้เข้ากับร่างกายของเธอที่ใหญ่โตขึ้นมาอย่างทันทีได้

 

แถมมันยังเข้ารูปกับขนาดตัวของเธอพอดีอีกด้วย

 

ลิลี่(ยัน) : "อ๊ะ ไม่ต้องสร้างเป้าให้ฉันหรอกนะ เวทมนต์ของฉันไม่ได้ [พื้น ๆ] แบบนายหรอกนะ"

 

โครโน่ : "อะ เฮื้อกกก!!"

 

ขนาดพันธมิตรเพียงหนึ่งเดียวของชั้นคนนี้ก็ยังจะพูดแบบนี้ออกมา !?

 

ลิลี่(ยัน) : "หุ หุ หุ ขอโทษนะจ๊ะ ฉันรู้หรอกน่าว่าเวทมนต์ของโครโน่วิเศษแค่ไหน ใช่ไหมละ ?"

 

ขณะที่กำลังสร้างรอยยิ้มที่เหมือนกับปีศาจขี้แกล้งขึ้นมานั้น เธอก็เข้าตบหัวหยอกล้อชั้นเล่นอย่างสนุกสนาน

 

ไอตบหัวแล้วลูบหลังแบบนี้มันคือะไรกัน ? นี่ลิลี่เป็นพวกนักเลงสาวไปตั้งแต่เมื่อไหรกัน ?

 

โครโน่ : "ชั้นไม่เป็นไรหรอก แสดงเวทออกมาได้เลย"

 

ลิลี่ : "ค่า~"

 

พลังจากขยิบตาอย่างสวยงามให้ชั้น เธอก็หันหลังและเริ่มทำการร่ายเวทมนต์

 

ลิลี่ : “تألق نجوم تحطم يهلك”

 

อย่างที่คิด ชั้นไม่เข้าใจถึงความหมายของมันเลย แต่ชั้นรู้ว่ามันสั้นกว่าปกติจากที่เคยได้ได้ยินมา

 

มีเพียงเวทมนต์ระดับต่ำเท่านั้นที่มีบทร่ายที่สั้น แต่สำหรับลิลี่แล้วนั้นคงไม่ใช้เวทมนต์ระดับต่ำออกมาหรอก

 

ด้วยการย่อบทร่ายเวทมนต์ จุดที่ชั้นเคยตั้งเป้าหมายเอาไว้ก็เกิดวงแหวนเวทมนต์ขนาดใหญ่ขึ้น

 

ฟิโอน่า : "ยอดไปเลย"

 

โครโน่ : "สมกับเป็นลิลี่ น่าทึ่งจริง ๆ "

 

เวทมนต์ของลิลี่ที่แข็งแกร่งที่สุดที่ชั้นเคยเห็นคือเวทเสาลำแสงที่ยิงมาจากฟ้า

 

ตอนนั้นเธอยังอยู่ในร่างของเด็กเท่านั้น มันก็มีพลังพอที่จะทำลายถ้ำกอบลิ้นได้แล้ว แล้วตอนนี้มันจะมีพลังถึงขนาดไหนกันนะ ?

 

วงแหวนเวทในครั้งนี้เองก็มีขนาดใหญ่กว่าทุกครั้งที่ชั้นเคยเห็นซะด้วยสิ

 

ลิลี่ : "--ดาราร่วงโรย"

 

สิ่งที่ถูกยิงออกมานั้นไม่ใช่เสาแสงแต่เป็นมวลสารขนาดมหึมา

 

ใช่แล้ว ตามชื่อของมัน ลูกอุกาบาตขนาดมหึมาที่ส่องแสงเจ้ดสีกำลังร่วงลงมาแล้ว

 

..........

 

ฟิโอน่า : เป็นเวทมนต์ที่น่าทึ่งมากค่ะ สามารถควบคุมพลังเวทระดับนั้นได้ ฉันละอิจฉาคุณลิลี่จริง ๆ นะคะ"

 

ฟิโอน่ากำลังชื่นชมลิลี่ที่อยู่ตรงหน้าหลุมที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางขนาดห้าสิบเมตรที่เกิดดจากฝีมือของลิลี่

 

ต่อหน้าพลังที่เหนือความคาดหมายนั้น ทั้งชั้นและฟิโอน่าเองก็ตกอยู่ในสภาพจิตใจเดียวกัน

 

แบบนี้สินะ เวทมนต์ของจริงสามารถมีพลังทำลายล้างได้ขนาดนี้สินะ ต่อหน้าของแบบนี้แล้ว ทักษะลูกปืนเวทมนต์ของชั้นมันไม่ใช้ของพื้น ๆ หรอก แต่มันไม่สมควรมีอยู่เลยต่างหากละ !!

 

ลิลี่ : "หุ หุ หุ ขอบคุณ ขอบคุณ แต่ถึงแม้ว่ามันจะทรงพลัง แต่มันก็ช้า ถ้าหากศตรูมีความรวดเร็วและไวพอ มันก็หลบได้ง่าย ๆ เลย ไม่เหมือนเวทมนต์ของโครโน่ที่สามารถพิชิตศตรูได้โดยไม่ต้องสูญเสียพลังไปอย่างไร้ค่า และมันก็มีพลังที่ใช้ฆ่าศตรูได้เหมือนกัน"

 

ฟิโอน่า : "ใช่แล้วค่ะ ถ้าต้องเจอศตรูเท่า ๆ กัน เวทมนต์ของคุณโครโน่ก็สามารถปิดงานได้โดยไม่ต้องเปลืองพลังมาก ในขณะที่ของคุณลิลี่ต้องใช้พลังไปมากกว่า ใช่ไหมคะ ?"

 

ลิลี่ : "ปกติก็แทบไม่ได้ใช้อยู่แล้ว ฉันจะใช้ก็ต่อเมื่อมั่นใจว่าโดยศตรูแน่นอนนะ"

 

พวกเธอสองคน ขอบคุณมากเลยะที่พยายามจะช่วยชั้นคนนี้

 

โครโน่ : "แต่ว่านะ จอมเวทปกติทั่วไปไม่ได้มีพลังมากขนาดนี้กันใช่ไหม ?"

 

ลิลี่ : "ใช่แล้ว ถ้าเป็นฉันตอนนี้ก็คงเทียบเท่าแรงค์ห้าละนะ"

 

ฟิโอน่า : "แม้แต่ในกองทัพของครูเสดเดอร์ก็มีไม่กี่คนที่ทำได้ถึงระดับนี้ ฉันคิดว่างั้นค่ะ"

 

โครโน่ : "อย่างที่คาดหวังไว้ ลิลี่เธอมีทักษะที่สุดยอด แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาแค่สามสิบนาที แต่เธอคือเสาหลักที่จะคอยปกป้องพวกเราจริง ๆ "

 

ลิลี่ : หุ หุ หุ ใช่แล้ว ชมอีก ชมฉันอีกเยอะ ๆ เลย !"

 

เธอเข้ามาใลก้ชิดตัวชั้นเหมือนกับตอนที่อยู่ในร่างของเด็ก แต่พอมาอยู่ในร่างเดิมที่เป็นวัยรุ่นสาวแล้ว มันก็อดที่จะเขินไม่ได้ อ้า เธอน่ารักมากเลยละ !

 

ฟิโอน่า : "งั้นก็ตาฉันเป็นคนสุดท้ายแล้วสินะคะ"

 

โครโน่ : "อ๊ะ อือ ใส่พลังที่มี [ทั้งหมด] เลย"

 

ตอนนี้อารมณ์ของชั้นกำลังผ่อนคลายสุด ๆ ไปเลยในขณะที่กำลังลูบหัวของลิลี่ที่อยู่นี้

 

ฟิโอน่า : "ค่ะ ได้ตามที่ขอ ฉันเองก็กะจะให้พวกคุณทั้งสองได้เห็นพลังเต็มกำลังของฉันเมื่อมีเวลาร่ายเวทมนต์ทั้งบทให้ดูอยู่เหมือนกันค่ะ"

 

เพราะฟิโอน่าไม่สามารถควบคุมพลังของตัวเองได้เก่ง เลยทำให้ปล่อยพลังโจมตีออกมาเป็นวงกว้างถูกพวกเดียวกันเสมอ ทำให้ไม่มีใครยินดีที่จะรับเธอเข้าปาร์ตี้เลย

 

ดังนั้นชั้นจึงบอกให้ใช้พลังสูงสุดที่มีออกมา แล้วเดียวพวกชั้นจะยอมรับในตัวตนของพลังนั้นเพื่อที่จะให้เธอเป็นส่วนหนึ่งของปาร์ตี้อย่างแท้จริงนั่นเอง

 

โครโน่ : "อือ  ใช้เวทที่รุนแรงที่สุดมาได้เลย"

 

ฟิโอน่า : "ค่ะ ถ้างั้นละก็ --"

 

เธอถือคฑา [ไอซุส-รูน] ขึ้นมาที่เหนือศรีษะและเริ่มทำการร่ายเวทออกมา

 

......

 

ในขณะเดียวกัน ณ ที่หมู่บ้านอาลซัส เหล่านักผจญภัยที่กำลังทำงานกันอยู่นั้น ก็ต้องหยุดกิจของตนเองลง

 

เสียงระเบิดได้ดังกัมปนาถสนั่นหวันไหว ภูเขาเพลิงได้พวยพุ่งปรากฏขึ้นพร้อมกับกลุ่มของควันสีดำขนาดใหญ่ที่ปกคลุมไปทั่วทั้งนภา

 

แวลคัน : "นั่นมันบ้าอะไรวะ ?"

 

อิรีน่า : "ไม่ใช่ว่าพวกโครโน่อยู่ตรงนั้นกันหรอกหรือ ?"

 

แม้แต่แวลคันกับอิรีน่าที่อยู่ในแรงค์สูงก็ยังไม่อาจเข้าใจในสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาได้

 

แวลคัน : "หรือว่าพวกมันทดลองใช้เวทประสานกัน ?"

 

อิรีน่า : "อยากจะคิดแบบนั้นอยู่นะ แต่ว่า..."

 

สถานที่แห่งนั้นมันห่างออกไปถึงหนึ่งกิโลเมตรได้ แม้จะห่างไกลแบบนี้ แต่พวกเขาก็ยังคงเห็นผลของเวทมนต์ได้ พอมาคิดแบบนี้แล้วพวกนักผจญภัยที่อยู่ในหมู่บ้าน ต่างก็อดที่จะสั่นกลัว มิ ได้

 

อิรีน่า : "...พลังนั้น จะรุนแรงเกินไปแล้ว"

 

ควันสีดำนั้นยังคงพวยพุ่งขึ้นไปสู่ท้องฟ้าอย่างไม่หยุดยั้ง

 

สิ่งที่จะทำให้เกิดควันหนาทึบแบบนั้นได้ ก็มีเพียงแค่ไฟป่าเท่านั้น แต่หากมันเกิดขึ้นจากเวทมนต์แล้วละก็...

 

และแล้วภาพตรงหน้านี้ ก็ได้ฝั่งลึกลงไปเป็นความกลัวอยู่ในจิตใจของพวกเขาไปซะแล้ว

 

อิริน่า : "เปลวเพลิง หรือว่าจะเป็นเวทของแม่มดจอมตะกละคนนั้น ?"

 

แวลคัน : "เหมือนจะเคยเห็นแบบนั้นที่หมู่บ้านอิรุสครั้งหนึ่งนี่ นั่นไม่ใช่พลังทั้งหมดของเธอหรือเนี่ย"

 

อิริน่า : "โครโน่กับแฟรี่ก็ประสานงานกันโจมตีแปลก ๆ ออกมาได้ แถมตอนนี้ยังมีแม่มดที่พลังสูงขนาดนี้อีก มันจะเก่งเกินไปแล้วมั้งเนี่ยปาร์ตี้นั้นนะ ? "

 

.............

 

ตอนนี้ไม่เหลือร่องรอยใด ๆ ที่เกิดจากฝีมือของลิลี่ก่อนหน้านี้เหลืออยู่ต่อไปอีกแล้ว

 

นั้นเพราะว่าพื้นที่ตรงหน้าชั้นได้มีหลุมขนาดใหญ่กว่า 100 เมตรมาแทนที่เอาไว้ซะแล้วยังไงละ

 

ลิลี่ : "...โครโน่ ปลอดภัยอยู่ใช่ไหม ?"

 

โครโน่ : "...ยังอยู่ดี"

 

ลิลี่ได้เข้ามาปกป้องตัวชั้นเอาไว้ด้วย [เกราะแฟรี่・โอราเคิลชีล] ของเธอ

 

โครโน่ : "ขอบคุณมากที่ช่วยปกป้องชั้นเอาไว้นะ"

 

ลิลี่ : "ขอแค่ปลอดภัยก็พอแล้วละ"

 

ในตอนที่ฟิโอน่าใช้ [เวทที่แข็งแกร่งที่สุด] ออกมา ลิลี่ก็พุ่งเข้ามาปกป้องชั้นเอาไว้ทันที

 

ถึงจุดที่เธอร่ายลงมาจะห่างออกไปข้างหน้าถึงร้อยเมตร แต่ด้วยแรงระเบิดที่กระจายออกมานั้น ทำให้เธอต้องเข้ามาปกป้องชั้นเอาไว้

 

แน่นอนว่าคนร่ายเองก็อยู่ในขอบเขตของการปกป้องนี้โดยอยู่ตรงหน้าของพวกชั้นอีกทีเหมือนกัน

 

นี่ถ้าหากพวกเราทั้งหมดอยู่ในระยะของเวทมนต์แล้วละก็ --- อ้า ไม่ ไม่ อย่าไปคิดถึงเลยดีกว่า

 

ฟิโอน่า : "...เป็นยังไงบ้างคะ ?"

 

และคนร้ายที่สร้างความพินาศขนาดใหญ่นั้น ฟิโอน่า เธอคนนี้กำลังกลับหลังหันมาหาพวกชั้นราวกับว่าไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นมาเลย

 

เป็นยังไงงั้นหรือ ? มันก็แน่นอนอยู่แล้วสิว่า

 

โครโน่ : "สุดยอด ! ฟิโอน่า ด้วยสิ่งนี้ พวกเราต้องชนะพวกครูเสดเดอร์แน่ ฮ่า-ฮ่า-ฮ่า-ฮ่า !!!"

 

ใช่แล้ว ไม่มีคำพูดอื่นใดอีก มันสุดยอดมาก เป็นพลังที่เหนือกว่าที่คาดการณ์เอาไว้แต่แรกซะอีก

 

เพียงแค่คนเดียวก็สร้างพลังระดับนี้ได้แล้ว เธอคือสุดยอดจอมเวทแน่นอน

 

ไอพวกโง่สาธารณะรัฐยอมให้ธอคนนี้หลุดมือมาได้ยังไงกันนะ ?

 

อ้าช่างมันเหอะ คงต้องขอบคุณที่พวกเรามาเจอฟิโอน่าก่อนในช่วงเวลาแบบนี้ซะแล้ว

 

โครโน่ : "ดีใจจริง ๆ ที่ได้ฟิโอน่ามาเข้าร่วมเป็นสมาชิกแบบนี้ ชั้นยอมให้เธอปล่อยพลังได้เต็มที่เลยละ"

 

ชั้นไปยืนตรงหน้าของเธอ และบอกให้เธอได้ยินอย่างชัดเจนถึงการยอมรับของพวกชั้น

 

ฟิโอน่า : "เข้าใจแล้ว....ฉันจะพยายามเต็มที่เลยค่ะ"

 

ฟิโอน่าได้ซ่อนอารมณ์ของตัวเองอยู่ภายใต้หมดทรงแหลมที่กำลังปิดบังเอาไว้

 

แต่ว่าน้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยมีพลังยังไงก็ไม่รู้สิ

 

โครโน่ : "เออ เธอไหวหรือเปล่า ?"

 

ฟิโอน่า : "ขอโทษด้วยนะคะ พอใช้เวทนี้แล้วมัน---"

 

เธอล้มลงมาซบที่หน้าอกของชั้นทันที

 

ฟิโอน่า : "---ฉันจะขยับตัวไม่ได้เลยค่ะ เพราะมันไม่มีแรงเหลือแล้วค่ะ"

 

คงเหมือนกับตอนที่ชั้นไปแก้แค้นที่หมู่บ้านอิรุสตอนนั้นสินะ

 

ครั้งนั้นสู้กับพวกครูเสดเดอร์จำนวนมาก แล้วสุดท้ายก็ถูกช่วยเอาไว้โดยฟิโอน่าในที่สุด

 

พอมาคิดถึงความหลังที่เธอช่วยเอาไว้ตอนนั้นแล้ว ชั้นก็เลยจับแขนของเธอมาโอบไหลเอาไว้

 

โครโน่ : "เข้าใจแล้ว เดียวจะช่วยเอง"

 

เมกุมิน ฟิโอน่า : "ค่ะ ยินดีเป็นอย่างยิ่งค่ะ"

 

ถึงจะน่าอายไปนิด แต่ว่าชั้นก็ขออนุญาติไปก่อนแล้วนะ

 

โครโน่ : "ว่าแต่ ถ้าเธอล้มทุกครั้งที่ใช้ งั้นเธอก็ควรจะคิดให้ดีก่อนที่จะใช้มันละนะ"

 

ฟิโอน่า : "ได้ค่ะ ฝากโครโน่เป็นคนจัดการด้วยนะคะ"

 

โครโน่ : "ได้เลย ชั้นจะเป็นคนกำหนดให้เอง"

 

ในขณะที่ชั้นกำลังคิดถึงรูปแบบการต่อสู้กับพวกครูเสดเดอร์อยู่นั้น ฟิโอน่าก็กำลังอยู่บนอ้อมแขนของชั้นแล้ว

 

เธออยู่ในท่าที่เรียกว่า [อุ้มเจ้าหญิง]

 

ฟิโอน่า : "วะ ว้ายย !? คะ คุณโครโน่ ค่ะ ทะ ท่านี้มัน --"

 

โครโน่ : "เธอขยับตัวไม่ได้นี่ใช่ไหม ? ชั้นจะอุ้มเธอแบบนี้ไปจนถึงหมู่บ้านเอง ไม่ต้องห่วงหรอก"

 

ฟิโอน่า : "ไม่ใช่ ปัญหามันไม่ได้อยู่ตรงนั้นซะหน่อยนะคะ..."

 

ฟิโอน่าหยิบหมวกของเธอมาซ่อนใบหน้าเอาไว้จดมิด

 

อ๊ะ หรือว่าเธอจะคิดว่า [อย่ามาจับร่างกายของผู้หญิงแบบนี้สิ !?]  อะไรแบบนั้นสินะ.... แต่ชั้นทำด้วยจุดประสงค์ที่ดีนะ หรือว่าชั้นจะทำมากเกินไปหน่อยนะ ?

 

โครโน่ : "จะให้วางลงไหม ?"

 

ฟิโอน่า : "เปล่าไม่ใช่แบบนั้น... ไม่ต้องค่ะ ได้โปรดรีบพาฉันไปที่หมู่บ้านด้วยค่ะ"

 

โครโน่ : "โอ้ วางใจชั้นได้เลย !"

 

ในขณะที่ชั้นคิดแบบนั้น ชั้นก็รู้สึกถึงแรงกระแทกเล็ก ๆ เกิดขึ้นที่แผ่นหลังของตัวชั้นเอง

 

ลิลี่ : "โครโน่ ฉันก็ขยับไม่ไหวเหมือนกัน ฝากด้วยนะ"

 

โครโน่ : "ละ ลีลี่ เธอก็ด้วย ?"

 

ชั้นหันหลังไปหาเธอ

 

ลิลี่ : "แบกฉันด้วยคนสิ"

 

ลิลี่ส่งยิ้มให้กับชั้นเหมือนทุกครั้ง

 

แต่ดวงตาของเธอนั้นกลับน่ากลัวกว่าทุกครั้งเลยละ

 

โครโน่ : "เออ คือ ลิลี่ ไม่ใช่ว่าพลังของเธอนั้นยัง--"

 

ลิลี่ : "ฉันเหนื่อยแล้ว ความเมื่อยล้ากำลังโจมตีฉันอยู่ ช่วยพาฉันไปด้วยคนสิ อุ้มฉันที ทำกับฟิโอน่าคนเดียว มันไม่แฟร์เลยนะ"

 

โครโน่ : "...ได้"

 

ชั้นคิดว่าคงไม่มีทางปฎิเสธคำขอนี้ได้

 

ท้ายที่สุด ชั้นก็เป็นคนที่ต้องทำงานหนักที่สุด โดยการเดินกลับหมู่บ้านอาลซํสในระยะทางหนึ่งกิโลเมตรพร้อมกับอุ้มผู้หญิงมาด้วยสองคนคือ ลิลี่กับฟิโอน่า

 

และโดยไม่ต้องมีคำพูดใด ๆ มากมาย พวกนักผจญภัยทุกคนที่รอชั้นกลับมานั้น ต่างก็ส่งสายตาอันแสนอบอุ่นมาให้อย่างพร้อมเพรียงกันเลยทีเดียว

 



NEKOPOST.NET