[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 96 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.96 - ตอนที่ 96 แผนการ MPK


ณ วันที่ 26 ของเดือนตะวันใหม่ กองทัพที่นำโดยโนรุสในที่สุดก็สามารถเข้ายึดหมู่บ้านควอลได้สำเร็จ

 

แต่ที่นั้นก็ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยเหมอืนหมู่บ้านอิรุสเช่นกัน

 

เป็นที่แน่นอนแล้วว่าแผนการของโครโน่ทำให้พวกเขาเริ่มลำบากกับการจัดหาสิ่งอุปโภคบริโภคแล้ว

 

ในเมื่อไม่มีแม้แต่เงาของสิงมีชีวิตหลงเหลืออยู่ในควอล โนรุสก็ไม่เหลือทางเลือกอื่น นอกจากหยุดทัพและรอเสบียงเสริมที่กำลังจะตามมาทีหลังนี้

 

และเขาก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่า มันคงจะเป็นแบบนี้ต่อไปจนถึงหมู่บ้านอาลซัสแน่นอน

 

ไม่มีพวกปีศาจเหลืออยู่ในบริเวณโดยรอบนี้เลยแม้แต่คนเดียว ตัวเขาตอนนี้เริ่มจะทำใจแล้วว่าคงจะไปจับเจ้าพวกนั้นได้ที่ภูเขากาลาฮอลซึ่งเป็นเส้นแบ่งแนวระหว่างประเทศไดดารอสกับปาด้า

 

และหมู่บ้านสุดท้ายที่ติดกับเส้นชายแดนนั้นก็คือหมู่บ้านอาลซัส

 

ระหว่างหมู่บ้านกับสปาด้าถือว่าห่างไกลกันพอสมควร ต่อให้พวกมันรีบร้อนอพยบหนีมากแค่ไหน ด้วยสภาพภูมิประเทศ พวกมันก็คงไม่น่าจะเดินทางไปได้ไกลเท่าไหรนัก

 

แม้ว่าพวกมันจะล่วงหน้าไปก่อนหนึ่งอาทิตย์ เขาก็ยังคิดว่าไล่ตามทันอยู่ถ้าจำเป็นจริง ๆ ก็ใช้กองทหารม้าก็ได้ ดังนั้นเขาจึงไม่กังวลใจเท่าไหรนัก และค่อย ๆ เคลื่อนทัพต่อไปอย่างปกติ

 

แต่ว่าในวันที่ 27 ของเดือนตะวันใหม่ พอพวกเขามาถึงหมู่บ้านเฮจต์ ที่นี่ก็ไม่มีอะไรเหลือเช่นกัน นั่นทำให้โนรุสเริ่มกังวลใจ แต่เขาไม่ได้กังวลใจเพราะหาเสบียงไม่ได้ แต่มันเป็นลางสังหรบางอย่างที่เขารู้สึก เป็นความรู้สึกที่ไม่ดีเอามาก ๆ

 

และในเวลาต่อมาไม่นานนัก ลางสังหรนั้นก็เป็นจริงขึ้นมา

 

.........

 

ทหาร : "โอ้ ยังมีโกดังเหลือรอดอยู่ด้วยครับผม !"

 

ทหารนายหนึ่งตะโกนด้วยเสียงอันดังเพื่อแจ้งไปยังทุก ๆ คนว่าเขาพบโกดังเก็บของที่รอดจากการทำลายไปได้อยู่

 

ทหาร(2) : "ถ้าเป็นอาหารก็คงจะดีไม่น้อยเลยน้า"

 

ทหาร : "ไม่หรอก น่าจะเป็นของมีค่ามากกว่ามั้ง"

 

ทหาร(2) : "ไอโง่ ที่บ้านนอกแบบนี้ไม่มีของมีค่าแบบนั้นหรอก"

 

หัวหน้าหน่วย : "โอ้ย ไอพวกงี่เง่าหยุดคุยแล้วรีบทำงานกันได้เดี่ยวนี้ !"

 

""รับทราบครับ""

 

ด้วยคำสั่งของผู้บังคับบัญชาการ ทหารทั้งหลายก็เริ่มขยับตัวไปที่ประตูของโกดังนั้น

 

พวกเขาพบว่ามันไม่ได้ลงกลอนเอาไว้ มันเปิดออกได้อย่างง่ายดายทีเดียว

 

ทหาร : "โอ้ย กลิ่นนี่มัน --"

 

ทหารที่นำหน้าเข้าไปข้างในก่อนนั้น ทันทีที่เขารู้ว่ามันเป็นกลิ่นของพวกสัตว์อสูร เสียงของเขาก็ถูกทำให้หายไปก่อนซะแล้ว นั่นก็เพราะ

 

ทหาร : "--เอ้ ?"

 

พอเขารู้ตัวอีกที ที่ช่องท้องของเขาได้ถูกหอกแทงทะลุไปแล้ว เสียงร้องโหยหวนแสนเจ็บปวดของเขาได้ดังขึ้น

 

ร่างของเขาล้มลง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องนั้น ได้มีประกายแสงจากดาบจำนวนมากพุ่งเข้ามารุมทึ้งฉีกร่างของเขาออกเป็นชิ้น ๆ จนเสียงของเขาเงียบลงในที่สุด

 

ทหาร(2) : "โฮ้ยย! มีอะไรอยู่ข้างในอย่างงั้นหรือ !?!"

 

ทหาร(3) : "อะไร !? เกิดอะไรขึ้นงั้นเรอะ !?! "

 

ทหาร(4) : "เชี่ยย พวกเราระวังตัวด้วย มันมี---"

 

พวกเขาที่เหลืออยู่ไม่อาจรู้ได้เลยว่ามีอะไรฆ่าพวกทหารที่เข้าไปข้างในนั้น

 

หัวหน้าหน่วย : "ออกมาก่อน !!"

 

ด้วยการใหสัญญาณดาบชี้ไปที่ศตรูที่ยังมองไม่เห็นนั้น พวกทหารก็พร้อมใจกันวิ่งหนีออกมาข้างนอกกัน

 

ทหาร(2) : "อ้ากก !! เจ็บ เจ็บบ!!"

 

ทหาร(3) : "รอก่อนอย่าทิ้งกันสิ ขา ขาของชั้นมัน---"

 

ทหารทั้งสองคนที่ขาขาดจนเลือดไหลเป็นทางนั้น มีคนหนึ่งถูกช่วยเอาไว้โดยเพื่อนทหารคนอื่น ๆ แต่อีกคนหนึ่งผู้โชคร้าน เขาไม่อาจถูกช่วยเอาไว้ได้ทันการ และถูกบางสิ่งลากกลับเข้าไปในความมืดนั้นอีกครั้ง

 

เพราะทหารสองคนนี้ที่ไม่สนใจคำสั่ง สุดท้ายทั้งสองคนเลยจบลงด้วยการบาดเจ็บหนักอยู่ข้างในนั้นแทน

 

ทหาร : "เชี่ย ! นี่มันบ้าอะไรกัน !!"

 

ทหารที่อยู่ข้างนอกต่างก็หยิบธนูของตนขึ้นมาเล็งไปที่ประตูกัน

 

ส่วนทหารที่อยู่รอบ ๆ ก็เริ่มรับรู้ถึงสถานการณ์ที่ผิดปกติและเข้ามารวมตัวกันแล้ว

 

พวกเขาต่างเตรียมอาวุธอยู่ในมือพร้อมที่จะสู้กับเจ้าสิ่งที่ยังมองไม่เห็นอยู่ข้างในนั้น

 

หัวหน้าหน่วย : "มันออกมาแล้ว !"

 

พร้อมกับเสียงนั้น บางสิ่งที่มีรูปร่างคล้ายลิงก็กระโดดออกมาจากข้างในนั้น

 

หัวหน้าหน่วย : "ยิง !!"

 

ในตอนที่พวกเขารู้ถึงร่างของศตรูที่ปรากฏออกมา พวกเขาก็เริ่มโจมตีไปที่ประตูทันที

 

ทหาร : "พวกมันคือก็อบลิ้น !!"

 

สิ่งที่ถูกลูกธนูยิงใส่ตอนที่กระโดดออกมานั้นได้ถูกตะโกนออกมาให้รับรู้กันถ้วนหน้า

 

ทหาร : "เชี่ย ! ลอบจูโจม เป็นการลอบจูโจมของพวกปีศาจ !? "

 

ทหาร : "พวกมันยังซ่อนอยู่ข้างในอีกเพียบเลย !"

 

ก็อบลิ้นพวกนี้ใส่ชุดขาด ๆ และถือหอกทำมือ ดาบที่ผุกร่อนขึ้นสนิม และตะบองที่ทำจากกระดูกสัตว์

 

พวกมันไม่ใช่พวกเดียวกับปีศาจที่อาศัยอยู่ตามหมู่บ้าน พวกมันก็แค่ก็อบลิ้นป่าที่ใช้ชีวิตเหมือนกับพวกมอนสเตอร์ทั่วไปเท่านั้น

 

ทำไมพวกมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้กันนะ ? พวกทหารที่ทั้งหลายต่างสงสัยถึงสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่คาดฝัน แต่ด้วยความที่ไม่มีเวลาจะมาวิเคราะห์

 

หัวหน้าหน่วย : "พวกเราจะทำการกวาดล้างพวกก็อบลิ้นเดียวนี้ ทุกคนลุย !!"

 

ด้วยการนำของหัวหน้าหน่วยที่ถือหอกยาวแล้วบุกเข้าไปกลางดงของก็อบลิ้น ทหารคนอื่น ๆ ก็ตะโกนกู่ก้องและวิ่งตามเขาเข้าไปต่อสู้กับพวกมันด้วยเช่นกัน

 

.............

 

ในหมู่บ้านเฮจต์ตอนนี้ได้เกิดการต่อสู้กับมอนสเตอร์ตามจุดต่าง ๆ มากมาย รวมถึงบนถนนสายหลักด้วย

 

ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องที่โนรุสคาดการไม่ถึง

 

หลังจากที่ได้ยินเสียงร้องของมอนสเตอร์และเสียงต่อสู้ของทหาร เขาก็เข้าใจถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้ก่อนที่จะมีรายงานส่งมาถึงเขาซะอีก

 

โนรุส : "พวกปีศาจลอบจูโจมงั้นหรือ ?"

 

ทหารส่งสาร : "พวกมันส่งมาแต่มอนสเตอร์ป่าครับ ไม่มีร่องรอยของชาวบ้านเลยครับ"

 

พวกเขาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ทำไมถึงมาปรากฏตัวในหมู่บ้านได้ แต่โนรุสก็รู้ดีว่าตอนนี้ควรที่จะต้องลงมือทำอะไรก่อน

 

โนรุส : "ส่งทหารกระจายไปทุกภาคส่วนซะ ส่วนเรื่องการดูแลคนเจ็บให้เป็นหน้าที่ของเธอ ซิสเตอร์ซิลเวีย"

 

ซิลเวีย : "รับทราบค่ะ แล้วนายกะจะทำอะไรงั้นหรือ ?"

 

โนรุส : "ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่น่าถามเลยนะ"

 

โนรุสปีนขึ้นม้าของเขาและหยิบกระบองแบบตะวันตกขึ้นมาวางไว้ที่บนบ่าของเขา

 

โนรุส : "ศตรูของพระเจ้ามาปรากฏตรงหน้าแล้ว มันเป็นหน้าที่ของพวกเรา [พรีส] ที่จะกวาดล้างพวกมันนี่ ใช่ไหมละ !"

 

ตอนนี้แนวต่อสู้ของพลหอกกำลังประจันหน้ากับฝูงของก็อบลิ้นที่กำลังจ้องซึ่งกันและกันอยู่

 

ซิลเวีย : "เข้าใจแล้ว งั้นขอให้เทพเจ้าแห่งสงครามจงมอบชัยมาให้แก่หัวหน้าพรีสโนรุสด้วยเถิด"

 

ขณะที่ซิลเวียกำลังอวยพรให้แก่เขานั้น โนรุสก็หยิบตะบองที่ใหญ่กว่าอันเดิมขึ้นมาถือด้วยมือข้างเดียว จากนั้นก็กระโดดข้ามไปอยู่ยังแนวหน้าของพวกทหารเหล่านั้น

 

ทหาร : "โอ้ ท่านพรีสนี่น่า !"

 

พอได้เห็นผู้บังคับบัญชาขึ้นไปที่แนวหน้า พวกทหารก็ยิ่งมีกำลังใจฮึกเฮิมมากขึ้น

 

และนี่เป็นครั้งแรกของเขาที่จะได้แสดงพลังในทวีปแพนโดร่าต่อหน้าศตรูของเขาให้เป็นที่ประจักษ์แล้ว

 

โนรุส : "เข้ามาซะเจ้าพวกปีศาจ เราโนรุสผู้นี้จะเป็นคนลงทัณฑ์พวกแกที่บังอาจอาศัยอยู่ในแผ่นดินของพระเจ้าเอง"

 

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกมันเข้าใจในคำพูดเหล่านั้นหรืออย่างไร ฝูงก็อบบิ้นได้แสดงจิตสังหารไปอย่างชายร่างยักษ์ของโนรุสที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกมัน

 

ก็อบต่างควงอาวุธชูขึ้นฟ้าแล้วบุกเข้าไปหาโนรุส

 

??? : “سحق سحق الصخور صخرة كبيرة بيرس – [ปฐภีคลั่ง・เทล่า・โอเวอร์・บลาส !!]”

 

ในตอนที่เขาจะเหวี่ยงกระบองลงไปทุบหัวพวกมัน แผ่นดินก็ได้ยกตัวขึ้นมาซะก่อน

 

หน้าผาหินสูงชันที่พุ่งสูงชะลูดขึ้นไปยังสวรรค์ได้ปรากฏต่อสายตาของกองทัพ

 

และเมื่อแผ่นดินที่ยกตัวนั้นจางหายไป พวกก็อบลินต่างก็บาดเจ็บกันเป็นจำนวนมาก

 

จะมีก็แค่พวกก็อบลิ้นที่หลุดอยู่นอกรัศมีโจมตีเท่านั้นที่ยังรอดอยู่ แต่พวกมันก็ไม่กล้าเข้ามาบุกโนรุสเหมือนอย่างเมื่อกี้แล้ว

 

ตอนนี้ถ้าหากเขาออกคำสั่งละก็ น่าจะทัลายฝูงก็อบลิ้นลงได้อย่างง่ายดายแน่นอน แต่ว่า

 

โนรุส : "ฮึ ดูเหมือนจะมีพวกตัวเก่งปนอยู่ด้วยสินะ"

 

ที่ข้างหลังของแนวเสาหินนั้น เขาเห็นก็อบลิ้นตัวหนึ่งสวมใส่เสื้อผ้าขนสัตว์เป็นชุดคลุมตัวและถือคฑากระดูกเอาไว้ พอเห็นแบบนั้นแล้วโนรุสจึงหยุดออกคำสั่งโจมตีทันที

 

โนรุส : "(เป็นพวกใช้เวทมนต์ได้งั้นหรือ ? คงต้องกำจัดมันก่อน เราไม่ต้องการให้มีทหารมาบาดเจ็บไร้สาระแบบนี้หรอกนะ)"

 

เจ้าตัวที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้านั้นมีลูกน้องรายรอบอยู่ และครึ่งหนึ่งของพวกนั้นก็ใช้ธนูเป็นอาวุธ พวกมันกำลังเล็งธนูเหล่านั้นมาที่กองทัพของครูเสดเดอร์อยู่

 

หัวหน้าก็อบลิน : “ثلاثاء نار متقدة عصا الشعلةっ!”

 

ถึงเสียงของมันจะฟังดูหนาทึบจนฟังยาก แต่นั่นต้องเป็นการร่ายเวทมนต์แน่นอน ลูกบอลไฟค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นมาที่ปลายคฑาของมัน

 

หัวหน้าก็อบลิน : “سبيرز بيرسっ!!”

 

พอมันร่ายเสร็จ ลูกบอลสีแดงที่ร้อนแรงขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 30 เซนติเมตรก็ถูกยิงออกมา

 

พร้อมกับเหล่าลูกน้องที่ยิงธนูออกมาในช่วงเวลาเดียวกัน

 

โนรุส : “ منع صخرة حجر كبير جدار لحماية— [โล่ดิน・เทล่า・ชิลด์]!!”

 

การโจมตีของพวกมันถูกหยุดเอาไว้ด้วยเวทมนต์ป้องกันของโนรุส

 

กำแพงหินหนาได้ปรากฏขึ้นมาล้อมพวกเขาเพื่อป้องกันบอลไฟและลูกธนูเหล่านั้นเอาไว้

 

*บรู้มมม!!!"

 

เสียงระเบิดได้ดังสนั่นขึ้น กำแพงหินสั่นไหวเล็กน้อย แต่มันก็ไม่ได้รับบาดแผลใด ๆ เลย

 

โนรุส : "ฮ่าาา !! [ระเบิดปฐภี・เทล่า・บลาส !!]"

 

ด้วยเสียงคำรามอันดังก้อง เขาสามารถใช้เวทโจมตีวงกว้างได้โดยไม่ต้องร่ายเลยสักนิดเดียว

 

โนรุสเหวียงตะบองไปที่ผนังหินมันแตกกระจายออกมาเป็นลูกหินขนาดเท่าหัวคนจำนวนมาก และพุ่งเข้าหาพวกก็อบลิ้นราวกับลูกปืนใหญ่

 

ใช้เป็นทั้งโล่และเปลี่ยนมันเป็นการโจมตี สิ่งนี้คือรูปแบบการโจมตีหนึ่งที่โนรุสถนัด และสามารถใช้งานได้เพียงแค่การร่ายบทเดียวเท่านั้น

 

กระสุนหินได้พุ่งเข้าไปหาพวกมันด้วยความเร็วที่บ้าคลั่ง

 

พร้อมกับเสียง *แผละ* ร่างเล็ก ๆ ของพวกก็อบลิ้นก็ถูกบดขยี้ลงและกรีดร้องไปด้วยเสียงแห่งความตาย

 

โนรุส : "ทั้งหมด โจมตี !!"

 

โนรุสได้ออกคำสั่งโจมตีในที่สุด

 

และพวกฝูงก็อบลินที่มาเจอกองทัพหลักอย่างโนรุสก็ถูกกำจัดจนหมดภายในเวลาเพียงแค่สิบนาทีเท่านั้น

 

................

 

ก่อนช่วงเวลาค่ำเล็กน้อย ในที่สุดการเข้ายึกหมู่บ้านเฮจต์ก็ได้สำเร็จลุล่วง พวกมอนสเตอร์ที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเองก็ถุกกวาดล้างไปหมดแล้วเช่นกัน

 

หลังจากเรื่องราวสงบลง โนรุสก็ไปตรวจสอบภายในโกดัง เขาได้พบกับสาเหตุของเหล่ามอนสเตอร์ที่มาปรากฏอยู่ในหมู่บ้านตรงนี้อยู่ข้างในนั้น

 

โนรุส : "ฮืม นี่มัน...."

 

ภายในนั้นมีกรงเหล็กที่ทนทานตั้งเอาไว้อยู่

 

ภายในมีศพของก็อบลินเด็กถูกจับขังเอาไว้

 

พวกมันคงจะถูกฆ่าจากหน่วยที่เข้ามาสำรวจก่อนหน้านี้ เพราะบนร่างของพวกมันมีลูกธนูของกองทัพครูเสดเดอร์จำนวนมากปักคาเอาไว้อยู่

 

โนรุสหรี่ตาลงเพราะสิ่งที่เห็นตรงหน้า พร้อมกับฟังรายงานจากทหารนายหนึ่งที่อยู่ตรงนั้น

 

ทหาร : "พวกเราพบของแบบนี้อยู่ทั่วหมู่บ้านเลยครับ มีทั้งไข่ที่ถูกขโมยและเด็กอ่อนของพวกมอนสเตอร์ป่าถูกขังเอาไว้ข้างในกรงแบบนี้เหมือนกันครับ"

 

พบดูใกล้ ๆ แล้ว พวกเขาก็พบร่องรอยของการพยายามทำลายลูกกรงนี้อยู่เช่นกัน

 

พวกมนสเตอร์ที่ไม่อาจไขกุญแจกรงได้ เลยพยายามทำลายกรงออกมาเพื่อที่จะชวยพวกลูกน้อยของมันสินะ

 

แต่ยังไงซะ พวกมอนสเตอร์แรงค์หนึ่งก็ไม่มีทางทำลายกรงแบบนี้ได้หรอก

 

โนรุส : "งั้นแสดงว่าพวกปีศาจมันจับพวกเด็ก ๆ มาขังในกรงแล้วนำมาเก็บไว้ที่หมู่บ้านนี้เพื่อหลอกใช้พวกมอนสเตอร์มาโจมตีพวกเรางั้นหรือ ?"

 

ทหาร : "ครับ ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นครับ"

 

โนรุส : "ถึงจะเป็นมอนสเตอร์ แต่มาเล่นตลกกับกับความรู้สึกของพ่อแม่แบบนี้...พวกปีศาจนั้นมันช่างชั่วช้าซะจริง!"

 

ถึงพวกเขาจะไม่รู้สึกผิดบาปที่จะต้องฆ่ามอนสเตอร์หรือพวกปีศาจก็ตาม แต่การมาใช้เด็กอ่อนเพื่อการสงครามแบบนี้ โนรุสที่มีหัวใจเต็มไปด้วยความยุติธรรมอันบิดเบี้ยวของพระเจ้าอยู่นั้น ก็รู้สึกไม่อาจที่ยกโทษให้กับแผนการอันชั่วช้าแบบนี้ได้

 

โนรุส : "เราคิดว่ามันจะเอาแต่หนีอย่างเดียวซะอีก แต่ดูเหมือนจะมีการต่อต้านพวกเราอยู่สินะ"

 

เขาไม่คิดว่ามันเป็นแผนกาเพื่อซื้อเวลา หรืออาจจะมีแผนการอื่น ๆ รอต้อนรับพวกเขาอยู่ข้างหน้าอีก

 

เขาเข้าใจว่าทั้งหมดนี้คือการพยายามต่อต้านจากศตรู โดยใช้ทุกสิ่งที่เป็นไปได้เท่านั้นเอง

 

พวกปีศาจเหล่านั้นช่างชั่วร้ายยิ่งนัก พวกเราต้องรับกำจัดพวกมันให้หมดสิ้นให้เร็วที่สุดให้ได้"




NEKOPOST.NET