[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 94 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.94 - ตอนที่ 94 จู่โจม ! ห้องวิจัยแห่งชิม่อน (2)


ตรงหน้าที่พวกเรากำลังยืนอยู่นี้ มีสิ่งที่เหมือนกับห้องเก็บของตั้งเอาไว้อยู่

 

ชิม่อน : “ขะ เข้ามาเลย….”

 

ชิม่อนเปิดประตูด้วยความเขินอายเล็กน้อย และเชิญชั้นเข้าไปข้างใน

 

โครโน่ : ”ที่นี่คือห้องวิจัยที่ว่างั้นหรือ ฮืม”

 

ชิม่อน : “ใช่แล้วละ ที่นี่คือห้องวิจัย อีกทั้งยังเป็นห้องปฏิบัติการของผมด้วย มีปัญหาหรือไง!? มันช่วยไม่ได้นี่ !! ผมยังเป็นแค่นักผจญภัยแรงค์หนึ่งเท่านั้นเอง จะเอาเงินมาจากไหนมากมายละหา !”

 

โครโน่ : “ไม่ไห้หมายถึงแบบนั้น รู้แล้ว ใจเย็น ๆ ก่อนน่า”

 

ตอนนี้ชั้นรู้แล้วว่าทำไมต้องเดินตัดสวนก่อนจะเข้ามาถึงที่พักและยังเป็นห้องวิจัยของเธอตรงนี้

 

แต่ทว่าอย่างน้อยการมีที่ซุกหัวนอนและทำงานได้ก็ถือว่าเก่งแล้วละ เมื่อเทียบกับรายรับของนักผจญภัยแรงค์หนึ่งที่หามาได้แล้ว

 

ชั้นรู้ว่าที่นี้เป็นทั้งบ้านและห้องวิจัย แต่ว่านะ

 

โครโน่ : “น่าสงสารเป็นบ้า….”

 

ชั้นเผลอหลุดพูดความรู้สึกจริง ๆ ออกไปด้วยเสียงที่แผวเบ่าเพื่อระวังไม่ให้เธอได้ยิน

 

ชิม่อน : “เชิญนั่ง”

 

เธอดึงเก้าอี้ไม้ออกมาจากหน้าโต๊ะทำงานให้ชั้น ส่วนเธอก็ไปนั่งที่เตียงนอนแทน

 

เฮ้ยเดียวสิ ! พอดูดี ๆ นั่นมันกล่องไม้ที่เอามาวางเรียง ๆ ต่อกันนี่หว่า แล้วเตียงมันไปอยู่ที่ไหนวะเฮ้ย !

 

แย่จังน้าชิม่อนจัง เธอดูเหมือนคนโชคร้ายตามละครน้ำเน่าเลยละ ทำไมน่าช่างสงสารแบบนี้

(tn : เปย์เธอเข้าฮาเร็มเลยโครโน่ ชายหญิงช่างแม่มแล้ว 555+)

 

ชิม่อน : “คุณพี่ชาย คงไม่ได้คิดอะไรที่เสียมารยาทอยู่ใช่ไหม หา?”

 

โครโน่ : “เปล่า เปล่า ชั้นไม่เคยคิดเลย! จริง ๆ นะ ที่นี่มันให้ความรู้สึกเป็นห้องวิจัย---จริง ๆ “

 

ความรู้สึกแรกที่เห็นนั้น ความจริงคือ [โอ้ ขยะเยอะชิบหายเลย] ต่างหาก

 

บนโต๊ะก็เต็มไปด้วยหนังสือหนา ๆ เหมือนกับพวกดิกชินน่ารีที่น่าปวดหัว แถมเครื่อมือใช้งานต่าง ๆ ยังวางระเกะระกะกระจายไปทั่วห้องอีก

 

มีทั้งของใช้ที่มีกลไกน่าสนใจวางไว้อยู่ ของเหลวที่มีสีสันไม่น่าไว้วางใจ วัตถุดิบจากมอนสเตอร์ ทั้งหมดนี้วางกองสุมเอาไว้ทั้งบนโต๊ะ ตู้ ชั้นวางของ แม้แต่บนพื้นก็ยังมี

 

ใช่ มันให้ความรู้สึกเป็นห้องวิจัยอยู่เหมือนกัน เอาจริง ๆ ก็ตรงกับที่วาดภาพเอาไว้อยู่เหมือนกัน

 

ต้องแบบนี้แหละถึงจะเรียกว่าห้องวิจัยและปฏิบัติการของนักเล่นแร่แปรธาตุ ! ถึงจะไม่รู้ว่าคนอื่นจะคิดยังไงก็เถอะนะ

 

โครโน่ : “--ชั้นไม่ค่อยมีเวลามาก งั้นขอเข้าประเด็นหลักเลยนะ”

 

ชิม่อน : “เอ้-- อะ โอ้อ้”

 

บางทีอาจเป็นเพราะอยู่ ๆ ชั้นก็จริงจังขึ้นมา ชิม่อนเลยรู้สึกกังวลขึ้นมาละมั้ง

 

ก็นะ หลังจากนี้ชั้นจะเริ่มทำหน้าที่ในฐานะผู้นำของพันธมิตรนักผจญภัยแล้ว

 

โครโน่ : “ก่อนอื่น เธอจะยอมรับภารกิจฉุกเฉินนี้หรือไม่ ?”

 

ชิม่อน : “เข้าร่วมอยู่แล้ว ผมเองก็เป็นนักผจญภัยเช่นกัน จะให้ปฏิเสธภารกิจนี้ได้ยังไงกัน”

 

ชิม่อนตอบรับทันทีโดยไม่มีการลังเล

 

โครโน่ : “มันเป็นภารกิจที่อันตรายมาก ไม่มีใครรับประกันความปลอดภัยให้ได้ เธอจะยอมรับได้หรือไม่”

 

ชิม่อน : “มันไม่ใช่เรื่องที่คุณพี่ควรเอามาถามนักผจญภัยเลยนะ ถ้าเป็นคนอื่นคงจะคิดว่าเป็นการดูถูกไปแล้ว แต่ผมจะถือว่าเป็นคำเตือนละกัน”

 

โครโน่ : “ขอโทษด้วย ก็แค่อยากจะยืนยันให้แน่ใจก่อนนะ”

 

ปกตินักผจญภัยจะเป็นพวกที่ติดตามผู้ที่แข็งแกร่งกว่าอยู่แล้ว แต่ชั้นรู้สึกว่าชิม่อนนั้นแตกต่างออกไป เธอดูเป็นคนที่ต่อสู้เพื่อจุดประสงค์บางเท่านั้น ดังนั้นชั้นเลยอยากที่จะยืนยันให้แน่ใจก่อน

 

โครโน่ : “เอาละงั้น ชั้นอยากให้เธอ ชิม่อนช่วยสร้างบางอย่างหน่อย ถึงเวลาจะมีไม่มากจนไม่รู้ว่าจะทำได้เสร็จทันหรือเปล่าก็ตามละนะ--”

 

ชิม่อน : “มันคืออะไรละ ?”

 

โครโน่ : “ชั้นอยากให้เธอสร้าง [ปืนกล] ขึ้นมา”

 

………………………………………………………………………..

 

ลิลี่กับฟิโอน่ากำลังเดินลงมาจากชั้นสองราวกับเป็นพี่น้องที่รักใคร่กันอย่างดี

 

ฟิโอน่า : “ทำยาโพชั่นนี่ต้องปวดตาแถมยังน่าเบื่ออีกด้วยนะคะ”

 

ลิลี่ : “งืม ต้องทำซ้ำไปซ้ำมาตลอดเลยน้า~”

 

ถึงจะคิดว่าลิลี่สามารถผสมยาด้วยการเพียงมองผ่าน ๆ ราวกับว่าเป็นแค่การเล่นเกมเท่านั้นก็ตามทีเถอะ แต่สุดท้ายมันก็เหนือยมากอยู่ดี

 

หลังจากที่ผสมยาได้เป็นจำนวนมากแล้ว พวกเธอเลยลงมาชั้นล่างเพื่อที่จะพักผ่อนและหาอะไรกินกัน

 

ลุงโม : “ขอบคุงที่ทำงานกันอย่างหนักน้อ พวกเธอจะพักกันหน่อยมั้ยน้อ ?”

 

คนที่เรียกพวกเราอยู่นั้นคือคุณลุงโม จอมเวทมนต์ดำโครงกระดูกคนนั้น

 

ถ้าเป็นที่สาธารณรัฐเขาก็คงจะกลายเป็นเป้ามมายที่ต้องถูกทำลายทิ้ง แต่ตอนนี้ฟิโอน่าเริ่มที่จะชินเขาที่มีรูปร่างเหมือนพญามัจจุราชนี้ไปแล้ว

 

ฟิโอน่า : “ค่ะ พวกเราหิวมากค่ะ”

 

ลุงโม่ : “อ้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เป็นอย่างทู้กทีเลยน้อ อย่าไปเผลอแดกจนหมดก่อนการต่อสู้ละน้อ”

 

ฟิโอน่า : “จะพยายามทนค่ะ”

 

ลิลี่ : “นี่ โครโน่อยู่ไหนเหรอ ?”

 

ลิลี่ที่สำรวบไปรอบ ๆ โถงกิลนี้ได้พบว่าไม่มีเงาของร่างสำดำที่สูงใหญ่อยู่ตรงนี้เลย

 

ผู้นำอย่างโครโน่นั้นคงวิ่งวุ่นทั้งวันแน่นอน

 

ถ้าเป็นแวลคันละก็ เขาคงนั่งเฉย ๆ รอให้ศตรูมาอยู่ตรงนี้ แต่กับโครโน่ เขาได้เตรียมแผนการเอาไว้หลายอย่าง จนเป็นคนที่ยุ่งที่สุดของที่นี่เลยก็ว่าได้

 

รวบรวมกลุ่มนักผจญภัย ประสานงานระหว่างปาร์ตี้ อีกทั้งงานก่อสร้างเสริมความแข็งแกร่ง เตรียมอุปกรณ์สำหรับการต่อสู้ ทั้งหมดนี้โครโน่ต้องการทำให้เสร็จลงภายในเวลาอันน้อยนิดนี้

 

เพราะเหตนี้ โครโน่เลยต้องวิ่งไปมาทั้งหมู่บ้านทั้งวัน

 

ฟิโอน่า : “บางทีคงจะไปห้องประชุมละมั้งค่ะ”

 

ลุงโม : “อ้า ผิดแล้วน้อ ข่อยเห็ดบอสออกไปข้างนอกละน้อ”

 

ลุงโมบอกคำตอบที่ถูกต้องออกมา

 

ฟิโอน่า : “ออ เข้าใจแล้วค่ะ”

 

ลิลี่ : “เอ้ เขาไปไหนอ่า ?”

 

ลุงโมที่รู้สึกแปลกใจกับคำถามของลิลี่ที่เปลี่ยนไปราวกับว่ากำลังคุยอยู่กับเด็กอยู่นั้น ก็ตอบคำถามของเธอออกมา

 

ลุงโม : “บอสออกไปกับเด็กสาวเอลฟ์น่าฮักที่สวยงามมัก ๆ คนหนึ่ง บางทีบอสคงจะเคลียดจัก เลยอยากหาความสุขบ้างละน้อ ตอนนี้บอสคงจะ---”

 

ลิลี่ : “ไม่อนุญาติ” 

 

“””!?”””

 

ฟิโอน่ากับลุงโมรู้สึกได้ถึงพลังเวทมนต์ที่กำลังก่อตัวขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

 

ลิลี่ : “ฉันไม่อนุญาติเด็ดขาด”

 

ตรงหน้าของพวกเขา ลิลี่ตอนนี้กลับสู่ร่างเดิมของเธอแล้ว

 

ใบหน้าที่น่ารักของเด็กสาวตัวน้อยไม่เหลืออยู่บนนั้นอีกแล้ว ตอนนี้เธอได้กลายเป็นเด็กสาววัยแรกรุ่นสวยงามที่มีใบหน้าดุร้ายราวกับสวมหน้ากากโนห์อยู่

 

ฟิโอน่า : “....เออคือคุณลิลี่คะ?”

 

เพียงเพราะลิลี่ที่อยู่ ๆ ก็เปลี่ยนร่าง ฟิโอน่าเลยรีบพูดขัดสถานการณ์ที่เริ่มจะเย็นยะเยือกขึ้นมานี้ก่อน

 

เธอรู้สึกว่าแสงที่กำลังเปล่งรอบ ๆ ร่างกายของเธออยู่นั้น ถ้าหากไปเผลอสัมผัสเข้าละก็ มันคงจะระเบิดออกมาแน่นอน

 

ลิลี่ : “ฉันจะไปลากคอโครโน่กลับมาเอง”

 

ฟิโอน่า : “เอ้---”

 

ถึงตาของพวกเธอจะประสานกัน แต่ตอนนี้ฟิโอน่าได้ทอดสายตาไปยังสถานที่ห่างไกลออกไปแล้ว

 

และก่อนที่ฟิโอน่าจะได้พูดอะไรออกมา ลิลี่ก็หายไปจากสายตาของเธอซะแล้ว

 

ฟิโอน่า : “.....หัวงว่าจะไม่เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นนะคะ”

 

ลงโม : “บอส ได้โปรด ได้โปรดรอดชีวิตกลับมาด้วยน้อ….”

 

ฟิโอน่ากับลุงโมต่างอวยพรให้กับโครโน่ และมองร่างของลิลี่ที่หายลับตาจากไปด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ

 

หรือถ้าจะให้ถูกก็คือ พวกเขาไม่อาจมองทันความเร็วของเธอตอนที่หายไปได้เลยต่างหาก

 

……………………………………………………….

 

(Tn : เอ้ามีเมียมาคุม~ มีเมียมาคุม~ ถถถ)




NEKOPOST.NET